Opinions

The Purge: Election Year

Ik had toch wel erg veel zin om de film The Purge: Election Year te gaan kijken. Ik volg deze reeks al zeker vanaf deel 1 die in mijn ogen niet echt spectaculair was, ik was altijd bang om deze vervolgingen te gaan kijken want stel, zij zijn net zoals deel 1 bagger, dan word dit weer zo’n uitgemolken Hollywood film reeks die eigenlijk het puur moet hebben van het opbrengen van geld en ons met troep achterlaten maar, daar is niet echt over na gedacht bij deze films Zo was The Purge: Anarchy (2014) al een hele verrassing dat deze uit zou komen maar, zo goed. Toch brengt ook The Purge: Election Year hele gave scenes naar je beeldscherm waarvan je toch op zekere momenten met open mond kijkt en ik vind hem gewoon net zo goed als deel twee, eerlijk waar. Ik had nooit verwacht dat deze serie te redden zou vallen na deel 1 maar, met zo’n concept kun je het ook moeilijk fout doen. Wat is het toch heerlijk om gewoon een concept te hebben waar iedereen elkaar gewoon af kan slachten, dan heb je gewoon wat psychologische personages, scenes en sfeerbeelden nodig en dat maakt het totaal af.

Wat was nou echt gaaf aan deze film? Ik vind dat de psychologische personages, scenes en sfeerbeelden. Twee tienermeisjes die wat proberen te stelen, worden gesnapt en weggestuurd. Komen op Purge Night terug om eventjes de zaak te vernielen van de baas. In een auto vol met kerstlichtjes en keiharde muziek, in van de mooie pakjes. Spreken met glimmende en met diamant overlappende AK-47’s voor zijn zaak over dat ze hem wou vermoorden, haar ouders heeft ze al gehad. Hoe debiel ben je dan?

Dat was zeker niet het enigste waar The Purge: Election Year het van moest hebben. Ook de moord-toeristen, Neo-Nazi leger en rare Amerikanen in de straten van L.A. maken deze film helemaal af. Moord-toeristen die allemaal iets dragen van Amerikaans geschiedenis. Uncle Sam, Abraham Lincoln en noem zo maar op. Dit zijn zeker de dingen waarvan de film het moet hebben en, waarbij je zelf met een open mond toe zit te kijken omdat je zo mooi word meegetrokken in de film.

Het verhaal van The Purge: Election Year was ook erg gaaf. Er is een organisatie die tegen de Purge is. Samen met de Senator verstopt Frank Grillo zich in een bunker van een huis om haar veilig te houden. Wanneer ze verraden worden door twee insiders en vluchten komen ze uit bij de zelfde supermarkt, die eerder al bedreigt werd. Dit keer kwamen de gekke dames terug met nog meer gekke vriendinnen om de baas van de zaak aan te pakken. Wanneer Laney Rucker er aankomt word het ook wel gekkigheid, ze rijd zo de dames onder, oef dat zag er niet best uit. Toen zij iedereen heeft helpen ontsnappen en ze naar een ondergrondse bunker worden geholpen blijkt het dat de groepering een aanslag wil plegen op de President (?), daar zet ik even mijn vraagteken achter aangezien ik niet meer precies weet wat het nou was. Eenmaal aangekomen in de kerk is het zo dat daar ook zuiveringen worden gehouden, voor een bepaalde gekke Neo-Nazi rijke stinkerds. Het is allemaal best wel lomp met een gekke priester. Eenmaal deze kerk aangevallen te hebben en, oja de Senator te hebben gered want die was ontvoerd en was ook in de kerk, gaan ze verder om de nacht te overleven. Hun laatste vijand: Neo-Nazi leger. Toen ze ook eindelijk deze hadden uitgeroeid ging de twaalf uur langzaam voorbij en werd Senator Charlie Roan de baas maar, betekend dit ook het eind van The Purge reeks?

Zoals ik al eerder vermeldde is The Purge een super fijn concept voor de regisseurs. Je hebt niet veel te verliezen qua inhoud want, dat is gewoon dat iedereen elkaar mag afslachten. Je moet het nog wel erg goed brengen wat, James DeMonaco wel gedaan heeft. Ondanks de soms inzakkende praat scenes zijn de zuivering scenes erg vet, en is ook deze film weer fantastisch gebracht en was het zeker een leuke film avond voor mij want, ik kan hier wel van genieten.

4.0*

"That maybe happiness is something that we can only pursue and maybe we can actually never have it. No matter what.”

Wederom een film die ik eigenlijk voor langere tijd en eigenlijk geen goeie reden heb uitgesteld. Drama was nooit zo mijn ding, en gezien de hoge scores moest dit wel een sterke drama film zijn, toch? Toch was deze feel-good film niet heel bijzonder, en dat was eigenlijk op alle fronten wel. Neemt niet weg dat ik een prima filmavond heb gehad maar, het duurt allemaal wel wat lang en het is dus allemaal niet zo geworden als ik had verwacht. Het hoge gemiddelde is dan nogal een vraag voor mij, want ik zag niet echt in waarom de film zo hoog uitslaat, althans verhaal technisch. Zo heel bijzonder vond ik het allemaal nou ook weer niet.

Wat wel opviel was een leuk spelende ‘Smith’. Dit is Smith in zijn prime-time. Hij poepte de ene goeie film na de andere uit en deze mocht zich daar ook bij voegen. Ja, wederom een prima acteerprestatie van hem hoor. Alleen mocht er wel wat meer drama in zitten, dat hij pech heeft dat was wel duidelijk maar, ik had toch gehoopt dat hij me wat meer geknepen had op het emotionele vlak, wat nogal uit bleef eigenlijk. En dat was misschien wel mijn grootste irritatie binnen deze film, waar is de drama? Als je slecht tegen dit soort situaties kan snap ik wel dat het je raakt maar, het deed me gewoon niet veel. Dat geruzie tussen die twee vond ik wat zwak, en zoals ik al zei zat er maar weinig emotie in deze film. Eigenlijk van niemand kreeg ik echt traanogen, en kwam het bij mij gewoon meer over als een film waar ‘Smith’ gewoon veel pech kende, en door niet op te geven het geluk ging voelen. En deze film zit wel vol met meer van dit soort levenslessen, niet erg maar, niet altijd even bijzonder.

Ook had ik meer verwacht van het moment dat men thuisloos werden. ‘Smith’ neemt namelijk zijn zoontje in huis, en dat was alleen al zoiets. Het ging allemaal zo makkelijk, ging het maar ook zo makkelijk in het echt, normaal gesproken zag je er nog wel meer drama over. Dat is eigenlijk het enige moment dat ‘Smith’ echt indruk wist te maken om dramatisch vlak, wanneer zijn vrouw met zoontje waren weggegaan, en hij alleen thuiskwam. Toen voelde je nog wat emotie, de rest, niet echt. Alleen de vreugde op het einde. Enfin, ik had misschien verwacht dat we ook wat meer te zien kregen hoe zwaar ze moesten overleven als zwervers, het mocht wel wat heftiger, en wat harder. Wellicht dan niet alles met die kleine erbij maar, dat was in mijn ogen wel sterker geweest.

En dan heb je het script, wat nogal voorspelbaar was. Het was allemaal niet zo bijzonder, een afro-Amerikaanse man die het moeilijk heeft in een groots Amerika en is gestikt in het verkopen van betere projectoren wat artsen te duur vinden. Zijn familie kwijtraakt, geen werk heeft en zich moet aandringen bij een aandelen bedrijf waar veel geld te verdienen valt, hij probeert binnen te komen bij het bedrijf en na het achtervolgen van de baas mag hij zich inschrijven voor de stage. Dit is helaas onbetaald en moet hij een keuze maken, zes maanden overleven met de kans op een baan bij het bedrijf (wat maar één van de twintig personen krijgt) of, door gaan met het verkopen van projectoren en eigenlijk nauwelijks rondkomen en geen zekerheden hebben, dan weet je wat hij kiest en je weet eigenlijk ook direct wat hem wel en niet lukt.

Ach, het was een prima film wat dat betreft, mocht je er niet te veel van verwachten althans. De film duurde in mijn ogen ook wat te lang, en dat was dan wel weer wat minder. Ik vond ‘Smith’ het gewoon leuk doen, en er zat ook wel het nodige komische in om het nog wat aantrekkelijker te maken, ik had gewoon echt gehoopt op het feit dat men gewoon wat meer inging op het dramatische aspect, ik denk dat de film dan nog harder was binnen gekomen bij mij.

“You better do something quick, 'cause I'm getting sick of drawing dead bodies!”

Ik weet bijna zeker dat dit een herziening is vanaf mijn kant. Ooit deze film wel eens gezien, aangezien ik heel veel dingen al wel herkende van de film maar, ik denk ooit mijn stem verwijderd vanwege het statistiek verhaaltje. Toch, ik was niet héél erg meer onder de indruk. Het verhaal is vrij slapjes, en begint overigens wel heel leuk maar kakt daarna volledig in en is dan ook de weg kwijt, wat eigenlijk echt best zonde is! Toch is het dan allemaal vrij Amerikaans, een ontzettend simpel verhaal wat eigenlijk nergens echt een duidelijk en mooi doel had. Ja, het terugkrijgen van een bepaald serum was uiteraard het hoofddoel, en daaraan ontkomen maar, voor de rest is er inhoudelijk heel weinig te zien. Wellicht had ik wat meer gehoopt dat de krachten ook buiten het verhaal om wat meer gebruikt werd (zoals bij dat dobbelspel), helaas is daar geen tijd voor. Qua acteerwerk is het allemaal wel prima, vond het niet zo bijzonder. En zo was deze hele film eigenlijk, best prima te bikken, echter nergens werd het echt bijzonder jammer genoeg.

The Pyramid

The Pyramid is eigenlijk een soort 'kloon' van As Above, So Below, die ik erg goed vond. Helaas was The Pyramid helemaal niet zo goed. Ik had erg uitgekeken naar deze film, maar tegen het eind was onze mobiel veel aantrekkelijker met de PS4 stikkers! Ik vond dat de film totaal geen spanning bevatte.Ook de monsters zagen er niet aantrekkelijk uit. En zo liep het maar een beetje. Acteerwerk was oké, verhaal vond ik niet veel aan en het concept was oké. Geen super film en zeker niet om een avondje te vullen! Ik ben moe dus ik houd het kort !

2.0*