Log

"What the fuck! I look like one of those botched fucking housewives!"

Jackass zoals je eigenlijk verwacht, maar niet had gehoopt, en dat met toch een enorm bittere nasmaak. Samen met de vrouw richting de bioscoop, als voorafje hadden we vorige week al een paar films terug gezien, en dat was misschien niet de beste zet.

Want waar we echt wel wat leuke nieuwe "stunts" zien, (ik vond zelf de twister mef laxeermiddel echt geniaal) is het ook een terugblik naar oude momenten, en eigenlijk ook alleen maar de hoogtepunten. En dat maakt het er niet beter op, hoewel de momenten stuk voor stuk iconisch zijn, heb je ze al wel gezien. En dan is deze film toch eigenlijk niet zo bijzonder.

Maar, wel enorm vermaakt. Het is pijnlijk wat er met Bam is gebeurd en vooral dat hij buiten de film is gelaten, en viel me op dat ze bar weinig zeiden over Dunn, die dan misschien al wel 15 jaar overleden is, maar wel één van de gezichten van Jackass was...

"My family will..."
"Fuck your family."

Leuk bioscoop tripje, zeker nadat zijn voorganger toch wel een geslaagd succes was. Eigenlijk totaal niet ingelezen in deze film, wat resulteerde dat ik toch wat afvragend was op het begin van de film, maar alles daarna wel wat duidelijker werd.

En dan is het toch helemaal niet zo'n ingewikkelde film uiteindelijk, iets wat blijkbaar ook wel zo had moeten zijn, en zeker een film waar de oude garde blijft hangen in ouderwetse clichés met een hoog melodramatisch gehalte. Persoonlijk vond ik het tof om te zien dat de oudjes zich ook bemoeiden met de nieuwe film, en ook Cronin zijn zegje had. Al vond ik het wel gewoon heel jammer dat hij niet de regie heeft gekregen in deze film.

Als horrorfilm echt meer dan geslaagd, waanzinnig lekkere horrormomenten die worden omringd door bloederige bodyhorror en leuke kills. Maar daaromheen is het allemaal niet zo bijzonder, het familie gehalte ligt soms iets te hoog waardoor het op een Fast and Furious film begint te lijken, en het had allemaal wel wat spannender gemogen. Maar dit waarschijnlijk precies zoals ze het wouden, en zoals ik al zei; als horrorfilm echt wel geslaagd.

"Hey there. We heard tale of a Halloween party. We're here to drink, play bad music, do some half gay shit!"
"Why just half gay?"

Als je de keuze maakt om naar de nieuwe Scary Movie te gaan (zoals wij dat ook deden), dan weet je eigenlijk ook wel wat je krijgt. Als toch stiekeme fan van de eerste film, had ik er oprecht best zin in, maar tijdens het kijken van deze film kwam ik er voor het eerst in mijn leven achter dat ik gewoon te oud ben voor bepaalde dingen, en dat had ik vooral met deze film...

De grappen kwamen eigenlijk niet echt meer binnen zoals ik had gewild (en gehoopt) en daardoor was het toch wel minder.. Dat hele politieke geneuzel kwam wel mijn neus uit, dan kun je wel denken dat je zoiets wel kan verwachten bij een Scary Movie film, maar toch, het was met vlagen ook gewoon niet grappig...

Overigens leuk dat de oude cast hierin voorkwam, vooral Marlon tilt de film naar een leuker level, maar ook dat kan de film net niet redden. Er zijn gewoon echt te weinig parodieën in de film, en dat is best jammer want daar stonden de films voor mij wel bekend om....

"Chicken Jockey!"

Tja, mijn verwachtingen voor deze prent waren al niet heel hoog, en zo is de uitwerking ook niet. Echt heel lang gewacht voordat we deze hebben gezien, maar opzich wel nice dat Netflix hem uiteindelijk ook in hun catalogus heeft zitten. Maar goed, wat is het nou echt met deze film? Duidelijk een film voor de kleintjes, en misschien ook wel een keiharde klap in mijn smoelwerk dat ik me echt te oud voel voor dit soort ongein. Je ziet het overigens allemaal al van ver aankomen, toch gekozen om te kijken omdat Minecraft notabene ooit is begonnen in mijn jeugd, en dan praat ik ook al gewoon over pak en beet vijftien jaar terug, wat vliegt de tijd toch, en nog steeds is het spel relevant genoeg dat veel kinderen het spelen, en wij als bijna dertigers er zelfs regelmatig nog naar terug grijpen.

Qua film is het allemaal wel ok, er zitten wat leuke referenties in naar de game, maar het is over het algemeen gewoon een bombastisch regenboogwerk waar alle kleuren je om de oren schieten en je eigenlijk gewoon het kotertermijn geheugen van de gemiddelde TikTok kijker moet hebben, want er is over het algemeen geen touw aan vast te knopen en de film vliegt echt heen en weer als een bezetene...

"You wished for this."

Wat een onwijs lekkere film was dit zeg. De tweede dag van de hittegolf in Nederland, dus we kozen er voor de stoute schoenen aan te trekken en deze te gaan bezoek in de bioscoop, met een zaal die zelfs ver na release nog bijna helemaal vol was. Deze film trekt volle zalen, en het werd ook al gauw duidelijk waarom dat zo was.

Obsession is echt een hele enge film, en dat vooral op een psychologisch vlak. We kennen het vast allemaal wel, je bent zo ontzettend verliefd op een meisje, maar je durft er eigenlijk niks mee. De informatie dat je eigenlijk al in de friendzone zit negeer je compleet, en het is eigenlijk eng dat hij ook al aan het Instagram-stalken was, via de telefoon maak je, je hoofd nog gekker dan dat het daadwerkelijk allemaal is. Ik heb het ook wel eens gedaan; gewenst dat een bepaald meisje mij leuk ging vinden, ondanks dat je wist dat zij echt geen interesse in je had, maar de film raakt wel echt en engste kanten van "obsessie".

Want dat maakt deze film JUIST goed, het is niet eens dat de film alleen leunt op het waanzinnig goede acteer werk van Navarrette, nee de obsessie van Bear is er onder andere wat er voor zorgt dat deze film zo onwijs lekkere psychologische horror is, wat trouwens echt fantastisch wordt afgemaakt met heerlijke body horror scenes. Ja, dit is echt mijn favoriete film van dit jaar, en dat durf ik bijna met alle zekerheid te zeggen.

"It's good to see them fighting again."
"It sure is."

Ouderwets vermakelijk! Eigenlijk toch een enorme shock voor mijzelf, aangezien ik bij het eerste deel nog niet eens geboren was (en dus ben opgegroeid met deze films) en nu samen met mijn vriendin deel vijf in de bioscoop heb gezien, een heel leven zit er eigenlijk tussen, maar Toy Story weet gewoon niet te vervelen en blijft kinderlijk leuk, zelfs nu ik bijna dertig ben. Om de hitte golf te omzeilen én de koelte op te zoeken zijn we echt midden op de dag naar de bioscoop vertrokken, waar natuurlijk de heerlijk airco loeide. 37 graden buiten, dat was echt absurd, dus eigenlijk een verplichte bioscoopbezoek, die overigens dus helemaal niet zo erg was,

Het vijfde deel neemt ons mee naar een erg leuk en boeiend verhaal, waarvan het concept nogal voor de hand liggend was, maar eigenlijk ook wel een serieus probleem is. De speelgoedvrienden worden namelijk in gevaar gebracht door elektronische devices, en dan wel voornamelijk door de "kindvriendelijke" Lillypad, een IPad voor kinderen. De film neemt je mee in de voor- en nadelen van zulke devices, wat het ook met een kind doet, maar is niet bang te laten zien dat iedereen zich daar schuldig aan maakt: dus ook de ouders. Een erg leuk verhaal wat een weg baant door het negatieve, maar een uitkomst moet bieden naar iets super positiefs: verbintenis, en of je dat nou met of zonder elektronische hulpmiddelen doet maakt hier niet veel uit.

Een erg leuk verhaal, dat zeker, waar we al onze oude vrienden weer voorbij zien komen, maar toch ook weer niet altijd aanvoelt alsof het voldoende was. Want voor mijn gevoel volgen we eigenlijk alleen Jessie en het paard in de reis door het verhaal, met hier en daar een beetje Buzz Lightyear, en valt Woody bijvoorbeeld een beetje weg. Althans voor mijn gevoel zien we die toch echt te weinig hoor. Maar dat mocht de pret zeker niet drukken, en dat zorgde er nog steeds niet voor dat ik me niet vermaakte, want de film keek echt heel makkelijk weg en was voor mijn gevoel ook zo voorbij.

"We're the Sisters brothers. S-I-S-T-E-R-S, like sisters."

Leuk, maar misschien wel echt iets meer van verwacht. De eerste film die ik overigens in mijn vakantie keek, ook dan weet ik dat ik in een gigantische film dip rondhang omdat ik normaal gesproken dan wel dagelijks één of meerdere films keek. Maar goed, ik geef het WK nu even de schuld. Leuke keuze wel om tijdens die historische hittegolf te gaan kijken, elk jaar als het zo pokkewarm is kijk ik een western, dus de keuze was eigenlijk snel gemaakt om de best hoge score en het leuke plot. Maar toch vond ik hem lichtelijk wat tegenvallen, ik had er persoonlijk wel meer van verwacht, en de komedie was soms in mijn ogen wel echt wat geforceerd.

Qua verhaal wel vermakelijk, dat dan weer wel. Maar het is zeker niet mijn favoriete western film, en ik ben bang dat ik ook niet echt de neiging heb hem weer snel eens op te zetten! De cast is dan wel weer echt fantastisch, een handjevol aan top namen die het stuk voor stuk ook gewoon prima deden!

"Charlie, ever played roulette?"
"On occasion."
"Well, let me give you a word of advice. Always bet on black!"

Lekkere Snipes actieprent hoor, waar eigenlijk weinig mis mee is, maar duidelijk ook verre van zijn beste werk. Grappig dat het voor mijn gevoel zo tegenstrijdig werkt, maar toch ben ik niet laaiend enthousiast over deze film. En eigenlijk kent dat meerdere redenen, waar de voornaamste toch wel het feit is dat ik had gehoopt wat meer charismatische Snipes scenes. Zoals in vele van zijn andere films eist Snipes de camera op, en hier verdwijnt hij soms wat in de achtergrond. Desalniettemin toch gewoon wel een hele leuke film hoor, die toch best makkelijk weg kijkt, zeker als je in een film dip zit zoals ik nu..

Qua verhaal niet zo spannend overigens, een vliegtuigkaping die door Snipes opgelost moet worden, het standaard riedeltje. Wel echt een fantastische villian trouwens met Payne in die rol! En veel meer kan ik er niet echt over zeggen, prima actiescenes dus heb me echt behoorlijk vermaakt!

"Those things are vampires! We need crucifixes, garlic, silver, holy water, and Christopher Lee!"
"No, you soppy tart, those things are fucking zombies!"

Date night! En dan wou mijn vriendin graag deze film (na shorts op TikTok) met mij samen kijken, ook eentje die we samen dus nog niet kenden. Ik had hem toevallig vorig jaar tijdens de horrormaand (oktober) ook al in mijn kijklijst gegooid, dus dat was wel één op één. Toch wel een kleine tegenvaller hoor, misschien ook meer omdat ik er iets meer van verwachtte dan ik daadwerkelijk kreeg. Ik moet zeggen dat we ons wel hebben vermaakt hoor, maar achteraf was het voornamelijk de vraag wat we nou precies keken. Ik had toch wel gehoopt meer van de ouderen te zien in de horrorfilm, meer horrormomenten met ze en gewoon hersenloze actie. Tuurlijk was het hersenloos, maar door twee verschillende groepen te kiezen om te laten volgen zorgt Hoene gewoon voor de nodige verwarring.

Moet ik wel eerlijk zeggen dat het met vlagen echt heerlijk bloederig was, en toch wel lekker weg keek. Maar gewoon wat meer van verwacht, de humor voelde nogal geforceerd, dus dat was echt klote, maar voor de rest werkte het allemaal prima!