Log

"That's strange. My dad's battleaxe is missing."
"My dad"

Leuk genrewerkje hoor, die wat dat betreft wel wat achterloopt op sommige voorgangers en ook zeker op films die er na kwamen. Zo heel veel doen Cooper en Douglass niet fout, maar met vierhonderdduizend dollar aan budget zie je ook wel dat ze keuzes hebben moeten maken binnen de film. Er zijn echt wel betere films te vinden op dit gebied, en qua onderwerp is het nou ook niet echt héél bijzonder verder; maar het kijkt verdomd fijn weg.

De film opent trouwens wel verschrikkelijk slecht man, ik heb de plotomschrijving nog eens moeten lezen op precies te snappen wat daar nou gebeurde. Dat Ed direct in een psychose leek te komen vond ik ook allemaal behoorlijk raar, het verhaal in het algemeen vond ik eigenlijk best matig. Allemaal ook niet zo spannend, een vriendengroep op vakantie die worden vermoord door een seriemoordenaar; het slasher concept in een notendop. Het acteerwerk was allemaal prima, maar zo heel veel bijzonders hoefden ze nou ook niet te doen.

Toch hebben de heren voor gore het meeste budget gebruikt, en dat is ook echt te zien want de gore was best lekker. Met vlagen bloederig, hoewel de kills stuk voor stuk niet héél bijzonder zijn ofzo, het is behoorlijk vermakelijk. Alleen echt veel meer heeft de film nou ook niet te bieden, en bewijst hij zichzelf vooral als een vermakelijk tussendoortje.

"Save your batteries."

Ik ben toch niet zo enthousiast zoals sommigen hier wel zijn. Deed me ook wel erg veel aan Creep denken, alleen dan toch wel een slechtere variant. Het hele found-footage idee vond ik wel tof, sowieso het hele idee omtrent deze film is best gaaf, iets wat we later eigenlijk terug zien met "As Above, So Below", alleen dan met de tombes van Parijs, staat hier natuurlijk de bekende nazi-bunkers centraal. Het idee had echt heel veel potentie, maar de uitwerking vond ik met vlagen toch wel echt minder hoor. Het opent al behoorlijk matig, en de opbouw vond ik nou ook niet zo héél bijzonder. Spannend werd het niet, maar de film weet na een tijdje ook wel een fijne tempo vast te houden waardoor het een stukje vermakelijker was om te volgen.

In mijn ogen hadden ze veel meer mogen doen met het nazi-thema, die overigens overal wel de voorgrond op duikt, maar waar in mijn ogen bar weinig mee werd gedaan. Had gezegd dat je een bepaalde groep moordende neo-nazi's had toegevoegd of weet ik wat, de killer in deze film is namelijk nogal simpel, en vooral heel slapjes. Echt zonde hoor.

Toch deed de cast het niet altijd even slecht hoor, en zeker na mate de film vordert werd alles ook wat vermakelijker om te zien.

"I just brought you to chemical Disneyland and your asking for fucking antibiotics?"
"I got some guy's blood in my mouth"
"That's fucked up... did you ask him too?"

Lekker obscuur filmpje zo te zien. 8k stemmen op IMDb, hier net geen 200 en op Letterboxd net aan 5k. Maar opzich zeker geen film om links te laten liggen, althans in mijn ogen. Want Autopsy brengt misschien niet zoveel boeiends, en is voor zijn jaartal één in velen, maar dat maakt de film echt niet minder leuk.Verwacht zeker geen hoogstaand werk, dan ben je wel echt aan het verkeerde adres. Maar voor een zaterdagmiddag zoals vandaag (met toch flink wat regen) is dit best een leuke weg kijker, en mijn kameraad en ik hebben soms echt smakelijk kunnen lachen om verschillende scenes, en daar draait het uiteindelijk wel om.

Qua verhaal is het uiteraard geen topper, verre van dat. Onsamenhangend zou ik het bijna willen noemen, want een echt structureel verhaal zit er niet in. Daarnaast gooit Gierasch ook meermaals en een beetje wanhopig wat gore scenes in de film, die het wat dat betreft ook niet per se veel beter wisten te maken. Toch zijn de bloederige slachtpartijen soms wel echt heerlijk om te zien, het is best overdreven en dat maakt het juist ook wel weer grappig. Ook vaak genoeg gewoon echt vreemd hoe het gaat uiteraard, al neemt dat het plezier niet weg!

Maar dat was het allemaal ook wel. Het heeft gewoon echt alles weg van een horror film uit de eind jaren tweeduizend, en gaf me met vlagen echt heel erg veel Hostel gevoel. Toch weet je wat je mag verwachten van films uit die tijd en dat maakt het allemaal alleen maar leuker. Maar het is ook best dom, inderdaad veel momenten die eigenlijk onlogisch zijn, de hoeveelheid pijn iemand moet hebben met sommige scenes en dat niet uiten is bizar veel, en dat vond ik toch wat tegenvallen. En dat begon al op het begin toen die gast echt een enorm stuk glas uit zijn buik trekt, zonder ook maar één pijnprikkel te laten zien. Ja, daarna werd die helemaal gek, maar dat sloeg helemaal nergens op.

En zo zit de film heel erg vol. Maar als je dus gaat realiseren dat de film eigenlijk weinig toevoegt en vooral functioneert als een leuke tussenkomst is het echt wel een leuke film hoor, en kijkt die stiekem ook nog best leuk weg!

"I want to master life and death."

Nadat ik ooit op een druilige zondagochtend als jonge knaap de bizar extreme Nekromantik had gekeken, zwoor ik erop dat ik niks meer met deze films te maken wou hebben. Mijn scharrel van destijds lachte me nog hard uit, omdat ik eigenlijk de hele dag mij ontoepasselijk voelde. De scene waarmee deze film opent, was de scene die mij misschien wel het meest shockeerde van alles. Niet omdat die scene per definitie héél extreem oogde, qua gore viel het wel mee; ik kon er gewoon niet bij hoe je zoiets kunt verzinnen. Dat ik dan nu geconfronteerd wordt - bijna tien jaar later - was geen aangename verassing.

Dat de film beter ging worden dan het eerste deel, dat verwachtte ik nergens. Dat gebeurt ook niet, want Buttgereit weet eigenlijk niet extreem goed te verassen met dit tweede deel, buiten het feit om dat de film gewoon weer net zo bizar is. Toch in mijn optiek zag het er wel nog nastier uit, of ben ik de rest van deel één nu wel echt helemaal kwijt? Dat Buttgereit er voor kiest om de film als een soort podcast te vertellen stoorde me wel enorm, ik kon eigenlijk ook helemaal nergens de vinger op leggen om te kijken of het nou echt zo bijzonder was.

Goed, ik moet toegeven dat de film behoorlijk nasty is, en ik wederom walgde van verschillende scenes. Maar daar blijft het wel bij. Het verhaal boeit me niet, acteerprestaties zijn ondermaats en het regiewerk is niet zo best. Zoals ik al zei vond ik het hele podcast idee niet tof, en irritant om te volgen. Qua gore zeker wel on-point, daar haalt de film zijn cijfer ook vandaan, maar ik weiger om hier nou echt extreem op te stemmen, want dat verdient de film ook niet.

"What's the matter, man? For heaven's sake, what is it?"
"He went for a little walk! You should have seen his face!"

Eigenlijk lift ik een beetje mee op de meningen die al gegeven zijn, en daar kan ik me dus ook erg in vinden. 'The Mummy' had voor mij niet te veel verwachtingen, en heb ik eigenlijk puur aangezet omdat ik voor de horrorfilm challenge een film zocht vanuit Universal Studios. Zelf kan ik niet zo veel met dit soort oude werkjes - zoals ik al veel vaker aangeef - toch weten films als Frankenstein en 'The Invisible Man' me aardig te overtuigen.

Er gebeurt echt heel weinig, en de film is daardoor echt onwijs traag. Het geluk kent nog dat de film maar iets vaan uurtje duurt, dus je bent er wat dat betreft zo ook wel doorheen, maar ik kan hier niet zoveel mee. De ene dialoog voelde nog trager aan dan de ander, en dat vond ik echt heel lastig. Qua verhaal is het allemaal dan wel weer prima, dus daar helemaal niks om op aan te merken. Die hele mummy vond ik nog wel aardig bedacht, qua decor ziet het er ook prachtig uit en de film kent zijn leukere momenten ook wel, maar ik zou dit niet snel op zetten om rustig even een avondje film te kijken, dan wordt ik knetter gek denk ik.

"Them boots is what I want first."
"Them boots is what you're not gonna get!"

Twee jaar (dacht ik) nadat John Milton mij deze film heeft bezorgd, heb ik hem dan ook eindelijk kunnen kijken. Destijds viel vooral de onwijs mooie poster erg op, maar later zakte mijn interesse wel iets in. Overigens hele hoge scores (behalve IMDb), dat zegt dan ook wel weer wat hé. Mijn eerste waarschuwing die ik wil mee geven; ga er van uit dat deze film echt meer het "Avontuur" gedeelte op gaat dan dat het echt een horrorprent is, er wordt veel verspreid dat dit blijkbaar een 'slasher' is, waardoor mijn verwachtingen echt heel anders waren dan dat ik voorgeschoteld kreeg.

Dat probleem zorgde er in eerste instantie voor dat ik de film echt wel heel traag vond, de slow-burn doet zijn werk wel, maar het ging totaal niet op in mijn verwachtingspatroon. Zonde wel, wat hoe dichter bij het einde we komen hoe interessanter deze film ging worden. Gelukkig gaat er ook heel veel goed, om toch de nodige indruk achter te laten. Laten we inderdaad vooropstellen dat de film een onwijs fijn sfeertje kent, die echt met de tijd grauwer en ook spannender werd. De horror elementen waren echt heel goed, dus ik zie ook wel weer in waarom het de tag horror verdient, ondanks dat het best minimalistisch is.

Het verhaal stelt natuurlijk geen ene reet voor, en heeft echt veel weg van een berg voorgaande films, te veel om op te noemen eigenlijk. Oftewel; je kunt bijna wel raden wat er allemaal gebeurt in deze film. Maar dat maakt het per definitie niet slecht. Hughes weet echt wel te overtuigen met deze film, echt jammer dat het alleen maar op VHS kwaliteit te vinden is, zo raakt deze film langzaam in de vergetelheid en dat verdient die zeker niet! Zijn vervolg film 'Memorial Valley Massacre' vind ik overigens wel een tikkeltje beter, al scheelt het niet veel. Helaas heeft Hughes na deze twee horrors en twee pornofilms niet veel meer soeps op de wereld gezet, ik denk dat hij wel meer in zijn mars had. Goed, dan koesteren we deze twee horrorfilms wel.

"The genitals are the door to evil! The vagina, the uterus, the womb; the labyrinth that leads to hell; the devil's tools!"

Erg flauwe film, die nergens wist te boeien. Je kon er overigens al wel van uit gaan, als je zo de scores zag bij deze film. Lage ratingen, en zeker van de mensen die hier wat hebben laten weten betekent dat echt niet veel goeds. Eigenlijk laat de film in alles wel zijn steekjes vallen, maar buiten dat om is het best een waardeloze film waar helemaal geen ene reet in gebeurt, en dat vind ik persoonlijk echt zonde want het concept leunt altijd wel naar leuke en vooral speelse ideeën.

Maar dit was hem niet hé. Weinig horror man, eigenlijk een berg onwijs saaie dialogen en een verhaal waar ik eigenlijk maar geen touw aan vast kon knopen. Zonde dat de film me toch redelijk negatief beïnvloedt heeft, want het leunt echt wel naar een betere richting. Qua bloed valt het allemaal nog wel mee, en op het verbrande lichaam na vond ik de film in het algemeen behoorlijk tegen en- meevallen.

En wat hou je dan eigenlijk allemaal nog over? Veel meer heeft de film ook echt niet te bieden, en dat was echt waardeloos. Geen spanning, best een saai sfeertje en een onwijs lange en vooral trage opbouw. Ik ben niet thuis in de Nunsploitation films, en dat gaat op deze weg nog wel even duren ook.

"Just when you thought it was safe to trim."

Ja! Lachen! En dat terwijl de film eigenlijk heel weinig toevoegt, maar het toch nog best leuk wist te zijn. En als je dan denkt alles gehad te hebben, komt Rondinella met een los geslagen grasmaaier die vooral bloeddorstig is, echt helemaal top. Toch moet je wel een beetje kritisch blijven, en is de film best een tijd wat onnozel. En dan vooral op de manier dat je niet snel door hebt wat nou precies de 'killer' is; al kom je daar uiteindelijk wel achter en het was echt hilarisch.

Qua verhaal was het allemaal niet zo heel boeiend eigenlijk, het hele golfbaan verhaal vond ik niet zo boeiend, maar het was soms best komisch hoor. De film bouwt langzamerhand op met leuke gore scenes, waar dus toch de nodige gore scenes voorbij kwamen maar de dader blijft vrij lang een raadsel. Waarna er een klopjacht wordt gehouden, en daarna ook rustig een soort van golftoernooi lijkt het wel, wat er voor zorgt dat de film dus toch wel echt onsamenhangend aanvoelde, en daar baalde ik wel van.

Richting het einde werd het steeds vermakelijker, en de gore nam ook toe. Daardoor werd het toch een heel vermakelijk filmpje, die buiten al het amateuristische om toch gewoon weet te vermaken. Is het een echt slechte film? Nee. Maar daar is in mijn optiek ook direct alles mee gezegd.

"People eat fish, Grogan. Fish don't eat people."

Tja, wat moet je hier nou van vinden? Inderdaad een typische Jaws look-a-like maar dan met piranha's, die overigens gewoon nergens echt veel indruk wist te maken. Jammer wel, want de film had best veel potentie, zo ook het verhaal Toch ook wel weer enigszins komisch om te zien waar men een aantal jaar later verschillende re-makes en andere films met dit onderwerp maakten, alsof het dan op eens wel een succes zou worden. Ik ben echt geen groot fan van deze prent hoor, en dat was echt wel aan alles te merken. Hoewel ik het toch wel leuk vind om te zien dat Prime dit soort films aanbiedt, kan het me eigenlijk ook wel gestolen worden.

Je ziet echt geen reet, waardoor de nodige 'gore scenes' eigenlijk niks anders is dan het rivierwater wat rood kleurt, en dat moet dan spannend zijn. Het zou wel heel spannend zijn geweest in 1979, maar nu vond ik het toch allemaal wel héél simpel hoor. Wat me overigens ook irriteert, is het feit dat de film gewoon maar niet op gang leek te komen, en als we eenmaal een beetje op weg waren qua snelheid herhaalde de film verschillende scenes zo onnodig vaak. Het einde van deze film is bijvoorbeeld echt waardeloos.

Goed, het was door de korte speelduur nog wel te kijken, maar buiten dat om vond ik het niet héél boeiend. Toch een soort cult-classic bijna, en eentje die je wel eens gezien moet en mag hebben.

"When an animal looks up at the night sky, what does it see? Thousands and thousands of tiny points. Then a man looks up at the same points and sees millions of stars; galaxies, within which are billions of planets. Do you want to know what I see? Were you there when I created the stars?"

Een pittige zit was dit zeg. Je leest het al meermaals, en ik kan het bevestigen; dit was gewoon een amateuristische 'The Thing' kloon, die eigenlijk nauwelijks echt op gang wist te komen. Het desolate gebied weet indruk te scheppen met prachtige landschappen, maar Szostakiwskyj weet er maar nauwelijks echt leuk gebruik van te maken. Zo moest de film vooral gevuld worden met onnozele elementen die van mij allemaal niet hadden gehoeven. Toch weet hij dan wel weer indruk te maken met de paar gore scenes die we voorgeschoteld krijgen, al was dat toch voornamelijk sporadisch.

De lage notering zegt eigenlijk al wel genoeg, en ik ga daar rustig in mee. Slechte film; ja, met toch matig acteerwerk en teveel gelul, waar toch ruimte genoeg was om een bloederige benden te creëren. Toch mag je niet onredelijk zijn, en oogt het camerawerk best fijn. Maar dat zijn echt lichte pluspuntjes die niet echt opwegen tegen de gebreken van deze prent.

"I'm Gonna Find That Thing And Blow It's Fucking Head Off"

Zo heel slecht was dit nou ook weer niet? Ja goed, het is een B-film, met zelfs soms een klein C-niveautje maar echt heel irritant vond ik het ook niet. Qua setting is het allemaal natuurlijk rete makkelijk, en brengt ook totaal geen diepgang in het 'weerwolven' thema, maar Glendening zit niet stil en brengt toch een constante spanning naar ons toe, wat het dan wel weer een stuk vermakelijker maakt.

Goed, het is geen goede film nee. Daar moet ik ook wel weer eerlijk over zijn, en het hele weerwolven element valt nogal weg (je ziet het allemaal maar sporadisch voorbij komen), maar het werd met vlagen nog best bloederig en vermakelijk. Het constante kat- en muisspel zorgt er overigens wel voor dat je nauwelijks de tijd hebt om een beetje adem te halen, dat geef ik ook toe. Maar ik heb me er prima mee weten te vermaken.

Met een budget van maar zesduizend dollar kun je niet veel verwachten. En ook ik was wat misleidt aangezien de film echt erg hoog scoort op IMDb waar ik de score totaal niet snap. Ook op Letterboxd scoort de film onwijs hoog, misschien ben ik dan toch iets té kritisch geweest? Wat mij eigenlijk heel erg tegen stond was de tijdsduur, die 100 minuten is echt iets té veel van het goede, want Gardner weet dat maar amper op te vullen en komt dan met echt een lading en vooral saaie opvulscene waar we één van de tweede hoofdpersonages met ene hoofdtelefoon zien, die eigenlijk ook helemaal niks aan het doen waren.

Na vijftig minuten kwam er eindelijk wat schot in de zaak, en kwamen er ook steeds meer "zombies" in voor, die qua aankleding nou ook niet zó bijzonder waren. Toch wel geinig dat ik elke keer een film zie waarvan ik dacht dat het niet gekker kon, maar toen ik Mickey zag masten op een zombie die tegen het raam van zijn auto aan stond te schuren, vond ik het allemaal best vreemd.

Qua verhaal is het allemaal ook niet zo boeiend hoor. Ik ken ook geen honkbal dus het is allemaal leuk en aardig, maar ik zie geen connecties. Zoals ik al zei kwamen er rond het einde wel wat meer zombies in voor, ik waardeer vooral het feit hoe Gardner hier toch van een onwijs laag budget een aardig C-filmpje wist neer te zetten. Toch duurt het allemaal wel gewoon heel lang, en zit er maar weinig in, en dat vond ik toch een afknapper.

"You all think I'm insane-! it isn't true - it's the director who's insane! - He is Caligari... Caligari... Caligari!"

Iedereen die mij een beetje kent en/of volgt hier weet dat ik totaal geen fan ben van dit soort oude werkjes. Mijn dopamine brein verlangt naar veel spektakel en daar zijn toch werkjes van honderd jaar niet altijd even geschikt voor. Toch zet ik mij er wel over, want ik ben uiteraard wel gewoon geïnteresseerd in de historie van film, en dan brengt de horrorfilm challenge toch een mooie optie om ook deze oude werkjes langs te gaan. Hoewel ik er dus niet een directe fan van ben, is een uur aan film nou ook niet het einde van de wereld, en heb ik me stiekem nog best wel weten te vermaken.

Echt horror durf ik dit niet te noemen, al zal het voor die tijd best een enge film zijn geweest. Toch ben ik wel eerlijk als ik zeg dat ik wel lichtelijke moeite had een film te volgen die via tekst het verhaal verteld, en ik kan eigenlijk niet goed zeggen waarom ik daar nou moeite mee lijk te hebben. Het is allemaal ook niet zo héél extreem verder hoor, het stoort alleen zo af en toe. De achtergrond muziek zorgt toch voor dat kleine beetje spanning, het moet je wel liggen. Wat mij vooral opviel was het feit dat ik het decor echt prachtig vond, en dat was sowieso wel de smaakmaker van deze film, prachtig decor die je eigenlijk ook op een bepaalde manier best benauwend aan kon voelen; en dat had de film juist nodig.

Het verhaal is opzich wel leuk, zoals ik al zei; niet altijd even makkelijk om te volgen, maar ingewikkeld was het nou ook niet. Opzich best leuk bedacht allemaal, en een duidelijke grondlegger van verschillende top horrorfilms die in de toekomst zouden verschijnen. Bizar ook om te denken dat iedereen al best een tijdje is overleden die spelen in deze film. Om te zien dat er destijds als zo is na gedacht om een film, en ook de passie maakt deze film toch een stukje kunst wat onze samenleving met zich mee draait; en laat ook zien dat deze films anno 105 jaar later nog steeds bekeken worden, en nog steeds een bepaalde indruk achterlaat, ook bij mij. Toch een stukje verplichting als film en- horrorliefhebbers.

"The story of Alzheimers is never about one person. My PhD thesis film posits that this insidious disease not only destroys the patient but has a physiological on the primary caregiver."

Zo slecht was dit toch allemaal niet? Het verbaasd me ook niet trouwens dat deze film wederom hier vrij laag scoort, de scores op IMDb en Letterboxd zijn wat dat betreft een stuk logischer. Door de lage waardering had ik hier trouwens niet héél veel hoop op gevestigd, dus alleen maar een stukje beter dat het me daardoor juist beter is bevallen. Het verbaasd me overigens ook dat ik deze film helemaal nog niet had gezien, aangezien dit soort exorcisme verhalen met found-footage een echte smaakmaker was destijds in 2014. Ruim tien jaar later vermaakt de film overigens nog steeds heel goed, en zo veel bijzonders doet deze film nou ook weer niet.

Het debuut van Robitel weet mij dus ook best te vermaken, en zo deed hij met zijn andere films ook. De maker van de Escape Room films weet duidelijk wel hoe je een vermakelijk horrorprentje kunt uitpoepen, hoewel die met zijn Insidious deel juist de plank volledig misslaat. 'The Taking of Deborah Logan' is alles wat je mocht en kon verwachten van deze type films uit de begin jaren '10, én is daarmee ook wel gewoon vermakelijk maar niet vernieuwend. Of je dat trouwens nou echt mocht verwachten is een tweede.

Het begint allemaal best gemoedelijk, Robitel kiest er wel voor om de vaart er direct snel in te zetten. De film wacht daardoor niet al te lang met zijn spanningsopbouw, en is daardoor ook gewoon een stuk vermakelijker dan ik dacht. Hoewel je uiteindelijk niet héél veel paranormaals ziet, én de film nou ook niet echt héél eng is, kent de film wel een leuk verhaal. En met vlagen zelfs nog wat gore, om toch je vinger af te likken. Al is dat allemaal niet héél bijzonder.

En dat laatste typeert deze film wel; is het bijzonder? Nee, totaal niet. Een film die we al vele vaker voorbij zagen komen, en zoals ik al zei; zeker in het tijdsframe ook erg bijpassend. De film schiet nergens echt uit, maar was wel gewoon vermakelijk en neemt je leuk mee. Het had misschien wat spannender gemogen, of de gore had wat omhoog gekund.

"You don't... get it... do you? This house is pissed. It has no morals, 'cause it's a fucking *house*!"

Nee, totaal niet bijzonder. Maar echt slecht wil ik dit ook niet noemen. Duidelijk wel dat het allemaal heel amateuristisch is, en het verbaasd me oprecht dat een film als dit zoveel bekijks heeft, er zijn er genoeg in het genre die beter zijn en eigenlijk ondergesneeuwd zijn geraakt. Ik haat het als films een intense warboel zijn, en dat maak je hier min of meer ook weer gewoon mee. Het origineel ken ik persoonlijk nog niet, maar die staat wel op de planning om eens te kijken, dus voor mij is dit echt een kennismaking met dit script, al was ook dat niet zo héél bijzonder. Je hebt hedendaags wel meer van dit soort type filmpjes, waar men opgesloten raken voor prijsgeld.

De film kent echt wel wat lekkere gore momenten, wat de film weet te sieren, daar moet de film het dan ook wel weer echt van hebben, want de rest is nogal slappe hap. De film komt echt maar moeilijk op gang, en zeker op het begin wist ik gewoon niet waar men heen wou met deze film. Naar maten we het einde naderen blijft het toch een soort leuk kat- en muisspelletje die gespeeld word, en hoewel de film alles behalve echt goed is, is het wel gewoon een leuk avondvermaak, maar wel eentje die ik niet snel meer op zou zetten en die ik morgenochtend ook weer rustig ben vergeten!

vote changed, original voice was 3,0 stars

"Legend goes that somewhere beneath these mountains lies a gateway between heaven and hell. It is said that a sacred sisterhood guards this portal and the power of their prayers keeps the damned from tormenting the living. Trouble with the damned is... they never stay put."

Ja, wat moet je hier nou echt mee? Een slechte film wil ik het per direct helemaal niet noemen, maar er gaat wel héél veel fout. Laten we vooropstellen dat dit natuurlijk een gigantisch B-porduct is, wat het per definitie ook niet veel beter maakt. Maar het probleem bij films zoals deze is dat ik gewoon geen touw aan het verhaal vast kan knopen, het gaat echt alle kanten op; en dan weiger ik ook om er een beetje moeite voor te nemen. Daarnaast ook een Snipes die er eigenlijk voor niks in zit, wat een waardeloze rol zeg...

Daarnaast wel gore, en ook echt aan alle kanten. Dat fleurt de film echt wel op, en dat deed me goed.De film opent al met een lading bloedwater, afgehakte hoofden en splatter en komt daar de gehele film wel meer door. Jammer dat er verder gewoon echt weinig uitgehaald wordt. Is de film dan echt zo slecht? Nee, dat niet; maar je kunt je tijd wel beter besteden aan iets heel anders.