Log

"The day we stop lookin', Charlie, is the day we die."

Prachtige film die ik jarenlang in de doofpot heb gestopt. En waarom weet ik eigenlijk helemaal niet zeker, het enige wat ik zo gauw kan verzinnen is het feit dat de film 156 minuten duurt en niet echt meer dan het drama genre op zich gespeld krijgt. Maar nu ik mezelf al wat langer bezig houdt met films en ook wat dieper ben gedoken in het drama genre weten dit soort films mij ook echt wel meer te raken.

Prachtig spelende Pacino, waar ik overigens in het begin wel even aan moest wennen, maar Pacino in de jaren negentig is misschien wel het beste ooit. Maar in deze film is het ook voornamelijk zijn tegenspeler Chris O'Donnell die waanzinnig leuk speelt.

Het verhaal is allemaal niet zo heel spannend, maar wel erg pakkend. Er zaten wel eens wat kleine dingetjes in waarvan ik mezelf afvroeg of het wel persé nodig was dat, dat er in zat. En dat was meer het feit dat het inderdaad soms leek alsof Frank helemaal niet blind was. Maar als nog door het prachtige spel, het droevige en ingrijpend verhaal over zelfmoord en een prachtig maatschappelijke boodschap is dit wel echt een fantastische zit die mij vanaf het begin tot einde wist te imponeren.

vote changed, original voice was 4,5 stars

"You are a fucking drug dealer or a history teacher? You hypocrite motherfucker."
"Why am I hypocrite? Because I make money the same way white folks do?"

Hier ga ik heel weinig woorden aan vuil maken. Onwijs slechte film, de slechtste die ik in tijden heb gezine. Onwijs saai verhaal, heel erg slecht acteerwerk, bagger regie en je kunt precies raden wanneer deze film is gemaakt. Het gezeur over ras komt hier je neus uit, zo onnodig en totaal irrelevant hier. Deze film kon me geen seconde interesseren, maar zoals ik ben; als ik eenmaal ben begonnen wil ik een film wel afzien, dan moet ik toegeven dat ik tussendoor wel een paar potjes CoD heb gespeeld, en dan nog mis je niks.

Dit was een taaie. Films uit Nederland staan nou niet bepaald hoog aangeschreven binnen mijn stemgemiddelde, en in het algemeen vind ik Nederlandse films sowieso niet echt heel bijzonder. Deze film trok overigens mijn interesse wel, omdat het best een leuk onderwerp is. Maar of het nou aan de Nederlandse filmmaatschappij ligt, de regisseur of Netflix, ze weten het gewoon weer te verpesten. Want ondanks een best interessant onderwerp weten ze het gewoon weer saai te krijgen, en dat is toch wel een kunst an sich.

Buiten het onwijs slechte acteerwerk, is gewoon de hele productie bagger. Het begon allemaal opzich best wel prima hoor, alleen gaat het vrij snel bergafwaarts als de politie begint te praten met "stront aan de knikker" en andere woorden wat eigenlijk gewoon echt het dieptepunt is. Zoals ik al zei; het acteerwerk is ook bagger, en na een half uur is de film ook wel weer leuk geweest. Het einde was nog wel oke waar die gast neer werd gehaald, maar dat was ook het enigste stukje actie wat deze film te bieden had.

"Hello, Mr. Davis. My name is Jack Carter, and you don't want to know me."

Ik ken het origineel niet, en ging daarom zonder enige verwachtingen deze film in behalve dat ik niet verwachtte dat het überhaupt een goeie film ging worden. Maar nu ik hem heb gezien kan ik beamen dat deze film niet echt goed is, en dat heeft eigenlijk door heel veel verschillende dingen te maken. Wat eigenlijk de grootste factor is, is een verschrikkelijk regie. Kay maakt er een ongelooflijke rommel van, en dat is echt verschrikkelijk. Een pijnhoop met daarbij een lading aan onnodige maar wel typische eind-jaren negentig / begin jaren 2000 techno type muziek.

Stallone is niet een miscast per sé. Maar een typische film voor hem is dit nu ook bepaald niet. Al kon ik dat nog best wel bekoren, waar het in mijn ogen mis gaat is de rest er om heen. Het verhaal is opzich wel geinig, alleen worden we zonder pardon de film in gekieperd zonder ook maar een vorm van informatie, waar je maar moet kijken wat er gebeurt en eigenlijk ook de hele film maar bar weinig achtergrondinformatie krijgt. De scenes raken kant noch wal, en sluiten eigenlijk heel moeilijk op elkaar aan. Echt zonde.

Dus ik denk, als de regie een tikkeltje beter was en de filmopbouw wat beter, dat we best een leuke film hadden. Dat hadden we nu dus niet.

"I'll get you a prescription for Ativan, it'll stop your conscience bothering ya."

Ik vond het allemaal niet heel bijzonder hoor. Misschien toch wel vrij matig te noemen zelfs. Ik mis hier vooral het gevoel van de film, en daar hangt ook echt een heel saai verhaal aan vast. Chaotisch min of meer, maar vooral onbevredigend. Ik kon er echt niet veel mee, een dertien-in-een-dozijn film met hier en daar wel weer wat leuke actie scenes, al blijft het daar wel echt bij.

"Products? They're human beings!"
"Money doesn't give a fuck where it comes from!"

Ach, als je dacht dat dit een onwijs grote film ging worden of een A-tier actie film, dan moet je het toch echt bij jezelf gaan zoeken. Met Statham in de hoofdrol krijg je wat je verwacht, zie het als de huidige versie van een Van Damme of Seagal. Mij hoor je echt niet klagen, het enige gevoelige bij deze films is de productie. Met een regisseur aan het roer die er weinig van bakt, dan vallen dit soort films vaak wel een beetje tegen, tuurlijk dat kan en dat snap ik. Maar na The Beekeeper heb ik wel vertrouwen in Ayer, die hier overigens wel echt op de proef worden gesteld.

A Working Man brengt echt niets bijzonders, het is een dertien in een dozijn film en dat laat de film ook van alle kanten zien. Statham tegen de Russische maffia, ja het is allemaal niet heel bijzonder. Maar het maakt de film niet persé slecht. De film duurt wel iets te lang, daar ben ik het totaal mee eens, maar wanneer Statham aan het vechten slaat is het toch wel gewoon weer ouderwets goed.

Die Russische leider (van die zoons) vond ik overigens wel echt lachwekkend slecht, dat moet ik toegeven. Maar over het algemeen gewoon een leuk en vermakelijke film die geen vlieg kwaad doet. Je weet wat er komt en je weet wat je gaat krijgen.

vote changed, original voice was 2,5 stars

"Steve gave them something to believe in, you give them something to aspire to."

Je weet waar je aan begint, zo héél slecht zoals ik verwachtte was deze film zeker niet, maar goed is ook iets anders. Ik vind Marvel allemaal wel leuk geweest, de laatste tijd doet het me allemaal niks meer. Maar ik moet eerlijk bekennen dat deze film nog best te kijken is, alleen komen ze gewoon totaal niet op het niveau zoals het eerder was. Ik ben alleen al blij dat ze gekapt zijn met dat hele multiverse gezeik, waar ze toch in Deadpool 3 wel duidelijk over waren. Dat is misschien wel het beste wat Marvel heeft gedaan de laatste jaren.

Vergeleken met de toep van de laatste tijd is dit best wel te doen, maar het is zeker nog niet van het niveau zoals het ooit was. De actie scenes vond ik opzich best leuk, alleen Anthony Mackie vind ik gewoon geen geslaagde keus als Captain America, hij mist toch de nodige charisma. De villain in deze film is wat dat betreft ook gewoon niet boeiend genoeg, echt zonde.

Dus nee, ik ben geen fan van deze Captain America film. Misschien moet Marvel proberen eens wat minder politiek correct te zijn, en gewoon weer films te gaan maken zoals vroeger. Zonde man, echt zonde, maar als ze op deze manier door gaan kunnen er echt nog wel wat leuke films langs komen, dat voel ik.

"You leave tomorrow, or you not leave at all!"

Oei, viel toch wel een beetje tegen. Ik ben geen onwijze Norris fan, ik heb nog maar weinig films van hem gezien, maar ik meende wel dat zo'n beetje al zijn films die te zien zijn, in mijn kijklijst nog staan. Er ging ooit een dag komen dat ik ook aan zijn films begon, en dat was nu het geval. Amazon Prime heeft een aantal van zijn films in hun catalogus staan, erg blij mee, dan maakt het voor mij ook weer makkelijker om te zien. Maar ik merkte op dat ik met Missing in Action eigenlijk niet veel had gemist, en de film kent ook totaal geen toevoegende waarde in het algemeen.

Het opent ook wel echt mooi. Die Norris is me toch een stijve hark, geweldig. Echt alles is zo amateuristisch, de vechtscenes, het acteerwerk en zelfs het geschreven verhaal. Op zich wel een prima idee, alleen was de uitwerking allemaal gewoon niet héél geweldig.

Het duurt inderdaad allemaal onwijs lang, maar om te zeggen dat ik me niet heb vermaakt dan lieg ik. Op zich wel geinig, al had ik er wel een stuk meer van verwacht hoor.

"Yes they had weapons! You think there's a script for fighting a war without pissing somebody off? Follow the rules and nobody gets hurt? Yes, innocent people probably died. Innocent people always die but I did not exceed my orders."

De mensen die mij een beetje volgen hier weten wel dat ik niet per definitie een grote fan ben van rechtbankdrama's. Toen ik deze film voorbij zag komen op Prime (hij is er echt pas net opgezet) had het enigszins wel mijn aandacht gewekt, ik meende deze film ooit op DVD te hebben gehad, maar ik herinnerde me er echt werkelijk niks van. Deze rechtbankdrama kon mijn overigens wel bekoren, hoewel ik (zoals ik al zei) niet zo'n onwijs fan ben van deze films, pakte het verhaal omtrent de zitting mij wel erg. En gelukkig, maar dan ook gelukkig, speelt deze film niet constant in die rechtbank af, en was het maar een klein onderdeel van deze film.

Het duo Tommy en Samuel lag me wel, daar kon ik oprecht wel van genieten. De oorlog- scene's zijn hard en oprecht interessant, die maken deze film wel volledig af. Het verhaal vond ik persoonlijk heel interessant, het einde vond ik dan weer onbevredigend. Het lijkt wel alsof de tijd en het geld op was, waardoor ze er opeens met een rotgang door heen gingen en de film eigenlijk nogal afgeraffeld beëindigd werd. Echt heel erg zonde.

Maar over het algemeen prima vermaakt en een aardig leuk film avondje gehad. Zoals ik al zei, het verhaal interesseerde mij opzich wel, en dan is het ook makkelijker om naar een film te kijken uiteraard. Leuk voor een doordeweekse avond, niet te lastig en vrij snel klaar.

"Time don't matter."
"Woulda hurt just as bad if I lost her the day we met."
"She brought the sunshine in my life."

Als je de film gaat kijken met de instelling zoals mijn boven (of onder) buurman dan kun je hem net zo goed niet kijken. Lijkt me vrij logisch dat je krijgt wat je mag verwachten en waar ze dito ook mee adverteren. Novocaine is gewoon een hele leuke en vooral luchtige actie/komedie die je in een best leuk verhaal door de film mee neemt. Dat het bankmeisje bij de groep overvallers hoort is een "plottwist", maar zag je enigszins van ver aankomen. De actie is heel leuk in beeld gebracht, waar Nate toch vooral als een dom personage neer wordt gezet die eigenlijk vrijwel niet kan vechten, en het op hele leuke ludieke manieren moet doen. Goed, eerlijk is eerlijk; als een pistool in heet frituurvet ligt volgens mij moet dat wel de kogels triggeren, maar dat zijn dingen die je vooral even door de vingers moet zien.

Het mogen duidelijk zijn dat je deze film gewoon niet al te serieus moet nemen. Het verhaal is ook totaal niet ingewikkeld en heel makkelijk te volgen. Overigens ook wel leuk verhaaltje, niet echt heel bijzonder dus want het is eigenlijk gewoon een ordinaire "love story", en kent ook een onwijs gaar uiteinde. Je kunt het verwachten.

De film kent een aanzienlijk leuke hoeveelheid gore wat overigens ook helemaal niet mis is. En dat maakt deze film ook erg aantrekkelijk. Ik ben het eens met het feit dat de film misschien qua actie scenes een tikkeltje idioter had mogen zijn, daar leunde de personage wel erg naar toe, maar dat is opzich geen heel groot pijn punt. Leuk!

"The world meets nobody halfway. When you want something, you gotta take it."

Pfoe, vrij saaie zit dit hoor. Ik heb geen nostalgische waardes met deze film, en het verhaal kon me ook nergens echt héél erg vermaken merkte ik. En dan zwakt de film vrij snel af hoor. Eigenlijk de gehele film zit je op de actiemomenten te wachten die de film lijkt te beloven, maar als eindstand zit je gewoon naar een jaren tachtig kinderfilm te kijken waar de meeste spanning van een potje armworstelen moest komen. En als ze eindelijk daar aan zijn gekomen, kon dat hele arm worstelen me wel gestolen worden eigenlijk.

Héél zoetsappig, misschien wel een beetje in de extreme kant waardoor ik daar ook aardig op afknap. Zo goed als actieloos en eigenlijk zit er ook nauwelijks vaart in. Allemaal zo miniem dat ik er nauwelijks echt van kon genieten, dan mis je die nostalgische gevoelens wel echt hoor. Die konden misschien deze film nog enigszins redden, dat deed het nu ook niet.

"You kill people?"
"That's what an assassin is, yeah."

Onverwachts erg leuk. Deze film stond op de hoofdpagina van Amazon Prime, die in mijn ogen op het moment een veel leuker aanbod qua films heeft dan Netflix. Deze film biedt totaal geen verfrissend concept, maar is daardoor niet minder leuk. Bautista is echt een nostalgische legend, dat was toch wel altijd een legend in mijn tijd dat ik nog WWE keek, misschien wel mijn één van mijn favoriete vechters destijds.

In deze film deed hij het overigens ook erg leuk, en zo deed de gehele cast het wel geinig. De film is met vlagen bloederig, erg actie vol en gewoon genietbaar. Op een gegeven moment zwakt het verhaal wellicht iets af, maar dat werd nergens echt irritant. Een vrij luchtig tussendoortje die erg leuk was om te kijken.

"Your day fucking sucks."

Vrij saaie prent dit. Ik ben altijd wel te porren voor een "nieuwe" killer in horrorfilms, zo vond ik de killer in In a Violent Nature ook heel gaaf, of wat dacht je van de vrij recente Hatchet reeks met Victor Crowley aan het roer? Heerlijke horrorfilms, heerlijke killers en ook bezaaid met gore scenes. Heart Eyes valt er in mijn ogen buiten, totaal niet wat je er van verwacht of van mag verwachten en valt daardoor behoorlijk tegen.

En dan opent de film toch best cool, zette de lat heel hoog en creëerde hoge verwachtingen. Behoorlijk gorey en zelf gevoed met een vleugje komedie. Eigenlijk daarna kakt deze film helemaal in, krijg je een hoop dom gezeur over metalen rietjes en weet ik het wat allemaal. En kwam ik er toch achter dat dit verhaal mij eigenlijk helemaal niet kon interesseren. Je kunt er overigens van uitgaan dat het een love story is, maar Ally is uitermate irritant waardoor ik daar ook helemaal niks mee kon.

Het blijft daarna lang uit voor de killer 'Heart Eyes' eindelijk eens aan het werk gaat, en dat is precies het moment dat de film zijn waarde verliest zoverre hij deze nog had. De moord scenes zijn niet meer echt interessant, het mocht wel even bloederig worden maar uiteindelijk stelt deze killer geen reet voor, kon het nergens mijn verwachtingen vervullen en was het overigens ook nergens interessant. Een dooddoener mag je het wel noemen, want de killer draait ook de nek van deze film om.

"Everybody dies. Some of us peacefully and in our sleep, and some of us... horribly. And that's life."

Erg leuk! Misschien toch minder dan ik verwachtte, maar het maakt nog steeds een leuke filmavond. Misschien dat het rijtje aan grote namen mijn verwachting onwijs hoog hadden gelegd, toen mijn beste kameraad deze film in de bioscoop had gezien en mij berichtte dat deze heel leuk was moest ik hem natuurlijk ook zien. Duidelijk werk van Perkins trouwens, het oogde het heel erg als zijn film van vorig jaar die ook krankzinnig was.

Deze haalt helaas niet het zelfde niveau als Longlegs, die in mijn ogen nog gestoorder was. Qua gore zit je hier wel aan het juiste adres, duidelijk dat Perkins daar ook wat meer gebruik van wil maken omdat het verhaal daar ook naar is. De kills deden mij stuk voor stuk ook denken aan Final Destination, maar ik ga altijd heel goed op dat foreshadowing effect, of waar alles "per ongeluk" lijkt te gaan. De creativiteit spat er dan in mijn ogen vaak wat meer van af. Ook hier had het zijn nodige effect, waar ik de kills stuk voor stuk erg leuk vond.

Van een verhaal kon je niet echt spreken, het was in mijn ogen meer een tijdlijn aan gebeurtenissen die allemaal met dodelijke afloop te maken hadden. Maar echt een diepgaand verhaal kon je hier overigens ook helemaal niet verwachten, een beetje een hersenloze film zo na de best strakke 'Longlegs'. Maar alles is ook gewoon perfect, de edits zijn heel goed, ik vond de film prachtig gefilmd alleen de CGI vond ik soms een beetje achterlopen, wellicht was daar een kleiner budget voor; even goede vrienden.

"These are from real corpses."
"Each one is made from a real person. They're alive? They're not alive. They're not dead. They're just trapped somewhere in between."

Inderdaad een hele aangename verassing dit. Destijds in 2016 was ik heel huiverig voor deze titel, omdat Netflix toen al niet echt hoog aangeschreven stond voor hun producties. Ik ben twee keer begonnen met deze prent, maar ik heb hem dus ook twee keer weer uitgezet. Nooit stoppen voor het hoogtepunt blijkt maar weer want, de film is uiteindelijk gewoon echt heel leuk om te zien met een best leuk bedachte vijand.

Ik hou sowieso wel van dit soort Sci-Fi films, en ook deze ook film mag zich daar tussen zetten. Prachtige scenes, opzich een geinig verhaal alleen miste ik toch een beetje meer diepgang. En het werd uiteindelijk wel heel makkelijk allemaal waar ik toch vond dat de film misschien wat meer diepgang kon gebruiken. Afijn, de CGI is mooi gedaan, en uiteindelijk kijkt het allemaal wel gewoon makkelijk weg. Geen hoogvlieger, dat zeker niet maar: dus wel een enorme verassing!

vote changed, original voice was 3,5 stars

"This isn't just any island to them. This isn't Tarawa, Guam, Tinian, or Saipan. This is Japanese soil, sacred ground. Twelve thousand Japanese defenders in eight square miles, they will not leave politely, gentlemen! It's up to us to convince them."

Dit is de tweede keer dat ik hem heb geprobeerd te kijken, en ik vond het weer allemaal niet zo heel best. Niet mijn film dit, en dat kan uiteraard, maar nu wou ik hem wel echt even afkijken. Het patriottisme spat er van af, en hoewel de Amerikanen daar natuurlijk erg goed op gaan vind ik het allemaal een beetje teveel van het goede. Daarnaast vond ik de manier hoe Eastwood het hier in elkaar had gezet ook niet heel bijzonder, en misschien zelfs een beetje irritant. Als je net lekker bezig bent met een actie scene, ga je eigenlijk al gauw weer terug naar behoorlijk saaie en trage scenes die me eigenlijk allemaal niet zo interesseerde.

Wanneer we richting het front gaan pakte de film me erg goed, dit deed me erg goed en zo erg ben ik ook niet bekend met de Amerikaans-Japanse oorlog tijdens de tweede wereldoorlog, ik denk dat de foto (waar het allemaal om draait) onwijs iconisch is en iedereen die ook wel kent. Het hele propaganda stuk had ik overigens ook niet verwacht, en kwam wat rauw op mijn dak. Niet perse iets wat ik wou zien en wat me echt boeide ofzo.

Wat ik zeg; qua actie zit het hier wel goed. En dat wist me ook wel echt te vermaken, alleen de rest van de film haalde me niet over. En dat had het gevolg dat ik voor een tweede keer rond een uur vast liep, en eigenlijk helemaal geen zin meer had om deze film verder te kijken. En hoewel ik dat wel deed, is twee uur een tergend lange zit hoor.