Log

"I'm sorry, mom!"

Leuk. Maar precies ook hetgene waar ik een beetje bang voor was. Een heel erg gewaagd concept, waarvoor ik eigenlijk alleen maar lof heb. En Lawrence deed het prima hoor, daar niet van. Hij weet een toch wel interessante film neer te zetten, die naar mijn inziens wel een beetje té lang is, al mag je daar misschien niet al te hard om klagen. Dan gaan we wel weer terug waar ik een beetje bang voor was; hoe hou en maak je een film met een concept als dit nou langer dan anderhalf uur leuk en/of interessant? De achterliggende gedachten was opzich best mooi, waar we met een paar prachtige dialogen toch interessante gesprekken krijgen. Dat men daar wat horror invloeden bij toe wil passen (hier en daar wat gore) maakt de film eigenlijk niet veel spannender, en na anderhalf uur was ik er dan ook wel gewoon oprecht klaar mee.

"We gonna need to change that hair before we take that photo. Uh, baby, what you think, wig? Dye? For-for his hair."
"I think we do a wig. Yeah. Don't worry, Jeff. You'll still be you. But cuter. Like Brad Pitt."
"Ugly-ass Brad Pitt."

Erg onverwachts, maar een onwijs vermakelijke film hoor. Ik kwam deze toevallig al eens tegen op een pindakaas site, en meestal gaan van dit soort films wel mijn haren recht overeind staan. Maar toch op één of andere manier weet Channing Tatum toch te vermaken met zijn nieuwste films, ook altijd wel vermakelijk om te zien en al helemaal als hij dit soort karakters vertolkt. Van Roofman verwachtte ik overigens helemaal niet veel hoor, maar toch kijkt het allemaal heel leuk weg en dat is het gene wat telt in mijn ogen.

Het begint wel direct in de actie, en neemt eigenlijk een leuke weg in de het vertellen van het verhaal. Hoewel de film soms wat tijd nodig heeft om te landen, vond ik het echt heel vermakelijk. Voornamelijk vanaf het stukje vanuit de speelgoedwinkel vond ik tof, daar begon de film voor mij en zag je ook hoe de film een ontiegelijk hoog feel-good gehalte had. Daarnaast zit er ook best een triest verhaal aan, en kan de film echt best verdrietig zijn, het zit hem vooral in de kleine dingen hoor.

Richting het einde werd de film steeds leuker, maar raakte de vaart wel wat zoek. Het was allemaal wel wat voorspelbaar, ondanks dat ik het verhaal omtrent Jeffrey Manchester helemaal niet ken. Maar het wordt allemaal best leuk in beeld gebracht, en vond het echt heel fijn om naar deze film te kijken, daarnaast heb ik me gewoon goed vermaakt met deze prent.

"Oh, you're a fighter. I love a fighter. Makes for a bit of a show."

Toch wel een beetje minder dan ik had verwacht én gehoopt hoor. Het viel niet tegen, maar ik had toch ook inderdaad wel een niveautje Wolf Creek gehoopt zeg. Haaien films zijn overigens niet direct mijn favoriete films, en dat was hier ook wel weer te merken. Maar Byrne heeft er een verdomd fijn sfeertje aan gehangen, en over het algemeen beviel deze film me wel. En dat terwijl de film qua verhaal helemaal niet zo bijzonder is, een vrij standaard verhaal met wel een ontzettend leuk thema. De directe aanwijzing waarom Bruce deze moorden pleegde was mij ontgaan, maar hij maakte er soms wel een showtje van.

De preutsheid is helaas wel weer sterk aanwezig hier, en dat maakt de film dan toch automatisch wel minder aantrekkelijk hoor. Byrne stopt heel veel weg, en dat is echt heel jammer man want dat is zo onnodig. Zowel de preutsheid als naaktheid is wel weer prominent aanwezig, wat in mijn ogen nooit het grootste probleem is; ook qua horror film ik het best slapjes hoor. Goed, je ziet een beetje bloed hier en daar, het echte werk valt in het niets of gebeurt buiten de camera. Dat maakt de film direct een stuk minder spannend in mijn ogen.

Potentieel een hele goede film, en uiteindelijk ook wel heel erg mee vermaakt. Maar mijn verwachtingen waren toch wel een heel stuk hoger, en dat reikt deze film nergens. Hassie Harrison een genot om naar te kijken, maar daar blijft het allemaal wel bij. En dan vind ik deze haaienhorror van Byrne toch behoorlijk tegenvallen.

"I'm kinda fuckin' with you. You never know what'll pop loose."

Helaas niet zoals ik had verwacht, al kijkt de film wel behoorlijk lekker weg hoor. Maar het had van mij wel een tikkeltje harder gemogen, eigenlijk gebeurt er praktisch heel weinig in de film, en met een paar herhalende zetten probeert Aronofsky er wel heel makkelijk van af te komen. Toch jammer, wederom een film die ik heel lang op het oog had tijdens de horrorfilm challenge (om die daarna zeg maar te kijken) die me toch een beetje tegenviel.

De film opent best geinig trouwens, al is het gissen waar Aronofsky allemaal nou precies heen wilt. Met die twee Russische criminelen zet hij overigens een hele fijne zet, excentrieke personages die deze film echt nodig heeft. Net zoals de Punker Russ, heerlijk. De actie laat even op zich wachten, en is in mijn ogen wel heel kleinschalig in deze film hoor. Maar toch is het wel lekker als het aanwezig is, en zo werkt Aronofsky de hele film door. Uiteraard niet de eerste insteek dat dit een actiefilm is, dat moet ik ook toegeven.

Voor de rest allemaal wel prima. Leuk verhaaltje wat niet perse heel vernieuwend was, en het is allemaal gewoon makkelijk (maar wel fijn) te volgen. Inderdaad met vlagen wel behoorlijk traag, al speelt Butler een hele fijne rol, en ik ben het eens met mijn onderbuurman; Matt Smith had meer zendtijd moeten hebben, zijn personage is precies wat deze film nodig had, en je merkt gewoon dat je hem mist.

"It's called diazepam now! It works quicker if you snort it!"

Ja, dit vond ik behoorlijk vet! Een film die makkelijk kan mee liften op de trein van andere horror successen in 2025, en eentje die in mijn ogen toch te weinig lof en credits verdient. En dan wijs ik toch vooral met mijn vinger naar deze website en IMDb, want op Letterboxd scoort de film op dit moment al een 3.30* gemiddeld met meer dan 550k stemmen. Overigens ook totaal niet aan zien komen deze film, en ik weet nog steeds niet hoe die nou precies op mijn radar terecht was gekomen. Ik was wat dat betreft al wel direct verliefd op het concept omtrent deze film, en dat maakte me behoorlijk nieuwsgierig.

Ik ben het wel eens met het feit dat, dat geruzie een beetje roet in het eten gooit. Daar stoor ik me overigens ook erg aan, al is dat ook in het echte leven zo.. Maar het maakt mijn film ervaring er niet minder om, en uiteindelijk snapte ik ook wel een beetje waar men met dat geneuzel naar toe wou. De film opent vrij direct, en dat is even opletten geblazen. Alleen daarna kakt de film toch behoorlijk in, en nemen ze behoorlijk de tijd om de film op gang te laten komen, en dat met tijd wat ze eigenlijk ook helemaal niet hebben. Net iets meer dan 100 minuten voelde overigens wel precies goed, al ben ik van mening dat ze het einde een beetje hebben afgeraffeld en de gore scenes voor mij toch net een tikkeltje extremer hadden gemogen. Want naast vervormde mensen (dan hebben we het over mensen die al gemuteerd zijn) en een beetje bloed blijft de film aardig kalm.

Maar alsnog behoorlijk vermaakt met deze prent hoor. De film werd richting het einde echt een stuk fijner, en dat was ook te merken aan de snelheid en hoeveel zin Alison Brie en Dave Franco er in hadden. Er was zelfs een jumpscare die me nog liet schrikken, en dan scoor je automatisch al een half puntje, dat heb ik echt niet vaak. Daarnaast is de film echt extreem duister (soms ook iets té donker), en werkt men het met komische dialogen én momenten graag af. Inderaad; een sympatieke film waar ik echt wel wat mee kon, en me onwijs mee heb vermaakt!

"In seeking life, I created death."

Ik ben helemaal niet zo goed bekend met de lore omtrent Frankenstein, de oudste films heb ik ooit wel eens gezien voor de horrorfilm challenge, maar daarom heen interesseert het hele verhaal me nooit héél erg. Wel weet ik dat er best veel diverse variaties omtrent dit verhaal rond gaan, en zo dus ook deze nieuwe film van Guillermo del Toro. En dan moet ik ook wel héél eerlijk bekennen dat deze film me in eerste instantie ook helemaal niet aantrok, maar na de immens veel lovende berichten en het hoge cijfer zoals hier en op andere films sites ben ik de uitdaging toch maar aangegaan, die 149 minuten stoorde me namelijk behoorlijk.

De film begint echt onwijs gaaf, en daar had del Toro mij ook wel echt te pakken. Grauw, hard en vooral onvoorspelbaar met een angstaanjagend monster, wanneer we beginnen met het verhaal wat verteld werd door de ogen van Victor, kakte de film wat in qua snelheid en moet je ook je eigen verwachtingen iets gaan bijstellen. Hoewel de film toch wel lekker gorey wist te worden vond ik het verhaal toch wel wat zwakker. Maakt niet dat ik op dat moment echt nog aan een hoger cijfer voor deze prent zat te denken. Ik hield ook wel van het stukje lovestory, dat maakte de boel wel weer compleet.

Maar dan gaan we over naar het perspectief vanuit 'het monster', waar ik toch echt mijn aandacht begon te verliezen. Het kon me echt niet meer zo heel veel interesseren. Het bloederige ging er een beetje van af, en ik vond ook persoonlijk de de film zijn duisternis een beetje verloor.

Maakt het allemaal niet dat ik me er best wel mee heb kunnen vermaken, maar er achteraf wel dubbel en dwars achter kwam dat die 149 minuten ook wel heel erg lang waren hoor. Of het korter kon weet ik niet, want ik ben dus niet zo goed bekend met het verhaal omtrent Frankenstein (ik weet de hoofdlijnen). Maar toch, door de gore en het vermakelijk eerste deel van de film ben ik best overtuigd.

"Fuck you with a dinosaur dick!"

Gewoon weer een totaal zinloos tweede deel. In 2021 wist Blumhouse met het eerste deel echt te verassen, en die film was oprecht héél erg leuk, maar ik heb altijd al geweten dat het een stand-alone film was en moest zijn, die film leunde ook totaal niet naar een vervolgdeel. Goed, succes zorgt er voor dat men natuurlijk mee wil produceren, dus een tweede deel is erg gewaagd, maar in die zin dan ook wel weer heel nieuwsgierig wat daar nou precies uit zou gaan komen. Maar deze film is gewoon pure rotzooi man, kun je ook weer helemaal niks van op aan.

Een totale clusterfuck, en het eerste deel vond ik echt een irritatie om te zien. Die hele 'flashbacks' of visioenen (ik weet nog steeds niet precies wat het was) maakte het allemaal een rommeltje, hoewel het wel met vlagen wat duidelijker werd op een gegeven moment waar men naar toe wou én de film toch een best duister sfeertje neer kon zetten, maar echt goed werd deze film gewoon nergens. En eigenlijk had ik het wel verwacht, Blumhouse wou weer eens te veel van een geslaagd concept; dus tijd om het uit te melken, zonde!

De film heeft in mijn ogen wel een goed portie gore in huis, en zeker richting het einde werd de film steeds aangenamer om naar te kijken. Dat wil niet zeggen dat het echt een topper was, verre van zelfs; de film kon met enige regelmaat wel vermaken. Al was het vermaak maar voor korte duur, want daarna sloeg de film toch weer in simpele drek wat gewoon niet vooruit te branden was. 114 minuten is in mijn ogen wat dat betreft ook gewoon te lang, en daar hadden ze echt wel wat mee mogen doen. Zonde, maar toch ook niet geheel een verassing dat het zo is gelopen, dit had ik al wel verwacht.

"Dit is mien huus"

Lachen, ja. Maar Vleesdag laat mij wel echt met een dubbel gevoel achter. Van Nederhorrors verwacht ik sowieso maar heel weinig, alleen toen ik deze voorbij zag komen was mijn interesse wel echt gewekt! En tot mijn grote verbazing was hij dus ook al te zien op Amazon Prime, dus vanmiddag direct maar de keuze gemaakt deze samen met een kameraad van mij te kijken, toch wel met de nodige voorbereiding; want van een Nederhorror moet je nou eenmaal niet te veel verwachten, helaas hebben we deze angst zelf gecreëerd, al is het Nederlandse aanbod qua horror films sowieso barslecht.

Vleesdag vond ik qua naam trouwens al wel echt heel slecht hoor, een naam die wel ontzettend kazig is man. En eigenlijk laat dat wel doorschemeren dat het ook weer behoorlijk cliché kan gaan worden. Qua concept vond ik deze film juist wel weer erg tof, hoewel sommige personages echt heel erg irritant waren was het leuk bedacht, al zou het nooit echt "top" gaan worden hoor. Het viel me vooral op dat qua acteerwerk ik deze film toch wel heel slecht vind man, en dat gaat denk ik ook nooit beter worden. Of het trouwens persé hun acteerwerk is, of dat ik het gewoon allemaal heel fout vind klinken in het Nederlands, dat is iets waar ik niet niet echt over uit ben.

En dan de tweestrijd. Aan de ene kant dus de ontzettend slechte acteerprestaties, een onwijs cliché verhaal (wel leuk dus) én dialogen die je neusgaten uitkwamen, om van te janken bijna. Echt goed klinkt dat allemaal nog niet, en dat was ook niet goed. Maar de film kent daarom heen wel een verdomd fijne gore. De eerste Nederlandse film die ik heb gezien, waar de gore eigenlijk prioriteit krijgt en waar de regisseur ook zeker niet bang is eindelijk een beetje bloed te laten vloeien. Het moest nog wel een beetje opgang komen, maar éénmaal daar werd het wel echt heel lekker hoor.

Het einde is ook verrassend, en wat dat betreft best goed gedaan. En hoewel Smits het boekje blijft volgen van de slasher genre (of misschien toch meer een wraakfilm), en daar oprecht ook leuke twists en eigen invullingen aan geeft, weet hij toch ook niet dusdanig een klapper te maken dat de film je frontrust achterlaat, gebeuren er dingen die té cliché zijn of gewoon onnodig; een leuke middag kun je hier dan wel weer mee hebben.

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote changed, original voice was 4,0 stars

"Listen, don't let this place get to you. You stay locked up long enough and you start to believe that you're nuts."

Matig filmpje van de grootmeester hemzelf hoor. En de verwachtingen lagen toch wel echt een tikkeltje hoger als wat we hier voorgeschoteld kregen. Qua acteerwerk verwachtte ik al niet zo heel veel (ik heb geen hoge pet op van Amber), maar het viel me op - en verbaasde me eigenlijk - dat de regiewerk binnen deze film me ook al best tegen stond. Hele irritante dialogen, echt een behoorlijk saai verhaal, maar Carpenter weet er wel een leuke geest in toe te voegen, wat met vlagen nog bloederig kon worden. Al was ook dat niet zo héél bijzonder hier.

De film duurt gelukkig niet heel lang, en weet op het einde nog wel redelijk te vermaken. Maar daar blijft het wel echt bij hoor, een vrij saaie en vooral doorsnee film, die ik ook niet had gemist als ik hem niet had gezien.

"You have one choice, boy: sex or the saw. Sex is, well... nobody knows. But the saw... the saw is family."

Na twaalf jaar brengt Hooper een vervolg op zijn historische parel, die ongetwijfeld des tijds al veel betekende voor de film wereld en zeker het horror landschap. Toch ben ik het eens met wat hier ook al in de berichten staan, vergelijk deze prent zeker niet met deel één. Dit tweede deel gaat overduidelijk de komische kant op, wat ik eigenlijk helemaal ook niet aan zag komen. Ja, ik had het kunnen verwachten als ik normaal naar de genre's had gekeken, maar dat heb ik niet. Dan komt het toch wel als een verassing, al neemt het niet weg dat ik onwijs lekker van deze film heb genoten zeg. De re-makes en alle delen uit de jaren 2000 kunnen toch wel een stuk minder indruk maken, vooral de meest recente, maar Hooper laat hier zien waarom hij heer en meester over deze reeks is.

Het enige minpuntje binnen deze film vond ik toch wel dat geschreeuw van Caroline Williams. Als je meer van dit soort type films kijkt kom je er achter dat het vrij normaal is, maar anno 2025 vind ik dat geschreeuw echt héél irritant. Ook gewoon geen overlevingsinstinct wat er in zat, wat het overigens ook wel grappig maakt, maar het is toch te dom voor woorden dat je in plaat vans weg te rennen, in een hoekje gaat staan schreeuwen. Echt zonde, want het haalt toch wel een stukje kijk plezier weg van deze film in mijn ogen, en dat had echt niet gehoeven gewoon.

Maar daarom heen wel echt onwijs vermakelijk dit, en echt een plaatje om tijdens Halloween avond te kijken. Qua introductie neemt Hooper het al op de komische tour, maar bewaart wel de rust om een beetje te acclimatiseren binnen deze film. Chop-top is een bijzondere toevoeging die in mijn ogen niet direct had gehoeven, maar hij brengt wel het sfeertje met zich mee. Bill Johnson als Leatherface is overigens gewoon weer heerlijk om te volgen, wat blijft het toch ook een fantastische horror personage zeg, echt om je vingers bij af te likken!

De film kent een leuke dosis aan gore, die richting het einde alleen maar weet toe te nemen en in mijn ogen echt de film om hoog weet te krikken. Hoewel ik misschien met vlagen toch meer Leatherface wou zien en minder poespas daar om heen kijkt de film lekker weg. 101 minuten vind ik misschien wat aan de lange kant, al zorgt het er wel voor dat de slachtpartijen ook zorgvuldig in beeld komen, en dat maakt een hoop goed. Het blijven iconische films, en misschien moet ik binnenkort deel één toch nog maar eens opzetten!