Log

"Welcome... whores of Salem! I can taste the foul stench of your ancestors rotting in the folds of filth between your legs.”

Als je gaat kijken naar wat Zombie in het verleden heeft uigepoept had ik jarenlang hoge verwachtingen van deze film. Het verbaasde me dat ik deze en zijn laatste film dus nog nooit heb gezien, en het leek mij wel eens de hoogste tijd dat ik dat eens ga doen. Dan kwam je al gauw bij deze film uit 2012 uit, die qua scores al best ver uitliep van zijn voorgangers. Hoewel mijn verwachtingen daardoor niet snel daalden, werd ik wel wat sceptischer over deze film. Achteraf toch wel een beetje een tegenvaller hoor.

Het begint allemaal helemaal niet zo verkeerd. Het idee was leuk, Sheri is een radiopresentatrice voor een lokale zender die voornamelijk de hardere en alternatieve muzieknoten afspeelt. De film opent trouwens wel een beetje vaag maar, neemt een leuke afslag met waar de film heen wil. Zombie wil duidelijk een bepaalde richting op en probeert zo ook gewoon vooral erg vreemd over te komen, wel typisch en best leuk. Ik hou wel van dit soort films met een duivels thema, alleen voelde het allemaal toch wat matig. De film duurt best een lange tijd voordat hij eindelijk een beetje op gang kwam, en wanneer de film eindelijk een beetje op gang was gekomen viel het allemaal toch wel wat tegen.

Richting het einde werd het overigens wel een stuk leuker maar, kon de film nog amper echt boeien. Het duurt dan toch wel gewoon echt te lang, en een groot gedeelte van de film gebeurt er ook niet zo heel veel. Acteerwerk was overigens prima, niks op aan te merken maar, de rest vond ik toch matig en nogal tegenvallen.

"You want to shoot me? Forget about the Kevlar. Shoot me in my face!”

Opzich niet een hele verkeerde film. Het is dat hij op Netflix is toegevoegd en ik hem toevallig tegen kwam, waar het me best een vermakelijk filmavondje leek (wat je overigens ook wel krijgt). Het lijkt allemaal wat doorsnee, dat is het achteraf ook allemaal wel maar het vermaakt behoorlijk. Ik ga meestal wel goed op dit soort thrillers, eigenlijk kun je het plot van mijlenver ruiken en toch blijf ik toch wel vermaakt kijken naar zo'n film. Begint allemaal niet heel spannend, het is voornamelijk kennismaken met wie je te maken hebt en daarna kan de film beginnen.

Het kat- en muisspel is niet heel bijzonder te noemen, zelf misschien wat tam maar, het kijken nogmaals prima weg. Er zit behoorlijk leuke actie in, het verhaal is cliché maar daar kun je makkelijk om heen kijken als je het mij vraagt. Voor alsnog vond ik het wel een leuk wegkijkertje hoor, het verhaal neemt je makkelijk mee. De valse beschuldigingen waren op zich wel geinig, de affaire was vrij ver gezocht maar paste wel binnen het idee en dat maakt de film wel goed in zijn totaliteit.

Acteerwerk prima, eigenlijk niet zo heel veel op aan te merken. En dat maakt deze film ook gewoon een vermakelijke wegkijker. Prima, meer niet.

vote changed, original voice was 3,0 stars

" Yeah, well. You in the cop business. So that makes you a murderer. But I'm in the murder business, so that just makes me a laborer. You see how that works?”

Toen ik twee weken de erg vermakelijke film ‘Den of Thieves’ terug keek zag ik aan het einde van de film deze ‘Copshop’ voorbij komen. Je krijgt dan altijd een voorgestelde film te zien, waarvan men denkt dat jij die ook wel leuk vindt. Nu denk ik voornamelijk dat ze de link legden met Gerard Butler. Eigenlijk was deze film helemaal van mijn aandacht verdwenen, destijds in 2023 zag ik hem nog wel eens voorbijkomen maar daar bleef het toen ook wel bij. Eigenlijk ook totaal niet wetend wat ik mocht verwachten van deze film, dus dan werd het nog een hele verassing.

Ik moet zeggen dat de film vrij chaotisch maar leuk begon, het was misschien wat simpel maar het vroeg wel de nodige aandacht voor wat er nou gebeurde en waar het goed voor was. Het verhaal kwam langzaam op gang, dat Bob iets van Teddy moest was al wel gauw duidelijk maar, de toon wordt pas echt later gezet als we wat meer diepgang krijgen. De film kakte naar mijn mening wel iets in op een gegeven moment, je bent eigenlijk best hongerig naar wat meer actie (wat ik ook verwachtte) wat toch wat lang op zich liet wachten.

Wanneet Toby Huss in beeld kwam, werd de film een stuk fanatieker, sneller en leuker om te zien met een hoge dosis aan actie. Hier begon de film ook een meer komische wending aan te nemen, zoals zijn introductie met de balonnen maar, ook de one-liners en punches die hij uitdeelt waren fantastisch. Zijn personage weet bijna eigenhandig deze film te maken, om het vooral op te boksen tegen die verschrikkelijke Alexis Louder. Voor mij is het tweede deel van deze film echt de ijsbreker geweest, en weet daardoor ook een stuk vermakelijker te worden.

Wat me vooral op viel is dat de film vrij luchtig is. Op alle fronten eigenlijk wel. En dat gecombineerd met de nodige humor wist me toch wel echt heel erg te vermaken!

vote changed, original voice was 3,5 stars

Deze film staat niet bepaald goed in mijn herinneringen maar, nog steeds was ik best benieuwd na een rewatch voor deze film. Omdat ik ga samenwonen is er niet echt ruimte voor mijn nogal kleine DVD-collectie en heb ik besloten alleen de essentiële titels te houden. Althans de titels die ik echt niet kwijt wil. Tunnel Rats is één van die weinige films waar mijn moeder vroeger mee thuis kwam, omdat ze dit soort DVD's gewoon bij de Wibra verkochten. Destijds vond ik het best een spannende en soms nogal gore film, waar ik nu toch wel een beetje van afstap. Over het algemeen is dit gewoon een wannabe film van de grotere Vietcong oorlogsfilms toch, weet de film met het nodige gebruik van traps en gore (ja, zelfs een beetje bloed) interessant te worden.

Het blijft gewoon een Boll film, en dat is eigenlijk ook wel aan zo'n beetje alles te zien. Een vrij matige productie als je het mij vraagt maar, toch an sich ook wel weer best vermakelijk. De film neemt je vooral niet mee de diepte in, en is vooral ondergronds te vinden. Daar moet je van houden, ik kan daar persoonlijk niet zo heel veel mee en dat vertelt ook wel het toch lage cijfer die ik geef aan deze film. Het keek makkelijk weg, dat wel, en hoe de lichamen uit elkaar spatten is dan wel weer echt vermakelijk alleen daar blijft het ook wel bij.

"Legends don't die. Now get the fuck up, Kraven.”

Als Marvel je al jaren tegenvalt, zal je toch verwachten dat je niet snel meer hun films kijkt. Toch blijf ik grijpen naar hun producties, en van de afgelopen jaren heb ik drie films moedwillig links laten liggen omdat het me gewoon echt dramatisch leek. We zagen de trailer van Kraven toen we naar de bioscoop waren geweest twee weken terug, waar mijn aandacht toch wel goed gewekt werd voor deze film. De films staat overigens al enige tijd in mijn watchlist, en is dan eindelijk verschenen. Met al die walgelijke producties die Marvel uitbrengt de laatste tijd, is dit een behoorlijke mee valler. Dat maakt de film overigens niet direct goed want het was nog steeds niet zoals het ooit was, ik heb me er eindelijk weer eens mee kunnen vermaken.

De film opent trouwens best vet, en ze de toon vrij duidelijk. De film pakt het eigenlijk niet door, daarvoor in de plaats krijgen we wel een Russel Crowe met een verschrikkelijk Russisch accent, wat ik opzich best grappig vond. Maar, Marvel is duidelijk bezig met een zoektocht om deze ‘superheld’ succesvol te maken, helaas brengt Kraven weinig memorabel gevoel met zich mee. Dat hele leeuwen gezeur eromheen had van mij niet gehoeven, is in mijn ogen ook complete bullshit. Toch maakt dat natuurlijk wel de personage, en dat hoort er opzich ook wel bij. En wellicht weet Kraven daardoor toch niet helemaal te overtuigen.

Na mate de film vordert werd het me persoonlijk allemaal toch wat saai. Het eind gevecht met Rhino vond ik nou ook niet bepaald spectaculair te noemen, waardoor het toch allemaan wat onbevredigend aanvoelde, zoals ik al eerder wel zei; de film vermaakte op zich ook wel weer. Ik vond Rhino een hele toffe tegenstander, al dacht ik dat hij bij Spider-Man hoorde?

Goed, leuk om eens gezien te hebben maar wederom niet bepaald een productie om over naar huis te schrijven. Vrij mild allemaal, niet zo heel spannend maar, wel gewoon leuk. Ben de avond wat dat betreft best makkelijk doorgekomen, en dat is eigenlijk alles wat telt in mijn ogen.

"Jane? You're early.”
"Hello?
"Tun. Its Jane. I'm going to be a little late today.”

In 2021 heb ik ooit eens de Amerikaanse remake Shutter gezien, die mij destijds helemaal niet beviel. Ik vond dat echt een hele saaie film namelijk en kon er eigenlijk maar bar weinig mee. Door de jaren heen leer je, jezelf ook een stuk beter kennen. En zo ook in wat jouw filmsmaak is en waar je niet goed op gaat. Ik kom er denk ik in de afgelopen jaren achter dat horrorfilms met dit thema mij niet liggen, althans waar we dus doormiddel van foto's in enge clichésituaties terecht komen. Ook deze film wist me eigenlijk helemaal niet echt te interesseren. Sterker nog, ik heb me best een langere tijd verveeld tijdens deze film.

Hoewel de film best sterk opent, weet de film eigenlijk voor langere tijd dit gevoel niet vast te houden. Het zakt allemaal echt onwijs in, en dat is echt zonde! Hoewel de film best leuk opent, met de nodige actie vond ik de opbouw gewoon wat zwakjes. Toch deden ze het gewoon volgens het boekje, zoals we ook vele Amerikaanse films kennen. Het lichtelijk verschijnen wat zich vordert naar eigenlijk steeds meer actie en spannende momenten. Toch wil ik het woord ‘spannend’ er vooralsnog wel uit laten, aangezien de film in mijn ogen nergens écht spannend werd.

Als de film eigenlijk bij zijn laatste half uur aankomt begint het toch een stuk interessanter te worden. En ik heb me daar echt héél erg mee weten te vermaken. De geest van Natre kwam eigenlijk in zijn volledige hoedanigheid naar voren, en was best creepy gemaakt. Hier en daar een beetje bloed maar, vooral toch een leuk kat- en muisspelletje. Als de ontknoping van de film nadert vond men het nodig toch nog een soort plottwist er in te gooien, en niet één maar, zelfs twee. Het moment dat je weet waarom de geest precies achter Tun aanzit is ranzing, hoe hij zijn nekklachten heeft en opeens 120 kilo woog vond ik wel echt heel komisch, omdat de geest dus constant op zijn nek zit, zeker de laatste scene is daarin heel sterk.

Toch verbaas ik me een beetje om alle hoge cijfers. Ik ben gewoon niet zo'n fan van dit genre, de J-films van Ringu hebben mij ook nooit echt weten te vermaken, en de film neigt toch wel erg naar die films te gaan. Of het me ooit iets gaat doen is een andere vraag, ik geef niet op en hou de moed hoog voor dit soort films, want ik denk wel dat ik de nodige parels nog moet ontdekken, al zag ik zelf dat helaas hier niet in.

vote changed, original voice was 3,0 stars

"The rules are simple. At least that's how my brother sees it. One, avoid the infected at all costs. Their breath is highly contagious. Two, disinfect anything they've touched in the last 24 hours. Three, the sick are already dead, they can't be saved. You break the rules, you die. You follow them, you live. Maybe.”

De mensen die mij volgen weten dat ik een zwak heb voor alles wat met een bepaalde infectie te maken heeft. Zombiefilms staan bij mij bovenaan het horrorsegment (en ook in mijn top 10) maar, alles omtrent dit soort post-apocalyptische survival films waardeer ik enorm. Carriers staat al jaren op mijn kijk lijst maar, nooit heeft de film echt mijn aandacht gewonnen. Nadat ik zag dat deze op Netflix staat was mijn interesse wel gewekt, al ben ik er niet echt bepaald van onder de indruk. Ik heb al best wat films over dit onderwerp gezien, en ik haak eigenlijk snel af bij films die niks laten zien en daar was helaas deze film één van. Ja, je ziet één keer een geïnfecteerd persoon en die zag er echt heel tof uit maar, daar blijft het ook wel gewoon bij.

Dan vraag je eigenlijk een mooi einddoel van een film maar, dat heeft deze film ook niet echt. Verhaal loos en doelloos, zo kan ik me dus natuurlijk nooit echt vermaken. Ik walg er langzamerhand wel wat meer van als films deze kant op gaan, terwijl het concept gewoon een vrij mooi iets weet te bieden waar ik echt mee gewerkt kan worden. Had gewoon wat meer geïnfecteerde mensen toegevoegd aan de film, en ik was al een stuk meer tevreden. Qua locatie paste het immers gewoon, en dat maakte de film nog mooier.

Dat maakt Carriers gewoon een saaie film. Er gebeurt dus te weinig, en het verhaal is ook niet bepaald boeiend voor zoverre er een verhaal in zat natuurlijk. Decor was dus opzich best geinig, en de film neigde best interessant te worden maar, dat werd helaas nergens aangepakt. Dat ene horror moment was heel tof, daar bleef het overigens ook wel bij. Had echt een groot potentieel, werd niks mee gedaan.

Oef, hier had ik toch wel veel meer van verwacht. Cuckoo staat namelijk al een behoorlijk lang tijdje op mijn kijklijst van vorig jaar, en één van de weinige films die ik heel graag wou zien vorig jaar. Samen met mijn maat gezien maar, ik merkte dat ik er niet zo heel veel mee kon. Het klinkt allemaal behoorlijk tof maar, de film vond ik alsnog best saai. Naar mijn mening ook niet echt een horrorfilm, al vond ik die gestoorde oma wel tof. Ik mis de nodige goeie horror scenes al vond ik die scene in die kamer van dat resort wel heel tof, althans bij dat speciaal gelegen huis maar, over het algemeen vrij tam. Hoewel het idee dus best geinig was, was dat ook het enige. Matige film, helaas.

"Professor, my dreams grow darker. Does evil come from within us, or from beyond?”

Gezien in een aardig gevulde zaal, wat me opzich wel verbaasde want men weet toch wat ze krijgen bij deze leuke folklore? Blijkbaar niet want, aan het einde van de film hoorden we verschillende mensen klagen dat het een “saaie film” was. En daar kon ik me helemaal niet in vinden. Eindenlijk deze film gezien, nadat we al werden getrakteerd op de trailer tijdens ‘Terrifier 3’, en dat is dus best een tijdje geleden. Met Eggers in het achterhoofd moest dit wel een goede film gaan worden, toch?

En ik moet zeggen dat ik me behoorlijk heb vermaakt. Hoewel ik deze legende over Nosferatu ken (ik denk iedereen wel) moet ik zeggen dat ik soms even moest wennen aan het doel van dit verhaal. Een leuke gothic romance/horror waar dus blijkbaar niet iedereen op heeft gewacht. Overigens prachtig gefilmd, onwijs vet decor en ook het slot van Count Orlok was echt prachtig. De film werd spannend met vlagen, is een prachtig romantisch spel en de legende is gewoon supertof om te volgen!

Misschien wou het toxische in mij iets meer bloed zien, wat we nu dan niet echt kregen. Dat is het enige jammerlijke wat ik kon vinden. Voor de rest prima mee vermaakt, en voor Theunissen weer wat naaktheid in een bioscoop horrorfilm .

Ja, heel erg mee vermaakt. Prachtige film, en zeker zoals ik had gehoopt. Orlok zag er echt angstaanjagend uit, wederom die Skarsgård die echt wel in die rollen past! En uiteraard Lily-Rose Depp . Ja mooi, blij deze gezien te hebben in de bioscoop!

vote changed, original voice was 3,0 stars

"Let's bust 'em.”
"For what?”
“In this neighborhood, a Mercedes is probable cause.”

Ik ga mee in het gene wat hier meermaals wordt genoemd. Running Scared is opzich geen verkeerde film maar, Hyams wil duidelijk mee liften op verschillende succes factoren die rond dit tijdperk uitkwam en weet met zijn variant van Beverly Hills Cop of Lethal Weapon geen indruk te maken. Het is een prima filmpje hoor, doet overigens weinig kwaad maar, komt gewoon te geforceerd over dat het eigenlijk ook nergens écht grappig was.

De film kent inderdaad een prima slot, en hoewel de film gevuld is met kleine actiescenes weet geen één scene echt dezelfde indruk te wekken dan het einde. Het verhaal vond ik overigens best tegenvallen, voor mijn gevoel zijn ze maar eventjes uit Chicago geweest terwijl de plotomschrijving anders verteld, dat is best zonde.

Billy Crystal en Gregory Hines deden het overigens leuk, en Hyams heeft wel gewoon een leuk avondje vermaak naar voren gebracht. Het jammerlijke is gewoon dat het daar ook gewoon bij blijft. Niks meer en niks minder.

"What kind of criminal drives a Prius?”
"A socially responsible one?”

Mwah, hier was ik eigenlijk niet echt zo van onder de indruk als ik heel eerlijk ben. Een behoorlijk hoog aangeschreven film, die in mijn optiek niet het gene eruit haalde wat ik er wel van had verwacht en gehoopt. Ik zag via Letterboxd dat deze film op Amazon Prime was gekomen, best komisch aangezien ik een week geleden deze dienst juist had opgezegd omdat ik vond dat ik er nauwelijks wat op keek qua films/series maar, sinds het nieuwe jaar zijn er al gauw een stuk of dertig films bij gekomen die ik wil zien, waaronder dus ook deze actie/misdaad film. Overigens die drama tag klopt wel volledig want, veel actie kwam er nou ook niet in voor.

Over het algemeen vrij standaard. Het hele verhaal omtrent de moord die gepleegd was vond ik persoonlijk niet zo heel bijzonder. De film neemt je merendeels mee in het plannen van de ontsnapping maar, dat werd eigenlijk nergens echt heel interessant vond ik. De daadwerkelijke ontsnapping vond ik overigens ook helemaal niet zo héél bijzonder al ik heel eerlijk ben. Het gaat allemaal nogal gemakkelijk, en ik mis toch het nodige venijn om de film echt interessanter te maken, wat harder of spannender.

Nu is het gewoon een ordinaire kat- en muisspel geworden die, zoals ik al zei eigenlijk ook helemaal niet zo boeiend was. Het maakt ook nog eens dat ik toch ervaarde dat de film wat te lang was, en daardoor misschien ook na een tijdje niet zo héél interessant meer. In mijn ogen overigens allemaal een gemiste kans, want de potentie is er. Heb ik me verveeld? Dat zeker niet maar, ik had toch wel iets beters verwacht, zeker met zo'n gemiddelde.

“I’m an emotional man, I often follow my heart.”
“I'm sorry.”

Eigenlijk een bijzonder gebeuren dat deze documentaire mij is getipt tijdens de kerstdagen, nadat mijn tante (die notabene anti-gamen is) het een indrukwekkende docu vond. Ze kon het niet beseffen dat gaming dusdanig veel impact kan hebben in mensen hun levens, en dat het een ware ontsnapping is voor veel mensen, zo ook voor mij vroeger. Dat is overigens ook de reden waarom ze dit mij tipte, omdat ze eindelijk door middel van deze documentaire daar een beeld van kon krijgen. Al is het natuurlijk wel duidelijk dat de situatie van Mats een veel schrijnende situatie is, en dat zorgde tot voor waterige oogjes tijdens het kijken van de documentaire.

Het is in tijden dat een documentaire zoveel impact heeft op mij. We volgen in deze documentaire de zieke jongen Mats Steen. Nadat we wat achtergrondinformatie hebben gekregen over zijn jeugd, en het leren leven met de ziekte Duchenne, volgen we hem in zijn reis door het online computerspel World of Warcraft, waar hij in meer dan tien jaar zo'n 15 á 20 duizend in-game uren heeft doorgebracht. En daarna zien we de vele connecties die hij heeft gehad binnen deze game, en hoeveel mensen hij wel niet heeft geholpen.

Maar, er zat ook een heel duister beeld aan deze documentaire. Namelijk het trieste verhaal van een jonge jongen die eigenlijk veel dingen niet kon meemaken in zijn leven, waar het computerspel een ontspanning was voor hem om even uit de normale wereld te stappen. Door middel van zijn avatar ‘Ebelin Redmoore’ ging hij door het leven in WoW waar hij onder andere een half uur dezelfde route rende elke dag door de bossen, een soort van zijn manier van opstaan. Maar, ook het gevoel van liefde heeft ontdekt met de Nederlandse Lisette. Vriendschappen met verschillende guild leden en ook dus conversaties met mensen waardoor hij hen hielp met hun problemen, ook problemen in het echte leven en eigenlijk iedereen vertelde dat ze niet bij de pakken neer moesten zitten.

Overigens het meest trieste in deze hele docu was het moment dat hij niet durfde te tonen wie hij daadwerkelijk was, en bang was voor afwijzing dankzij zijn handicap/ziekte. Wanneer zijn online vrienden een weekend weg gingen en hij daar dus o.a. ook niet bij wou en durfde te zijn, waren toch wel de meest ontroerende momenten van deze documentaire.

Het einde is prachtig, dat zijn online vrienden alsnog zo dicht bij hem waren in het echte leven, ondanks dat hij dat zelf niet meer echt heeft meegemaakt. Het ontroert je, en dat deed eigenlijk deze hele documentaire. Ik heb constant met een brok in mijn keel gezeten, misschien een traantje moeten laten om sommige momenten. Maar toch was het ook een mooie documentaire, waar een voldaan gevoel uit komt door te zien hoeveel de gaming wereld hem heeft geholpen in zijn veelte korte leven.

Mats is een held, en dat laat deze documentaire zien. Rest in peace, ook al is het tien jaar later. En voor de mensen die het misschien zochten, hier kun je zijn blog vinden.

"Sometimes I think I have felt everything I'm ever gonna feel. And from here on out, I'm not gonna feel anything new. Just lesser versions of what I've already felt.”

Je ziet het goed, en ik denk dat je het niet van mij bent gewend. Maar, ik heb me wederom gebogen over een “romantische” film. En hoewel het misschien niet zo kitsch is als een romcom, is het zeker niet een film die ik bewust direct zelf op zou zetten. Althans dat dacht ik vooraf. Mijn vriendin wou deze film graag zien, volgens mij zag ze er iets van op social media voorbijkomen. En ik heb deze film al wel jarenlang in mijn kijklijst staan, ooit is deze film me dus wel opgevallen en heeft toen zelfs de nodige interesse gewekt. Achteraf weet ik ook precies waarom ik deze ooit gemarkeerd heb, want dit zijn wel onderwerpen waar ik best geïnteresseerd door ben.

Her vertelt een prachtig verhaal wat eigenlijk een hele zwarte laag eenzaamheid over zich heen heeft getrokken. We volgen hem eigenlijk op het begin in zijn eenzaamheid, waar hij duidelijk leedt aan een bepaald liefdesverdriet. Werkend in een bedrijf die aangetekende brieven verstuurd leest hij natuurlijk de nodige liefdesverhalen wat niet meewerkt. Als hij tijdens het lopen een bedrijf tegen komt die jou linkt met een AI-besturingssysteem en dat wordt je “buddy” schaft hij dit aan, en komt in contact met Samantha. Zijn aangewezen besturingssysteem. Theodore en Samantha kunnen makkelijk door één deur, en Samantha neemt eigenlijk zijn eenzaamheid af en zorgt er daardoor ook voor dat Theodore langzamerhand verliefd wordt op dit systeem.

We volgen Joaquin Phoenix een langere tijd alleen. En hoewel hij in zijn gedachten niet alleen is, is hij dat wel op het scherm. En daarmee toont Joaquin wel dat hij erg getalenteerd is want, hij weet in zijn eentje (en dan wel met de hulp van de stem van Scarlett) heel strak werk af te leveren. Geflankeerd door verschillende andere personages volgen we Theodore met zijn route door de eenzaamheid heen maar, weet door middel van het gebruik van dat AI-systeem toch een andere soort eenzaamheid over zich heen te trekken.

Bijzonder, en ik wil eigenlijk bijna zeggen een gestoorde werkelijkheid. Want dat is het uiteindelijk wel aan het worden; de werkelijkheid. Het zal me niks verbazen dat het binnenkort echt veel op de markt voor gaat komen, een relatie met een AI-systeem. Sterker nog, ik zag het laatst al een keer voorbijkomen bij de NOS, die een man volgde met een relatie met een AI-personage. Heel eng. Ik zal daar niet aan kunnen denken in ieder geval.

De film toont ook het gestoorde. Want als de servers uitvallen raakt Theodore volledig in paniek en weet hij eigenlijk niet meer wat hij moet, en ook het einde als Samantha hem vertelt dat de systemen er mee stoppen is hij toch een beetje in de war. Ik was overigens al gestopt nadat ik hoorde dat ze met meer dan 600 anderen een liefdesrelatie had maar, dat zou de wanhoop wel zijn.

Al om al een prachtige, indrukwekkende romantische film, want uiteindelijk was dat het toch wel echt. Ik heb me er best mee vermaakt, en het laat de verknipte realiteit zien die nu elf jaar later toch wel echt zo is.

"The gates of hell are open night and day; Smooth the descent, and easy is the way: But to come back from hell and view the cheerful skies, In this the task and mighty labor lies.”

Mijn eerste 2025 film, en het jaar start ik af met een film waar ik echt met smart op heb zitten wachten, en dus net te laat was voor mijn eindejaarslijstje. Goed, nou denk ik persoonlijk ook niet dat deze film héél hoog was geëindigd want, helaas viel de beste film me toch iets tegen. En met iets bedoel ik toch best wel. Hoewel ik alsnog van de film kon genieten, laat Scott echt heel veel punten liggen en had de film zoveel beter gekund. Maar goed, nou was ik ook niet echt van mening dat een deel twee op de vorige Gladiator nou echt nodig was. Een prachtige film, dat zeker maar, een film die in zijn eentje prima recht op kon staan en op de dag van vandaag nog indrukwekkend weet te zijn, dat kent helaas deze film niet.

Wat me opviel is dat de film nogal warrig was. Het verhaal vond ik best slapjes maar, alles eromheen was nou ook niet bepaald goed te noemen. En dan zat ik toch vooral een beetje onbevredigend te kijken, omdat ik misschien soms iets meer of misschien iets teveel van deze film had verwacht. Hoewel ik het toch best een leuke aankleding vond, en de eerste veldslag (wat uiteindelijk ook niet echt een veldslag was natuurlijk) vond ik best indrukwekkend.

Wanneer Lucius dan opgepakt is en mee wordt vervoerd om te laten zien wat hij kan (zodat Denzel hem ging kopen) zag de SFX er wel heel matig uit, wat ik toch wel echt stukken beter had verwacht van een film van dit niveau. En dat stoorde me misschien enigszins wel een beetje aan deze film. De film was op veel fronten overigens wel gewoon weer prachtig, en dat had ik ook wel mogen verwachten van Scott maar, juist daarom vielen de mindere dingen me juist erg tegen.

Het verhaal is overigens niet héél bijzonder maar, op zich wel leuk. Het hele verhaal omtrent Lucius en Maxiumus was prima, zag je overigens al aankomen en was daardoor ook niet heel spannend. Het is soms misschien iets te melodramatisch, duidelijk wel dat Scott daarop teert en iets te veel zijn vorige film erbij betrekt. Al snap ik dat ook wel weer, dat is natuurlijk een succes forumle geweest.

Het einde vond ik dan wel weer wat minder. Alleen hoewel ik alles telkens net niet vond, heb ik me wel gewoon weten te vermaken. Denzel zat er aardig lekker in, en deed prima zijn ding. De film kon nog best gore worden met vlagen wat ik dan weer totaal niet aan zag komen en dat was juist misschien het gene waardoor de film best vermakelijk was. Het duurde wel iets te lang, had van mij part iets korter gemogen maar, over het algemeen prima vermaak. Komt het in de buurt van het niveau van deel één? Dat nergens maar, de poging was prima.