Opinions

... maar wat ik vergeten was te melden is eigenlijk het voornaamste... althans in mijn beleving (zelden of nooit hoor ik kijkers daarover iets melden) dat is die verschrikkelijke cliché muziek gecomponeerd door David Newman. Familie van... iedereen geloof ik, en van Randy incluis. Vermaard componist van voornamelijk derderangs films, maar helaas ook van Ice Age (allerminst derderangs)... ; misschien was de componist daarin wat terughoudender of geïnspireerder.

Dit was een slap en gênant aftreksel van John Williams' filmcompositiestijl. (Wat hij kan kan ik ook zal ie gedacht hebben). Weer dan onophoudelijk 'invullen' van filmmomentjes die er voor de kijker toe moeten doen; niets aan henzelf overlaten maar... invullen met walgelijk non-deuntjes van gierende orkesten en uit de bocht vliegende vioolpartijen en scheurende hoorns... bluuuuh....; ik word er zooo gallisch van!

Overal hoor je datzelfde geluid; in elke film. Laat verdomme toch eens iets aan de kijker zelf over! En... hoe meer je er op let, hoe ergerlijker het wordt. Het overstemt alles. Kennelijk ben ik nogal auditief ingesteld...

Wat gaf ik ook al weer? ... Een 2.5 * ??? Kan niet; moet 2 * zijn...

baspis.... ja dat dacht ik ook 'beter dan de gemiddelde westerse animatie'... en met die instelling ging ik er ook voor zitten. En ik dacht het aanvankelijk ook te vinden. Alsof ik dat ook van mening wilde zijn... Maar gaande weg begon het me steeds meer te irriteren allemaal.

Het is allerminst 'beter dan de gemiddelde westerse animatie'. Ik kom steeds meer tot de conclusie dat deze juist op eenzame hoogte staan. Er is geen land die daaraan kan tippen. En al helemaal niet de Japanse animatie. Er valt geen touw aan vast te knopen+ het is niets.

Ik ben het met alle commentaren hierboven eens eigenlijk...

Ja het was vaag, ja het was saai, ja het was verwarrend op een of andere wijze.

En toch bleef ik geboeid kijken.

En dat had alleen te maken met de ongekend formidabele acteerprestatie van Daniel Day-Lewis.

Ja dat was het!

Ik begrijp het dedain niet helemaal...

Ja het is bombastisch, ja het is over de top, ja het is een spectacel, ja het gaat je fantasie te boven, en nee, het heeft weinig met het originele verhaal uit het boek te maken hebben (voor hen die dat inderdaad ooit gelezen hebben; ik niet)... nou ja... noem 't dan niet 'gebaseerd' maar 'geinspireerd'... so what?! Maar... f*ck diepgang!

Want... wat een ontspanning, wat een humor, en wat een pracht kostuums,... wat wordt er ontzettend goed geacteerd! (Alleen Ray Stevenson als Porthos bleef een beetje achter, maar Freddie Fox (had ik nog nooit van gehoord) als King Louis XIII of France daarentegen overtrof iedereen! Wauw). Wat een geweldig kleurrijk spectacel waar je van de ene in de andere verbasing rolt. Kortom, een perfecte film, bewaren, en zeker nogmaalt een keer zien.

Ik hou van lachen. Ik hou van de humor van Monty Python. Ik hou van steengoede acteurs als Sean Connery. En ik hou ook nog van avontuur en absurditeiten. Alle elementen waren aanwezig om er een sukses van te maken. En niet te vergeten dat innemende jochie Kevin. Het script zal ook zeker tot de verbeelding gesproken hebben. Nou dan zit je bij deze film geramd! Nou... nee dus! Het is nergens leuk. Het is nergens spannend. Het verhaal rammelt aan alle kanten. Alle scenes zijn afgeraffeld. Nergens is een karakter uitgewerkt. Slecht of gemakzuchtig acteerwerk van de meeste lilliputters (amateurtoneel lijkt 't wel). Waar de film nog een beetje een plot of draai had kunnen krijgen (terug in de armen van liefdevolle ouders of iets dergelijks), eindigt het zoals het al de hele film ging; semi-verrassend. Wat een fiasco. Is een - 5 ook mogelijk?

Nee hoor... naam, faam of status interesseert me niet. Sterker; ik wil me altijd graag laten verrassen. Mijn eigen liefde voor animatie én de hoge waarderingen alom....; één en één is twee toch? Maar als de kritieken niet meer zijn dan een coup van een club dwepers, dan mag dat wel gezegd worden.

Nogmaals deze animaties halen het in de verste verte niet bij de Amerikaanse animaties. Op geen enkel terrein! Het enige dat ik kan bedenken zijn de af en toe prachte 'shots' of in ieder geval 'kijk' op beelden uit de natuur. Zeker. Ik zet het beeld dan gewoon even stil. Absoluut.

Verder.... ach... ik heb het al gezegd. Over de muziek heb ik het nog niet eens gehad. Een lachertje.

Nou ja... ieder vindt het zijne en hare er maar van, maar een appél op gezond verstand kan nooit kwaad dacht ik.

Wat een verpletterende reconstructie (van een waargebeurd verhaal)!

Zo - en niet anders - moeten docu-drama's gemaakt worden, zo vertel je een verhaal. En zo wordt je als kijker meegesleept. Verlatenheid is verlatenheid, pijn is pijn, en kou is kou. (Dit zeg ik zo, met in mijn achterhoofd nog steeds de film - nota bene acht jaar later - van Oerlemans; Nova Zembla...; waar niets was wat het moeten zijn... maar wel had kunnen zijn...). Regisseur Kevin Macdonald zal allicht een grootheid zijn.

Het hallucinerende zien, en een hysterische liedje van Boni M, dingen die je toch liever niet wil meemaken op cruciale momenten in 't leven, en al helemaal niet op het moment van sterven... want dan weet je 't zeker; dit overleef je niet!), zijn geweldig gebracht.

Inderdaad een Must See!

Een dik verdiende 4 *

Nee... dit was echt geen goed film. De voldeed wel aan alle ingrediënten (een hoop drukte om niets... maar de mensen willen gescheur en gevlieg... ok... dan krijg je dat), maar het raakte kan noch wal.

Deze film moet het alleen hebben van de soms aardige beelden, de goede acteurs (die ook wel begrepen dat ze hiervan nog iets moesten maken), en natuurlijk de oogverblindende Angelina Jolie... dit alles maakt het de moeite waard.

Ja de 'moeite'... want de film (het eigenlijke verhaal) was pijnlijk en gênant slecht.

Eigenlijk is een 2* nog te veel...

Tjonge jonge, wat een afknapper... en eigenlijk als je niet zoveel trouwe en loyale fans zou hebben die het blijven steunen; een afgang. Een dergelijke no. 4 had er zo nooit mogen komen; d.w.z. beschouwd vanuit de te verwachten kwaliteit en uniciteit (de Toy Stories stonden ver bovenaan en hadden daarom een naam hoog te houden). Vanuit commercieel oogpunt beschouwd is het wel een groot succes! (Iedereen is er ingetuind).

Toy Story 4 vervallen tot een cliché-werkje, waarvan dergelijke bedrijven weten; succes verzekerd. Allemaal verwijfd gedoe, vertrutting en infantilisering. Veel grote opgezette ogen, veel geglinster en getraan, overal maar weer die irritante puberale gezichtsuitdrukkingen, overal die vreselijke muziekpartijtjes om diepgang te suggereren... ; alles even theatraal en sentimenteel. Lekker makkelijk scoren zo, bah! Een verhaal van niets. En ook makkelijke humor. Nee... TS is van z'n voetstuk gevallen. Laat maar... triest.

Een dikke 1

Prima commentaar van jeroentjuhhhh hiervoor.

Ik ging er toch echt voor zitten. Zo van, kom maar op. Maar kwam niets. Het eerste half uur (letterlijk) kon je zo al skippen door alle persoonlijk rimram, die me totaal niet konden boeien, maar waarmee werd geprobeerd een vereenzelviging met de kijker te creeren; hopeloos. Totaal niet-boeiende personen. Ik kon er geen enkele affiniteit mee krijgen. Lag dat aan het acteren zelf? Nee, ik denk het niet, ook was het allemaal wat matjes. Volgens mij lag het aan de typecasting. Deze personen hadden deze rollen niet moeten spelen. Niets innemends. Ze waren niet in staat iets neer te zetten dat mij overtuigde. Met een matig verhaal kun je als kijker toch een eind mee als het prima acteerwerk is en een juiste typecasting... Want inderdaad, het verhaal deed er (daardoor?) ook maar weinig toe. Volgens mij heb ik me, zonder dat ik het wist, voortdurend zitten ergeren. Hoe dan ook; ik adviseer deze film niet te gaan bekijken.

1.5*

Heerlijke film. Een lange zit, maar de moeite waard. Voor mensen die van spectaculair sabelgekletter houden en karakters die bovenmenselijke acties bieden, is het een ondoenlijke zit. De spanning zit 'm in de uitwerking van de karakters en de wendingen die het verhaal telkens krijgt, en de keuzes die mensen daarbij (moeten) maken om te overleven. Tussen al het opportunisme en egoïsme heen blijkt er tegen wil en dank een vriendschap te zijn ontstaan tussen Jim Hawkins en Long John Silver... of althans een zeker respect voor elkaars overlevingskunsten... ; een aardig gegeven toch.

De karakters zijn overtuigend neergezet. De 'muziek' vond ik een verademing en mede bijdragen aan de impact die deze film heeft.

Zeker nog eens terugzien!

Een dikke 3.5

Bewondering voor de scriptschijver(s) heb ik zeker. Stappen terug en weer vooruit in de tijd; met name het begin en het eind van de film, dat is toch wel erg knap geschreven! Triangle maakt het genre 'mystery' zeker waar, vooral als het om naargeestigheid gaat.

Echter, als kijker raak je de draad van het begrip, wie is nu wie en van wanneer (ofzoiets) toch wel kwijt, en lijkt het een beetje ten koste te gaan van de logica; ok, het gaat ook om de verwarring natuurlijk.

Als thriller maakt het iets minder indruk. En dat heeft voornamelijk te maken met het feit dat je je nauwelijks of niet met een persoon kunt identificeren. Ik niet. In plaats van dat de spanning toe moet nemen (als er sprake blijkt van een continuïteit in moorden) denk je toch al gauw...; het zit mij wel gebakken nu...

Wat betreft het acteren waren het geen hoogvliegers (geen van de acteurs kon me meenemen)... maar was 't niet storend.

Een klein puntje ter zijde: ik ergerde me giga aan die gebotoxte bovenlip van hoofdrolspeelster Melissa George waarop telkens leek te worden ingezoomd...

Bij mij sloeg het niet aan, maar voor de liefhebbers een aanrader.

2.5 *

Ziekmakende verwijving en debielisering van deugden.

Misschien leuk voor meisjes van 10.