Opinions

Ok ik ben een fan van Woody Allen. Dat wil niet zeggen dat ik een dweper ben en alles goed vind, zeker niet, maar ik wilde er goed voor gaan zitten.

Het was weldegelijk een onderhoudende film. En een typische Allen film (zonder dat hij er nu in meespeelde).

De film bracht je zeker naar een heerlijk temperamentvol en zwoel mediteraan land. Het nam zelfs even de tijd om je - met het gitaarspel - in de juiste sferen te brengen; voor de één saai, en voor de ander gedurfd en klasse.

De acteurs waren stuk voor stuk overtuigend en geloofwaardig.

De situaties waren natuurlijk Woodyaans hysterisch en uitvergroot, maar toch levensecht...; althans uit het leven gegrepen. Al kreeg door het ontbreken van humor - anderen vonden het erg leuk - een zwaarte. Want onderwerpen als trouw of ontrouw, saaiheid of avontuur, rechtgeaardheid of bedriegen, verstand of je hart, etc. zonder kwinkslag of knipoog is best pijnlijk.

Nu blijkt een mens, en jij als kijker, geconfronteerd te worden met een levenslang conflicterende strijd tussen jouw streven (balans en veiligheid) en jouw verlangens (avontuur)... en dus: zwak.

In die zin weet Woody Allen - normaal gesproken met veel humor - de vinger altijd op de zere plek te leggen bij de mens. De mens, hoe intellectueel ook (kunst/ literatuur/ wetenschap etc) is niet meer dan een klotsende hormoonklomp. Nou als we dat weten... dan is humor het enige medicijn die dat verzacht...