Opinions

Een voor mij heerlijke film, al was het maar om de prachtige Venetiaanse decors en sfeer, de prachtige kostuums en de barokke muziek... je moet ervan houden inderdaad; ik vind het prachtig! Vanuit dat licht heb ik het bekeken; als kostuumdrama. Dat is vol overtuiging neergezet, en daarbij zijn kosten noch moeite gespaard.

Toch noem ik bewust niet het acteerwerk. Er wordt namelijk door iedereen naar behoren geacteerd, behalve door - daar waar de film als Casanova om draaide - Heath Ledger. Hij had de film een extra setje móeten geven, omdat het thema zelf flinterdun is; liefde en gekonkel. De film had dan nog enige diepte gekregen. Hij heeft dan nagelaten of heeft dat niet gekund. Een enorme misser voor de film die dit juist nodig had. Hij bleef steken in gemakzuchtigheid en vertrouwen op zijn uitstraling.

Toch is het een film die ik zeker nog eens terug zal zien...

Ik ben het met de vorige critici eens; dit is een prima film!

De kracht van Tom Hanks' (waar ik zelf niet zo veel mee heb) spel is buitengewoon groot. Hij kan de kijker boeiend laten meekijken, maar vooral meevoeren en meevoelen in die onvoorstelbare eenzaamheid en hulpeloosheid op dat eiland, waarin je totaal lamgeslagen alleen kan overleven als je inventief bent, en iets onderneemt; gespeend van elke mazzel die je als kijker stiekem verwacht en hoopt. De langdurige stiltes werden gelukkig niet verstoord door wat aanzwengelende muziek die de verlatenheid had moeten onderstrepen; echt gedurfd! En dan in die stiltes halfbakken pogingen om iets aan te vangen. Dit kan alleen een groots acteur als Hanks doen.

Maar jammer dan toch weer van die eind-goed-al-goed afloop; triest.

Desalniettemin een dik verdiende 3,5 *

Tja.. wel een verademing deze niet-amerikaanse animatie. En... 't viel niet tegen. Althans voor sommige aspecten. Het verhaaltje, ach, dat was een leuk verhaaltje. De wereld die ons werd voorgeschoteld was soms adembenemend mooi en verrassend. De karakters die ons de hele film meenamen in hun avontuur waren goed uitgedacht en zonder meer leuke innemende typetjes.

Toch is het raffinement van de expressies in houding en gezichtsuitdrukkingen bij de Amerikaanse echt een stuk verder dan in deze film werd getoond. De Amerikanen beheersen dat tot in de perfectie en zijn daarin voorlopig nog onnavolgbaar. Een ander aspect waarin deze animatie toch een veer moest laten t.o.v. de Amerikanen is de humor. Ook daarin zijn de Amerikanen anderen mijlenver vooruit. En dat zijn nu juist twee facetten die een film echt aandoenlijk of spannend of leuk kunnen maken. Dit werd daarom ruimschoots gecompenseerd, zo niet hinderlijk gecompenseerd met een geluidsdynamiek die echt storend was; dan moest het geluid harder, dan weer snel zachter. De muziek zelf voldeed wel weer aan de huidige Amerikaanse tendens van gebulk en gebulder en een episch hoorngeschetter bij elke beweging, want stilte is geen emotie in een Angelsaksische traditie en beleving. (De muziek nota bene bij de aftiteling was geweldig mooi!).

Al met al. Misschien wordt de Europese filmindustrie op het gebied van animaties ooit nog wat, maar de Amerikanen halen we niet meer in... Misschien is een eigen weg in slaan, in plaats van willen nastreven, ook een vorm van volwassenheid.

2.5 *

Nee... met de beste wil van de wereld kan ik dit geen goede film noemen.

Bar slechte dialogen. Filmisch ook geen hoogstandje. Een verhaallijn die te simpel voor woorden is. Indiaan wordt onheus bejegend (krijgt geen wiskey)... schiet sherff neer... wordt de hele film gezocht... (en is iedereen te slim af... nou jaaa...).

Daarbij opgeteld nog dat stereotype, achterhaalde, en zelfs beetje genante indiaan-zijn dat door Bronson wordt neergezet; 't wordt er allemaal niet fraaier op. Integendeel.

Deze film heeft de tand des tijds niet doorstaan, tenzij je van pulp houdt.

Sorry mensen... een ielige 1,0 *

Wat een geweldige film! De wijze waarop alles in beeld is gebracht maakt de eigenlijke vertelling super indringend. Het verhaal staat nog rechtovereind. Sterker; er is geen film die dit verhaal krachtiger heeft weergegeven dan deze animatie. Echt indrukwekkend. Je bent wel bekaf aan het eind van alle knagende en kwellende gewetens. Ook het geluid (iemand hiervoor gaf het al aan) is niet geheel in balans; bijgeluiden klinken formidabel, maar de stemgeluiden blijven achter; je blijft harder en zachter zetten. Ik ben het ook eens met Roger; het is me onduidelijk waarom juist Jim Carrey deze stem moest doen. Maar dat zijn details. Kortom een echte aanrader!; maar niet voor kinderen!

Voor mij een 4*

Nou sorry maar dit is echt over de top... Hinderlijk over de top. Gênant over de top. Er is werkelijk niets nagelaten om op voor-de-hand liggende sentimenten wegglijden... wegdromen mag je het niet eens meer noemen. Het is ordinair kwijlen geworden. Kwijlen om het kwijlen. Een bijna Roemeens-zigeunerachtige potsierlijkheid. Het is een suikerspin voor prepuber-meisjes geworden, en deze onophoudelijke kitsch staat alles in de weg. Het is een opgeklopte klomp suiker in fel roze kleuren en de rest is lucht. Ach god... en daarbovenop werd elk facet in de film ook nog eens fink aangezwengeld met muzak (opdat de intensiteit ons maar niet zou ontglippen)... - Rieu kan hier nog een flinke punt aan zuigen. Plat effectbejag.

Toch had het een verhaal geweest waar je met wat meer oprechtheid en wat meer respect voor de originele versie nog wat diepte in had kunnen brengen. Over deze blockbuster is tot in de detail nagedacht... niet over het verhaal zelf, nee slechts over het te realiseren succes. Hopeloos. En... de acteerprestaties waren ook al niet bijzonder. Nou ja... dit vinden mensen leuk.

Een 2* voor zoete lucht

Heerlijk vind ik die Whodunnit-films... alhoewel, het is een 'genre'?; waar zijn al die films dan... er zijn er zo weinig lijkt het!

Ik miste wel de echte spanning en het neigde wellicht iets naar de kolderieke kant; hoeft niet voor mij.

Een verdiende dikke 2,5 *

Slechte typecasting... slechte acteerprestaties... slechte dialogen... en alles eromheen is net zo ongeloofwaardig. Hinkt op suspence en misselijkmakend geslijm.

Het is mijn genre niet, maar ben 'm toch welbewust gaan kijken. Er worden in dit genre aan de lopende band draken van films geproduceerd (kennelijk is er een markt voor) dat je dit soort films beter niet kan bekijken. Soms zitten er wel degelijk hele goede tussen, maar dat is zelden het geval. Deze film was noch heel goed, noch een draak.

Wat me deed blijven kijken was misschien alleen omdat ik de acteur zo geweldig vond spelen. En dat het juist die vermaledijde Jon Johnson was die uiteindelijk de show stal (ik begreep pas later dat hij het was: wat issie oud geworden!) vond ik eigenlijk nog wel leuk. Wat een klasse acteur!

Het verhaal... tja... er is van alles gedaan om het een beetje diepgang en onverwachte wendingen mee te geven, en dat is te prijzen, maar op een gegeven moment moet je het daarmee doen... en 't werd me allemaal een beetje te bizar en vergezocht. Jammer hoor.

Deze film heeft z'n kracht ontleend aan de klasse van de acteurs, wat hetzelfde gespeeld door een mindere cast, dat wat deze film een lachertje geworden. Nu had het wel iets. Toch hoef ik 'm niet meer te zien.

2,5*

Vandaag deze film maar weer eens opgepakt. Ooit gekocht op advies van een kenner. Vaag wist ik me nog een oervervelende film te herinneren; dat was deze dus.

Niets op de acteerprestaties aan te merken, integendeel, (vooral het moment dat, nota bene, die dochter verneemt dat haar vader toch dood is, is best even slikken). Maar voor een acteur als Sam Elliot die de hele film alleen maar met zachte zware stem hoeft te mompelen en ondoorgrondelijk hoeft te kijken (terwijl het uiterlijk al zo erg mee heeft) is dit geen buitengewone acteerprestatie.

Het is eerder, zoals al gezegd is, een melodramatisch liefdesdrama, van een stel dat uit eenzaamheid tot elkaar aan worden getrokken... en 't schiet maar niet op! Zelfs de muziek blijft hangen de gehele film. Met poetische briefjes in de wind schiet het ook niet op natuurlijk. Eindelijk, echt pas aan 't eind, neemt ze 't initiatief... pfffff.

Gelukkig wordt er tussendoor nog wat geschoten door wat veedieven her en der. Het gaat me nog niet eens om de traagheid, vaagheid en mistroostigheid, maar meer om de humorloosheid; dat hoor óók bij de realiteit van alle dag.. Een film om nooit meer te hoeven zien. Ik doe 'm weg.

Wat een verademing en genot om dit soort films tegen te komen! Wat een prachtige vertelling!

Het is zeker een zit, maar meer dan de moeite waard; je laat je al gauw meeslepen in het kleine en onderhuidse. Er is geen ontkomen aan de hormonale oprispingen van een groepje meiden, en lerares, in afzondering. En er is al helemaal geen ontkomen aan op die leeftijd. De onrust, het verlangen, de liefde en haat.... alles giert door hun lijf en zou er wel uit willen bulken. En al helemaal als die ongemakkelijke balans nog wordt verstoord door een indringster; alles wat tegenstrijdig is lijkt zich daarop te richten, en samen te vallen.

Wat geweldig geacteerd.

Zeker nog eens zien!

3.5 *

Zeker een heel onderhoudende en verrassend leuke en mooie animatiefilm! Het zakte nergens in, al kwam het wat langzaam op gang, naar mate de film vorderde werd (naast de moraal die er wel erg dik bovenop gelegd werd; maar 't wekt dan iig de schijn van diepgang)... beter en beter. Best een aanrader, voor jong en oud... en ook ik zal 'm nog eens terugzien.

3,5 *

Ik hou helemaal niet van dit genre, laat ik daar maar eerlijk over zijn, maar ik laat me graag verrassen. Sterker; ik hoop altijd dat ik me vergis!

Het thema van deze drie Cube's is best aardig moet ik zeggen. Plots ergens zijn of ergens in verzeild raken waarvan je het bestaan niet wist en waar geen ontkomen aan is, is kennelijk een verscholen basisangst van mensen. Een interessant gegeven; echt Kafkaësk. Dat deze film dan SF is en daardoor volop hightech neem ik dan op de koop toe. De meeste mensen vinden knopjes en knipperlichtjes nu eenmaal boeiend.

Toch hou ik aan deze films ook een kater over. Ten eerste werd er echt in alle drie de delen hinderlijk slecht geacteerd. Zo erg zelfs dat ik dacht dat de acteurs een voor een zeker Nederlandse voorouders moesten hebben. En daarbij vind ik de dialogen ook erg ongeloofwaardig wanneer je in zoiets verzeild zou raken. Daardoor kun je al nauwelijks meegaan in de film; je ergert je rot. Tja, en dat zijn alle schuivende kubussen, alle ruzies en doden, en alle manieren om een gruwelijke dood te sterven eerder een lachertje dan iets dat als kijker doet sidderen. Kortom, niemand van de karakters kon me boeien, laat staan een gevoel van mededogen of sympathie doen opwekken. Hun dood zal me een grote zorg zijn. En die vereenzelviging heb je echt nodig om je erin te kunnen verplaatsen. De hele kubus kon van mijn part in elkaar zakken. De uitleg waarom dit alles dan plaatshad werd verder uitgewerkt maar is op zich zelf helemaal niet zo'n interessant gegeven. En zelfs dát werd in deel drie nog een aanfluiting. Nee, al met al werd het een sneue 3e rangs vertoning... jammer...

1*