Opinions

Ja, heel erg lekker. Duidelijk een fop-longtake - wat ook weer niet heel veel uitmaakt, want die ene harde cut to black behoort tot de beste jumpscares die ik in lange tijd heb gezien - maar desalniettemin erg indrukwekkend. Als verhaal heeft het niet erg veel om het lijf, maar als achtbaanrit is het voortreffelijk. Zeker in de secties in de tweede helft waar McKay in zijn eentje is en Deakins helemaal los mag gaan. Hét shot in de scène in die brandende Franse stad is onvergetelijk.

Niet best. Shipp lijkt heel erg op Tupac, maar het is ook vrij duidelijk dat hij daarom gecast is en niet vanwege zijn acteertalent, want echt goed gaat het hem niet af. Dat geldt eigenlijk voor de hele cast, maar ze zitten dan ook met een beroerd script opgescheept. Vooral in de eerste helft is de editing ook echt heel erg erbarmelijk, al werd dat gaandeweg wel iets beter, totdat de film met de manier waarop Tupac's dood in beeld gebracht wordt weer grandioos uit de bocht vliegt.

Nee, als ik nog eens een film wil zien over de Amerikaanse rapscene zet ik Straight Outta Compton wel weer eens op.

Niet zo slecht als gevreesd, maar ook niet echt geweldig. Zoals eerder gezegd in dit topic is deze film gewoon veel te laat gekomen. Het helpt ook niet dat de makers er vervolgens allemaal bijzonder gedateerde pop culture verwijzingen bijhalen. Lijkt me sterk dat er heel veel kinderen zullen moeten schaterlachen om verwijzingen naar The Shining of Obey-posters.

Er zitten wel degelijk grappige stukjes in en op zowel het stemmenwerk als de animatie is weinig aan te merken. Vooral het laatste half uur is best vermakelijk, als de vogels daadwerkelijk angry worden en het concept van de game eindelijk zijn intrede doet. Helaas weet de rest van de film de middelmaat niet te overschrijden.

Tsja, als Wright-superfan had ik hier natuurlijk torenhoge verwachtingen van, die dan helaas niet helemáál worden ingelost, maar soit, het is wel een heerlijke film. Perfecte needledrops (Bellbottoms! Debra! ), een fijne cast en een paar geweldige actiescénes maken het, zeker voor Wright-begrippen vrij clichématige scenario, meer dan goed. Een paar heerlijke quotable one-liners ook.

"He puts the Asian in home invasion"

Tja, een goede film zou ik deze Batman V Superman niet willen noemen, maar ik heb hem inmiddels al drie keer in de bios gezien (lang leve een abonnement) en ik heb me toch iedere keer weer vermaakt. Al die irritante droomsequenties en hallucinaties had Snyder er van mij meteen uit mogen mieteren, maar verder kan ik hier behoorlijk van genieten. Affleck is een sterke Batman, Gadot een veelbelovende Wonder Woman en Eisenberg's Lex Luthor is eigenlijk niet om aan te zien, maar toch vind ik dat hij wel wat heeft.

Ook de soundtrack kan ik erg waarderen, vooral de invloed van Junkie XL. Wonder Woman's theme lijkt zo uit zijn Mad Max: Fury Road score weggelopen. Ook bezorgt de soundtrack aan het einde van de film, vooral de scene met de zwevende stukjes aarde, mij weer keer op keer kippenvel.

Ondanks dit alles zou ik het niet erg vinden als Snyder de Justice League film last minute toch aan iemand anders overlaat. Het is nu wel mooi geweest, ik zou het best op prijs stellen als de Justice League film(s) wel daadwerkelijk goed worden.

Ik had hier eigenlijk helemaal niet zo'n behoefte aan, maar aangezien KINO een premiere met Kumail Nanjiani zelf aanwezig organiseerde toch maar overstag gegaan. Daar ben ik blij mee, want The Big Sick is veel leuker dan de trailer doet vermoeden. Anders dan veel andere semi-autobiografische comedy's van de laatste jaren (*kuch* Trainwreck (2015) This Is 40 (2012) *kuch*) weet deze film wel een juiste balans tussen drama en humor te vinden. Ik heb me dan ook vele malen kapot gelachen, maar ook het drama in deze film werkt wél. Het deed me soms zelfs enigszins denken aan een grappigere versie van Manchester By The Sea (mijn voorlopige #1 van dit jaar). Zo emotioneel als die film wordt het nooit, maar er zitten toch flink wat rake scénes in. Enorm aangename verrassing.

Vrij desastreus inderdaad. Christoph Waltz doet het - van wat ik van hem gezien heb ongeveer voor het eerst zonder Tarantino - best leuk, maar de rest van de cast heeft vooral last van de vreselijk eenzijdige karakters. Vooral Matt's Aziatische love interest is een stereotyp waar Wendy van Dijk van zou schrikken. Als Payne er dan in de derde akte ook nog eens een apocalyptische twist tegenaan gooit waar de honden geen brood van lusten is de boel helemaal niet meer te redden. Alleen de speelduur viel me nog wel mee, ik vreesde er vooraf nogal voor, maar de 135 minuten gaan in een gestaag tempo voorbij.

Refn’s stijl als regisseur leek me op voorhand al niet echt iets voor mij en deze film heeft eigenlijk al mijn vooroordelen over hem bevestigd. Het flinterdunne verhaaltje neemt zichzelf veel te serieus en eigenlijk alleen een kapstok voor wat verschrikkelijk onsubtiele symboliek (die maskers… al is het shot dat je Gosling met z’n masker op door een mozaïekruit naar Ron Perlman ziet kijken wel fenomenaal), dus de film leunt, zoals ik eigenlijk wel verwachtte, geheel op het audiovisuele aspect. De soundtrack vond ik vrij drakerig, maar visueel is het inderdaad best mooi. Al vond ik het bloed wel érg nep, wat de impact van de geweldsuitbarstingen wat teniet doet. Vooral vanwege de uitstekende cast en de look van de film kom ik uit op op een kleine drie sterren. Slecht is het allemaal namelijk zeker niet, maar het meesterwerk wat velen hier in zien is mij ontgaan.

In zaal 9 van de Kuip gisterenavond werd er ook niet veel gelachen,maar ik vond het wel een zeer toffe film. Gewoon verstand op nul en knallen maar! Die scene met de kernbommen was inderdaad geniaal, alleen jammer dat de rest van de finale wat tegenviel. Maar het gevecht met die ninja's op die berg en de scenes in die gevangenis (Walton Goggins ) maken dat ruimschoots goed. Stiekem vond ik RZA als ninjameester ook wel geinig.

Ik had er al hoge verwachtingen van en die heeft de film zeker waar gemaakt. Ik heb in tijde niet zo in spanning gezeten in een bioscoopzaal. Vooral de scene waarin Amy haar gehele plan uit de doeken doet (I'm so much happier now that I'm dead) was echt briljant. Maar de scene met dat stanleymes zal me waarschijnlijk het langste bij blijven. Pike is echt geweldig, Affleck doet het ook erg goed, Neil Patrick Harris is een heerlijke creep en Tyler Perry was erg grappig als de ''beschermheilige van vrouwenmoordenaars". Zeker een van de films van het jaar.

Best aardig, maar hier had meer in gezeten. Dat Yimoun Zhang aan het roer staat zorgt gelukkig wel voor flink wat visuele flair. Hoewel zo nu en dan de CGI niet echt om over naar huis te schrijven is, ziet The Great Wall er meer dan behoorlijk uit. Het behoorlijk frisse kleurenpalet draagt daar aan bij, waar veel blockbusters voor een grauwe en grijzige look kiezen spat deze film bij momenten van het scherm. De vele gevechtsscènes zijn vakkundig geregisseerd en de monsters zijn best intimiderend. Zeker met het oog op de 12+ keuring werd er ook verrassend veel bloed vergoten.

Het is alleen jammer dat de film in feite de verkeerde hoofdpersoon heeft. Als dit gewoon het verhaal van het Chinese leger was geweest was het geheel veel interessanter geweest, nu ligt de focus vooral op Matt Damon en zijn compaan Pedro Pascal en iedere keer als het verhaal op hen focust slaat de film redelijk dood. Gelukkig verdwijnt dit plotje gaandeweg de film vordert steeds meer naar de achtergrond en werkt de film toch toe naar een sterke climax. Vooral de scènes in die toren met de glas-in-lood-ramen vond ik erg sterk. Het nogal abrupte einde, wat de Chinese kant van het verhaal helaas weer op de achtergrond legt, is dan weer een beetje een domper, maar al met al heb ik me prima vermaakt.

Een kleine 3,5*

Meesterlijk. Zowel een wervelend epos van drie en een half uur dat voelt als nog geen twee en een intieme en ontroerende meditatie over ouder worden en de dood. Thelma Schoonmaker vedient een lintje, elk van de drie hoofdrolspelers eigenlijk (nog) een Oscar.

Tsja, weet niet zo goed wat ik hier van moet vinden. Aan de ene kant zijn alle acteurs in topvorm en zet de regisseur een heerlijk dreigend sfeertje neer, maar aan de andere kant vond ik het verhaal toch iets te dun om anderhalf uur te boeien. Ik stoorde me in tegenstelling tot wat ik van anderen lees ook aan het geklooi met het aspect ratio. Ik had dat trucje al in het begin door, dus voor mij haalde het alle spanning uit de droomscénes, want ik wist toch al dat het allemaal niet echt was. De symbolische betekenis van hoe het op het einde gebruikt wordt vind ik dan wel weer erg mooi, maar vond het nog steeds een beetje afleidend werken.

Het begin was niet bepaald geweldig (de GCI in het intro ),maar zodra ze de bonenstaak beklimmen wordt het al veel beter en vanaf de dood van Roderick wordt het helemaal geweldig met een van de beste eindes van de laatste tijd. Geweldige bijrollen van Bill Nighy,Stanley Tucci en Ewan Mcgregor en twee charmante hoofdrolspelers maken het geheel af.
3* voor het begin, 5* sterren voor de laatste 45 minuten. 4* sterren voor het geheel dus.

Fenomenaal. Deel een was al een van de beste actiefilms van dit decennium en deel twee gaat daar dubbel en dwars over heen. De mythologie wordt op een briljante manier uitgediept en de actie is nóg beter in beeld gebracht dan voorheen. Wel veel bloediger dan deel 1, wat voor veel mensen waarschijnlijk een afknapper is, maar voor wie daar tegen kan is dit echt een juweeltje. Als Stahelski deel drie op dit niveau weet te houden, hebben we over een paar jaar waarschijnlijk te maken met een van de beste actie-triologieën ooit.

Niet te doen dit. Berry die honderd minuten lang in je oor aan het krijsen is, een plot als gatenkaas en actiescenes die er uit zien alsof ze zijn opgenomen op VHS. Schandalig dat DFW dit soort bagger gewoon de bioscoopzalen inslingert.

Tamelijk briljant. Alles waar ik me in The Lobster op den duur aan ergerde - bizarre zaken die nooit worden uitgediept, het onnatuurlijke spel, de droge toon - draagt in deze thriller juist mee aan de vervreemdende sfeer van het verhaal. Tel daar Farrell, Kidman en Keoghan in topvorm bij op en je hebt een uitstekende film te pakken. Zonder twijfel mijn favoriete Lanthimos.

Alsof Soderbergh Vice (2018) zag en dat als uitdaging aan nam of iets soortgelijks maar dan nóg kutter te maken, niet te harden. Hoe Meryl Streep als caricaturale Panamaanse ooit groen licht heeft gekregen is mijn een raadsel. Het zelfde geld voor Oldman's waanzinnig slechte Christoph Waltz-imitatie. De beste man is sowieso al verre van mijn favoriete regisseur, maar bereikt hiermee wel echt een nieuw dieptepunt.

Wel aardig. Helaas is Foster niet echt een geschikte regisseur voor dit materiaal. Ze haalt prima werk uit de acteurs, maar ze weet de spanning nooit echt op te voeren, waardoor het allemaal een beetje vlak blijft. De zwarte humor die er in verwerkt zit is best grappig, maar slaat op momenten ook gewoon dood. In de handen van (ik noem maar wat namen) de Coens of Fincher had het allemaal wat beter uit de verf gekomen denk ik.

Desondanks zijn alle acteurs in prima vorm, dus blijft het constant kijkbaar. De climax is zelfs voor het grootste deel bijzonder vermakelijk, maar helaas gaat het einde op de sentimentele tour en slaat het daarin de plank nogal mis.

Ik vond Deepwater Horizon vrij matig, dus echt veel zin had ik niet in deze nieuwe worp van Peter Berg en Mark Wahlberg, maar ze hebben me positief verrast. Het begin kabbelt misschien iets te veel voort, maar zodra de bom is gebarsten (in dit geval letterlijk) wordt het stukken beter. Berg voert de spanning enorm goed op, iets wat ik bij Deepwater nogal mistte, en de wat trage openingsscènes werpen ook hun vruchten af, want doordat je ze in het begin leert kennen, zijn de dingen die de personages later overkomen des te aangrijpender.

Het helpt dat de hele cast goed in vorm is. Zelfs Wahlberg doet het best oké, al vervalt hij wel iets te snel in clichés. Ik merkte wel dat zijn personage niet gebaseerd is op een echt persoon, maar een mengelmoes van meerdere politieagenten die een cruciale rol tijdens deze gebeurtenissen speelde is, want Agent Saunders voelde een stuk een-dimensionaler aan dan de rest van de cast. Al mag dat de pret verder niet echt drukken. Marky Mark doet zijn best en zijn grote speech op het einde vond ik zelfs best aangrijpend.

Vooral dankzij de ijzersterke soundtrack van Trent Reznor en Atticus Ross (met name het nummer wat de gijzeling van die Chinese jongen in zijn auto en diens ontsnapping begeleidde vond ik ijzingwekkend goed) zat ik tegen het einde van de film er dermate in dat ik naar een beoordeling van 4,5* neigde. Maar helaas nemen Berg's patriotistiche impulsen dan toch de overhand. Ik vond dat hij zich de hele film redelijk inhield, maar dat hij de film afsluit met de echte overlevenden van en betrokkenen bij de aanslag die, documentaire-stijl, dik vijf minuten lang hun zegje mogen doen over hoe geweldig Boston wel niet is, vond ik echt een brug te ver. Daarbij komt ook nog eens dat hieruit blijkt dat veel van de acteurs totaal niet lijken op de persoon die ze speelde, wat het realisme van de film niet bepaald ten goede komt.

Zo gooit Berg in de laatste vijf minuten toch nog zijn eigen glazen in en verliet ik met een nare nasmaak de bioscoop. Wat enorm jammer is, want verder is Patriots Day een uitstekende thriller.

4*

Hoewel ik zowel Sicario en Arrival erg goed vond, zag ik hier wegens de lange speelduur toch enigszins tegen op. Dat was achteraf nergens voor nodig, want Prisoners vliegt echt razendsnel voorbij. Het is lang geleden dat ik zo gespannen naar een thriller heb zitten kijken; Villeneuve voert de spanning op een fantastische manier op en zet de kijker continu op het verkeerde been. De cast is ook erg sterk, met Jake Gyllenhaal en Melissa Leo als uitschieters. Alleen Hugh Jackman vond ik af en toe net iets té. Een welverdiende 4,5*!

Aangename thriller van Scorsese, met vooral een ijzersterk eerste anderhalf uur. Er wordt een fenomenaal sfeertje opgebouwd, geholpen door de sterke cast en soundtrack. Wanneer de twist uit de doeken gedaan wordt, kakte het geheel echter naar mijn gevoel een beetje in. Vond vooral de scène waarin Kingsley DiCaprio in die vuurtoren haarfijn het hele plot uitlegt, met behulp van een bord waarop de oplossing van een van de mysteries letterlijk wordt uitgeschreven vrij onelegant. Als dat eenmaal uit de weg is bouwt Scoresese toch weer op naar een indrukwekkend einde, dus echt een groot probleem is het ook niet. Voorlopig 3,5*, maar kan me goed voorstellen dat dit een films is die bij een herziening (minstens) een halfje omhoog gaat.

Op Minions na vond ik alle vorige animatiefilms van Illumination wel leuk, maar met Sing zakken ze behoorlijk door de ondergrens heen. Dit moet haast wel een van de minst grappige animatiefilms zijn die ik ooit gezien heb. Niet omdat de meeste grappen doodslaan (al doen ze dat wel), maar omdat de makers er voor gekozen hebben om het geheel vol te stoppen met dramatische subplotjes die de plank geheel misslaan. Het is erg fijn dat er blijkbaar kinderen zijn die dit leuk vinden, maar ik kan me niet voorstellen dat ik toen ik 11 was ook maar iets had gegeven over de midlife crisis van een varken, de daddy issues van een gorilla, of het liefdesverdriet van een stekelvarken.

Nee, de meeste humor moet komen van de vele popnummers die in de film verwerkt zitten, maar als groot muziekliefhebber kon ik niet echt genieten van de manier waarop vele nummers hier compleet om zeep werden geholpen. Alleen in het laatste half uur krijgen de nummers wat ruimte, daarvoor gaat het vooral om zeer korte stukjes, waardoor er maar weinig echt blijft hangen. Dat het grootste deel van de soundtrack dan ook nog uit nummers bestaat die van zichzelf al niet om over naar huis te schrijven zijn helpt ook niet. Ook vraag ik me af hoe veel kinderen blij worden van nummers als Love Interruption van Jack White en Butterfly van Crazytown. Sowieso voelde de soundtrack al vrij verouderd aan, het recentste nummer was volgens mij Shake It Off van Taylor Swift, uit 2014.

De cast doet het op zich oké, maar kan ook weinig met dit extreme zoutloze script. Ik vond Matthew McConaughey en Seth McFarlane er nog het beste van af komen, al is het jammer dat die laatste weer wat strotvervelende crooner-nummers voor zijn rekening moet nemen. Geen karakter is ook echt leuk of memorabel, al moet wel gezegd worden dat die leguaan irritanter was dan een dozijn Minions.

Sing voelt vooral extreem overbodig, gezien het enorm sterke aanbod aan animatiefilms dat afgelopen jaar verscheen. Wie een goede animatiefilm met dieren in de hoofdrol wil zien kan terecht bij Zootropolis, wie een leuke geanimeerde musical wil zien bij Vaiana/Moana en wie heel graag Matthew McConaughey in een animatiefilm wil horen, verwijs ik graag door naar Kubo & The Two Strings. Stuk voor stuk films die mijns inziens voor zowel kinderen als ouderen een stuk meer vermaak bieden dan dit wanproduct.

Tof! Zeker niet de beste MCU-film (voor mij persoonlijk wel de beste Spider-Man film, maar ik mag zowel de Maguire als de Garfield films niet echt, dus dat is niet heel moeilijk), maar wel weer erg vermakelijk. Holland is uitstekend, Keaton is een prima schurk - al is hij op de fenomenale confrontatie in de auto na nergens echt indrukwekkend - en ook de rest van de is naar behoren. Het plot stelt niet veel voor en kent wel een paar plotgaten, maar door het fijne tienerfilm-sfeertje wat over de film heen hangt maakt dat ook niet zo veel uit. Voeg daar een paar fijne cameo's (Pepper!) en verwijzingen aan toe en je hebt een waardige nieuwe Spider-Man reboot te pakken.

Mede door zwaargewichten in de cast als Robert Downey Jr. en Tom Cruise is deze film naar mijn mening echt vele malen beter dan de gemiddelde Amerikaanse comedy. Dat de film toch af en toe in valkuilen van dat genre valt – ongrappige bijpersonages (kuch, Jack Black, kuch), te lang uitgesponnen running gags etc – is jammer, maar dat mag de pret niet drukken, want als Tropic Thunder grappig is, is ‘ie ook echt heel erg grappig. Dat het script ook nog eens verrassend goed in elkaar zit is een mooie bijkomstigheid. Vooral de climax, waarin alle lijntjes prachtig samenkomen, is heel erg sterk.

Fijne Britse komedie waar ik eigenlijk geen een keer hard om heb moeten lachen, maar wel dikwijls een grijns van op mijn gezicht kreeg. Richard E. Grant en Paul McGann zijn geweldig als de twee hoofdpersonages en ook Richard Griffith is erg vermakelijk als raging homosexual Uncle Monty. Het plot heeft zeer weinig om het lijf, dus de charme van de film zit hem dan ook vooral in het centrale trio. Niet alles is even amusant, vooral de scenes met die drugdealer vond ik vrij vervelend, maar over het algemeen heb ik me prima vermaakt. Mooie eindscène ook.

Ik heb hier enorm van genoten. Een goede film zou ik het niet willen noemen, daarvoor is de CGI te beroerd en ook het acteerwerk van vooral Toni Colette en Nina Dobrev is eigenlijk ver ondermaats. Waarom ik hier dan toch een dikke 4* voor neerleg? Omdat deze film qua puur, dom, popcornvermaak echt niet te versmaden is. Er gaan geen vijf minuten voorbij zonder dat er iets gebeurt wat zo belachelijk is, dat ik een grote grijns op mijn gezicht niet kon onderdrukken. Van Vin die seks heeft met een hele kamer vol vrouwen om informatie te krijgen, of belooft iemand door een vliegtuigtoilet te spoelen, om dat even later ook min of meer te doen, tot Rory McCann (het was hem écht, tbouwh) die midden in een slagveld z'n snapchat er even bij pakt; ik was niet bestand tegen de stupide charmes van deze xXx.

Al helpt het waarschijnlijk wel dat ik, in tegenstelling tot het gros van de mensen hier, een enorme fan ben van Vin Diesel. Natuurlijk is de man niet gezegend met bijster veel acteertalent - dat zijn allerbeste rol die van een pratende boom is, zegt wel genoeg - maar mijns inzien bezit hij wel over bakken van charisma. Ook geeft hij duidelijk om de projecten waarin hij speelt en heeft hij er duidelijk plezier in om weer in de huid van Xander Cage te kruipen. Dat Vin niet de enige is die er zin in had, merk je wel aan de kleine details die overal opduiken, zo moest ik erg lachen om het feit dat Neymar dacht dat hij gerekruteerd werd voor The Avengers, of om Vin die een speciaal xXx-skateboard heeft.

Dus nee, een kwaliteitsfilm is Return of Xander Cage zeker niet, en wie graag ziet dat een film stof tot nadenken geeft heeft hier helemáál niks toe zoeken, maar qua hersenloos actievermaak is dit echt lichtjaren beter dan de zoveelste Transformers, Ninja Turtles of Mechanic-film (om maar een paar recente voobeelden te noemen. Verder sluit ik mij aan bij Evan Saathoff, die zijn review besluit met de prachtige woorden: "If all bad movies were this good I’d be the happiest person on earth."