Opinions

Redelijk goede film. Op een vrij realistische manier geeft de film inzicht van het leven in concentratiekamp Buchenwald. Soms is de film behoorlijk heftig en sommige momenten kwamen hard aan. Het interessantste aspect van de film vind ik de focus op het leven van de gevangenen in het kamp en de onderlinge spanningen. Het acteerwerk van de cast is behoorlijk goed. Vooral Sabin Tambrea als de SS commandant maakte indruk.

Ik heb een beetje gemengde gevoelend over de verhaallijn van de driejarige jongen. Enerzijds is het mooi om te zien dat op een verschrikkelijke plek als Buchenwald menselijkheid is te vinden. Anderzijds kwam deze verhaallijn ook beetje ongeloofwaardig over. De zoektocht van de SS naar de jongen was een beetje amateuristisch.

3,5*

Der Name der Rose vind ik een aardige film, maar niet echt hoogstaand.

Wat vooral opvalt is dat de film erg sfeervol is. Het klooster en de verlaten omgeving worden in de film erg mooi in beeld gebracht. Dit in combinatie met de aankleding, het uiterlijk van monniken en de mysterieuze muziek van James Horner zorgt voor een geweldige mysterieuze en lugubere sfeer.

Ook positief aan de film is het goede acteerwerk. Nu heb ik Sean Connery weleens beter opdreef gezien maar desalniettemin acteert hij behoorlijk goed. Ook de rest van de cast acteert behoorlijk goed.

Het verhaal van de film is eigenlijk een soort detective in een middeleeuwse setting. De film is aan de erg trage kant. Nu waardeer ik het altijd wel als een film de tijd neemt om het verhaal te vertellen, maar wat meer vaart had volgens mij wel gekund. Saai is de film niet, maar echt spannend of prikkelend ook niet.

De ontknoping van de film vind ik wat te ver gezocht. Misschien heb ik wat gemist, maar ik vraag mij toch waarom de oude monnik dat boek niet gewoon had verbrand of op een andere manier vernietigd ? Hij vond het boek immers verderfelijk en wou niet dat andere het lazen. Als hij niet wilde dat andere het lazen lijkt verbranding mij de meest logische optie. In plaats daarvan kiest hij ervoor om de randen van het boek te vergiftigen. Hij gaat er maar klakkeloos vanuit dat andere met hun vingers die randen aanraken. Vervolgens hoopt hij ook nog dat iemand het omslaan van de bladzijdes makkelijker maakt door zijn vinger in de mond te stoppen en nat te maken. Er zijn mensen die dit inderdaad doen, maar het blijft toch een soort van gok of men dit doet. In ieder geval vind ik het plan van de oude monnik erg omslachtig en niet logisch.

Tussendoor komt er in de film ook een korte romance voor. Die romance vind ik echter persoonlijk niet echt veel aan de film toevoegen en hoefde er wat mij betreft er niet zo nodig in te zitten.

Al met al vind ik Der Name der Rose een film die het vooral van de sfeer en het acteerwerk moet hebben. De film vind ik verre van briljant, maar is toch weleens het kijken waard.

3,0*

Ik heb deze film net op tv gezien. Ik ben niet bekend met de eerste film en nadat ik deze film heb gezien hoef ik ook niet zo nodig deel 1 nog te zien.

De film vond ik een beetje tegenvallen. Ja er zitten zeker leuke stukken in. Het leukste stuk vond ik dat de kinderen varkentjes probeerden te vangen. Ik vind varkentjes zo wie zo erg leuke dieren en om ze zo nu bezig te zien in de film vond ik erg grappig. Misschien was die scene met die varkentjes in het water een beetje te, maar ik kon er wel om lachen. Ook een grappige scene vond ik dat de kinderen hun bed moesten delen met een olifant, een geit en een koe. Dat stuk met die bom vond ik ook grappig. Die bijrol van Maggie Smith vond ik trouwens ook wel grappig. Ook grappig verzonnen vond ik dat hoe meer de kinderen leren, hoe mooier Nanny McPhee word.

Maar er zitten ook grappen in de film die ik minder geslaagd vond. Het ergste vond ik nog wel die vogel van Nanny McPhee. Die vogel was toch wel te flauw voor woorden. Zelfde geld voor de rol van oom Phil. En die vrouwen die hem bedreigde waren helemaal erg.

Het acteerwerk in deze film is wel aardig. Emma Thompson acteert wel aardig als Nanny McPhee. Ook de kinderen acteren wel goed. Al maken de kinderen zich wel erg schuldig aan overacting. Maar dat is ze vergeven. Het acteerspel van de kinderen is zeker niet slecht.

De film kijkt erg makkelijk weg. De film is niet langdradig. De film gaat eigenlijk wat te snel vind ik. Ik vind dat de kinderen wel heel snel bijdraaien en stoppen met ruzie maken. Dit had toch wel wat beter uitgewerkt kunnen worden. Het is niet zo geloofwaardig dat de kinderen bijna van het een op andere moment geen ruzie meer met elkaar maken. De kinderen leren de lessen van Nanny McPhee te snel. De filmmakers besteden te veel tijd aan de grappen en verliezen hierdoor een beetje het verhaal uit het oog.

James Newton Howard verzorgt de muziek in deze film. Vroeger een geweldige componist. De laatste jaren steeds meer op de automatische piloot bezig. Zo ook bij deze film. De muziek past wel aardig bij de film. Maar Howard kan veel beter. ( zie bijvoorbeeld de score voor Maleficent die een geweldige uitzondering is van het automatische piloot werk van Howard van de laaste jaren ).

Al met al vond ik dit wel een aardige film om een keer gezien te hebben. Deze film kijkt makkelijk weg en is op sommige momenten grappig. Op andere momenten is de film echter erg flauw. En het verhaal had echt beter uitgewerkt kunnen worden. Ondanks dat deze film vermakelijk is te noemen vind ik dat toch wel een kleine tegenvaller.

2,5 ster voor deze film.

Needful Things is een spannende film.

In deze film staat een dorp centraal. Er zijn wat vetes in het dorp, maar verder is het een vredig dorp. Dan komt er een nieuwe antiek zaak in het dorp. De eigenaar is de aardige man Leland Gaunt. Wonderbaarlijk heeft hij precies de dingen die zijn klanten verlangen. Maar is Leland wel eigenlijk zo aardige man ?

De op het oog aardige Leland weet al snel iedereen in het dorp tegen elkaar op te stoken. De vetes die er al waren in het dorp worden verergert. Het begint in de film allemaal heel klein, maar het word uiteindelijk een complete chaos. Het is heel eg boeiend om te zien hoe de chaos in het dorp steeds groter word. Deze film verveelt dan ook geen moment en weet op een sublieme manier de spanning op te bouwen.

Het acteerwerk is erg goed in deze film. De show word in deze film gestolen door Max Von Sydow. Hij acteert briljant als Leland Gaunt. Von Sydow zet een mysterieuze en enge man neer. Erg goed werk van Von Sydow. Ook goed bezig is Ed Harris als Alan Pangborn en ook de rest van de cast acteert goed. De muzikale begeleiding bij deze film is ook goed, al vond ik wel dat de muziek soms een beetje te nadrukkelijk aanwezig was.

Ondanks dat de film erg spannend en boeiend is. Moet ik zeggen dat helaas niet alles aan deze film perfect is. Het gaat allemaal een beetje te makkelijk. De inwoners van het dorp doen wel heel snel dingen die ze anders niet zouden doen.Leland Gaunt weet iedereen toch net iets te makkelijk tegen elkaar op te stoken. Aan het eind van de film weet Alan Pangborn de inwoners van het dorp wel weer heel makkelijk naar het goede pad te brengen. Dit gaat ook te makkelijk.

Maar ondanks dat het allemaal net wat te makkelijk gaat in deze film vond ik dit toch een spannende en boeiende film met een briljant acterende Max Von Sydow.

3,5 ster voor deze film

In 1983 was er de strijd tussen Sean Connery en Roger Moore, een strijd die door Roger Moore werd gewonnen.

Financieel gezien won Roger Moore met Octopussy van Sean Connery die in Never Say Never Again speelde. Maar Octopussy was ook gewoon een betere film dan Never Say Never Again.

Never Say Never Again is ook beter dan Thunderball, beide films zijn gebasseerd op het zelfde boek die Thunderball heet. Kevin McClory moest wel een film maken die het verhaal van het boek Thunderball volgde, verder mocht Kevin McClory bijvoorbeeld niet het bekende james Bond deuntje gebruiken. Het zou een beetje flauw zijn om op deze twee punten die ik noemden om hierop kritiek te hebben, Kevin McClory kon weinig anders dan een film te maken met een verhaal die we eigenlijk al kenden.

Grootse troef die Kevin McClory had was Sean Connery die nu ruim 12 jaar na Diamonds Are Forever weer James Bond speelt en Sean Connery speelt na 12 jaar de rol nog behoorlijk maar hij speelde niet zo goed als bijvoorbeeld in Goldfinger en Roger Moore speelde in Octopussy beduidend beter.

Naast Sean Connery weet eigenlijk niemand in deze film qua acteren te overtuigen. de vervangers van Q M en Moneypenny overtuigen niet. Adolfo Celi als Emilio Largo in Thunderball vond ik niet overtuigend. maar Klaus Maria Brandauer als Largo weet nog minder te overtuigen. ook niet goed in deze film is Kim Basinger als Domino en Barbara Carrera als Fatima Blush vind ik maar hysterisch overkomen wat een verschil met Luciana Paluzzi die Fiona Volpe speelde.

Leuk is in deze film wel Max von Sydow als Ernst Stavro Blofeld, maar Blofeld ze rol is niet zo groot in deze film, ook wel leuk is de bijrol van Rowan Atkinson als hulpje van Bond.

Naast Sean Connery dus acteert eigenlijk niemand van de belangerijke grote rollen goed en helaas is dit niet het enige mankement van deze film. Thunderball werd op een gegeven moment langdradig door de velen onderwater scenes. In Never Say Never Again zitten minder onderwater scenes alleen dat betekent niet dat de film niet langdradig is, sterker nog Never Say Never Again is veel langdradiger dan Thunderball er zit maar geen vaart in het verhaal.

Op actie gebied stelt deze Bond film teleur vergeleken met de actie scenes in bijvoorbeeld Octopussy stellen de actie scenes in Never Say Never Again niet zo veel voor en zelfs vergeleken met Thunderball een film die ongeveer 18 jaar ouder dan Never Say Never Again overtuigd meer op actie gebied dan Never Say Never Again. de enige echt goede actie scene is de scene waarin James Bond achtervolgd wordt door een haai. veder rest is het niet zo goed qua actie gebied. Bijvoorbeeld Bond rijd in deze film op een moter maar de bijbehorende actie scene erbij weet niet te overtuigen. Ook het gevecht in de kliniek in het begin van de film overtuigd niet het is leuk om te zien maar het gevecht haalt het niet bij andere gevechten in de Bond reeks.

Misschien wel het ergste van deze film is de muziek, de componist van deze film was Michel Legrand. en deze man is verandwoordelijk voor een van de zwakste James Bond soundtrack ooit. Normaal zorgt filmmuziek ervoor dat de film beter wordt maar het omgekeerde is het geval bij deze film. Michel Legrand muziek klinkt afstotelijk. bijvoorbeeld bij de actie scenes die zijn in deze film al niet zo goed maar zet er Michel Legrand muziek onder en je krijgt iets wat echt niet werkt.

al met al is Never Say Never Again een zeer zwakke Bond film wat zich qua spektakel zich niet kan meten met Thunderball en Octopussy. Het acteren in deze film is ondermaats. En het verhaal is enorm langdradig. De enigste reden waarom deze film de moeite zou zijn is om te kijken hoe Connery het nog een keer doet als 007.Connery doet het niet onaardig maar verder rest is deze film niet de moeite waard.

1.5 ster voor deze film

The Ninth Gate vind ik een goede en fascinerende film.

Al gelijk aan het begin weet de film meteen de volle aandacht te trekken met de scene dat een man zichzelf ophangt. De film verliest daarna geen moment de aandacht. Roman Polanski slaagt er de gehele film in om een mysterieuze en duistere sfeer te creëren. Ik zelf vind de film over het algemeen behoorlijk spannend. Wat ook zeker bijdraagt aan de sfeer van de film is de goede muziek Wojciech Kilar. Hij zorgt met zijn muziek voor een nog wat extra duisterende sfeer.

Het acteerwerk van de gehele cast vind ik erg goed. Johnny Depp vind ik ontzettend goed acteren. Emmanuelle Seigner als het meisje valt ook op positieve zin op. Zij heeft in de film precies de juiste mysterieus uitstraling die bij haar rol vereist is.

Ik moet zeggen dat naar het einde toe de film wat verwarrend en rommelig overkomt. Daarnaast kwamen sommige dingen wat uit de lucht vallen. Nadat ik de film had gezien ben ik wat berichten gaan doorlezen en ik kwam een aantal berichten tegen die mij met andere ogen naar de film doen kijken. Ik heb het over de berichten van Tardis. Mijn complimenten aan hem voor zijn uitstekende uiteenzettingen. Ik raad iedereen die de film heeft gezien aan om zijn berichten door te nemen. Vooral het bericht van 15 augustus 2015 ( te vinden op pagina 4 ) is een aanrader om te lezen.

Met verhaal Tardis in het achterhoofd ben ik de film wat beter gaan begrijpen en wat meer gaan waarderen. De film zit eigenlijk best wel slim in elkaar en daarvoor mijn complimenten. Dat neemt niet weg dat ik blijf vinden dat het laatste stuk van de film toch wat afgeraffeld en te rommelig overkomt. Het leek erop dat Roman Polanski aan het eind van de film haast kreeg en dat de film perse niet langer dan ongeveer 2 uur mocht duren.

Al met al vind ik The Ninth Gate een behoorlijk fascinerende film. Ik denk dat ik de film binnenkort nog een keer opnieuw ga kijken. Ik ben benieuwd hoe ik de film voor een tweede keer zal ervaren nu ik wat meer weet van het onderliggende verhaal. Mijn cijfer zou zomaar nog kunnen veranderen na een tweede keer kijken, maar voor nu hou ik het op 4 sterren.

Erg interessant portret over Nixon. Wat Anthony Hopkins in deze film neerzet is echt verbluffend. Het is bijna angstaanjagend hoe goed hij in deze film Nixon speelt. Ondanks de lange speelduur is de film geen één moment langdradig. Vooral de politieke intriges vind ik erg interessant. Goede donkere muziek van John Williams.

4,0*

Waardige afsluiter van de Craig reeks. Geheel in de lijn met de Craig traditie is dit weer een behoorlijk atypische Bondfilm. Toch zit bijna alles van wat je van Bond verwacht wel in de film. Actie, mooie locaties, mooie Bondvrouwen, auto's, muziek etc. Bijna alle bekende ingrediënten zijn wel aanwezig. Alleen de humor was (op een paar leuke momenten na) eigenlijk afwezig. Maar meer humor zou ook niet zo bij deze film passen.

De film eindigt emotioneel, gewaagd en verrassend. Hoewel verrassend? Eigenlijk gaan alle alarmbellen al aan het begin van de film af. Als je Bond de zin hoort zeggen "We Have All the Time in the World" en je daarna de instrumentale versie hoort van het gelijknamige nummer, dan weet je eigenlijk al dat dit niet veel goeds voor Bond betekend. (Ten minste als je bekend bent met de film On Her Majesty's Secret Service). Aan het eind van de film krijg je de het lied zelf te horen. Bij horen van de stem van Louis Armstrong kreeg ik toch wel een brok in mijn keel.

Verder over de muziek. Ik ben eigenlijk helemaal niet zo Zimmer fan. Maar ik moet toegeven dat Zimmer er goed in is geslaagd zijn eigen stijl te combineren met die van Bond. Ik ben ook geen fan van Billie Eilish, maar haar titelsong past goed bij de film. Zimmer verwerkt de titelsong goed in zijn muziek. (Een Bond traditie die onder zijn voorganger Newman een beetje was verwaarloost). Naast "We Have All the Time in the World" zit er in de soundtrack nog een andere muzikale ode aan John Barry. In het midden van de film is een statige versie te horen van het On Her Majesty's Secret Service thema (Een soort actie thema uit de gelijknamige film). En als kers op de taart keert ook het Vesper thema van David Arnold terug. Goed gedaan Zimmer (en Steve Mazzaro).

Ik maakte mij een beetje zorgen om de lengte van de film, maar de tijd vloog in de bioscoop voorbij. Wel had de film een paar ongeloofwaardige plotwendingen, maar dat zie je wel vaker bij Bond. Het enigste wat echt tegenviel was de rol van Rami Malek als Safin. Vooropgesteld dat ik eigenlijk liever Blofeld opnieuw als hoofschurk had gezien, vind ik Malek ook niet zo overtuigend acteren. Het personage Safin vind ik een beetje een slap aftreksel van Silva uit Skyfall.

Overige opmerkingen:
• Wat een prachtige cinematografie van Linus Sandgren. Vooral de beelden aan het begin van de film op Matera waren erg mooi.
• Aan het eind van de film vielen mij de decors in positieve zin op. Het deed mij een beetje aan de meesterwerken van Ken Adam denken.
• Veel te kleine rol van Ana de Armas. Het leukste personage uit de film heeft zowat de minste screentime. Zonde!
• Hoe nu verder? De Craig films blonken uit in drama en emotie. Maar persoonlijk verlang ook wel weer eens naar een wat minder serieuze Bondfilm. Van mij hoeven we niet terug naar het tijdperk van Roger Moore. Maar een meer “gewone” Bondfilm zonder al te veel diepgang zou ik persoonlijk wel weer een keer leuk vinden.

Samenvattend. Het heeft lang geduurd. Maar No Time to Die was het wachten waard.

4 sterren!

Noah is een aardige film om een keer gezien te hebben, maar deze film is niet bijster goed.

Allereerst het acteerwerk, want dat is behoorlijk goed te noemen. Twee mensen van de cast wil ik even er tussen uit halen. Dan hebben we het over Russell Crowe en Emma Watson. Russell Crowe zet een indrukwekkende acteer prestatie neer als Noah. De worsteling waarmee dit personage verkeerd in het stuk op de ark wordt overtuigend neergezet door Russell Crowe. Noah is echt een personage geworden van vlees en bloed. Emma Watson speelde in deze film Ila, ze is de pleegdochter van Noah. Watson kennen we van Harry Potter als Hermelien en dit is de eerste niet Harry Potter film die ik van haar zie. In deze film bewijst ze wat bij betreft dat ze ook andere rollen kan spelen. Haar acteer prestatie in deze film is erg sterk. De wanhoop en het verdriet die haar personage heeft als Noah dreigt haar kinderen te vermoorden komt geloofwaardig over. Ook de rest van de cast acteert naar behoren.

Deze film kan je in delen in drie delen. Het stuk van de bouw van de Ark, het stuk op de Ark en tot slot het stuk dat de overlevenden op het nieuwe land zitten.

Deel een is het minste deel. De film komt aan het begin maar moeilijk op gang. Zodra die wachters ( gevallen engelen ) geïntroduceerd worden komt er wat meer vaart in de film. Echter de film gaat voor mij compleet de mist in door een soort kleine oorlog om de Ark te laten plaats vinden. Het deed mij heel erg aan de slag om de toren van Saruman denken aan het eind van The Lord of the Rings: The Two Towers. Deze veldslag was volgens mij totaal niet nodig geweest. Deze actie is er waarschijnlijk alleen maar in gekomen om een groter publiek te trekken naar deze film. Zonde het word op die manier weer een typische spektakel film terwijl spektakel niet is wat ik van deze film verwacht. Natuurlijk wel het spektakel ( om het zo maar even te noemen ) van de zonnenvloed, maar niet zo nutteloze veldslag die meer in een The Lord of the Rings film of een film van soort gelijke stijl thuis hoort. Nu moet ik ook wel weer toegeven dat , ik ook weer niet zo heel erg bekend ben met dit Bijbelse verhaal en ik dus niet zeker weet of deze veldslag in de Bijbel voorkwam. Maar ik heb even wat opgezocht, maar ik heb tot nu niks over zo veldslag kunnen vinden. Dus ik neem aan dat dit erbij verzonnen is ( klopt dat ? ) Als er toch zo veldslag in de Bijbel voorkomt ben ik bereid om mijn mening op dit punt waar nodig te herzien.

Na een wat minder geslaagd eerste deel krijgen we echter een sterker tweede deel, het stuk op de Ark. Echter om maar meteen met het negatieve te beginnen. Dit deel heeft dan weer een nutteloos zij plotje wat werkelijk waar niks toevoegt. Er is namelijk een verstekeling aan boord van de Ark. Het nut van deze zij verhaallijn is mij onduidelijk en leidt alleen maar af van het werkelijke interessante stuk. Ila is zwanger, maar Noah denkt dat de schepper wil dat de mensheid wordt uitgeroeid en hij besluit het kind van Ila te vermoorden mocht het een meisje zijn. Dit zorgt in de film voor de nodige spanning en een sterk stukje drama. Je weet natuurlijk ergens wel dat Noah de kinderen niet zou vermoorden. Deze verhaallijn is wel erg voorspelbaar en verloopt zoals verwacht. Maar het neemt niet weg dat het een sterk stukje drama is.

Het derde deel is dan weer wat zwakker. Het stuk na de Ark is erg sentimenteel. Dat sentimentele vindt ik niet erg. Dat past wel bij zo soort verhaal. Wel is het zo dat het einde enorm is uitgerekt. De filmmakers lijken er maar geen punt achter te kunnen zetten. Toch sluit de film uiteindelijk wel bevredigend af.

De special effects waren goed. De muziek bij deze film vond ik ook goed, maar soms was de muziek wel wat te nadrukkelijk aanwezig.

Twee dingen die we in ieder geval kunnen concluderen zijn ten eerste: als de mens een tweede kans heeft gekregen dan hebben we die we met zijn allen verprutst. Ten tweede heeft de heer Darren Aronofsky voor een deel zijn kans verpruts om van dit Bijbelse verhaal met zijn eigen interpretaties een mooie film te maken. Sommige stukken van de film zijn geslaagd, maar andere stukken van de film zijn niet geslaagd. Al met al behoort deze film tot de middenmoot. Echt geweldig is deze film niet. Maar echt slecht is deze film ook niet. Voorlopig vindt ik deze film net niet een voldoende waard.

2,5 ster voor deze film

North by Northwest vond ik een goede film.

Ik had de hele tijd het idee dat ik naar een oude James Bond film zat te kijken. Ik vond deze film wel het zelfde sfeertje hebben als From Russia with Love. North by Northwest is een spionage film met enkele actie momenten. De hoofdpersoon van deze film is Roger Thornhill. Hij kan niet zo goed vechten als James Bond, maar verder kwam Thornhill op mij toch over als een soort James Bond. Thornhill is net als Bond een man met cynische humor en hij is net als Bond erg vindingrijk. Beste voorbeeld is de briljante veiling scene. Op een briljante manier weet Thornhill de boel te verstoren tijdens de veiling. Hij is net als Bond een rustig en zelfverzekerd type. Roger Thornhill is ook echt een gentleman, keurig in pak en ook Thornhill houd van vrouwen. Thornhill word gespeeld door Cary Grant. Grant speelt Thornhill heel erg goed. Ik denk dat als Cary Grant de rol van James Bond had gespeeld, dat het niet verkeerd zou zijn uitgepakt. In deze film bewijst Cary Grant dat hij daar wel geschikt voor zou zijn.

Het verhaal van deze film vond ik goed bedacht. Thornhill word door criminelen aangezien als George Kaplan. Dit brengt Thornhill in de problemen. Ik vond de film uitermate spannend. Spannendste moment vond ik dat Thornhill uit de bus stapt en in een verlaten streek wacht op Kaplan. In deze scene word goed de spanning opgebouwd. Daarna krijgen we trouwens een goede actie scene met een vliegtuig….

Eve Kendall is de Bondgril van North by Northwest. Eva Marie Saint speelt haar en dat doet ze heel erg goed. James Mason acteert erg goed als Vandamm. Mason zet een goede Bad Guy neer. Ook de rest van de cast acteert erg goed. De muziek in de film is van Bernard Herrmann. Zijn muziek vond ik goed bij de film passen.

Een kritiek puntje vond ik dat sommige scènes tussen Kendall en Thornhill een beetje te lang duurde. En doel ik vooral op de scènes in de trein waar ze elkaar lopen te verleiden. Dit duurde een beetje te lang. Deze scènes mochten wat korter duren. Ze haalde naar mening te veel vaart uit de film. Ook vond ik dat de film een beetje plots was afgelopen. Het einde had wel wat minder abrupt gemogen.

Al met al vond ik North by Northwest een goede film. Er word sterk geacteerd, en het verhaal is goed. Deze film vond ik heel erg de sfeer hebben van een oude James Bond film en ook de hoofdpersoon heeft veel weg van James Bond.

4 sterren voor deze film.

Nuovo Cinema Paradiso vindt ik een schitterende en ontroerende film.

Omdat er volgens mij best wel wat verschillen zitten tussen de verschillende versies van de film zeg ik meteen maar dat ik 124 minuten versie heb gezien.

Het eerste deel van de film met de jonge Salvatore is zeker het beste stuk. Wat een leuk jongetje was die Salvatore trouwens. Lief, ondeugend en schattig en met een goed hart. Je zou willen dat alle kinderen zo zijn. In het dorpje waar de film afspeelt is iedereen gek op The Cinema. Dit levert erg sfeervolle scenes en ook de nodige humor op. Erg leuk om trouwens om al die oude film beelden tussen door te zien. Tegelijkertijd krijgen we ook een hele mooie opbloeide vriendschap te zien tussen Salvatrore en Alfredo. Die Alfredo vindt ik trouwens ook een erg sympathieke man. Heftige scene dat die bioscoop in de brand vliegt nadat Alfredo eerst iedereen heeft blij gemaakt door die film ook op het plein te tonen.

Het eerste deel is fantastisch is en zou ik als het kon 6 sterren willen geven…. Vanaf het moment dat we overgaan op de tiener Salvatore wordt de film helaas wel tijdelijk wat minder. Er zitten nog steeds mooie scenes in dit stuk. ( vooral tussen Salvatore en Alfredo ). Maar het liefdesverhaaltje had van mij niet zo nodig in de film gehoeven. Wat dat betreft ben ik echt blij dat ik niet de director's cut heb gezien. Ik heb gelezen dat in die versie nog een hereniging kwam met die jeugdliefde Elena. Daar zat ik echt niet op te wachten en ik ben dan ook blij dat in de versie die ik heb gezien dat dit er niet in zat.

Het laatste deel met de oudere Salvatore vindt ik erg goed. Het toch wat luchtige sfeertje uit het eerste deel is eigenlijk totaal verdwenen. In plaats daarvan wordt de film een beetje sentimenteel en nostalgisch. Het is een contrast met het eerste deel van de film, maar het werkte voor mij. Juist doordat bijvoorbeeld alle sfeervolle scenes in de bioscoop nog vers in mijn geheugen zaten ging er echt wat door mij heen toen die bioscoop eraan ging. De laatste scene van de film als Salvatore die gecensureerde scenes achterelkaar bekijkt is prachtig. Echt een heel mooi en ontroerend eind.

Het acteerwerk in deze film vindt ik best wel goed. Vooral de jonge Salvatore en Alfredo kwamen goed over.

De muziek in deze film is van Ennio Morricone en zijn zoon Andrea ( Andrea schreef het liefdes thema ). De muziek vindt ik werkelijk prachtig. Al vanaf het begin van de film weet de muziek je in de film mee te voeren. De muziek weet nog voor een heel pak emotie te zorgen tijdens het kijken van de film. Echt subliem gedaan door vader en zoon Morricone.

Al met al vindt ik dit een hele mooie film. Deze film heeft mij geraakt. Hoewel deze film niet perfect is geef ik met overtuiging de maximale score.

5 sterren voor deze film.