Opinions

Dit was eigenlijk één van de eerste films die buiten mijn Pokemon-liefde viel. Althans, toen ik helemaal klaar was met die oneindige films en mij maar op het spel ging concentreren. Daarom startte ik een Pokemon-marathon met deze film. Ik had weinig verwachtingen wat deze film ten goede kwam.

Allereerst het verhaal, dat is niet bijster moeilijk. Eigenlijk duurde hij met 105 minuten (opvallend lang voor een kinderfilm, zeker voor een animatie) zeker een halfuur te lang, want er zaten heel wat stukken tussen die je zonder moeite kon overslaan, inclusief een aantal stukken in de climax wat eigenlijk een goedmakertje zou moeten zijn als de rest van de film niet aan te gluren was. Het was nou niet zo dat deze film ronduit om te kotsen was, maar nergens werd het echt spannend. Je kon bijvoorbeeld prima een plottwist realiseren om het wat spannender te maken, want daar snakte deze film wel naar. Dan denk ik aan bijvoorbeeld dat die familieleden van Elisabeth snode plannen bleken te hebben met die Manaphy. Het zou deze film niet gelijk een top 250-notering bezorgen, maar het zou het wel iets dragelijker maken. Ook vind ik die titel vrij bizar. Er staat ''Pokémon Ranger en de Tempel van de Zee'', terwijl er één Ranger in voorkomt en vervolgens in geen enkele situatie nuttig voor de film bleek te zijn.

Vervolgens waren de special effects om te janken. De animatie was slecht en eigenlijk niet beter dan een gemiddelde aflevering. Als je een film maakt en je wilt niet overkomen dat dit niets meer is dan een lange aflevering (sorry hoor, maar meer is dit niet), moet je misschien iets meer tijd in de animatie steken en iets minder in die oerlelijke special effects (wanneer bijvoorbeeld die caravan die helikopter naar beneden trekt en hoe ze dat in een soort verknipte 3d-beweging probeerde om te zetten x veel). Of wanneer ze in het water kwamen. Je hoeft echt geen grafisch meester te zijn om wat beters te creëren. Zeker als ik mij bedenk dat ik de vorige film heb geprezen om zijn special effects die ik toen wel goed vond (die met Latios en Latias). Wel moet ik er bij zeggen dat het wel een speciale sfeer er door kreeg (ik vermoed onbedoeld) al is het alleen dat ik hier een daar een nostalgische uitbarsting kreeg.

Verder heeft die Manaphy wel een hoog cute-gehalte en vind ik het dan ook weer leuk dat niet Ash, maar May de hoofdrol kreeg in deze film. Jammer dat dat leuke ideetje vervolgens werd vernietigd door de oneindige huil-scènes met Manaphy. Ze worden van elkaar gescheiden en dat kind en Manaphy beginnen te janken. Ze worden met elkaar herenigd en dat kind en Manaphy beginnen te janken. Het bleek nergens goed voor te zijn en het leidde alleen maar af van het verhaal. Jammer.

Als laatste wil ik de badguy nog ff er bij nemen. Een jolig figuur waar ze geen mysterieus typetje van probeerde te maken, alla die leider van Team Rocket. Het bracht toch wel wat humor in het spel en hij gaf dat altijd aanwezige Team Rocket de nodige ruimte om eens een paar slapstick jokes uit te halen.

Een veel te lange film die makkelijk ingekort kon worden en hier en daar een personage die helemaal niets toevoegde aan de film kost deze film echt wel punten. Een dikke onvoldoende verdient het niet, omdat ik de badguy wel tof vond en de sfeer er toch wel was. Maar heel veel is het niet.

2*

Blijkbaar is dit de eerste film die The One Ring aan zich voorbij heeft laten gaan. Jammer, want ik vond zijn recensies altijd wel het lezen waard voor Pokémon-films (ook al was ik er niet altijd mee eens). Ik vond het in ieder geval zeer aangename film die zijn kijker lekker bezighoudt. Eindelijk wordt de kijker verrast met plottwisten, een functionele legende en nog een aardig verhaal ook.

Het begin vond ik oprecht vrij matig. Ash krijgt mot met een tweetal en moet vervolgens een Pokémon-gevecht aangaan en na de intro zie of hoor je niets meer van deze lui. Domme opvulling dus en zonde van het geld. Wat gebeurt er hierna? Piplup en Pikachu werden opgeslokt door die draaikolk (waarmee ook vaag de Pokemon Arceus werd geïntroduceerd). Vervolgens komen Dialga en Palkia ze even redden en blijken het plots beste vriendjes te zijn terwijl ze twee films geleden elkaars hoofden probeerden te verbouwen. En net wanneer je denkt nou het zal wel een verhaallijn krijgen, komt onze grote vriend Giratina opstomen en komt gezellig een potje boksen. Tot minuut 15 was het verhaal verschrikkelijk rommelig en toen begreep ik pas dat deze film samen met deel 10 en 11 een trilogie vormt. Leuk dat de kijker die niet bekend zou zijn met 10 en 11 alles maar moet begrijpen via vage flashbacks en domme anekdotes als ''wist je dat nog in ....town?''. Dan begrijp je er als buitenstaander nog weinig van. Toen de film met een zoveelste legende aankwam, had ik sterke de neiging om mijn computer maar uit te zetten. Net toen mijn hersenen mijn linkerhand de impulsen gaf om een beweging te maken wat resulteerde in het afbreken van de tot nu toe zeer matig film, werd ik verrast door een snelle plotwending: Arceus kwam naar beneden en gaf ons de gelegenheid om hem te leren kennen. Hij kon natuurlijk praten (zoals bijna elke legendarische Pokémon (+Meowth) heb ik sterk het idee) en legde zijn bedoeling knap uit. Wanneer Sheena het Juweel des Levens gaf aan Arceus, brak hij het juweel om te bewijzen dat hij nep was. Een absolute plottwist, wow! Vanaf toen werd het weer interessant. Zeker toen rond minuut 30 onze Kwik, Kwek en Kwak (Palkia, Dialga en Giratina) in het spel verschenen. Ik was bang dat de rest van de film opgevuld werd met een Godzilla-achtig gevecht tussen deze Pokémon, maar niets was minder waar. Hoe vervolgens het verhaal zo episch verteld werd en je het avontuur bijna rook van achter je PC heb ik niet heel vaak meegemaakt. De slechterik was niet bepaald imponerend, maar wel een sluw typetje en zijn bedoelingen waren voor de verandering wel duidelijk. Ik kon behalve het beginstuk deze film niet op dure fouten betrappen en net zoals de vorige film heb ik hier wederom de neiging om dit een voldoende te geven.

Ik lees trouwens hier en daar dat de eerste paar films de beste waren. Je jongere zelf maakt klaarblijkelijk veel goed, want als ik de films allemaal zo objectief mogelijk probeer te kijken (dus ik doe dan net of ik ze op mijn 17e voor het eerst heb gezien) komt het er op neer dat het niveau in deze film echt niet ten onder doet aan het niveau van de eerste films. Ik zeg dat geregeld en dan krijg ik argumenten tegen dat de eerste Pokémon-films de bioscopen tenminste haalden. Maar rond eind 90's begin 00's was pas echt de periode waar een heel breed publiek in Amerika en Europa kennis maakten met deze films en werd alles wat uit Japan kwam wel in zo'n bioscoop gepleurd, puur omdat het toen allemaal nieuw was en niet omdat het kwalitatief nou zo hoogstaand was. Als ik langs de plaatselijke bioscoop in Zwolle fiets zie ik nergens nog iets staan wat duidt op aanwezigheid van Japanse tekenfilms, terwijl je 10 jaar geleden daarmee werd overspoeld (vind ik trouwens ook van de kritiek over de hedendaagse Pokémon en dat ze 15 jaar geleden zo enorm tof waren. 9 van de 10 argumenten die ik dan hoor zijn doodleuk op los zand gebaseerd).

Jezus wat een zit. Niet omdat de film zo lang duurt, maar je moet wel geconcentreerd blijven om het verhaal te kunnen volgen. Niet omdat het verhaal zo moeilijk is, maar ik heb er 96 minuten lang geen rode draad in kunnen vinden. De introductie van de personages in de proloog van het verhaal, kwamen vervolgens nauwelijks meer terug. Er werden keuzes gemaakt die achteraf helemaal geen doel hadden in het vervolg van de film. Waarom moest Zorua kunnen praten? Het voegde niets toe en op den duur werd hij vrij irritant.

Die hele epische sfeer die je kon ruiken in de voorgaande films was hier compleet verdwenen en het resulteerde in letterlijk een lange aflevering. Alles wat hier gebeurde kon ook in een willekeurige aflevering gebeuren, maar om het speciaal over te kunnen brengen werd het maar een quasi-film. De rol van de bij-personage die hier terecht kwam, was nihiel en had (wederom) geen tot weinig functie. Alles wat hij mocht doen was ff uitleggen wie Raiko, Suicune en Entei waren aan de hand van (weer) een legende of zoals Eduard Douwers Dekker zou zeggen: ''Mijn verhaal wordt eentonig.''

In het slagveld van al mijn negativiteit moet ik natuurlijk wel iets positiefs zeggen, want aan het cijfer op MM vinden veel users het klaarblijkelijk nog best wel een toffe film. Ergens kan ik het wel begrijpen, want de makers houden het wel simpel en dat was toch wel een kritiek op de voorgaande films. Te veel special effects, te veel legendarische Pokémon en een te rommelig verhaal. Nu is het verhaal hier niet veel beter, want voor mij was het een wirwar aan scènes die langskwamen, maar het einde vond ik dan wel weer tof. Wanneer de vijand zijn doel lijkt te hebben bereikt, dat tijd-geval (?) wist te bemachtigen en het daarna allemaal een illusie bleek te zijn van Zoroark. Best een goede zet voor de kijker die dan allang is ingedut. Jammer dat het dan helemaal aan het eind moest gebeuren en de climax weinig meer goed maakte. Wat ook jammer was, was dat er niet meer werd gedaan met de illusies van Zoroark. Het blijft iets mystieks en het zou de film verschrikkelijk veel sfeer geven als het werd toegepast op de hoofdpersonages.

Hij staat best hoog aangeschreven in MovieMeter, zeker vergeleken met de andere Pokemon-films. Maar ik vind deze echt niet beter dan zijn voorgangers. Daarvoor is het verhaal te rommelig en het avontuur te ver weg.

2*

Over uitgekauwde films gesproken. Dit is er één om u tegen te zeggen in deze categorie. Er zat weinig durf in deze film en je hoefde geen Nostradamus te heten om te weten hoe het verhaal af zou lopen. Ik vind dit echt niet de slechtste film die deze makers hebben voortgebracht, maar echt spannend? Nee. Al kan ik best begrijpen dat een 10-jarige op het puntje van zijn of haar stoel zit.

Het verhaal is al 9x eerder toegepast (mag nu wel eens een keer iets nieuws komen, meneer Yuyama) en onderhand gaat dat toch vervelen. Wat wel weer anders is, is dat er dit keer een ander verhaallijntje in wordt gegooid dan het eeuwige Godzilla gedoe (in dit geval het eindeloze en eerlijk gezegd onnodige gevecht tussen Dalgia en Palkia). Darkrai (fantastisch wezen overigens, het bewijs dat ze nog steeds in staat zijn om leuke Pokémon te creëren, in tegenstelling zoals hierboven wordt gesuggereerd) is hier een soort Beast in the Beauty and the Beast. Een verschrikkelijk en onsympathiek monster waar ieder persoon een blindelingse haat tegen zal keren. Alleen al het feit dat hij onaangename dromen bij je kan oproepen. Achteraf bleek het dus een heel sympathiek wezen te zijn. Niet eens zo'n heel slecht idee om daar een Pokémon-film mee op te bouwen. Met dit onderwerp kon je prima 90 minuten mee vullen en de climax gebruiken om de kijker de sympathie mee te laten voelen.

Dit onderwerp komt (helaas) ook voor in het liefdesverhaal van de menselijke personages (in dit geval dus Alice en Tonio). Tonio is de onhandige sul en moet opboksen tegen de ietwat beter uitziende Baron Alberto die de man lijkt te zien die Tonio graag wou zijn. Natuurlijk verkiest Alice Tonio boven die Baron (waar ook alles aan werd gedaan om deze persoon onsympathiek te maken tegenover de kijker, het zou dan grappig zijn geweest om juist hem dan een sleutelrol te geven om een leuke plottwist te creëren zoals dat fantastisch in ''The Night of the Living Dead gebeurt). Ik vind het altijd een beetje klef gedoe en ik denk ook niet dat een jochie van 10 hier op zit te wachten.

Dan nog die domme en rare strijd van Dialga en Palkia. Dit is ook weer een goed voorbeeld waarvan ik denk dat de makers van deze films nog een overbodige actiescène aan toe hebben gevoegd, simpelweg omdat ze dan een vrij korte film zouden krijgen. Ik verlies steeds meer de hoop dat er nog een Pokémon-film uit zal komen die zo goed is als deel 8, waar de climax nog goed bij het verhaal paste ook. Anyway, Dialga en Palkia mogen elkaar niet ontmoeten en dat doen ze klaarblijkelijk wel NET op de plaats waar Ash en zijn vriendjes aankomen (wow, plottwist ). Vervolgens werd het zo ongeloofwaardig, dat het niet meer leuk werd. Tonio kreeg opeens een ingeving hoe hij de stad van zijn ondergang moest redden (2 seconden nadat hij zich afvroeg hoe hij dat zou doen, zoals gebruikelijk) en Alice bleek opeens uit een kleine 200 platen precies degene te kunnen onderscheiden die Dialga en Palkia tot rust kon brengen. Driemaal raden, het was de juiste ook nog. Natuurlijk moest er nog een sad en touchy moment uit komen door iemand op te laten offeren (Darkrai was in dat opzicht een goede keus) en uiteindelijk zal alles dus weer goed komen.

Een film dat in geen enkel opzicht ruimte bood voor nieuwe creatieve dingen, maar het begin maakte veel goed.

2*

Zojuist bekeken en in tegenstelling tot veel users hier heb ik mij een ruim anderhalf uur prima vermaakt. Het was geen lange zit en er zaten weinig tot geen momenten tussen waar ik de neiging had om gebruik te maken van de doorspoel-knop. De actie was gelukkig veelvoudig aanwezig en hier werd tenminste niet gestrooid met onnodige legendes, metaforen en andere onzin die de voorgaande films hebben verneukt. Eindelijk mag ik dan wel zeggen. Het verhaal leed er wel onder door al het geweld, maar mij deerde dat niet echt omdat de spanning en sensatie toch vrij groot was. Dit kwam waarschijnlijk ook door het wisselende landschap en de wisselende sfeer. Daardoor kreeg de film vrij veel dynamiek en snelheid. In de voorgaande Pokémon-films Ash en zijn vriendjes niet verder kwamen dan de stad waar ze begonnen waardoor je het na een halfuur wel gezien hebt en de film eigenlijk alleen gered kon worden door een paar goede grappen, wat leuke actie en misschien wel een plotwending. Ook het begin viel mij niet tegen (en dan bedoel ik de scènes na de proloog), want meestal wordt hij beklad met een dom toernooi om hun bezoek aan een stad rede te geven. Hier waren zij gewoon onderweg en dat geeft toch wel iets avontuurlijks.

Wat ik wel slecht vond aan de film was (zoals gezegd) het rommelige verhaal. De proloog: Dialga krijgt mot met Giratina. Dan verwacht je als kijker dat dit akkevietje een gevolg krijgt. Helaas is dat niet zo en bleek het achteraf niets meer te zijn dan een opvulling om de film wat meer minuutjes te geven en Giratina te introduceren. De slechterik vond ik ook om te huilen. Hij moet juist de film kleur geven en doordat hij niet gebonden is aan erecodes waar de gemiddelde held nooit vanaf wil stappen, kan je hem iets onverwachts laten doen. Daar wordt in deze film geen gebruik van gemaakt en hij moet het hebben van een aantal oneliners die hij gedurende de film constant blijft herhalen (steek je neus niet in mijn zaken, ik probeer deze wereld te beschermen, boooooooooooooooring ). Maar, wat ik het raarst vond was die plotselinge verschijning van Regigigas. Ik proefde de sfeer van: oh, wij hebben die ook nog dus laten hem ook nog een rolletje geven in een film. Zijn rol was uiteindelijk minimaal en dus overbodig. Wat ik dan wel een leuk figuurtje vond was Shaymin. Er moet elke film blijkbaar een pratende Pokemon in voorkomen en sommige keren vind ik ze ronduit irritant, maar deze niet. Juist door zijn grappige en onhandige uitspraken kwam hij wel leuk over (al begrijp ik ook best dat iemand zo'n wezen bloed irritant zou kunnen vinden, want hij is wel erg aanwezig). Je zou door zijn rivaliteit met Ash en zijn voorliefde voor Dawn een veel grotere rol voor Dawn er in brengen. Echter vonden zij de leuke vondst met May in Pokemon 9 wel genoeg klaarblijkelijk, want ik heb haar iets te weinig keren gezien. Wel vind ik het open einde interessant en bleek het proloog toch nog ergens goed voor te zijn, want Giratina verdwijnt in de lucht en wat hij daarna van plan is met Dialga en Palkia kan tot grote gevolgen leidden.

Niet heel vernieuwend, maar wel vermakelijk. Waarschijnlijk heeft deze film niet bijster veel indruk op mij gemaakt en ben ik hem volgende week alweer vergeten, maar een 0,5 zoals The One Ring deze film beoordeeld is verre van mijn mening (al moet ik er wel bij zeggen dat ik met Pokémon 8 ben begonnen en op den duur ook wel zat begin te worden van het conservatieve idee van de Japanse makers van Pokémon). Ik geef het zelfs nog een voldoende, wat ik niet vaak doe bij zulke films.

Ingrediënten voor een pokémon-film

1. Ash en zijn vriendjes gaan naar een wereldstad waarvan niemand ooit van gehoord heeft.

2. Ash en zijn vriendjes leren een paar knapen kennen waar ze direct befriend mee raken.

3. Ash en zijn vriendjes krijgen een legendarisch verhaal te horen over de geschiedenis van de stad en over de legendarische pokémon (en dat net op de dag dat zij daar aankomen die Pokémon ook daadwerkelijk verschijnen).

4. Team Rocket duikt op een totaal willekeurig moment op en gelden eigenlijk al figurant om vervolgens niets uit te halen.

5. Een episch gevecht ontstaat tussen twee (of meer) pokémon, waar een zielloze slechterik misbruik van probeert te maken.

6. Een tranentrekkend moment.

7. Ze zeggen elkaar gedag en Ash en zijn vriendjes gaan gewoon door met hun avontuur.

Dit is eigenlijk wel één van de laatste films waar dit idee niet tot het bot wordt uitgeknepen en dat maakt het toch wel wat interessanter. Goeie graphics (in die tijd kwam dat behoorlijk op door alle Japanse tekenfilms met de computer te bewerken) en er zat zowaar nog een aardig verhaal in. Na deze film kwam nog ééntje met Jirachi (als ik goed spel) en vervolgens werd elke film waar ik uit nieuwsgierigheid nog een blik op wil werpen het uitgemolken uit het bovenstaande verhaal. Jeugdsentiment en daarbij nog een aardige film voor mensen uit die leeftijdscategorie.

Ik was anderhalf jaar geleden begonnen met het schrijven van recensies voor dit soort films. Door gebrek aan tijd en zin heb ik het resoluut afgekapt, maar nu ik weer het stof van een oude Pokemon dvd heb verwijderd, begint het weer bij mij te bloeien om wat over de films te schrijven. De oude dvd was deze film en deze film staat natuurlijk voor enorm veel emotionele waarde voor de gemiddelde MM user. Misschien wel de eerste echte aanraking met de Japanse animatiewereld, waarna sommigen zijn betoverd door de wonderen van Miyazaki en Mamoru Oshii.

Maar wij blijven in dit geval nog even bij onze Pokemon führer Kunihiko Yuyama en zijn eerste echte film. Dat de film vooral leunde op de populariteit van de serie, het kaartspel en natuurlijk de game zelf is geen geheim. Heeft dat tot een leuk verhaal geleid? De eerste minuten begonnen verrassend. Een commerciële kinderfilm begint doorgaans niet met een vernietiging van een heel laboratorium. Het idee van een wezen dat op een gegeven moment zo krachtig wordt dat hij niet meer onder te controleren is, is al een eeuwenoud concept, maar nog steeds worden daar nog prachtige en zeer originele films mee gemaakt. Als ik als opdracht zou krijgen om een Pokemonfilm te maken met Mewtwo in de hoofdrol, zou ik zo'n thema zeker overwegen. Het idee dat zo'n wezen een eigen staat of wereld creëert waarin hij de grote leider is, doet bijna denken aan een sterke kunstzinnige jaren 70 film die graag verwijst naar het werk van Plato en dus met een filosofisch insteek iets mee wil geven. Riskant voor een kinderfilm.

Een goed concept, kan zelfs werken voor gerenommeerde filmmakers als Kubrick of Hitchcock. In een kinderfilm zou zo'n onderwerp misschien te zwaar zijn, maar goed ik heb respect voor het risico om er toch iets van te maken. Dan is de vraag, wat doen de makers er mee? He-le-maal niets. Toegegeven, het is dan ook een grote taak om rondom zo'n thema een commercieel ingestelde kinderfilm moet maken, maar dit was wel erg droevig. Dat dat risico enorm groot was (en misschien wel te groot) bleek al vlak nadat het wezen het laboratorium heeft vernietigd. Alles wat uit zijn mond kwam was ''Wie ben ik?'', ''Wat is mijn doel?'' etc. etc. Niet echt bevorderend voor de snelheid van de film. De film brokkelde pas echt af vanaf het moment dat Ash op het eiland kwam. Langs wind en regen moest hij reizen om op de plaats van bestemming aan te komen. Dit zou dan een eerste taak zijn voor het grote toernooi. Wat er daarna volgt is een wirwar van rode draden die door elkaar heen lijken te lopen en moeilijk te volgen zijn. Mewtwo maakte kopietjes van Pokemon en vocht daar weer mee, hij hield ze gevangen en aan het einde kwam daar opeens: Mew. Je zag de makers al denken: ''Oh kut, die moeten wij er ook nog bij halen. Anders is die hele gouden kaart voor niets uitgereikt vlak voor de film.'' Een zeer abstract en onlogisch gevecht volgde tussen die twee werd vervolgens afgesloten met de tussenkomst van Ash. De hoofdpersoon leek te sterven, dat kon toch niet? Nee, dat kon je commercieel en verhaaltechnisch gezien (er moesten namelijk nog gevolgen komen voor deze film) niet maken. Dus, wat is een oplossing? Pure emotie, Pikachu en alle andere Pokemon beginnen te huilen en Ash is niet meer van steen. Goed opgelost, maar er moet nog een verhaal komen. Ash sprak daarom aan het eind: ''Pokemon horen niet zo te vechten!'' Nu begrijp ik niet wat er bij dat gevecht tussen Mew en Mewtwo anders gebeurde dan dat er al duizenden jaren gebeurde in die wereld: een gevecht houden tussen leven en dood. Het principe van een Pokemon zo verwonden dat deze niet meer in staat is om te vechten is juist door de mensen ingevoerd.

Het moraal is dus juist dat de natuur de dominante positie van de mens moet volgen, of het hele idee achter het spel wordt in een film in de prullenbak gepleurd. Het is in beide gevallen uiterst onlogisch, net zoals deze hele film. Een te moeilijk thema wordt gecombineerd met een te rommelig verhaal. Een 1,5*

Overigens ben ik bijna vergeten te vertellen dat ik de rol van Team Rocket wel erg geestig vind in deze film. Lekker een luchtig momentje tussen die zware filosofische troep.

Een aardig verhaal en veel respect voor de serie. Maar of ik ook een 4 zal geven? Nee, daarvoor is het iets te pover. Ik volg die serie namelijk ook (geweldige serie, elke aflevering is het wel genieten geblazen), maar eigenlijk bevat het verhaal niet veel meer dan een gemiddeld seizoen. De overgang vond ik ten eerste niet best, wat ik vaak wel vrij aantrekkelijk vond aan de serie. Het hele verhaal had een rode lijn die strikt werd gevolgd, maar ik had idee dat deze film niet met heel veel durf werd gemaakt. Van die rode lijn werd maar moeilijk afgestapt en het zorgde voor weinig creativiteit en door (waarschijnlijk) het lage budget moesten ze geregeld een scène bruut afkappen waar je prima op voort kon borduren. Normaal vind ik anime-films altijd wel iets te lang (ik heb de afgelopen tijd veel Pokémon-films gekeken wat natuurlijk op een heel ander niveau bivakkeert in dit genre en daar had ik dat gevoel wel steeds), maar ik had het helemaal niet erg gevonden als ze wat meer aandacht gaven aan een paar scènes die daarvoor echt de moeite waard zijn.

Het einde vond ik dan weer een beetje gezocht en bevatte niets origineels onder de zon. Dat hele Godzilla-gebeuren waar ik mij in meerdere Japanse anime-films wel aan stoor begint mij nu wel op de zenuwen te werken. De hoofdpersonages kijken veelal boos naar de slechterik en vechten ondertussen clichématig met zijn handlangers die als kers op de taart nog vrij makkelijk werden verslagen ook.

De goeie punten waren daar in tegen niet schaars. Het leuke aan zo'n film is altijd dat je alle personages die tijdens de serie voorbij kwamen nog eens terugkwamen op het witte doek. De sfeer vond ik wel geinig. Zeker met die legende er bij gaf het wel een derde dimensie die goed werd aangehouden. Maar nogmaals, het was niet veel meer dan een gemiddeld seizoen van Fairy Tail. Al zegt dat ook wel veel over de kracht van de serie. De hand van Hiro Mashima was gelukkig goed herkenbaar die in Japan vooral bekend stond om zijn rondborstige vrouwelijke personages en soms puberale humor. Beide aspecten waren hier ook aanwezig en ook daar maakten zij goed gebruik van. De finale scène met Erza en haar pijl die het monster wegvaagde maar tegelijk Eclair vond ik dan weer sterk en bracht je wel een brok in je keel. Een redelijke poging om de serie nog extra in het zonnetje te zetten die ik wel een voldoende wil geven. Alles wat rest is hopen op een 176e aflevering van deze toffe serie als de manga wat adem heeft gekregen.

Toch wel wat interessanter dan zijn opvolger, waar ik in enthousiasme mee ben begonnen. Vanwege de aardige scores (zeker vergeleken met de andere Pokemon-films) kon ik het niet laten deze voor het laatst te bewaren. Ik had er uiteindelijk geen spijt van, want waar zijn opvolger mislukt lukte het deze film wel om een geweldige sfeer neer te zetten en een film te produceren die lekker wegkijkt. Dat komt naar mijn mening vooral door het feit dat er niet zo veel met special effects en andere onzin werd getoverd, waar deel 9 wel kapot door ging.

Het verhaal kent een leuke opbouw, waar toch iets te veel Pokemon-films gespeend van zijn. Wel wordt er strikt gehouden aan de ingrediënten die de overige films ook bevatten. Een grootschalig gehouden Pokémon-competitie (verrassing! Hier dus ook). Een legende waar steeds op teruggekomen wordt (het welbekende verhaal van Aaron) en tot slot een touchy moment waar zelfs een 5-jarige niet geëmotioneerd door raakt (in dit geval de opoffering van Lucario (ik vond ze vaak ronduit irritant die momenten en was meer geïnteresseerd in de spanning en sensatie waar zo'n film op gebouwd was)). Zoals ik al aangaf hadden de makers dus geen zin om dat concept te veranderen (logisch ook, want zelfs nu is het nog vrij populair onder de jongeren, al lopen de films niet echt storm meer), maar hebben ze gelukkig wel de moeite genomen om een goed in elkaar stekend verhaal te produceren, wat ook mondjesmaat is gelukt. Ik heb zelfs nog de neiging deze film een leuk cijfer te geven.

Negatieve kanten van de film:

Allereerst de personage Lucario. Wat ik heb ik mij een aantal keer mateloos geïrriteerd aan die dramaking. Elke keer moest weer even benadrukt worden, waarom hij mensen zou minachten en waarom Aaron hem verlaten zou hebben, bla bla bla. Nu begrijp ik de makers ook een beetje, want anders zou je een film creëren die de 50 minuten grens (voor de onervaren kijkers, 50 minuten is het criterium voor het aantal minuten wanneer een film een film genoemd mag worden) wel heel moeilijk zou passeren. Anyway, van mijn part had hij niet in de film gehoeven of anders een kleine rol, omdat hij een aantal keer toch wel belangrijk is geweest voor de film. Wel vond ik die Regi's erg gaaf en ik vond het jammer dat zij niet zo'n grote rol hadden gekregen, want je had ze prima kunnen gebruiken om nog meer spanning te creëren.

Het einde vind ik ook wel vrij melodramatisch neergezet en naar mijn mening een beetje in de sfeer van: ''Oh, het zal wel een heel abrupt einde zijn wanneer Ash Pikachu eindelijk vindt en Mew Ash redt van de losgeslagen bloedcellen en alles koek en ei is. Ik stel voor dat Mew hierdoor bijna sterft en zo kunnen wij weer een huilerig moment toevoegen doordat Locadio zichzelf moet opofferen.'' Tja, een beetje om de ingrediënten weer goed toe te passen.

Toch verdient de film een leuke voldoende, omdat het verhaal goed in elkaar stak en de actiescènes ook nog eens functioneel waren. Eigenlijk voor het eerst geen leeg gevoel wanneer je een film te weinig vond hebben.

3*

Ik heb hem laatst weer gezien en ik neig mijn stem toch maar weer te verhogen nadat ik hem eerst weer heb verlaagd naar 3*. De kracht van dit komische avontuur zit hem bij Carell wanneer er weer een grap langskomt. De stoïcijnse droge lichaamshouding, zijn strakke gezicht en zijn expressieloze stem brengt iets krachtigs met zich mee waardoor de droogheid ver boven het gemiddelde niveau wat betreft Amerikaanse humor komt. Carell is een knappe acteur en komiek en dat laat hij hier weer zien. Hathaway vond ik nou niet geweldig in deze rol passen. Je had haar rol ook prima in kunnen laten vullen door iemand met wat minder bekendheid. Haar toevoeging was eerlijk gezegd niet geweldig en nogal clichématig. Een lekkere chick die de stommiteiten van haar handlanger mag aanhoren, dat concept is al keihard uitgekauwd. Carell is de drager van deze film en al had ik het niet erg gevonden als de film een halfuur eerder was afgelopen en je het resterende stuk had bewaard voor eventueel een tweede deel, gooi ik er nog maar een punt bovenop. Het is ten slotte een humorfilm en gelachen heb ik zeer zeker.

Normaal schrijf ik altijd gelijk mijn recensie na het bekijken van de film, maar ik heb dat voor deze film expres niet gedaan juist om hem goed in mij te laten werken. Wat wilde Coppola (all right, Mario Puzo) bereiken met het personage Michael Corleone. Het antwoord was net zo doordacht als dat het simpel is: geen macht of geld, maar vooral vervreemding. Vervreemding van zijn vrienden, familie (zeker zijn vrouw), maar toch vooral van zijn vader en zichzelf.

De jonge en onschuldige Michael waar je in de vorige film kennis mee hebt gemaakt is na het overnemen van de taak van zijn vader verandert in een keiharde en duistere man. Niemand kan hij meer vertrouwen, zelfs zijn eigen broeder niet. Vijanden liggen overal op de loer en Michael moet met lede ogen aanzien hoe hij zichzelf ziet veranderen in een bloeddorstige machtswellusteling door zijn paranoïde ideeën over zijn veiligheid. Geniaal gespeeld door Al Pacino die met deze rol in mijn ogen heeft bewezen tot één van de beste acteurs allertijden te horen. De Niro was natuurlijk ook geweldig in zijn rol als Vito Corleone. Het risico van het in beeld brengen van de jeugd van zo'n icoon is dat de acteur te opzichtig de rol overneemt van Marlon Brando. Dat gebeurde naar mijn mening tenminste wel in bijvoorbeeld Hannibal Rising waar Gaspard Ulliel zo opzichtig Anthony Hopkins na probeerde te doen dat ik er niet meer serieus naar kon kijken.

De Niro is een veel betere acteur dan Ulliel en dat bewees hij hier. Hij wist het personage Vito Corleone zijn eigen karakter te geven. Een best wel nuttige toevoeging van Puzo want hier wordt pijnlijk duidelijk dat Vito een veel rustigere man is dan zijn zoon. Hij gaat tegenslagen niet uit de weg en grenzen worden bij hem makkelijker doorbroken. Hieruit kun je al concluderen dat Michael niet alleen door de naam ''Corleone'' altijd in de schaduw blijft van zijn vader, maar hij daar zelf aan meedoet door te veel angst te tonen voor het verlies van zijn rijkdom. Het is dus een verhaal van vervreemding, maar ook angst. Daardoor is dit verhaal veel dieper en duisterder dan deel 1.

Toch heb ik meer met deel 1 aangezien die film een enorme drive in zich had die ik toch wel mistte in deel 2. In het laatstgenoemde deel gaat het echt af op de personages en hun gedachtes over hun nieuwe wereld waar ze in leven. Je kan het geweldig vinden of niet, maar ik ben dan toch meer een voorstander van het dynamische deel 1. Daarom voor 1 een 4,5 en 2 een 4.

Wel aan te raden om het boek te lezen, want dan kom je er pas achter wat voor stuk verdriet deze film eigenlijk is.

Ik heb mij vlak voor de film voor het vak Engels gewijd aan het boek van de meester F. Scott Fitzgerald hemzelf. De kracht die in zijn boek verstopt zat (namelijk de epische naïviteit die rond die tijd heerste naar boven te laten komen en te laten zien dat je eigenlijk alleen vrienden kan hebben wanneer je succes hebt) is in deze film he-le-maal tenietgedaan. Ik heb uit ervaring geleerd dat de film alleen maar kan tegenvallen wanneer je het boek vlak van te voren leest, maar dit is wel heel triest. Het hele verhaal bestond uit onsamenhangende onzin en ik kreeg spontaan ADHD van de melodramatische schokkende beelden met als absolute dieptepunt qua beeldvorming en structuur wanneer Myrtl omver wordt gereden. Je kon deze scene juist gebruiken om de rust te bewaren en de emotie van de mensen eromheen tot uitdrukking te laten komen, maar nee, meneer Baz Luhrmann (de Dirk Kuyt van Hollywood. Heeft nog nooit wat gepresteerd maar wordt altijd tot het lijstje geweldige regisseurs gerekend) moet hier ff oprecht die hele scene verneuken door epische muziek er doorheen te gooien van de 21ste eeuw om zo een tranentrekkende sfeer te creëren en met de camera allemaal visuele stuntjes uit te halen.

Maar het ergste is is dat de verteller (die overigens HELEMAAL NIETS toevoegde aan die hele film, want iedere debiel kon wel zien dat meneer Gatsby nogal een onzekere indruk achterliet en zijn imago door zichzelf opgelegd is) niemand minder is dan de man waardoor ik bijna de tv uit het raam gooide wanneer hij begon te janken in Spiderman en eigenlijk in geen enkele film mij kon overtuigen van zijn kwaliteiten Tobey Maguire. Zoals gezegd was hij niet alleen een irritante wesp die zonder aanwijzende reden door het verhaal zoemt, maar zijn stem klinkt als een goed stel nagels over een schoolbord. Bijna huilerig zit hij met semi-filosofische en poëtische teksten meneer Gatsby te beschrijven. Ik stel één ding vast, er zijn mensen die er voor gemaakt zijn door met hun stem extra rust te brengen in de film: b.v. Morgan Freeman, Sam Elliot kan dat, maar niet Tobey ''huilzwijn'' Maguire. Daarbij is het gevaar achter een voice-over dat deze een te grote stempel drukt op de film. Dat heeft Baz Luhrmann helaas laten gebeuren.

Ten slotte vind ik DiCaprio enorm tegenvallen in deze film, want ik krijg nachtmerries wanneer hij weer in zijn ''Titanic-rol'' begeeft. Ik kan van hem genieten als hij de stoïcijnse klootzak speelt als in Django of The Wolf of Wall Street, maar niet als hij om de minuut huilie huilie begin te doen om Daisy. Dat staat bovendien haaks tegenover de originele plannen van Fitzgerald die juist een gebroken doch mysterieuze en interessante man uit zijn pen wilde laten verschijnen. Luhrmann trok hier zijn neus bij op en maakte van Jay Gatsby een man die perfect in de film paste, een veel te open personage.

Het liefst wil ik nog iets zeggen over Daisy, maar ik heb mijn woede al geuit en daardoor is mijn motivatie helaas gekrompen om nog een acteur/actrice de grond in te jagen. Dus ik hou het maar bij ''je moet eens wat meer naar het acteerwerk van Mia Farrow kijken, haar manier van interpreteren van de persoon Daisy kwam veel meer overeen met het originele idee dan deze sentimentele gans''.

Ik word hier totaal niet blij van en ik ben nog tolerant door een halve ster extra te geven, maar voor mij is het duidelijk dat meneer Baz Luhrmann maar beter moet gaan vissen dan dat hij een camera aan moet raken.