Opinions

Wolf begint met een interessant stukje. Terwijl de Marokkaanse bokser Majid het gemoedelijk met zijn vriend Adil heeft over welke motor het mooiste is, komen twee ogenschijnlijke dronke studenten in het beeld om een snelle babbel te maken. Zo vriendelijk als zij zich voordoen, zo snel verandert de sfeer als de studenten weg zijn en het glas wordt gebroken om de motoren te jatten. De toon is gezet en die toon is net zo subtiel als dat hij hard is.

In diezelfde beginscene maken wij op meerdere manieren kennis met Majid. Zijn introductie is een samenvatting hoe wij hem de rest van de film zullen volgen. Meestal stil, lijkt weinig om zijn omgeving te geven, maar elke keer als hij praat heeft hij zijn aandacht. Zijn imponerende voorkomen, dito torso en zware diepe blik in zijn ogen doet vermoeden dat hij altijd alles onder controle lijkt te hebben en zijn wereld vanuit de positie van de derde persoon observeert. Niks is minder waar. Elke keer als Majid zijn mond opent komt daar pure emotie uit. De emotie in kwestie is vaker frustratie of verdriet dan liefde en blijdschap. Hij moet dat ergens in kwijt en dat "ergens" heet kickboksen. Majibs temperament is van een vechter, maar dat bezorgt hem meer problemen dan veiligheid. Die problemen zijn mede te danken aan zijn goede vriend Adil, die meer naïef lijkt te zijn dan een narcistische klootzak. Het is duidelijk dat de stille Majib de gevaarlijkste is van zijn vrienden, maar net zoals wij in de beginscene zien komt dat gevaar bijna nooit aangekondigd.

Taihuttu maakt niet alleen een portret van Majib. Hij maakt een portret van de Marokkaanse gemeenschap en vooral dat deel dat wordt aangegrepen door media als PowNed, Geenstijl en al jaren wordt aangehaald door Wilders en daarvoor Fortuyn als een voorbeeld voor de negatieve consequenties van de islamisering van onze samenleving.

Een zeer sterk concept, maar niet altijd even goed uitgewerkt. Taihuttu lijkt nogal in het midden te zitten tussen zijn weergave van de Neder-Marokkaanse samenleving en het brengen van een spannende misdaadfilm. Vanaf het moment dat Majib in de wedstrijdring zijn tegenstander tot moes slaat en een conflict uitlokt, verandert de film in een Scarface-achtige misdaad-drama. Dat is helemaal niet erg, maar het verdrijft het originele idee nogal naar de achtergrond. Zou het een andere film worden als de hoofdpersonen Surinamers zou zijn? Of een blanke man? Dat kwam toch te weinig naar voren in zijn reis naar de top. De scene die dat verschil wel maakte was de scene waarin zijn vader hem toesprak. "Een dief loopt over straat met mijn naam". Even komt daar die nuancering. Hoewel Wilders en Fortuyn zichzelf de slachtoffers noemen van de Marokkaanse misdadigers zijn dat vooral de Marokkanen zelf. Een zeer krachtige scene die sterk wordt doorgevoerd. Hierin scoort Taihuttu toch pluspunten, waar hij dat een beetje achterlaat in zijn actiescenes.

Waarom dan toch de 5*? Niet elke 5* is een perfecte 5*, maar de sfeer eromheen doet het hem. De zwartwit-filter, de dreigende blik van Majib, de muziek en het temperamentvolle karakter van Majib zelf waardoor elk moment dreigend kan zijn, bezorgt de kijker een chronisch gevoel van spanning. Achter elke scene zit een tikkende tijdbom verstopt en als kijker wacht je op de ontploffing. Van de sympathiek ogende Turkse maffiabaas (verschrikkelijk goed gespeeld overigens) tot de teleurgestelde en gedesillusioneerde vader, allemaal dragen ze bij aan de uiteenvallende wereld van Majib die hij alleen lijkt te kunnen beantwoorden met geweld. On-Nederlands sterk en met Marwan Kenzari een waardige winnaar van de Gouden Kalf.