Opinions

Wat mij intrigeert aan de film “Her” is het contrast met de film “Ex Machina”. “Her” is veel luchtiger en de film staat positiever ingesteld tegenover technologie. De film gaat over een eenzame schrijver genaamd Theodore Twombly die eigenlijk nooit echt een liefde heeft gehad waarmee hij zijn leed en zijn eenzaamheid mee kon delen. Hij komt in aanraking met een programma die via kunstmatige intelligentie de persoon in kwestie gezelschap kan geven. Zo vecht het programma tegen depressie en eenzaamheid. Het interessante in dit fictieve programma is dat deze zoveel kunstmatige intelligentie heeft gekregen dat de sociale kwaliteiten ook niet ontbreken. Samantha (het programma) zegt letterlijk in de film als zij een liefdesbrief onder haar virtuele ogen krijgt dat ze deze heel lief vindt. Ze is dus in staat om via een referentiekader te leggen en op basis daarvan een mening te vormen. Gevoelens is namelijk het duidelijkste verschil tussen de mens en de computer. Zelfs de mens zelf weet ze nogal moeilijk onder woorden te brengen, maar een computer als Samantha heeft die bovenmatige verbale intelligentie wel.

Op een gegeven moment meldt Samantha dat Theodore een e-mail heeft gekregen. Theodore die gewend is om te commanderen dat de computer de e-mail moest oplezen realiseert zich niet dat hij te maken heeft met een programma die dezelfde sociale behoeftes heeft als een medemens. Ze reageert hierop cynisch door op een computerstem te antwoorden dat zij zijn e-mail zal voorlezen. Dit is slechts een klein detail van de kunstmatige intelligentie van Samantha, maar het bewijst wel de verandering van de rollen tussen de gebruiker en de computer. De computer is zich ook bewust van haar rol tegenover Theodore, maar zij verlangt ook naar sociale interactie.

Ze kent ook emoties als schaamte, eenzaamheid en weet wat ze mist als robot zijnde. Ze fantaseert bijvoorbeeld dat zij een lichaam had en naast Theodore liep. Andersom heeft Theodore ook zichtbaar moeite met de beperkingen die Samanta heeft. Het programma is ook geslaagd voor de Turingtest, want haar sociale vermogens zijn zo overtuigend dat Theodore bijna niet het verschil ziet tussen een mens en een computer. Hij raakt zelfs verliefd op haar, maar heeft soms de realisatie dat het een vrij abstract idee is dat een mens een seksuele relatie heeft met zijn computer. Het pijnlijkste moment blijft voor mij toch echt dat Theodore wordt geconfronteerd met het simpele aanbeeld dat hij weigerde toe te geven: Samantha is en blijft een computer. Een vriendin heb je voor jou alleen, maar Samantha heeft ruim honderden relaties lopen met andere mannen. Scarlett Johanssons acteerprestaties waren hierin verbluffend te noemen. Elke trilling in haar stem representeerde de kunstmatige schaamte die Samantha voelde. Zo minimalistisch en misschien wel een een vrij logisch vervolg van het verhaal, maar zo goed uitgewerkt.

Theodore zelf twijfelt ook nogal over zijn relatie met zijn besturingssysteem, want het idee dat hij date met zijn computer blijft nogal raar. Het interessante hieraan is dat regisseur Spike Jonze de pijnplekken van de ontwikkelingen van de technologie aanwijst. Wij zijn er verknocht aan, maar als die technologie een eigen bewustzijn krijgt dan verandert onze relatie met hen enorm. Samantha is namelijk geen computer meer omdat zij alles op haarzelf kan reflecteren. Ze kan een jurk uitkiezen die het beste past bij het peetkind van Theodore en kan iemand beoordelen op zijn of haar gedrag (ze vond bijvoorbeeld de advocaat van Theodore een enorme lul en die mening is gebaseerd op de mails die hij Theodore stuurt). Zij heeft daarnaast de kwaliteiten om aan de stem van Theodore te horen wat zijn emotionele status is.

Het is opvallend in hoeverre Samantha zelf ook hinder ondervindt van het gebrek van een lichaam. Zij is door haar zelfbewustzijn en sociale interactie ook gedwongen om een volledig mens te worden. Ondanks haar sociale intelligentie, maakt zij ook sociale fouten en voelt ze vervolgens spijt. Zij maakt ruzie met Theodore omdat zij vindt dat zij door hem niet goed wordt behandeld en legt het vervolgens weer bij.

Het is duidelijk dat de grens tussen mens en computer ligt bij het zelfbewustzijn. Samantha is namelijk zo zelfbewust van haar wensen dat zij geen computer meer is voor de mensen om haar heen. Net zoals Caleb tegenover Ava niet het verschil zag tussen een mens en een robot ziet Theodore ook niet met Samantha het verschil tussen een mens en een computer.

De vage dunne grens tussen de omarming en de afkering tegenover de techniek is de zelfbewustzijn. Niet alleen vinden mensen het een veilig idee dat een computer niet weet wat hij doet, maar dat is ook het grootste verschil tussen een mens en een computer. Een computer kan je zonder schuldgevoelens als grof vuil behandelen als er een nieuwe versie komt, maar dat is ethisch onmogelijk als je dat met mensen doet.

Dit onderzoek dateert van ruim een maand geleden en tegenwoordig kan ik toch wel stellen dat ik nooit een antwoord zal krijgen op mijn vraag waar precies de grens ligt tussen de omarming en de afkeer van technologie. De maatschappij en de technologie zelf zijn te dynamisch en aangezien het daardoor vrij moeilijk is om mijn onderzoeksvraag te specificeren, dreigt het vast te lopen. Voor mijn onderzoek is dat niet erg, want ik heb al nieuwe vragen gevonden en manieren gevonden om die vragen te benaderen. Hierin heeft Cleverbot mij geholpen en ben ik al ver gekomen. Ik ben er echter al wel achter gekomen dat films kijken die gefundeerd zijn op de toekomst van AI mij misschien op een andere denkrichting kan zetten, maar alleen als bron zal dienen waardoor ik mijn argumenten kan bijstellen.

Ik vond de film zelf niet alleen vermakelijk, maar gewoon ontroerend. Er worden weinig foute keuzes gemaakt door de regisseur en de keuze voor zowel Phoenix als Johansson pakte geweldig uit. De eenzaamheid van een persoon als Theodore is hartbrekend en zijn naïviteit en wanhoop maakt hem sympathiek. Toen ik deze film bekeek voelde ik een soort connectie met Theodore en ondanks de aanwezigheid van veel familieleden en vrienden voelde ik een soort rare bevredigende depressie die het dichtst te beschrijven is als kunstmatige eenzaamheid. Als je film je op die plekken weet te raken dat het zo’n onbeschrijfelijk gevoel tot gevolg heeft dan weet je dat je met een potentiële top 250 topper te maken hebt.

Een vermakelijk filmpje en niet meer dan dat. Ik heb mij niet aan de slechte animatie gestoord, al leek het op een gegeven moment meer alsof ik naar een computerspel zat te kijken dan naar een film. Echter, zat het verhaal leuk in elkaar en met een goede knipoog naar films als ''The Usual Suspects'' kun je heel veel doen. Het duurde allemaal niet te lang. De regisseur heeft een goede keuze gemaakt om de film relatief kort te houden en na de ontmaskering van de schurk er gelijk een climax aan vast te knopen. Daardoor overstemt dat de nogal achterlopende animatie, want als ik dit vergelijk mer Shrek die 4 jaar eerder uitkwam is dit ongeveer een vergelijkbaar resultaat van een filmpje dat ik met mijn 1ste jaars grafisch ontwerp ervaring ook in elkaar heb geflanst (toegegeven, Shrek zal vast met een budget van iets meer dan 15 miljoen euro zijn gemaakt).

Wat mij wel geweldig opviel was de leuke voice-acting. Voor de rol van Red had je Hathaway wel thuis kunnen laten, maar hoe de stemacteur van de Wolf (ik hoor van The One Ring dat het Warburton blijkt te zijn, wat een heerlijke stem heeft die man) zichzelf zo in zijn personage weet te plaatsen is fantastisch te noemen. Lekker cool, relaxed en zijn droge opmerkingen maken het helemaal af.

Leuke film, maar is niet spetterend en zo is het ook bedoeld.

Geniaal grappige film. Heerlijk over de top en op de juiste is te zien dat de film zichzelf niet al te serieus neemt.

Het eerste uur was grandioos goed. De opgelegde naïviteit die er heerst omtrent de moorden is van een ongekend grappig niveau. Simon Pegg en zijn onafscheidelijke Siamese tweelingbroer Frost zetten in dat opzicht een geweldige prestatie neer, maar ook oud James Bond acteur Dalton valt niet te onderschatten. Fijn hoe goed hij er de nadruk weet te leggen dat de moorden zijn verantwoordelijk zijn.

Ik ben het ook met een aantal mensen hier eens dat dat laatste halfuur niet had gehoeven. Eigenlijk zou de climax bij de scène van de onthulling van de moordenaars en de ontdekking van de lijken moeten zijn. Nu had het dat beetje extra waardoor je het gevoel had dat de nadruk erg op de actie lag. Maar op basis van dat eerste uur verdient deze film wel een ruime voldoende.