Opinions

Mijn antwoord op deze film is simpel: vaag en eerlijk gezegd begrijp ik ook niet waarom dit op moviemeter staat. Experimentele beelden van deze cultregisseur die je tegen zou kunnen komen in een museum voor de moderne kunst. Want verder is het ook niet. Lynch probeert hiermee zijn kijker de aandacht vast te houden en het heeft de sfeer van zo'n ''schrik filmpje'' waar out of a sudden een hoofd van een spook of een zombie voorbij schiet met een hard geluid. Dat maakte deze film wel creepy en spannend. Er lijkt iets onheilspellends te gebeuren, maar het eindigt in een anticlimax. Je hebt de volle 43 minuten afgekeken in de hoop een plottwist te krijgen. Paranormal Activity is hier een aantal jaar later levensgroot mee geworden, alleen speelden zij juist in op het macabere gedeelte van zo'n sfeer. Het is dan ook nutteloos om dit te beoordelen als een film op zich. Complimenten aan meneer Lynch, maar wat mjk87 terecht zegt: de film duurde een halfuur te lang.

Geweldige film. Een goede combinatie van acteerprestaties en ongekende spanning, al zou ik deze film niet echt als horror aan willen duiden, maar meer als psychologische thriller.

De introductie was in ieder geval geslaagd, al hadden ze hem prima wat kunnen inkorten. Je begint al sympathie te kweken voor het naïeve meisje Rosemary en haar (gebaseerd op eerste indruk) ietwat arrogante doch sympathieke echtgenoot. Ze gaan verhuizen en het leven lacht hen toe. Al vanaf dit punt, weet je al dat er een gameswitch gaat plaatsvinden. Zeker wanneer zij hun overburen ontmoeten. Zij zijn een bejaard echtpaar dat een meisje onderdak hebben gegeven. Er is nog niets gebeurd, maar het echtpaar doet zo aardig tegen Rosemary dat je al van te voren weet dat er iets niet goed is aan die lui, wat uiteindelijk ook zo blijkt te zijn. Meestal is dat een vorm van een slecht verhaal of te platte personages, maar ik denk dat Polanski dit zelf ook in de gaten had en juist op dat gevoel in ging spelen. Zeker wanneer het ondergebrachte meisje haarzelf van haar leven berooft, weet je dat de antagonistische bedoelingen van het echtpaar duidelijk zijn.

Vanaf dat moment veranderen de poppetjes. Rosemary's echtgenoot doet iets minder lief tegen haar en er gebeuren rare dingen rond het duo. Pas wanneer Rosemary een pikant momentje met de duivel krijgt heb je de poppen aan het dansen. Het daaropvolgende uur is niet 100% voorzien van horror zoals de kritiek hierboven terecht aangeeft (aan de andere kant, het is maar wat je definitie van horror is. Ik word namelijk niet bang van slasherfilms terwijl dat wel als een subgenre van horror is), maar het speelt wel een psychologisch spelletje met zowel de kijker als de hoofdpersoon. Jij als kijker bent natuurlijk de laatste die niet in het gelijk geloofd van de protagonist, maar op een gegeven moment lijkt Rosemary zo bezeten door het onderwerp dat je als kijker moeilijk nog terechte achterdochtigheid en krankzinnigheid kan onderscheiden. Het is bijna onmogelijk om Gods water over Gods akker te laten lopen en je een afwachtende houding aanneemt of zij inderdaad gelijk had. Het is daarom bijna jammer te noemen dat haar gelijk aan het eind van de film wordt bevestigd en dat alles opgehemeld wordt (al was dit stuk echt niet gespeend van kwaliteitsloze acteerprestaties) . Een geweldige film en misschien wel het beste wat deze Poolse regisseur ons heeft gebracht. Chapeau!