Opinions

Laatst nog gekeken toen wij er achter kwamen dat hij tot onze verbazing gewoon te huur stond bij Movie Max. Natuurlijk geen gras over laten groeien en deze film eens een keer herbekeken. De humor was soms flauw, maar het is een goed teken dat ik 12 jaar later nog met tranen van het lachen naar dit pareltje kan en mag kijken. Mr. Tinkles is koning. 3,5 ster, vanwege het feit dat het allemaal wel heel simpel is bedacht.

Tja, alles en iedereen op moviemeter heeft zijn of haar pen al in het zuur gedoopt en geschreven hoe naar deze film wel niet is. Ik kan mij helaas niet aan de algemene opinie onttrekken. Allereerst werd het al na een kleine 10 minuten duidelijk dat deze film niet over Catwoman gaat, maar over Halle Berry waar een aantal personages omheen is gebouwd. Nu ben ik sowieso niet echt weg van Berry (zowel van haar acteerkwaliteiten als haar uiterlijke vertoning vind ik vaak nogal teleurstellend), maar in deze film spant ze de kroon wat betreft het opvullen van haar matige oeuvre. Ze wist me geen enkele keer te overtuigen. In haar lieve schattige oudere jongere look niet en ook niet in haar quasi-stoere Catwoman vertoning. Het komt allemaal zo geforceerd over. Lambert Wilson moet heel hard schreeuwen tegen de mensen in zijn omgeving om als een lul over te komen, Sharon Stone moet overdreven nonchalant haar echtgenoot te woord staan om te laten zien dat zij de alfavrouw is en Alex Borsteins rol waarin ze als volwassen vrouw een gefaalde imitatie geeft van een hysterisch ''Cosmo-girl'' lezend tienermeisje. En natuurlijk die geforceerde chemie tussen Patience en Tom die de kijker to-taal niet weet te interesseren. Het grootste probleem waarmee deze film kampt is dat deze film vooral zichzelf heel serieus neemt. Doordat er zo weinig dingen zo soepel verloopt, irriteer jij je als kijker daar mateloos aan. Alle clichés worden gebroken, omdat het verhaal zo slecht in elkaar steekt. En als ik eerlijk ben en naar het hele concept van deze film kijk, heb ik nou niet het idee dat hier veel meer uit te halen valt dan deze rotzooi. Jammer, want dit kost je een filmavond.

Overigens, volgens de originele Batman stripreeks is Catwomans alter ego Selina Kyle en niet Patience Phillips. Naast het feit dat ze op onverklaarbare wijze in deze film wel superkrachten heeft gekregen, kan je als filmmaker de originele naam wel in ere houden.

Een vermakelijke film die eigenlijk geen enkel moment echt verveelde, alleen staat het op en valt het met alle clichés die Hollywood de laatste 50 jaar heeft gecreëerd. Held is nergens bang voor, krijgt het meisje en natuurlijk de onvermijdelijke happy ending. De acteerprestaties waren ook vrij grillig. Ralph Fiennes en Liam Neeson zijn natuurlijk mannen waar je altijd op aan kunt, maar Worthington heb ik geen moment charismatisch gevonden. Strakke blik en iets te weinig medeleven.

De decors waren machtig mooi en de special effects waren naar mijn mening gewoon goed, hoewel ik hier reacties lees dat die om te huilen waren vond ik ze niet bepaald slecht. Misschien dat wij in 2053 hierom kunnen lachen, maar voor nu lijkt het mij gewoon voldoende.

Het verhaal zelf bevatte geregeld een gaatje met een iets te snel en afgezaagd einde. Wel keek het lekker weg, al kon je alles al van een kilometer afstand aan zien komen. Het is dat ze niet spontaan everzwijnen gingen eten, maar anders had ik sterk aan Asterix en Obelix 12+ moeten denken.

Een aardige film, maar geen topper. Net een voldoende.

Dan maar mijn recensie.

Al een tijdje geleden bekeken en laatst eens weer bekeken en de magie is er nog steeds niet vanaf. Riley speelt een geweldige rol als Curtis (ziek ook hoe veel hij er op lijkt) en geeft de machtige zwart-witte sfeer neer die Corbijn lijkt te willen hebben. Helemaal niet geforceerd en zelfs zonder iets te zeggen past de film bij de muziek van Joy Division. Nogmaals: Joy Division is geen muziek, het is een gevoel. Een onbeschrijflijk gevoel en Corbijn weet dat gevoel vast te leggen.

De verdere kracht van de film is de regisseur. Niet dat ik nu denk dat wij hier met de nieuwe Da Palma of de nieuwe Sergio Leone te maken hebben, maar de film is gemaakt door een fan en een man die er dichtbij stond. Niet iemand die hier echt commerciële doeleinden mee had, maar iemand die zich bijna verplicht voelde om het leven van Curtis vast te leggen.

Dan toch maar het verhaal (hoewel ik dat toch altijd een raar onderdeel vind bij een biopic, maar afijn) iedereen die wel van de naam Joy Division heeft gehoord, weet van de dood van Curtis (geen spoiler, je was waarschijnlijk niet bij deze film terecht gekomen zonder eerst er achter zijn gekomen wie die beste man was en dan had je zijn tragische einde ook wel ergens opgevangen) en zijn voorliefde voor bijna Trakle-achtige poëzie. De film laat goed zien hoe hij als naïeve punker en fan van David Bowie begon en uiteindelijk een nog grotere generatie mensen wist te inspireren. Ik ben het wel met Arnie eens dat er iets te veel aandacht naar Curtis gaat en iets te weinig naar de opkomst van de band. De switch tussen Unknown Pleasures en Closer is gewoon te groot, maar als filmliefhebber en kijker die alleen de naam Joy Division door zijn oor heeft laten glijden zal dat vast geen probleem zijn en is de film (zeker visueel gezien) gewoonweg geslaagd.

Een lekkere film die wel wegkijkt, maar de humor is soms echt té flauw en te niet-subtiel om het echt een topfilm te vinden. Morgan is tot op zekere hoogte grappig, maar hier gaat hij die grens wel voorbij naar ronduit irritant. Willis doet leuk mee, maar is en blijft ''the man of action'' en hij schittert ook niet bepaald in deze film. Nu moet ik ook eerlijk zijn, mijn verwachtingen waren ook niet al te hoog, maar de film leek in geen moment mijn negatieve prognose de mond te hebben gesnoerd. Jammer, had beter gekund.

Geweldige animatie en verhaal.

De animaties van Selick zijn vaak om van te smullen. Niet omdat het zo grafisch goed onderlegd is, maar puur om de ruwe kantjes die hij altijd bij zijn fictieve wereld achterlaat. Het past zo goed met het onderwerp die hij vaak aansnijdt en deze keer weet hij mij weer te verrassen. Selick is ook zo'n persoon die bij het kleine groepje animatoren hoort die net op het randje durft te leven. Als je alleen al naar de hedendaagse kinderseries kijkt op Disney Channel en Nickelodeon, merk je pas hoe braaf het allemaal oogt. De jeugd onder de 10 vindt het vast vermakelijk, maar daarboven zijn er weinig films die jongeren van die leeftijd kunnen boeien.

Selick begrijpt dat en maakt een semi-horror kinderverhaal met een geweldige plottwist. Net zoals bij ''Nightmare Before Christmas'' brengt hij nu weer een film die iedereen boven de 10 op het puntje van zijn/haar stoel kan laten beven. De laatste die een productie hebben gemaakt die zo goed is gelukt waren de heren Gil Kenan en good old Steven Spielberg met ''Monster House''. Selick doet hier zeker niet aan onder. Een geweldige verfilming van het boek van Neil Gaiman waar na het zien van deze film vooral geruststelling overheerst, want wat was de kans groot dat Disney dit boek ging verneuken door een mensonterend slechte live-action film van te maken. Nee, Selick begreep niet alleen het boek, hij proefde de gedachte waarmee Gaiman het inkt op het papier bracht. Hij hoorde hem al denken hoe hij het bedoeld had en bracht het perfect naar voren. Daar was veel moed voor nodig en Selick had die moed.

Ik had een 3,5 gegeven, maar na het een goede tweede kijkbeurt wil ik deze film nog wel een puntje er bij geven.

Zoals vaak bij zulke films vind ik het verhaal niet sterk en een beetje simpel. Vechtscenes vind ik soms een beetje krampachtig uitzien en bij de specialeffects moet ik mij ff inleven dat het al bijna 20 jaar geleden was dat deze films was gemaakt. Ook is de film behoorlijk voorspelbaar.

Toch vind ik de donkere sfeer er goed ingebracht. De thema's wraak en dood zitten er duidelijk in. De regisseur draaide er niet om heen en zulke films kan ik wel waarderen. Drugs is er ook in verworpen en andere omstreden themas zoals seks en geweld wordt er gewoon lekker ingebracht. Duidelijk weinig angst dat het parten zou spelen. Ik heb mij zo veel mogelijk losgekoppeld van de dood van Lee in deze film en dat is denk ik wel aardig gelukt.