Opinions

Ondertussen is deze film wel gevormd tot een bijna serieuze klassieker. Persoonlijk begrijp ik dit niet, maar het zal wel te maken hebben met het feit dat deze film het genre horror op de hak neemt. Toch een genre dat bij een groot publiek als choquerend en afstandelijk wordt ervaren. Hoe leuk is het dan dat een film dat gebruikt om er zelf een eigen humoristische versie van te maken. Toch had ik sterk het gevoel dat er te weinig met dat concept wordt gedaan. De makers konden het weer niet laten om een paar schunnige grappen er door heen te gooien. Seks en grof taalgebruikt is dus blijkbaar een middel om je publiek extra te vermaken. Soms lukte het, maar vaak genoeg was het nogal overbodig. Zoals dat er steeds de nadruk wordt gelegd op de seksuele geaardheid van Ray vond ik op een gegeven moment wel vervelend worden.

Natuurlijk concentreert zo'n filmmaker niet op het verhaal en dat was goed te merken. Net zoals films als ''Wrongfully Accused'' en ''Naked Gun'' kun je iedere scene beter een sketch dan een serieuze scene noemen die iets toevoegt aan het verhaal. Dat vind ik op zich geen probleem, want zo'n maker neemt zichzelf 0,0 serieus, maar je moet wel uitkijken dat je er niet in doordraaft. Dat gebeurt hier niet, maar in deel 2 werd dat wat problematischer.

Wat is wel zo goed aan dit deel? Allereerst is dit deel 1 en de nummer 1 heeft als voordeel dat het altijd wat verrassender is dan zijn opvolgers die dit kunstje eigenlijk na-apen. Er is goed onderzoek gedaan naar de clichés in zo'n slasherfilm en daar weten ze goed op in te spelen. De scene waarin die corpulente meid in de garage door de moordenaar wordt gedood is goud waard. Zeker met de zin ''Don't kill me, I'm just a day player.'' weet je mijn lachspieren wel te raken. . In dat opzicht is de film zeker geslaagd.

Niet hoogstaand dus, maar volgens mij had geen maker die intentie ook om een poging te doen om in de top 10 van MovieMeter.nl te komen.

Tja een nogal matig vervolg op deel 1. Deel 1 was juist leuk door het feit dat er doodleuk met die clichés werd gespeeld die kenmerkend zijn voor een slasherfilm. Dat hele subtiele hebben ze bij deel 2 maar weggegooid. De poep en pies grappen moeten de film zijn kwaliteit geven en waar ik nog verrast leek te zijn door aanwezigheid van daadwerkelijk een verhaal werd dat concept ook al snel de prullenbak ingegooid. De humor was gewoon te simpel, maar ik ben wel een scene stuk gegaan. Die parodie op die vreselijke clownspop van Poltergeist deed het hem. Vooral die scene onder het bed was verrassend en slim tegelijk door de clown juist het slachtoffer te maken van brute verkrachting. Dat was gelijk ook het enige moment dat mij echt is bijgebleven.

Een geweldige thriller met een uitstekende Pitt een geweldige Freeman en een geniale Spacey. Vooral de laatst genoemde heeft bij mij erg veel indruk gemaakt. Toch is het wel een beetje een tegenvallende film. Dit, omdat er anno 2013 zo veel films zijn gemaakt met dit als onderwerp, dat zo'n film bijna is gedegradeerd tot (daar is die weer, kwam pas naderhand achter dat veel mensen het ook zo omschrijven. Toch wel grappig) bijna een lange aflevering van CSI. Vernieuwend? Nou, ik weet niet of mensen als Dan Brown nou niet zo groot zouden zijn geworden als deze film hun niet zouden inspireren.

Ik ben het trouwens met mijn voorganger oneens. Freemans personage is zeer intens gespeeld door de beste meneer. Juist die hele uitstraling van: ''ik heb alles gezien en ik schrik nergens meer van.'' en dan komt zo'n zaak tegen je lijf. Hoe hij dan de situatie observeert en zo verschrikkelijk veel indruk op hem weet te maken is geniaal bedacht en gespeeld.

Pitts personage is daarintegen weer wat minder interessant en het is vrij duidelijk dat deze dient om de uitstraling van Freeman wat groter te maken. Juist zo'n driftige en jonge kerel er bij die als klap op de vuurpijl op het eind een geweldige zonde moet ondergaan. Dat is ook een kritiekpunt op de film naar mijn kant: het was te snel afgelopen. Je had geen tijd om de situatie te overzien en te zien hoe David Mills zou wegkwijnen. Een deel twee zou helemaal niet overbodig zijn geweest.

De man die naast Freeman deze film echt een paar sterren heeft bezorgd is Kevin Spacey. In alle facetten een geniale schurk. Hij was zo'n misdadiger in de film waarvan je er niet veel tegen komt en waar je vanaf minuut één al weet: dit wordt de film zijn vedette. In mijn denkbeeldige lijst van top 10 superschurken zou hij een keurige 3e plaats bezetten. Vlak achter Heath Ledger als The Joker en net boven Bardem in No Country for Old Man.

Ondanks de knappe acteerprestaties, vind ik het verhaal nou niet bepaald denderend. Het zegt soms ook veel dat er geregeld wat schokkende momenten langs moesten komen om dat te verhullen. Een spannende thriller? Jazeker. Een top 250 plaats? Misschien eerder ergens rond de plaatsen 225 en 200. Daarom 3*

Toen ik deze avond naar de bioscoop ging, had ik voor het eerst sinds lange tijd weer zin in een specifieke film. De trailer was interessant en het concept van een man met verschillende persoonlijkheden die meisjes kidnapt voelt een beetje over de top aan, maar had potentie in zich om op een makkelijke manier het horrorgenre een nieuwe knik te geven. Het eerste kwartier voelde goed aan. Geen langdradige intro, maar je wordt gelijk in de kern van de film geslingerd. Ik hou van duidelijkheid, in welke kunstvorm dan ook. Helaas wist de film dit uitstekende niveau niet vast te houden en naarmate de film vorderde begon het steeds meer als een standaard horror-blockbuster te voelen. Met een moordenaar en een slachtoffer die wij in de Hollywoodgeschiedenis te vaak zijn tegengekomen om het nog interessant te vinden. Zo jammer, want de identiteitencrisis waar Kevin aan zou moeten lijden en zijn angst voor de samenleving zou dat cliché juist moeten verbreken. Het was geen onaangename zitting, maar ik had wel iets meer verwacht dan nog een verkapte slasherfilm.

Wat mij het meest tegenviel was toch wel het nogal definitieve einde. Niet definitief dat het einde niet open was, maar meer dat er dan toch een moment kwam waarop Kevin begon te moorden. Totaal niet nodig. De kracht in zijn karakter zat juist het onvoorspelbare. Je voelde de hele film een soort harde, onrustige spanning rond zijn persoon hangen, maar hij deed niets tegenover die meisjes. Hij kwam soms zelfs nog beschermend over en even dacht ik dat hij ze gevangen hield om ze te beschermen tegen de boze buitenwereld, zoals hij zichzelf probeerde te beschermen. Dat concept vond ik al veel interessanter. Daarnaast probeert de film teveel te vertellen. Die psychiater en het achtergrondverhaal van Casey hadden wat mij betreft achterwege kunnen laten. Eigenlijk alle randzaken die buiten de schuilkelder van Kevin vielen kwamen nogal storend over. De meeste intense spanning ondervond ik juist in de claustrofobische momenten tussen de meisjes en Kevin. Alleen in een ondergrondse bunker met een geestesziek persoon waar niemand je kan horen. Een soort kat-en-muis spel waar de kijker bijna gelooft dat hij of zij eraan deelneemt. Misschien niet super origineel maar het werkt wel. Nu voelt er teveel prikkels vanuit de buitenwereld. De uitleg over de verschillende persoonlijkheden van Kevin was soms nuttig, maar vaak storend omdat je het gevoel hebt dat de regisseur te incapabel is om dit in een goed verhaal naar buiten te laten brengen en het je daarom moet uitleggen. De flashbacks verstoren soms het verhaal en kwamen nogal ongepast over.

Daarnaast ben ik nogal verward over de rol die de film op zich wil nemen. Is dit een horrorfilm? Daarvoor ervoer ik toch te weinig spanning. Is het een psychologische thriller? Dan begrijp ik het keiharde einde niet en door de brute moorden valt elke vorm van psychologie juist weg.

Een pluspunt is toch wel McAvoys uitstekende acteerwerk. Soms verbleekten de overige karakters zo bij zijn performance dat dit leek op een presentatie van zijn kunsten. Vergelijkbaar met een gitarist die aan het einde van een voorstelling nog een 10 minuten lange solo eruit gooit. Dat je alleen al met een simpele blik een heel publiek kan moveren is toch wel klasse.

Ondanks dat is allemaal net niet omdat er te moeilijk werd gedacht. Less is more en Night Shyamalan had iets meer less dan more mogen gebruiken.

Eindelijk eens een keer bekeken. Werd niet gedraaid in Zwolle (heb ik wel naar gezocht dus als iemand het tegendeel beweert weet ik dat ik ook weer lekker lui ben geweest) en ik had niet echt zin om helemaal naar b.v. Kampen af te reizen voor die film. Dus wat doe je dan? Juist, dan zoek je een halfuurtje op dit wondertje genaamd Google en voor je het weet kom je een koning tegen die deze film heeft bemachtigd en op internet weten te pleuren. De kwaliteit is dan niet best, maar Debie is zo'n koning dat je de sfeer zelfs op een verlaten site met een beroerde resolutie kan proeven. Een zeer groot pluspunt van de film die het beeld dan ook een extra dimensie weet te geven.

De film zelf dan. Eerste +- 30 minuten was voor mij door de zure appel heen bijten. Behalve een kinky bankoverval had ik niet het idee dat het verhaal lekker dynamisch op gang kwam. Dit kwam (mede) door onze grote lieve mevrouw Bieber die ik een paar maanden geleden nog zo heb opgehemeld. Bij haar zat geen of nauwelijks passie dat haar een gepassioneerde actrice maakt die een karakter kan realiseren waar je mee kan voelen. Korine zei al dat ze meer een doorn in het oog was dan dat ze echt van pas kon komen. Ik geef hem geen ongelijk. Waar Hudgens, Benson en natuurlijk vrouwlief Rachel een prima presentatie geven van hun kunnen (ik ben vooral onder de indruk van Hudgens, sexy, meedogenloos en niet onbelangrijk een belangrijk verlengstuk van Franco) is Selena meer een meisje van 12 die een fles cognac in haar handen krijgt gedrukt en maar mee moet dingen met de rest van de groep. Zij werd dan ook geliquideerd (de overgang vond ik een beetje direct en niet subtiel terwijl dat niet had gehoeven, maar afijn) en Franco kwam binnen. Een behoorlijke plottwist waar ik wel van schrok want Faith was het eerste halfuur wel het centrum van het verhaal.

Echter, vanaf minuut 1 bleek Franco de ''missing link'' te zijn die deze film zo hard nodig had. Iemand waar je tegen opkeek en leek geknipt voor deze rol. Fantastisch hoe hij deze naïeve meisjes wist te strikken en vanaf dat moment was hij degene die de hele film bij elkaar hield. Chapeau! Hij was niet alleen een geweldige rots in de branding, maar wist ook zijn medespelers zo te bespelen dat zij wel gedwongen waren om zich te onderschikken aan deze koning.

Dan nog een lofzang naar Benoît Debie. De zomerse sfeer die hij in de film toepaste werd hier behoorlijk opgehemeld. Daar is geen woord van gelogen. Echter, de kracht van de film was niet alleen het beeld, maar net zoals bij veel films van Korine was hij ook hier niet bang om te experimenteren met zijn materiaal. Want materiaal had hij zeker en voor hetzelfde geld had deze film de twijfelachtige eer gehad om een plaatsje in de MM Flop 100 te bemachtigen. Buiging voor Franco, buiging voor Vanessa, een buiging voor Debie, maar vooral een buiging voor Korine en een handdruk voor Selena.

Een 8 met een griffel.

Een van de betere Bonds van Roger Moore. Het begin van de film is weliswaar niet goed, maar waar ik bij sommige Bonds ik er nauwelijks doorheen kom, was dit stuk wel vrij vermakelijk. Ikzelf ben een heel groot fan van Jaws die toch het nodige humor, verrassing en agressiviteit in zo'n film brengt. Het einde was (in tegenstelling tot veel andere Bondfilms waar ik mij ernstig aan kan storen) niet gereduceerd tot een simpele explosie na een onmenselijk slecht geacteerd gevecht. Nu wil ik niet zeggen dat ik echt een fan ben van deze Bondvillian, maar er zijn ernstigere voorbeelden te bedenken. Hetzelfde geldt trouwens ook voor mevrouw Bach die niet in mijn top 5 schoonheden in de Bondfilms terecht zal komen.

Een prima Bond die niet teveel gekke dingen doet en daardoor vrij vermakelijk is, maar wat een KUT Bondtheme komt er aan vooraf. Gadverdamme, wat een verschrikking is dat nummer zeg vergeleken met de overige Bonds. Het is met deze film wel duidelijk geworden dat de soundtracks niet het beste onderdeel van de Bonds uit de jaren 70 betrof.

3*

In Berlijn gezien tijdens mijn werkweek en eens doodleuk deze film gepakt. Star Trek 2009 heb ik nooit gezien, dus ik kwam echt binnenvallen. Dat viel ook wel te merken. In het begin dreigde je de clue van het verhaal te missen, maar naarmate het verhaal vorderde distantieerde het steeds meer van het vorige deel en kon je weer lekker achterover leunen.

Allereerst was de actie iets te veel van het goede. Ik had zelfs nog het idee dat het de overhand leek te nemen en het verhaal maar een beetje weggedrukt werd. De acteerprestaties waren voldoende, maar niet echt van buitenaards *knipoog* niveau, behalve van onze Sherlock.

Cumberbatch deed het verhaal op zijn grondvesten trillen en hield de hele film bij elkaar. De gekte die rond hem heerst is bijna onnatuurlijk en de conversaties die captain Kirk met hem heeft, om van te smullen.

Verder zijn echt alle clichés naar boven gehaald om een film bij elkaar te lijmen.

Alleen voor Cumberbatch dan een 6je, maar veel guller ben ik ook niet.

Ik heb het bekeken en ik had er van te voren al geen goed gevoel over. Amerikaans, humor en high school? Ik heb weinig films meegemaakt waar dat goed ging. Ik begon maar te kijken en helaas, mijn prognose werd helaas bevestigd. De humor concentreerde zich op grof taalgebruik en seks en zulke films heb ik helemaal geen moeite mee om links te laten liggen. Een ster is naar mijn mening nog overdreven maar om de moeite dan maar.