Opinions

In het begin van de vorige eeuw waren we allemaal bang van monsters. In de jaren 50 en 60 werden we langzamerhand steeds banger van echte menselijke criminelen. Vanaf de jaren '70 kwamen daar dan ook nog aliens bij en veranderde de menselijke moordenaar in een bovennatuurlijk wezen. Tegenwoordig is bovennatuurlijke horror weer helemaal in. Het spookhuisgenre is altijd een constante factor in de horror geweest, al is het aan The Exorcist te danken dat demonen ook 'serieus' benaderd worden in film. The Conjuring is een schoolboek-voorbeeld van een moderne demonen-film.

Een familie gaat in een oud huis wonen op Rhode Island. Al snel gebeuren er vreemde dingen in het huis. Ze schakelen de hulp in van "paranormale-deskundigen" en dan beginnen de echte problemen pas.

De film claimt te zijn gebaseerd op ware gebeurtenissen, zoals verteld door Ed en Lorraine Warren. Lorraine leeft nog en claimt nog steeds dat het allemaal echt gebeurt is. Naast deze film is ook The Amityville Horror gebaseerd op hun verklaringen. Wetenschappelijk onderzoek naar de verklaringen, foto's en het bewijsmateriaal heeft echter uitgewezen dat het allemaal nep is. Bovendien bestaat het huis nog en de huidige bewoner heeft in geen enkel archief iets gevonden over mysterieuze doden of heksen. Het is natuurlijk gewoon een soort gimmick, als mensen denken dat het echt is is het allemaal nog enger dan het al is.

Het verhaal zelf is niet heel bijzonder. Spookverschijningen bij een gezien die door experts worden onderzocht kennen we al van films als Poltergeist, Ghostbusters, The Legend of Hell House en The Haunting. Hier wordt dat ook nog eens gecombineerd met demomen-horror zoals we die kennen van The Exorcist. De uiteindelijke backstory is (zoals zo vaak) nogal mager. Typische New England/Rhode Island Heksenlegende.

The Conjuring is de tweede film die ik van James Wan zie. Van Saw heeft hij gelukkig geleerd dat je een goede film niet in een paar dagen op kan nemen en zodoende ziet deze film er al stukken beter uit. De film is best aardig opgenomen en de manier waarop spanning werd opgewekt was ook wel sterk gedaan. De jumpscares waren vaak natuurlijk een beetje goedkoop, maar door met de anticipatie van een jumpscare te spelen en de ene keer wel en de andere keer niet daar aan te voldoen, ontstond er een soort suspense.

Vermakelijk omdat het best creepy was en voor een moderne horror best degelijk gemaakt zonder een overkill aan CGI. De drama was echter een beetje misplaatst en verder is de film behoorlijk cliché.

Ik was lange tijd erg benieuwt wat Lucio Fulci - The Master of Gore - met het Fantasy genre zou doen. Conquest voelde aan als een mix van de Hercules-exploitationfilms (de hoofdpersoon is vernoemd naar het oud-Griekse Ilias) en films als Conan en Red Sonja, met trekjes van Italiaanse kannibalenfilms en dit alles in de setting van La Guerre du Feu.

Ilias reist naar een ver land waar barbaarse half-mensen leven die een tyrannieke heks Ocron vereren die doet alsof ze de zon laat op en ondergaan. Samen met dierenvriend Mace moet Ilias het opnemen tegen de vele gedrochten die Ocron op hen af stuurt.

De film is prima opgenomen. Alleen wel jammer van die hinderlijke soft focus-effecten die de film een mysterieus uiterlijk moesten geven. Het was slim van Fulci om La Guerre du Feu na te apen en mooie locaties in de natuur uit te kiezen in plaats van goede filmsets in een Roomse studio te bouwen. De locaties in Italië, Spanje en Mexico zijn dan ook prachtig.

Zoals we van Fulci wel kunnen verwachten zit de film weer vol gore. Ik geloof niet dat ik ooit eerder een Sword and Sorcery-film heb gezien met zoveel gore en macabere zaken. Bij een paar afgehakte hoofden houdt het normaal wel op, maar Fulci wil een ook hoop gespleten schedels, vierendelingen, kannibalisme en zelfs dikke pusbulten. De vele gedrochten zijn eigenlijk best wel goed gemaakt voor het budget. Vergelijk de Zwijnkop-man maar eens met die uit Deathstalker.

Claudio Simonetti van Goblin toverde voor Conquest even een lekker foute 80s soundtrack uit z'n synthesizer. Eigenlijk wel geinig die sequencers met rennende barbaren.

Het verhaal blijft natuurlijk heel erg aan de oppervlakte, al zaten er wel een paar geslaagde elementen in. Eigenlijk is het haast een soort videogame, er zijn allemaal hindernissen en problemen die je moet oplossen om uiteindelijk de eindbaas te verslaan. Omdat de gore en de actie er goed uitzagen en de dialogen niet te achterlijk waren, was het prima vermaak. Het had wel wat dit brute Sword and Sorcery avontuur van de Italiaanse splatter-koning. Ben benieuwt hoe andere Italianen dit hebben aangepakt.

Waarom de film Conquest heet is me overigens niet duidelijk, want er wordt niets veroverd. Bij zo'n titel denk ik toch eerder aan een barbaar die het schopt tot koning en met brute kracht andere landen veroverd.

Goede film. Komt langzaam opgang maar hoe meer na einde hoe beter. Betere effecten en alles is niet vreselijk nep. Wel jammer dat het eerste deel van de film nergens op slaat maar het is allemaal niet zo heel slecht. De muziek is over het algemeen wel goed. Er is niet door iedereen goed geacteerd maar wel door Roddy McDowall. Goede film.

"You are going to die young because you smoked 30 cigarettes a day since you were 15... and you're going to go to hell because of the life you took.
You're fucked."

Een van de betere comic book verfilmingen. Gebaseerd op de Hellblazer-strips. Nooit gelezen (überhaupt nog nooit een Amerikaanse strip gelezen) maar het artwork ziet er schitterend uit. Het personage John Constantine schijnt vrij bekend te zijn, dus besloot ik de film maar eens te kijken op Netflix. Viel zeker niet tegen.

John Constantine is een detective die zich bezighoud met het bovennatuurlijke, hij beschikt over de gaven om Engelen en Demonen te herkennen. Om de zogenaamde 'balans' te behouden deporteert hij demonen terug naar de hel. Als politie-onderzoekster Angela Dodson de schijnbare zelfmoord van haar tweelingzus wil onderzoeken schakelt ze zijn hulp in. Constantine krijgt echter de indruk dat er meer aan de hand is...

Keanu Reeves is een goede John Constantine en Rachel Weisz vond ik het ook erg sterk doen. Tilda Swinton (de sneeuwheks uit Narnia) zette wel een goede Gabriël neer en Peter Stormare was een bijzonder leuke Satan. Shia LaBeouf deed het zowaar ook wel aardig.

De film is bijzonder sfeervol. Mooi opgenomen in widescreen, met vaak mooi oog voor symmetrie. Ook de christelijke symboliek in de film kon ik erg waarderen. De CGI was wel redelijk, maar wat echt sterk was waren de make-up en practical effects. Lekker donkere sfeervolle film, maar niet bijzonder spannend. De makers zijn duidelijk een stuk meer belezen als de gemiddelde screenwriter maar helaas was het plot niet bijzonder sterk.

Net als bij The Prophecy heb ik een beetje moeite met de rol van Gabriel. Wat heeft iedereen toch tegen de aartsengel? Waarom zou hij (hier is het een vrouw maar meestal is de engel als man afgebeeld) jaloers worden op de mensheid? Verder op zich leuk bedacht allemaal.

De film herinnerde me af en toe aan Hellboy, waar trouwens precies de zelfde Spear of Destiny wordt gebruikt.

De muziek vond ik niet heel bijzonder, maar er zaten toch wel een paar goede tracks bij van Klaus Badelt. De eerste en beste film van Francis Lawrence, zo jammer dat hij later die falende Hunger Games rommel is gaan maken. Veel beter dan die superhelden onzin als Thor en X-men deze Constantine.

Nadat Luigi Cozzi eind jaren '70 een schaamteloze Star Wars-rippoff genaamd Starcrash had gemaakt, werd het begin jaren '80 tijd voor weer een curieuze ripp-off en ditmaal van Alien.

Een schip uit Zuid-Amerika spoelt de haven van New York binnen. Alle bemaningsleden zijn dood en het ruim is gevuld met groene eieren. Ieder mens dat ik aanraking komt met deze eieren explodeert. Een politieagent, een astronaut die op Mars is geweest en een vrouwelijke commandant van het pentagon krijgen de opdracht om naar Zuid-Amerika te gaan en de bron te vinden.

U hoort het al. De schrijver van het verhaal zag alleen de eiren en de chest-burster-scène van Alien en rende toen al de bioscoop uit om een plot te schrijven waarvoor hij Lucio Fulci's Zombi als basis gebruikte. De borstexplosies dienen hier werkelijk geen enkel doel, maar zijn wel vrij geinig uitgevoerd. Ook de eieren en dergelijken zien er wel geinig uit, maar door deze film wordt wel weer heel goed duidelijk hoe voortuistrevend de effecten van de echte Alien waren.

Uiteindelijk draait de film uit op een standaard avonturenverhaaltje. Daar komt bij dat het acteerwerk waardeloos is en de personages totaal ongeloofwaardig. Spannend is het allemaal niet en het heeft allemaal een groot 'So-bad-it-is-good'-gehalte.

Goblin maakte de score van de film. Sci-Fi is het zeker, maar uiteindelijk ga je je nogal ergeren aan alle herhaling.

Bij vlagen vermakelijk, maar over de hele linie nogal saai.

"I'm not afraid of death, but I am afraid of murder."

The Conversation is een Thriller van Francis Ford Coppola en verteld het verhaal van een doorgewinterde afluisterexpert die tijdens een opdracht flarden uit een gesprek opvangt. Hij raakt geobsedeerd met de opnames van die opdracht en vermoed dat er iets vreselijks gaat gebeuren.

Gene Hackman speelt een sterke rol als Harry Caul, erg natuurgetrouw en overtuigend gespeeld. Een vroege rol van Harrison Ford, die eerst alleen een hele kleine rol zou hebben maar zo goed was dat Coppola de rol groter heeft gemaakt. Verder is het acteerwerk ook zeker niet slecht, o.a. John Cazale speelde ook mee.

De film heeft een trage maar sterke spanningsopbouw. We volgen de hoofdpersoon en merken hoe hij steeds meer paranoïde wordt en zich laat meeslepen. Uiteindelijk zijn we als kijker niet meer zeker of alles echt is of dat dingen zich afspelen in het hoofd van de hoofdpersoon. Het verhaal zit goed in elkaar en is onvoorspelbaar. Ook leuk om al die oude afluister- en geluidsapparatuur te zien.

Het enige dat me een beetje stoorde aan de film lag eigenlijk niet eens aan de film zelf. Aan het einde viel het geluidspoor waar de dialogen opstaan steeds weg (vreemd probleempje in mijn versterker vermoed ik) ik dacht in het begin dat het zo hoorde. Toch kwam het einde nog steeds goed over.

De film is sterk opgenomen. Mooie beelden met veel filmkorrel en kleuren die typerend zijn voor de jaren '70. De cinematografie was degelijk, met vaak verwijzingen naar spionage; zo lijken veel scènes stiekem opgenomen of op bewakingscamera-beelden. De muziek was ook prima, niet heel erg aanwezig.

Coppola vind The Conversation zelf de beste film die hij heeft gemaakt. Zo ver wil ik zeker niet gaan maar ik vind het wel een erg sterke thriller. Een beetje een lange zit mischien (door het trage tempo), maar dat is het zeker waard.

Matige film. Heel erg slechte effecten (als je dat effecten mag noemen). Slecht camera-werk. Een beetje saai is het ook wel. Leuke hond en er zitten wel aardige stukken in.

"Sanka, are you dead?" "Ja, mann"

Geniale film! Technisch stelt het niet veel voor maar man wat is dit grappig!

Het word ook nergens knullig of slecht geacteerd. Erg leuke en vermakelijke film die nooit echt saai word.

Komische en vermakelijke film!!

"You think they're trying to poison me?"

Coraline wilde ik al lange tijd zien, kan me nog goed herinneren dat ik en mijn broertje de trailers van deze film altijd een beetje eng vonden. Toen ik hem pas wou kijken kon ik hem niet vinden omdat ik zocht onder 'Caroline'. Gisteravond dan samen met mijn kleine zusje gekeken.

Heb voor de verandering eens niet de Nederlandse dub gekeken en ik moet zeggen dat de stemmen allemaal erg aardig waren gedaan. Op een of andere manier verwachte ik dat het een Britse film zou zijn, maar dat was dus niet zo.

Coraline is gebaseerd op het gelijknamige boek van Neil Gaiman, dat ik nog niet heb gelezen. Het verhaal was bijzonder aardig en lekker mysterieus.

Coraline lijkt af en toe een soort kinder-horror, vooral door die nogal creepy ogen en de heks, maar de film word nergens echt eng en mijn zusje vond het niet bijzonder spannend. Ik kan het persoonlijk erg waarderen dat een animatiefilm met horror-invloeden word gemaakt, en in Amerika nog wel, maar veel liever zie ik natuurlijk geen kinderfilm maar een échte horror-film als animatie. Toch is het horror-element eigenlijk een vereiste bij de goede animatieklassieker, denk aan films als Sneeuwwitje of Pinokkio, die waren eigenlijk behoorlijk eng en dat was ook een van de redenen waarom die films zo leuk waren. Kinderen zijn eigenlijk een soort soft-horror-liefhebbers.

De animatie is prachtig. Stop-motion is een schitterende techniek, die ik zelf ook beoefen. De technieken die hier zijn gebruikt zijn vergelijkbaar met die van The Nightmare before Christmas al is de vormgeving veel formalistischer en de stijl helemaal vrij van Tim Burton-invloeden. Dit keer speelt Selick wel een beetje vals, veel effecten en achtergronden zijn namelijk CGI. De poppen zagen er erg mooi uit en de sets waren ook heel sterk. Erg anders als Aardman's films, die ik toch net een tikkeltje beter vind, Chicken Run (bijvoorbeeld) is namelijk helemaal zonder CGI (zonder vals te spelen dus) gemaakt.

Ben erg blij om hem nu dan eindelijk een keer te hebben gezien, uitstekende kinderfilm.

Short Night of Glass Dolls is een Giallo die al langere tijd op mijn lijstje stond. Nu ik hem gezien heb, blijkt het eigenlijk helemaal geen typische Giallo te zijn. Geen zwart gehandschoende killer en zelfs geen bloederige moorden. Toch viel de film zeker niet tegen.

Praag onder de socialistische dictatuur. Een Amerikaanse journalist word dood gevonden op een plein. Ondanks dat de artsen geen levenstekens kunnen ontdekken is hij nog altijd bij bewustzijn. Hij probeert zich te herinneren wat zich de vorige dagen heeft afgespeeld.

Het concept van de film vond ik heel erg sterk. Een man die schijndood is en zich probeert te herinneren wat hij gedaan heeft, het heeft zoveel mogelijkheden. De uitvoering is uiteindelijk wel aardig (al de ontknoping een beetje cryptisch en had het einde veel suspensevoller a la Hitchcock gekund). De overgangen tussen het heden en de flashbacks waren er sterk gedaan en kwamen zelfs vrij modern over. Toch is dit een van de weinige films waar ik echt een remake van zou willen zien.

Het mag dan geen typische Giallo zijn, de film heeft wel de zelfde sterke cinematografie als de Giallo films hebben en ook de mooie muziek van Ennio Morricone. De setting van Praag was ook wel origineel en de stad was mooi en sfeervol in beeld gebracht. Er zat ook een erg fout stukje in de film waar de Duitse schlagerzanger Jürgen Drews temidden van een aantal hippies een liedje uit de soundtrack zingt (duidelijk bedacht om onze oosterburen aan te spreken).

Hoewel ik ook een liefhebber ben van de Gialli met grote messen en zwarte handschoenen vind ik dit wel een van de betere films in het genre. Spannende thriller met een ijzersterk concept.

Een gymleraar van een Katholieke meisjesschool in Londen heeft een affaire met een leerling. Ze zitten samen in een bootje op de Theems als zij ziet hoe iemand wordt vermoord. Het blijkt een andere leerling te zijn en de gymleraar word meteen verdacht.

Cosa Avete Fatto a Solange? - in Nederland en België ooit uitgebracht onder de titel Was het verkrachting? - Een van de meest bekende Gialli's, die zich voor de verandering in Londen afspeelt en niet in Italië. De Angelsaksische setting mag er zeker wezen en de dubbing is dit keer erg goed. De acteurs praatte tijdens de opnames Engels en dus hadden de Britse stemacteurs geen moeite alles in te spreken.

Deze Giallo erkend zijn oorsprong in gele pulpboekjes, het verhaal is namelijk gebaseerd op The Clue of the New Pin van Edgar Wallace. Zodoende was het verhaal prima en had het wat weg van een Britse TV-Detective. Had beter gekund, maar ik ken tal van Gialli met een veel slechter plot.

De cinematografie was bijzonder netjes. Erg mooie shots in cinemascope. Heel af en toe had er een close-up meer gemogen, maar verder is het die prettige Italiaanse stijl. Mooie POV waar we in één shot zien hoe de killer inbreekt en iemand verdrinkt. Verder waren de verkrachtingen mooi in beeld gebracht, de moorden zelf en daarmee de gore was niet in beeld (maar gezien de omstandigheden snap ik dat ook wel). Mooie opnamelocaties in London.

Mooie muziek van Maestro Ennio Morricone. Prachtige melancholieke openingsmelodie en verder wat typische jaren '70 klanken. De meester heeft beter gemaakt, maar deze soundtrack mag er ook zeker wezen.

What Have You Done to Solange? is samen met Dario Argento's Giallo een van de beste films in het genre. Veel van de gebruikelijke mankementen van het genre ontbreken en ondanks dat het verhaal beter/spannender had gekund was het onderhoudend genoeg om boeiend te blijven.

Creature from the Black Lagoon verteld het verhaal van een archeoloog die de overblijfselen vind van een prehistorisch viswezen, hij roept de hulp in van een oude vriend die duiker en zee-bioloog is. Een expeditie wordt opgezet om de nabijgelegen zwarte lagune te onderzoeken. Daar wacht echter een monsterlijk viswezen hun komst af.

Het verhaaltje had niet bijzonder veel om het lijf, maar bevatte alles wat een monsterfilm als deze nodig heeft. De film is een voorloper op Jaws en Alien. Jaws in de zin van het water te gebruiken als onveilige plek en mensen bang te maken voor wat er zich in de diepte schuilhoud. Alien in de zin van de expeditie die met een onvoorzien wezen te maken krijgt en hier het slachtoffer van wordt.

Het monster zag er bijzonder goed uit. Kan me niet herinneren eerder een man in een kostuum zo goed voor een monster door te zien gaan. Met name de onderwaterscènes waren indrukwekkend, vooral omdat er niet eens luchtbellen uit de mond van het monster komen. De acteur in het kostuum moest steeds 4 minuten zijn adem inhouden en dan werd hij snel uit het water gehaald. Het uiterlijk van het zeemonster is deels gebaseerd op middeleeuwse gravures van de Monniksvis en de Bischopvis, niet bestaande fabeldieren.

Al met al was het best een vermakelijke film, al vond ik dat er veel saaie momenten in zaten. Hij was in ieder geval niets te lang. Grappig feitje, de Zweedse cineast Ingmar Bergman keek deze film ieder jaar op zijn verjaardag.

"Oh I can hold my breath for a long, long time!"

George A. Romero en Stephen King bundelen hun krachten in dit vijfluik horror-verhalen. Waar ik in Dawn of the Dead de stripboek-achtige stijl niet zo geslaagd vond is het hier wel erg leuk. De geanimeerde openingen en overgangen waren erg leuk gedaan. De belichting en de kleuren zijn ook lekker stripboek-achtig.

Voor het acteerwerk hoef je deze film niet te kijken. Vooral het tweede verhaal en het verhaal dat de boel bij elkaar houd zijn matig geacteerd. Stephen King zelf speelt een boerenkinkel die een meteoriet vind, hij mag dan erg sterke verhalen kunnen schrijven, acteren kan de meester van suspense niet echt. Maar echt storend is het niet echt.

De verhalen zijn geschreven door King en gebaseerd op comics uit de jaren '50. Er zaten er best een paar aardige tussen en het was behoorlijk sfeervol zo nu en dan. De make-up was erg sterk, de doden zag er erg cool uit en de gore was ook wel redelijk. John Harrison's score vond ik ook erg leuk, lekker spooky synthesizers.

Al met al erg vermakelijke film die lekker vlot loopt. Een van de betere van George A. Romero.

Edith Cushing, een jonge schrijfster, wordt verlieft op een Britse Barronet die naar Amerika komt om de financiering van zijn mijn-machine rond te krijgen. Na de dood van haar vader trouwen ze en vertrekken ze naar zijn landgoed in Engeland. Een mysterieus en griezelig gebouw.

Crimson Peak is een Gotische Horror-film van regisseur Guillermo del Toro. Na zijn talent te hebben verspild aan Superhelden-films keert hij dan eindelijk terug naar zijn sterkste kant; Horror. De naam van de hoofdpersoon is duidelijk een ode aan Peter Cushing, de ster van de Hammer-Horror films.

De film begon als een kostuum-drama. Ik kan het wel waarderen dat Del Toro niet meteen begint met typische Horror-taferelen, maar ons met de personages kennis laat maken. De prachtige muziek van Fernando Velázquez helpt de romantische scènes enorm. Mensen die hier kritiek op hebben vergeten dat Gotische Horror altijd al een combinatie van Romantiek en Horror is geweest.

Guillermo del Toro heeft gezegd dat de film er uit moest zien als een oude Technicolor-film van Mario Bava. Het kleurgebruik was dan ook prachtig. Iets donkerder dan we van Bava gewend zijn, maar het blijft mooi en bijzonder sfeervol. Del Toro zegt dat hij ook door de schilderijen van de Duitse Romantische schilder Caspar David Friedrich is geïnspireerd, mijn favoriete schilder. De film is verder ook mooi opgenomen, al was de cinematografie niet zo bijzonder. De sets waren zagen er indrukwekkend en sfeervol uit.

De film bevat een knipoogje naar Hitchcock's Notorious, daar steelt de vrouwelijke hoofdpersoon namelijk ook een sleutel met een tekstje erop (hier Elona, daar UNICA) en stopt ze deze terug aan de sleutelbos, wat wordt gemerkt en waarna ze door middel van thee wordt vergiftigt. En daarnaast ook een verwijzing naar de Giallo, in de scène waar Mr. Cushing wordt vermoord draagt de killer zwarte handschoenen.

De invloeden van The Innocents en The Haunting zijn duidelijk merkbaar en ook The Exorcist, The Omen en The Shining zullen del Toro ook zeker hebben geïnspireerd. Ondanks alle invloeden van oude Horror-films blijft het echter wel een moderne film met CGI-spoken en jump scares. Ik had al lang geen film meer gezien met jump scares dus was het even wennen. Toch was het niet echt storend en was de CGI uiteindelijk ook best aardig.

Het is een prima Ghost story - duidelijk geïnspireerd door de oude Gothic novels - en het verhaal heeft een spannend en onverwacht einde. Toch jammer dat de spoken een beetje worden vergeten in het verhaal, uiteindelijk is het meer een familietragedie. Ook snap ik de toevoeging van de mijn en de rode klei niet helemaal, of het moet een MacGuffin zijn.

Al met al, snap ik de negatieve kritiek die de film krijgt helemaal niet. Ook lijkt niemand de verwijzingen en knipoogjes te begrijpen die Del Toro in de film heeft verwerkt. Het had uiteraard beter gekund, maar Crimson Peak is spannend, sfeervol en het acteerwerk is ook goed verzorgt. Een aanrader voor liefhebbers van Gotische Horror en stilistisch kleurgebruik, want dit is toch echt een van de betere moderne Horror-films.

(Ook echt een aanrader voor jou, alexspyforever. Het is geen Pan's Labyrinth, maar ik denk dat jij deze Gotische Horror ook wel kan pruimen.)

Hector zit in de tuin van zijn Noord-Spaanse landhuis met een verrekijker. Op eens ziet hij een meisje staan die zich uitkleed. Als hij even later weer kijkt ziet hij alleen haar kleren liggen. Hij besluit op onderzoek uit te gaan en treft haar naakt en bewusteloos aan. Plotseling wordt hij door een mysterieuze gemaskerde figuur in zijn arm gestoken met een schaar. Hij vlucht weg en komt bij een soort geheim laboratorium terecht. Hier rijst hij per ongeluk in de tijd.

Timecrimes is de debuut-film van regisseur Nacho Vigalondo (die ook een klein rolletje heeft in de film). Het is een originele en leuke uitwerking van het tijdreis principe. In tegenstelling tot sommige vind ik dat het plot eigenlijk helemaal niet zo ingewikkeld in elkaar zit als sommige denken (er is alleen wel een probleem mee). Hector reist een aantal uur terug in de tijd en wordt dan dus Hector 2 (omdat er nu 2 tegelijk zijn). Hector 2 zorgt ervoor dat alles is zoals hij de tijdlijn herinnerde en zorgt er dus voor dat het meisje op de goede plek is, dat Hector 1 hem ziet als de gemaskerde figuur en dat hij terug in de tijd gestuurd wordt. Gedurende dit proces heeft hij echter wel zijn vrouw per ongelijk van het dak laten vallen (denkt hij). Daarom wil hij terug, al stribbelt de man van het lab nogal tegen. Hector 3 rijdt Hector 2 aan, verteld de man van het lab dat hij hem niet terug moet laten gaan in de tijd en gaat naar het meisje als ze al is bijgekomen. Hij sluit zijn eigen vrouw op zodat ze niet van het dak kan vallen en verkleed het meisje in de jas van zijn vrouw en stuurt haar het dak op, waar Hector 2 haar eraf ziet vallen.

Maar er is dus wel een probleem, waar eigenlijk alle tijdreis-films mee te maken hebben waar naar het verleden wordt gerezen. Waarom stuurt de man van het lab Hector 1 terug in de tijd? Omdat Hector 2 hem vertelde dat dat is gebeurd. Dit zorgt voor een eindeloze loop, er is namelijk geen echte aanleiding. Hierdoor wordt het plot van de film een soort paradox.

De film heeft geen groot budget gehad, maar Vigalondo weet daar goed mee om te gaan. De film heeft een vreemde ruwe esthetiek (alsof hij op Super 16 is opgenomen) en die bevalt best aardig. Al met al een vermakelijke en aardig geconstrueerde tijdreis-film.

De debuutfilm van Guillermo del Toro was meteen de duurste Mexicaanse film ooit.

Cronos verteld het verhaal van antiekhandelaar Jesus Gris en zijn kleindochter Aurora. In een Engelenbeeld vinden ze een gouden mechanisme. Een stervende Amerikaanse bedrijfseigenaar wil dit mechanisme koste wat kost bemachtigen. Het zou namelijk door een alchemist gemaakt zijn om de gebruiker ervan eeuwig te laten leven.

Guillermo del Toro vind ik een van de meest creatieve filmmakers die er is. Toch is het opzienbarend dat hij eigenlijk maar één film heeft gemaakt die ik echt goed vond en dat is El Laberinto del Fauno. Del Toro is namelijk ongelooflijk goed in de opzet van een verhaal bedenken en tot in de details alles ontwerpen in zijn films, maar hij is een stuk minder goed in het vertellen van een verhaal.

Voor Cronos geld dit ook. Een heel sterk concept met alchemisten, antiekhandelaren, vampiers en amerikaanse badguys. Maar op Jesus Gris na heeft geen enkel personage inhoud. Aurora spreekt niet eens met haar Opa. De personages van Ron Perlman en Claudio Brook waren dan wel bewust als stripfiguren neergezet. Del Toro zei hierover dat dat bij wijze van wraak was voor alle Mexicaanse stereotypes in Hollywood-films.

De film is mooi opgenomen en heeft een fijn Euro-horror sfeertje. Je kunt merken dat de film nog op celluloid is geschoten, want de kleuren zijn veel mooier als in veel van Del Toro's latere films.

Al met al vond ik Cronos zeker geen slechte Fantasy-Horror. Vooral naarmate Gris bloeddorst heeft gekregen volgen een paar briljante scènes. Alleen had de film nog veel meer potentieel gehad.

Goede film. Veel beter dan ik verwacht had.

De Score van Alan Silvestri is geweldig. De stemmen zijn ook wel goed. Het verhaal is mooi. De wereld is mooi vormgegeven en de CGI-computeranimatie is nog best wel mooi en gedetailleerd.

Wel weer een bewijs dat Dreamworks zich duidelijk niet aan één stijl houdt. Iedere film is weer totaal anders terwijl Disney/Pixar wel ongeveer de zelfde stijl toepast op al hun films.

Leuke en vermakelijke film.

Cross of Iron verteld het verhaal van Steiner, een gedesillusioneerde peletonaanvoerder van de Wehrmacht. Als er een nieuwe officier aan het oostfront verschijnt, een trotse Pruisische edelman, krijgt Steiner het moeilijk...

De toon van de film wordt al meteen gezet als we tijdens de opening archiefbeelden zien van Duitse propaganda en verschrikkelijke gebeurtenissen uit de oorlog, dit alles begeleid door een Jongetjeskoor van de Hitlerjugend. Het contrast geeft al goed aan dat het een anti-oorlogsfilm gaat worden. De hoofdpersoon Steiner symboliseert dan ook de idioterie van de oorlog.

Cross of Iron mag dan serieus en genuanceerd van toon zijn, toch vond ik het wel jammer dat we weer Anglo-Nazi's voorgeschoteld krijgen. De Russen spreken wel Russisch en de Duitsers kunnen wel Duits zingen, wat de keuze van een Engelstalige cast alleen maar opvallender maakt. Toch speelde James Coburn een sterke rol als Steiner en de Oostenrijkse Maximilian Schell deed het ook goed als zijn rivaal.

Halverwege de film wanneer Steiner in de ziekenboeg licht, komt er een soort hallucinante sfeer over de film heen. Is Steiner gek? Dan wordt alles weer normaal en vergeten we het voorval als Steiner terug naar het front wordt gestuurd. Als we helemaal aan het einde een absurdistisch einde voorgeschoteld krijgen, waarin de Pruisische jager niet weet hoe hij een geweer moet laden worden we weer herinnerd aan de hallucinante sfeer en kun je het oordeel trekken dat de film vanaf de ziekenboeg een grote koortsdroom is geweest.

De film is mooi en vrij modern opgenomen. Het veelvuldige gebruik van slowmotion kwam indrukwekkend over, zeker tijdens de explosies als het puin in het rond vloog. Ook de onconventionele manier van editen vond ik wel wat hebben. Door het gebruik van slow-motion, het casten van James Coburn en de dramatische muziek van Ernest Gold, deed Cross of Iron me een beetje aan de stijl van Sergio Leone denken. Dit is denk ik ook de film die het meest lijkt op hoe Leone's Stalingrad film eruit had gezien.

Al met al vind ik Cross of Iron een goede oorlogsfilm. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar het feit dat we een keer een film over het oostfront hebben die niet over Stalingrad gaat kan ik wel waarderen.

"Nope. Nothing wrong here."

Goede film. Het valt me wel op dat alle Stephen King-films die ik tot nu toe heb gezien over dieren gaan en dan voornamelijk katten en honden. Dit is wel de eerste echt realistische die ik zie. Een hond kan namelijk wel hondsdol worden door een vleermuizen beet maar niet tot leven worden gewekt op een indiaanse begraafplaats.

Acteerwerk is in orde. Dee Wallace acteert goed als de hoofdpersoon. Danny Pintauro acteerde ook erg goed op zo'n jonge leeftijd maar kan soms (zeker in de auto) ook erg op je zenuwen werken.

Goed verhaal, wel zien we een tijdje alleen het gezin met z'n problemen en affaires. Ook vreemd dat we een niet zo veel van Cujo's baasjes zien. Cujo word gebeten door een vleermuis waar hij hondsdol van word. Ik vond de hele film maar zielig voor die arme Cujo, vreselijk om te zien hoe hij met stenen en honkbalknuppels word toegetakeld, oké hij maakt mensen af maar dat is voor mij minder erg (niet dat ik het niet erg vind). Hoe ze dan met die auto vast komen te staan bij Cujo levert veel lange stukken in de auto op. Aan het einde heb ik alleen maar medelijden met Cujo, wat kon hij er aan doen dat hij werd gebeten door vleermuizen. Hoe Cujo word doodgeschoten, vreselijk.

De muziek van Charles Bernstein vond ik erg goed. Soms erg dreigend en dan weer erg rustgevend. De muziek zet ook echt een sfeer; Cujo is een arme hond die slachtoffer word van hondsdolheid.

De effecten en stunts zijn best goed. De openingsscène waar Cujo word gespeld in bloed vond ik erg mooi en deed me een beetje denken aan de Hammer-films uit de jaren 50/60. De stunts met Cujo zijn ook best goed (je ziet hem wel vaak kwispelen en dat geblaf is ook nep). Net als bij Cat's Eye en Pet Cematary ben ik nu weer erg bang of er wel of niet dieren zijn mishandeld voor de film. Ik vond dat de beroemde Sint Bernard die Cujo speelt in het grootste deel van de film overleed aan maagklachten tijdens de productie. Verder zijn er voor de film 5 Sint Bernards gebruikt, een mechanische pop, een man in een honden pak en een rotwieler omdat ze de Sint Bernard soms niet gemeen genoeg vonden lijken. Tijdens de scène in de auto heeft een Sint Bernard in de neus van Dee Wallace stuntvrouw gebeten. Het bloed op Cujo was allemaal nep, ze gebruikte Karo Syrop (rode vlees saus).

Goede film.

A Cure for Wellness is een Mystery/Horror die me op positieve wijze heeft verrast. De film verteld het verhaal van een jonge zakenman die afreist naar de Zwitserse Alpen om zijn baas terug naar New York te brengen. Zijn baas verblijft in een sanatorium en eenmaal daar blijkt er iets vreemds aan de hand te zijn.

De film begint nog even in de ultra-moderne setting van New York, maar die maakt al snel plaats voor een Zwitserland waar de tijd stil heeft gestaan. Een Gotische setting met sanatorium dat sinds de jaren '50 niet veranderd lijkt te zijn. Het mysterie bouwt zich langzaam op tot de film steeds fantastischer wordt. Uiteindelijk is het zelfs een echte Gothic Horror.

Op zich jammer dat de film in 16:9 is gefilmd, composities worden dan snel flets. Toch was de film wel erg mooi geschoten. De film speelt zich af in Zwitserland, maar is opgenomen in Duitsland en dat merk je toch wel. Zwitserse politieagenten verzamelen geen Pickelhaubes.

Erg vermakelijke en onderhoudende film van Gore Verbinski (Pirates of the Carirbean) met een fijne mysterieuze sfeer. Een van mijn favorieten van dit jaar.

"I did it, Paul!"

Erg leuke Hammer-productie. Ik was erg verrast op de manier waarop het verhaal vertelt word. De flashback-structuur vond ik modern ogen op een of andere manier. Heb wonder boven wonder deze film als HD Blue-ray gevonden, het geen de kijkervaring aanzienlijk verbeterd.

Een van Cushing's beste rollen toch toch wel, hij zet een erg goede alternatieve Frankenstein neer. In tegenstelling tot de originele (uit de 1931-film) is deze Baron wat zachtaardiger tegen zijn creatie maar deinst hij nergens voor terug in naam van de wetenschap, zo blijft het niet bij graf roven en brengt hij zelfs zijn minnares om zeep. Robert Urquhart was ook een erg goede tegenspeler voor Peter, hoe het begon als een samenwerking maar dat Paul later toch terugdeinst voor Victor's plannen. Vond Christopher Lee een leuke vertolking van het monster neerzetten, moet toch zeggen ook al ben ik een grote fan van Lee en is hij dé Dracula, Baris Karloff is 100 keer beter als het monster.

James Bernard's soundtrack werkt ook hier weer goed. Van de openingsmuziek, die erg lijkt op de muziek van de 1931 versie; de erg mooie soundtrack bij de rustige scenes naar de zenuwenmuziek in de "actiescenes".

De manier waarop het verhaal vertelt is is erg fijn, de film is ook niet erg lang. Ik heb de 82 minuten goed besteed. Ben trouwens benieuwt wat er in de extra minuut van de Japanse versie zit.

Ik was al bezig met Hammer's Dracula-reeks maar ga denk ik ook eens aan de andere Frankensteins beginnen. Hoop dat de andere ook op blue-ray komen, dat kijkt toch vele male beter dan die vage .avi's die op het web te vinden zijn.

Een must-see voor de horror-liefhebber

Ik was al een tijdje benieuwt naar deze Weerwolf film van Hammer en toen vond ik een prachtige restauratie. De film verteld het verhaal over hoe de weerwolf Leon wordt geboren en hoe door woede zijn verandering wordt aangewakkerd.

Hammer geeft hier een geheel nieuwe invulling aan de mythe rond de Weerwolf. De wolf is namelijk de zoon van een verwilderde bedelaar en een vrouw die niet kan praten. Op zich leuk voor de verandering, maar geef mij maar liever het verhaal van de man die door een weerwolf gebeten wordt of nog beter een soort detective waar de hoofdpersoon er achter moet zien te komen wie de weerwolf is (Silver Bullet). Verder duurde het erg lang voor de film nou eens begon. Pas halverwege komt Oliver Reed opdagen. Hij levert een uitmuntend acteerwerk en beloofd hier al vroeg een groot acteur te zullen worden, met name de tragiek en de angst om zijn geliefde te verwonden beeld hij uitstekend uit. Helaas is het einde een beetje afgeraffeld en komt de wolf nauwelijks in actie.

De film is mooi geschoten en voor Hammer’s doen waren er veel opnames op locatie. De nachtschots waren erg sfeervol en de Weerwolf zag er goed uit. Prima muziek.

Al met al dus wat minder als verwacht, maar zeker geen slechte film uit de Hammer stal. Blijf ze toch leuk vinden die Hammer films. Met name de Dracula-film en The Hound of the Baskervilles vind ik nog steeds erg tof.

Grappig. Het leven van de gemiddelde tiener blijft mij verbazen, ben zelf nou eenmaal een autist die meer geeft om welke film hij die dag eens zal gaan kijken dan andermans mening . Op school lieten ze deze film zien en ik vind het toch wel aardig gemaakt.

Wel niet helemaal realistisch. Niemand kan zo snel typen als die text-to-speech praat en ook de mogelijkheden van de hacker worden een beetje overdreven, het is wel mogelijk een computer helemaal over te nemen uiteraard, dat is zelfs heel makkelijk maar dan moet het "slachtoffer" wel ene programmaatje op z'n computer hebben. Het is allemaal een beetje geromantiseerd, waarschijnlijk om het allemaal wat spannender te maken.

Ik snap ook helemaal niet waarom veel jongeren zulk ontzettend dom verdrag vertonnen, flauwe berichten sturen, naaktfoto's maken, als je pc gehackt word er niet wat aan proberen te doen... Kan aan mij liggen hoor.

Acteerwerk was in orde en visueel was het ook wel grappig. Ik herken me er in ieder geval helemaal niet in maar ik kan me voorstellen dat andere dat wel doen, bij BNN-KRO hadden ze diverse van dit soort gevallen uit eigen land.

Aardige Cannon-productie maar ik heb veel beter werk gezien uit de Cannon-stal.

Het acteerwerk is matig. Jean-Claude Van Damme doet het nog wel goed als hoofdpersoon. Van Damme laat ook af en toe wat grappige martial arts zien.

De muziek van Kevin Bassinson is redelijk. Tijdens de flashbacks en emotionele scènes erg mooi maar verder een beetje irritant.

De effecten zijn knullig. De bluescreens zien er niet uit en de maté-paintings ook niet. Die animatronic van de cyborg is ook om te lachen zo slecht. De make-up is wel oké en de sets zijn erg goedkoop maar wel redelijk.

Erg goedkoop camera werk, toch zitten er een paar mooie shots in. Erg vermakelijke film, die redelijk wegkijkt en niet té lang is. Redelijk.