Opinions

"Pull my finger"

In de nabije toekomst is de mens onvruchtbaar geworden. De wereld verkeerd in chaos en duizenden vluchtelingen proberen Engeland te bereiken. Theo - een voormalig revolutionair - word door de organisatie van zijn ex benaderd om hen te helpen met een geheime missie. Het in veiligheid brengen van de eerste zwangere vrouw in 18 jaar...

Children of Men is een goede Sciencefiction-film met een bijzonder sterk concept. De mens is om onbekende reden onvruchtbaar geworden en de wereld staat op instorten. En dat alles is ook nog eens op een erg actuele en (schokkend genoeg) aannemelijke manier gebracht. De vluchtelingenkampen en dergelijke versterken dat effect. Tegelijkertijd is ook het bekende Orwelliaanse dystopische concept in een hedendaags jasje gestoken. En onder dit alles zit ook nog eens een goed drama over de vader die zijn zoon heeft verloren die de kans heeft een ander kind te helpen.

Het is duidelijk een film van Alfonso Cuarón. De grauwe colorgrading, onstabiele shots (volgens mij is de hele film handheld gedaan) en maffe Britse locaties deden heel erg denken aan Harry Potter and the Prisoner of Azkaban dat hij twee jaar eerder maakte. De actiescènes met long shots waren indrukwekkend en nergens in de film krijg je echt de indruk dat er veel special effects zijn gebruikt, wat het realisme ten goede doet. De combinatie van 'underground' hippiemuziek en vage rockmuziek uit het milleniale tijdperk geeft de film ook een soort moderne uitstraling.

Clive Owen speelt een sterke hoofdrol en Michael Caine had een geinige rol als de oude hippie (grappig trouwens gezien hij in het hippietijdperk juist meer conservatieve rollen speelde).

Children of Men is een vermakelijke en bij vlagen vrij spannende Sciencefiction-film die het bekijken meer dan waard is.

Mooie film! Erg mooie en leuke film over de schattige chimpansee Oscar. Producer Don Hahn is eigenlijk een animator van Disney, hij schreef ook het verhaal en werkte eerder aan The Black Cauldron als Production Maneger. Minder ontroerend als ik verwacht had. Een beetje té kort, ik zou er best langer naar hebben kunnen kijken. De stem van Tim Allen is ontzettend irritant en verpest de film een beetje. Goede film, Mooi gemaakt, Goed gefilmd, Schitterende locaties en goed verhaal.

"Forget it, Jake. It's Chinatown."

Na Rosemary's Baby mijn tweede film van Roman Polanski, en deze vind ik zelfs nog beter.

In tegenstelling tot wat je door de titel zou verwachten gaat de film eigenlijk niet over Chinatown, de titel slaat meer op het verleden van Jake Gittes (de hoofdpersoon). De film gaat over een privé-detective die door de vrouw van een rijke landeigenaar met een hoge functie bij het Water Department word ingehuurd om hem te bespioneren. Gittes neemt foto's van de landeigenaar met een jonge vrouw en op een of andere manier komt de pers er achter en zet het in de krant. Dan komt de echte vrouw naar Gittes toe en zegt dat ze hem zal aanklagen, een paar dagen later is de landeigenaar vermoord. Gittes besluit de moord te onderzoeken maar ontdekt iets meer als waar hij naar opzoek was.

Uitstekende rol van Jack Nicholson. Hoewel ik hem zeker geen slecht acteur vind, vind ik wel dat hij meestal niet echt acteert, hij IS gewoon Jack Nicholson de man met de grijns. Hier zet hij toch een prima personage neer als de doorgewinterde privé-detective. Faye Dunaway speelde ook goed. Het schijnt dat beide acteurs niet goed met Polanski konden opschieten tijdens de productie, vooral Dunaway die zeer ernstige ruzies heeft gehad met de regisseur. Ook was er wat spanning tussen Nicholson en John Huston, Nicholson had namelijk pas bekend gemaakt dat hij een relatie had met Huston's dochter. John Huston vond ik ook sterk in deze film, hij speelt hier toch een heel andere rol als je van hem gewend bent.

Het script van Chinatown word beschouwd als een van de allerbeste ooit geschreven en ik vond het dan ook een erg goed verhaal. Al heel snel werd het spannend en de hele film door bleef ik geboeid in het verhaal. Het nogal deprimerende einde was een mooie plot-twist, origineel weer een keer een film te hebben zonder een happy end.

De soundtrack van Jerry Goldsmith vond ik ook erg sterk en voegde vooral aan de drama en het mysterieuze effect veel toe. Ook de cinematografie van Polanski vond ik erg goed mooi hoe alles vanuit de hoofdpersoon word verteld. En ook de typische jaren '30 openingstitels waren leuk.

Jack Nicholson was dol op het personage Jake Gittes en vond het dan ook erg jammer dat de vervolgen op Chinatown allemaal niet doorgingen. Daarom regisseerde hij in 1990 zelf een vervolg getiteld The Two Jakes met zichzelf in de hoofdrol.

Tot nu toe de beste film die ik van Polanski heb gezien en terecht genoteerd in de top 250. Het sterke acteerwerk, de uitstekende cinematografie en het goede plot maken dit tot een zeer goede film.

Aanrader.

Christiane F. verteld het verhaal van een jong meisje die in de Berlijnse drugscene terechtkomt. De realistische vertolkingen en het feit dat Christiane (en actrice Natja Brunckhorst) pas 14 jaar oud was maken de film tot een schokkend portret.

De acteurs waren allemaal vrij onervaren en voor figuranten zijn echte drugsverslaafden van straat geplukt. Toch is het acteerwerk zeker niet slecht. Natja Brunckhorst speelde zelfs erg goed voor haar leeftijd.

De opnames zijn niet van bijzonder hoge kwaliteit. Vaak out-of-focus en de film maakt een geïmproviseerde indruk (wat het realisme dan wel weer ten goede doet). Wel bezitten de beelden een heerlijke jaren '80 sfeer, met name het kleurgebruik in het nachtelijke Berlijn was schitterend. De muziek van David Bowie (die vooral in het begin van de film wordt gebruikt) en het concert voegde ook een leuk sfeertje toe aan het tijdsbeeld.

De film was vrij langdradig en ik vroeg me ook regelmatig af of die kinderen nooit naar school moesten. Daarnaast leek moederlief zich totaal niet met haar dochter te bemoeien (wat meer scènes tussen Christiane en haar moeder zouden fijn zijn geweest). Desalniettemin wist de film zeker te boeien en maakt vandaag de dag ook nog steeds indruk.

"God, I hate rock and roll."

Herbie meets Stephen King, en dan van de hand van briljante filmmaker John Carpenter. Het resultaat is een erg gave thriller.

Het acteerwerk in de film is helemaal in orde. De tieners doen het gezien hun leeftijd erg goed en worden naar mijn mening niet echt vervelend.

Christine is erg mooi opgenomen, mijn complimenten aan Carpenter voor de cinematografie. En uiteraard de mooie muziek, al heeft hij hier wat minder gebruik als gewoonlijk. Waarschijnlijk door alle 50s muziek die uit Christine komt. Erg leuk in het begin maar aan het eind heb je net als Leigh een gevoel van "God, I hate rock and roll.", Grappig feit is dat ze op dat moment naast George Thorogood staat.

De film voelt niet heel erg aan als een John Carpenter. De film heeft wel Carpenter's gebruikelijke muziek en visuele stijl maar het word nergens echt eng of bijzonder bloederig. De film heeft meer gemeen met andere King-films zoals Pet Sematary en Misery en is naar mijn mening ook even goed.

De effecten zijn erg goed gedaan. Bijna alles met de auto is puur stuntwerk, en ook erg goed gelukt. Het 'regenereren van Christine' is gemaakt door een replica van de auto van speciaal plastic (dat meer op metaal lijkt dan echt metaal) met robotische onderdelen van binnenuit in elkaar te trekken en dat dan achterstevoren af spelen. En een vleugje stop-motion. De hele film ziet er niet gedateerd uit.

Zoals ik al zei is de film niet echt eng maar ik vond hem wel best spannend en als thriller zeker geslaagd. Net als bij Cujo werd ik in het verhaal gezogen en leefde ik met de personages mee, maar als je echt een enge King wil moet je Misery kijken, of misschien beter nog Pet Sematary. Hoe dan ook, ik heb me uitstekend vermaakt met deze film. Weer een succes van Carpenter.

Aanrader

"What have I done... to be abandoned like this? What?"

Goede versie. Vrij knullig en goedkoop af en toe maar toch wel een van de betere.

Dickens' A Christmas Carol is zeker een van mijn favorieten verhalen ooit. Het gaat over Kerstmis (mijn favoriete tijd van het jaar) en het heeft zo'n lekker spookachtig sfeertje. Ik heb echter nog nooit een perfecte verfilming gezien. Ik had gehoopt dat deze perfect zou zijn, helaas. Maar behoort zeker wel tot een van de betere.

George C. Scott is een heel erg goede Scrooge. Ook zaten er een aantal erg goede prestaties bij onder andere van Michael Gough en David Warner. Er zatten ook slechte prestaties bij, vooral de kinderen waren erg irritant.

De effecten zijn bijzonder knullig en vond ik totaal niet geslaagt. Ook het camerawerk kon wat beter.

De film geeft wel een lekkere sfeer mee. Vooral in de spookachtige scènes. Maar kon het mij een fijn kerstgevoel geven en dat ter wel het nog lang geen kerst is.

Leuke verfilming maar het had beter gekund.

Mooie film. Vind de boeken wel veel beter. Goede en mooie film. Het CGI is nog niet eens zo erg hierin. Prince Caspian is net ietsje beter en deel drie is gewoon een b-film. Mooie lekker epische film met goede muziek en mooie actie shots. Wel echt een remake van de orginele film uit 1988. Alsan is daarin precies het zelfde en alle uniforms ook. Mooie film.

In 1944 zijn de geallieerden van plan om de gewaagde operatie Overlord uit te gaan voeren. Deze operatie is echter niet zonder risico's en president Churchill is niet van plan om weer Engelse militairen hun dood tegemoet te sturen. Al zijn aandacht gaat naar het tegenhouden van Overlord, tot ergernis van Veldmaarschalk Montgomery en de Amerikanen.

Nooit geweten dat Churchill zo tegen de plannen voor D-Day was. Brian Cox zet een erg sterke vertolking van de beroemde Brit neer. De film is af en toe behoorlijk traag en draait volledig om Churchill zelf, maar is goed geschoten en gespeeld met kenmerkende Britse kwaliteit.

Mooi portret en goed drama.

Erg interessante documentaire waarin de dialoog tussen cinema en fotografie behandelt wordt. Niet alleen fotografeerde de fotografen van Magnum de opnames van Hollywood-films en Franse films. Ze lieten zich ook door cinematografie inspireren voor documentair werk. Uit deze unieke dialoog tussen de twee mediums ontstonden een aantal iconische foto's. Neem bijvoorbeeld de samenwerking tussen Gueorgui Pinkhassov en Andrei Tarkovsky.

Na het voltooien van zijn zeer succesvolle Dieren-trilogie wilde Argento een keer wat anders en waagde hij zich aan een ander genre als de Giallo. Het was zijn bedoeling om een film te maken enkel voor het Italiaanse publiek, zodat hij geen enkele rekening meer hoefde te houden met vertalingen of buitenlandse acteurs.

De film speelt ten tijden van de Italiaanse revolutie tegen de Oostenrijkers die begin 19e eeuw Lombardije-Venetië in handen hadden gekregen. Tussen alle hectiek volgen we een dief en bakker op een anarchistisch avontuur tussen de patriotten en landveraders.

De humor in deze Argento was nogal droog en aangezien het me voor een groot deel aan La Vita È Bella deed denken, kunnen we wel stellen dat deze humor typisch Italiaans is. Op sommige momenten werden geluidseffecten terzijde geschoven en het beeld snel vooruit gespoeld, wat deed denken aan zwijgende komische films. Argento's stijl is vooral aanwezig in het camerawerk. Een aantal POV-shots en cinematische trucjes bevestigen dat dit inderdaad een film van Argento is. Geslaagd waaren de manier waarop de overgang van Rome naar Turijn is uitgebeeld en hoe een feestmaal van onder te tafel werd uitgbeeld doormiddel van de voeten van alle gasten.

De soundtrack gaf voor een deel de indruk dat iemand de muziek uit A Clockwork Orange speelt op een Atari-spelcomputer. Bij vlagen werd de film echter vrij serieus. Bijvoorbeeld beelden van de terugtrekkende Oostenrijkers, executies of het einde waarin de dief gedesillusioneerd is over de revolutie. Je zou haast willen dat Argento het komische achterwegen had gelaten en een serieuze historische film had gemaakt.

Een erg vreemde eend in Argento's euvre, al zijn er wel wat parallellen met The Phantom of the Opera die op dezelfde manier historisch kostuumdrama bevat. De humor bestond vooral uit een aantal sketches die in de film verwerkt zitten. Persoonlijk vond ik de film ook wat te lang om de aandacht vast te houden. Nee, ik ben blij dat Argento terug ging naar het Horror-genre en ons nog twee decennia veel moois heeft gegeven. Helemaal weg van zijn roots is hij hier trouwens niet gebleven, de film bevat namelijk een scène waar de boezem van de gravin wordt bespat met bloed van een gedode patriot.

Nu kan ik toch zeggen dat ik echt alles heb gezien van Dario Argento. Binnenkort mijn favorieten maar eens opzetten om het te vieren.

"It's hard to kill a horse with a flute."

Goede film. Heb hem gezien onder zijn alternatieve titel The Silent Flute. Deze redelijk onbekende en ondergewaardeerde film heeft een mooie sfeer. Het verhaal is bedacht door Martial Arts-legende Bruce Lee. Geweldige acteurs als Cristopher Lee, Roddy McDowall en Eli Wallace spelen erin. Daarbij was deze film een bron voor Kill Bill en Kung-Fu Panda.

De Kung-Fu gevechten in deze film zijn zeer matig en kunnen niet tippen aan die van Lee's eigen films. Af en toe zijn de shots tijdens de gevechten erg slecht. Zitten wel veel mooie stukjes in. De landschappen en sets zijn mooi gemaakt. Effecten zijn mooi.

De muziek van Bruce Smeaton was erg goed en lijk af en toe een beetje op Bil Conti's Karate Kid score.

Het verhaal is erg goed. Bruce Lee heeft een knap verhaaltje aangeleverd. Vooral de eind scène vond ik erg goed, Zitan is geen vechter maar een erg beschaafde man en het boek is vol van spiegels (Wat ook bij Kung-Fu Panda is met de drakenrol).

David Carradine deed het wel goed als De Blinde Man. Roddy McDowall, die iedereen natuurlijk kent als Cornelius/Ceasar in de Planet of the Apes-film, deed het hier erg goed als White Robe. Eli Wallach, die iedereen natuurlijk kend als Tuco Ramirez, deed het ook aardig als de man in olie. Christopher Lee was weer geniaal als altijd, zoals hij in een interview ook zij "Ik wil mensen verassen, anders doen dan dat ze verwachten" dat is hem hier erg goed gelukt zeg. Wel belachelijk dat hij hier zo kort in zit en word uitgelachen door die miskleun van een Cord.

Goede film! 4 Sterren omdat deze een beetje ondergewaardeerd is, een erg sterk einde heeft en Christopher Lee erin zit.

La Cité des Enfants Perdus is een erg aparte en stijlvolle film. Een soort mix van Terry Gilliam en Tim Burton's stijl in een wereld die doet denken aan een mediterrane steampunk-versie van Dark City. Persoonlijk herinnerde de film me ook aan de boeken van De Kleine Kapitein van Paul Biegel, daarin komen ook van die roestige constructies in de zee voor.

De film verteld het verhaal van een post-apocalyptische wereld waar blinde-sekteleden kinderen ontvoeren voor de slechte Krank. Krank en zijn hulpjes zijn gecreëerd door een gekke wetenschapper. Krank kan niet dromen en daarom wil hij de dromen van kinderen stelen. Omdat alle kinderen bang van hem zijn krijgt hij enkel nachtmerries. Op een dag wordt het kleine broetje van circusartiest One ontvoerd door de sekteleden en gaat hij hen achterna. Onderweg ontmoet hij het meisje Miette.

Wat hebben alle acteurs in deze film geweldige koppen zeg. Met name Daniel Emilfork (die niet zou misstaan als Nosferatu) en Dominique Pinon hadden bijzondere gelaten. Ron Perlman vertolkte een goede hoofdrol als One. Erg knap gezien hij helemaal geen Frans spreekt.

Aan de ene kant voelt de film aan als een kinderfilm, maar aan de andere kant is het ook erg duister. Het komt grotendeels door de humor en de tedere momenten dat het me aan een kinderfilm doet denken, en die Dominique Pinon zou zeker veel kleintjes aan het lachen maken. Het zal in ieder geval aardig wat nachtmerries opleveren als je dit aan kinderen voorschotelt. Toch vind ik de 16+ kijkwijzer-indicatie weer ontzettend overdreven.

Het aparte kleurgebruik is verkregen door wit geschminkte acteurs op een donkergekleurde set te filmen en de kleur dan zodanig aan te passen tot de witte gezichten op huidskleur lijken. De sets zagen er allemaal goed uit en de industriële steampunk-designs waren lekker grimmig. De CGI-effecten zoals de luis kwamen gelukkig niet al te veel voor, al moet ik zeggen dat de veroudering/verjonging-effecten er wel bijzonder goed uitzagen.

Hoewel de film erg sfeervol was wordt de sfeer die de mooie poster heeft niet geëvenaard in de film. Het duurt heel lang voor de hoofdpersonen daadwerkelijk op weg gaan naar het eiland en dan gaat alles redelijk snel. Het verhaal is erg simpel en had een aantal erg leuke en sfeervolle elementen. De muziek van Angelo Badalamenti was ook bijzonder mooi.

Al met al vind ik La Cité des Enfants Perdus een geslaagde film. De humor was niet te overdreven, het acteerwerk is goed en verder is het allemaal erg sfeervol en een lust voor het oog.

"Rosebud..."

In Amerika wordt Citizen Kane geroemd als een van de beste films ooit gemaakt. Op lijsten van Amerikaanse filmorganisaties en critici prijkt de film vrijwel altijd op #1.

Als de rijke Charles Foster Kane overlijdt in zijn persoonlijke paleis Xanadu, spreekt hij het woord "Rosebud". Een journalist krijgt de opdracht om te achterhalen wat die laatste woorden betekende en ontdekt zo de levensgeschiedenis van Kane...

Orson Welles' acteer- en regisseursdebuut. Hoe een nieuwkomer meteen de kans krijgt om zo'n groot project op touw te zetten is mij een raadsel, maar we kunnen in ieder geval wel stellen dat Welles een uitstekend acteur is. Ook onder een - voor die tijd zeer indrukwekkende - laag verouderings make-up speelt hij een sterke rol als Kane. Verder ook veel nieuwkomers die het zeker niet slecht deden.

Een sneeuwstorm. Een oude man licht op sterven in een kasteel, spreekt "Rosebud" en geeft de geest. Uit zijn hand valt een glazen sneeuwbol, stuk op de vloer. Wie kent de legendarische opening van de film niet? Citizen Kane is de eerste film die ik uit jaren '40 zie waarbij ik echt onder de indruk ben van de techniek. De cinematografie is geweldig en de vele camerabewegingen, zooms en close-ups maken de film zijn tijd ver vooruit. In Citizen Kane werd voor het eerst Deep-focus gebruikt, waardoor voorgrond en achtergrond tegelijk scherp zijn, prachtige techniek die nog vele fantastische shots zou gaan opleveren. Ook de montage is briljant, het enige dat echt gedateerd overkomt zijn de fade-overgangen. Het filmjournaal in het begin was een erg goed idee, de kijkers worden zo als het waren voorgesteld aan het personage.

Bernard Herrmann (die later met Alfred Hitchcock zou gaan samenwerken) heeft tevens zijn debuut hier. Zijn muziek creëert sfeer en spanning en ook al is het nog niet zo memorabel als wat hij later voor Hitchcock zou gaan maken, zonder de muziek zou de film niet hetzelfde zijn.

Het uiteindelijke Mystery rond de laatste woorden van de rijkaard vond ik toch een beetje teleurstellend. De film verteld op een geslaagde manier het levensverhaal van Charles Foster Kane, maar wordt nergens echt spannend of bijzonder mysterieus. Uiteraard vraag je je af hoe het zit, maar van Suspense is geen sprake. Uiteindelijk wordt het eigenlijk niet eens opgelost, maar dan zien we als kijker de slee. Wat ik niet goed begreep was waarom Walter Parks Thatcher Kane heeft opgevoed en een rijk man heeft gemaakt, terwijl hij zo ondankbaar was en ze elkaar duidelijk niet mogen. Naja, het was waarschijnlijk een van de voorwaarden die de moeder van Kane had gesteld bij het verkoop van de mijn. Met name de verhalen over de jeugd van Kane deden me denken aan de werken van Chalres Dickens. Ook grappig hoe Kane als kapitalist de respectabele New York Inquierer omtovert in een soort Telegraaf.

Eigenlijk is Citizen Kane ook een beetje een fantasy-film. Niet alleen omdat het om een fictief personage gaat dat blijkbaar verbanden heeft met veel echte gebeurtenissen, maar ook omdat we stiekem allemaal wel eens momenten hebben dat we net als Kane willen zijn. Wie wil er nou geen rijk en invloedrijk persoon zijn en gigantische droompaleizen laten bouwen. Ik dagdroom haast dagelijks over mijn eigen Xanadu - tijdens het kijken van de film kreeg ik meerdere male spontaan een nummer van Electric Light Orchestra en Olivia Newton-John in mijn hoofd - maar helaas, zoals de film maar al te duidelijk maakt, geld hoeft niet perse gelukkig te maken... Zeker niet als je perse wilt dat iedereen van je houd, zoals Kane.

Ik had er opzich meer van verwacht, maar een tegenvaller zou ik het zeer zeker niet willen noemen. Citizen Kane is met recht een echte klassieker en ik geloof niet dat ik een betere film ken uit de jaren '40. Een uitstekend portret van een fictieve krantenmagnaat en kapitalist, stijlvol en indrukwekkend geschoten.

Citizen X verteld het verhaal van de Sovjet-Russische seriemoordenaar Andrej Tsjikatilo, de Rostov Ripper. De forensische arts Victor Burakov zet alles op alles om hem op te sporen, maar wordt tegengewerkt door de omslachtige bureaucratie van de Sovjet-Unie. Enkel kolonel Fetisov deelt zijn bezorgdheid over de zaak. Het onderzoek duurt jaren en ondertussen blijft Tsjikatilo meisjes en jonge mannen en vrouwen vermoorden...

De film is gebaseerd op het non-fictie boek van Robert Cullen waarin met name de moeilijkheden van onderzoek in het Sovjetregime behandeld worden. Zodoende komen de motieven van de moordenaar misschien net iets teveel op de achtergrond. Wie de geschiedenis van de echte moordenaar leest zal zien dat de werkelijkheid eigenlijk nog veel gruwelijker was dan wat in de film aan bod kwam. Tsjikatilo werd precies een jaar voor het verschijnen van de film ter dood veroordeeld. Ondanks de claim van de Partij-vertegenwoordiger in de film dat er geen seriemoordenaars zijn in de Sovjet-Unie zijn er ruim 25 bekend die tussen 1917 en 1991 in Rusland actief zijn geweest.

In het begin ergerde ik me heel erg aan de Russische accenten van de acteurs en de stereotypen over het Oostblok die voorbijkomen. Maar uiteindelijk wende het wel een beetje en met name Stephen Rea en Donald Sutherland speelde hun rollen goed. Visueel zag de film er goed uit, de Russische setting kwam verassend goed uit de verf. De film is dan ook volledig in Hongarije opgenomen.

Al met al een sterke serial killer-film die erg origineel is door de setting en benadering.

Gister een stukje op TCM gezien.

Wel een geinige film. Het is wel grappig maar ik vond de humor er niet te dik op liggen.

Clint Eastwood doet het nog steeds erg goed en is hier erg bad-ass.

Een voldoende.

"Release the Kracken!!!"

Erg goede film!! Beter dan de remake uit 2010.

Af en toe is het wel een beetje knullig. Bijvoorbeeld de overstroming van Argos vond ik de water effecten een beetje knullig. Maar de Stop-motion effecten van Harryhausen zijn echt geweldig; De Gier, Pegasus, Calibos, Bubo, De Dioskilos, Medusa, De Schorpioenen en de Kraken zijn stuk voor stuk geweldig gemaakt. De verdere effecten vond ik ook zeker niet slecht. Wel vond ik het een beetje slordig dat Perseus na het doden van de Dioskilos geen bloed aan zijn zwaard heeft. De film oogt ook veel ouder als 1981 ik zou hem eerder schatten op 1968.

Harry Hamlin is op zich wel een goede Perseus, in ieder geval beter dan Sam Worthington, maar zijn acteerwerk is niet al te best. Laurence Olivier is een erg goede zeus, Maggie Smith is ook erg goed als Thetis. Siân Phillips (die ik ook al kende van Dune en The Battle for Endor) is hier ook weer erg goed. Judi Bowker was ook een mooie Andromeda.

De Stygian Heksen waren ook goed gespeeld en leken erg op de heksen uit The Black Cauldron.

Het verhaal vond ik een mooie mix van griekse mythologie en Sword and Sorcery, wat het toch wel is. Ik vind het verhaal wat beter dan dat van de remake, dat is veel typischer.

Ik vond dat uiltje Bubo geweldig! Ik vond het ook wel grappig dat ze die in de remake ook heel even hadden opgenomen. Bubo is eigenlijk een soort R2-D2, maakt grappige geluiden en doet erg stuntelig maar heeft toch belangrijke info voor de helden. Erg leuke uil!

Doet me eigenlijk erg denken aan Jason and the Argonauths.

Al met al is Clash of the Titans (1981) een erg vermakelijke film!

Aardige film.
Ik bel dol op typische Quests en Odyssees. Het middelste stuk vond ik daarom ook prachtig. Lijkt een beetje op Krull; Een paar mensen en een alien/monster gaan op een zoektocht met grote gevaren met als doel het redden van een prinses (en daarbij heel Argos en Perseus wil zich wreken op Hades). Het eind heeft wat weg van Dragonslayer; mensen offeren een prinses aan een monster en de hoofdpersoon moet haar redden en het monster doden.

Het mooie middenstuk duurt echter wel erg kort en het nogal saaie beginstuk duurt iets te lang. Het verhaal gaat te gemakkelijk. Pas vrij laat hebben ze alle reisgenoten bij elkaar en niet zo lang daarna zijn ze allemaal al dood bij Medusa. Gewoon van; Ja zij zijn niet belangrijk dus die gaan daar dood maar dat lekkere wijf brengen we later wel weer terug .

Ben geen fan van de CGI-effecten. Dat was ook wel erg slecht hier; het oogt erg b-film achtig.

Wel erg leuk om Liam Neeson weer eens tegen te komen. Hij doet het erg goed as Zeus. Ook Sam Worthington is niet slecht (zijn kapsel is nog steeds het zelfde als in Avatar maar het past niet echt bij het oude griekenland). De rest is ook niet echt slecht op een paar mongolen in argos na dan.

Ben erg benieuwd naar de film uit 1981, wil dit wel eens zijn in mooie 80's effecten.

" I'm sorry, Mr. President, I don't dance."

Harrison Ford is opnieuw Jack Ryan in het vervolg op Patriot Games. Clear and Present Danger is weer een sterke actiethriller met een goed verhaal en een aantal goede actiescènes.

Harrison Ford speelt hier weer een erg goede Jack Ryan, vooral wanneer hij bij de CIA wat aan het licht brengt en als hij zelfs tegen de president tekeer gaat. James Earl Jones is er ook weer even en verder waren ook Willem Dafoe en Joaquim de Almeida wel goed.

Omdat Admiraal James Greer longkanker heeft word Jack Ryan tijdelijk tot hoofd van de CIA en adviseur van de President benoemt. Hij word belast met de taak om een moord op een zakenman die bevriend was met de president op te lossen. Hij komt erachter dat dat iets te maken heeft gehad met Columbiaanse drugskartels en ontdekt nog veel meer... Een sterk plot met hier en daar wat toevalligheden.

De muziek van James Horner was wat minder als in Patriot Games maar nog steeds erg goed.

De film heeft een aantal goede actie scènes, die duidelijk niet alleen om de actie zelf gaan. De film heeft ook een goed drama-gehalte en de combinatie van actie, verhaal en drama is geslaagd. Uiteindelijk word het weer zo'n film die laat zien hoe corrupt Amerika is, eigenlijk wel goed gezien de poster en het begin enorm nationalistisch is.

Al met al weer een sterke actiethriller. Goed acteerwerk van Ford, goed verhaal, goede actiescènes en erg vermakelijk.

"No. No! NO! Stop it! Stop it, please! I beg you! This is sin! This is sin! This is sin! It's a sin, it's a sin, it's a sin!"

- "Sin? What's all this about sin?"

"That! Using Ludwig van like that! He did no harm to anyone. Beethoven just wrote music!"

A Clockwork Orange was een film die ik al erg lange tijd wilde zien. Mijn vierde film van Kubrick alweer, ik vind toch nog toe geen van zijn films perfect maar slecht ook zeker niet. Het beste vind ik tot nog toe 2001: A Space Odyssey (een prachtige film die misschien een beetje langdradig is), gevolgd door The Shining (een cinematografisch hoogstandje maar als horror-film niet heel sterk). En nu dan deze dan, op Andrzej Zulawski's Possesion na de meest aparte film die ik in lange tijd heb gezien.

A Clockwork Orange verteld het verhaal over een sombere en verknipte toekomst waarin de jonge Alex samen met zijn maten iedere avond er op uit trekt om te knokken, dronkenlappen in elkaar te trappen en vrouwen te verkrachten. Alex vrienden zijn zijn opvliegende gedrag echter een beetje zat en besluiten om hem een lesje te leren... Dan word hij opgepakt door de politie en veroordeelt tot en celstraf. Na twee jaar gevangenis wil Alex zich aanmelden voor een experimentele behandeling...

Uitstekend acteerwerk van Malcolm McDowell, die het naar mijn idee erg zwaar te verduren gehad moet hebben tijdens de productie. Verder zat de film ook vol met goede Britse acteurs die hun rol allemaal prima vertolken. Noemenswaardig waren nog David Prowse (Darth Vader in Star Wars) als de bodybuilder en Michael Bates als de ouderwetse hoofdbewaker van de gevangenis.

Gebaseerd op het gelijknamige boek van Anthony Burgess. Burgess is streng Katholiek opgevoed en schreef het boek oorspronkelijk over de christelijke vrije wil en vergeving. Hij vond dat een echte christen in staat moest zijn om de meest afschuwelijke wandaden te vergeven, hetgeen hij maar al te goed kende aangezien zijn hoogzwangere vrouw in 1944 door Amerikaanse soldaten is mishandelt, hetgeen resulteerde in een miskraam. Het boek heb ik zelf nooit gelezen, maar naar mijn idee licht de christelijke vergeving veel meer op de achtergrond in Kubrick's adaptatie. Wel komt de vrije wil aanbod door middel van de priester in de gevangenis, die van mening is dat de gevangen uit eigen vrije wil goed moeten worden en niet door middel van een experimentele behandeling. Kubrick heeft ook een aantal - voor mij als christen - toch wel vrij choquerende beelden in de film gestopt, ik doel dan op de scènes waar we Alex zien in Bijbelse taferelen en die van een nogal apart beeld op Alex nachtkastje waar vier Jezus-sen naakt schouder aan schouder staan te dansen .

Net als de hoofdpersoon uit de film houd ik erg van klassieke muziek. Ik vind de soundtrack van de film dan ook schitterend. Wendy Carlos (die later nog prachtige muziek zou maken voor The Shining en Tron) maakte voor de film magistrale elektronische bewerkingen van klassieke muziekstukken en ook nog wat originele muziek. Vooral de bewerking van Funeral Music for Queen Mary van Henry Purcell (het hoofdthema van de film) werkt uitstekend bij de beelden. Ook vond ik de tegenstelling tussen het geweld op het scherm en de rust/schoonheid van de muziek fascinerend.

Vooral de latere helft van de film vond ik erg sterk. Hoewel ik mezelf wel beschouw als een liefhebber van horror en goede actiefilms, ben ik niet zo weg van verkrachtingen en zinloos geweld (ik vond die scène waar Alex en z'n maten het opnemen tegen een andere bende dan wel weer erg vermakelijk). De nogal ouderwetse gevangenis was daarentegen wel erg leuk, vooral hoe de stijve waarden van de hoofdbewaker botsen met die van de wetenschappers van de inrichting. Aanvankelijk dacht ik dat de film zich in de jaren '70 afspeelde maar het werd me wel snel duidelijk dat het ging om een (in mijn ogen) nogal somber toekomstbeeld van een perverse samenleving (in ieder huis hangen portretten van naakte vrouwen, om een voorbeeld te noemen) met geweld en sluwe politici.

A Clockwork Orange is echt een film die je aan het denken zet. Kubrick heeft er aardig wat maatschappelijke kritiek en ethische kwesties ingestopt. Vooral het einde heeft niet bepaald een vrolijke gedachte... Daarvoor kan ik de film zeker waarderen. Daarbij komt ook nog dat de film uitstekend is opgenomen, de cinematografie is schitterend en ik vond het gebruik van natuurlijk licht erg sterk gedaan. Al met al een film die terecht gewaardeerd word en zeker origineel genoeg is voor een plekje in de top 250. Ik vind de film moeilijk te beoordelen en vind dat ik deze recensie ook maar een beetje rommelig heb geschreven, toch besluit ik om de film voorlopig een 4/5 te geven (misschien gaat dat bij een tweede kijkbeurt omhoog).

Een film die je gezien moet hebben.

"Have you recently had a close encounter?"

Naar Close Encounters of the Third Kind was ik al langere tijd nieuwsgierig en toen ik hem vandaag op Netflix tegen kwam heb ik hem meteen maar bekeken. Ik moet bekennen dat hij anders is als ik had verwacht. Dat komt misschien ook door The X-files, die de zelfde paranoïde en futuristische elementen heeft.

Als Roy Neary een elektriciteitskabel moet repareren heeft hij een 'Close Encounter' met een UFO. Na deze gebeurtenis zijn hij en anderen die de UFO hebben gezien geobsedeerd met een soort rots. Een Franse geleerde en een groep specialisten van de Amerikaanse overheid ontdekken ondertussen dat buitenaardse-wezens ergens in de VS zullen gaan landen en verzinnen een dekmantel. Neary en enkele anderen later zich echter niet tegenhouden...

Richard Dreyfuss speelde goed in de hoofdrol. Vooral de scènes waarin hij nogal gestoord over komt zijn goed geacteerd. François Truffaut was ook goed als de Franse geleerde, al begon het me op een gegeven moment wel behoorlijk te irriteren dat alles door een tolk moest worden vertaald (terwijl hij op willekeurige momenten ineens wel Engels spreekt). Verder was het acteerwerk ook zeker niet slecht.

In het begin had de film wat weg van Raiders of the Lost Ark (vooral de muziek), even later wat meer van Jaws en uiteindelijk E.T. en ook Jurassic Park een beetje. Steven Spielberg's stijl is in eider geval heel duidelijk merkbaar. Toch is Close Encounters of the Third Kind wat minder to-the-point als de latere Spielberg films. Ik snap niet zo goed wat hij precies voor ogen heeft gehad. Er zijn een paar (een beetje misplaatste) pogingen tot humor en vaak lijken mensen de hele zaak niet bepaald serieus te nemen. De film is een beetje langdradig en komt moeilijk op gang. Uiteindelijk is het ook weer best braaf met die lieve aliens, maar eerlijk is eerlijk ik vond het zeker geen slechte film.

Toch moest ik af en toe mijn lach een beetje inhouden. Dat aliens mensen toon-frequenties zouden sturen klinkt nog wel relatief aannemelijk maar communiceren met een synthesizer-orgeltje... en dan wordt het uiteindelijk nog een heel orkest ook. Naja het past wel bij Spielbergs brave en betoverende beeld van de buitenaardse-wezens. Al had ik wat meer dreiging en meer vijandigheid wel kunnen waarderen.

De film is erg mooi opgenomen. Goede cinematografie in het geweldige Panavision-formaat. Ook noemenswaardig vond ik de schitterende belichting en kleuren. Vooral de nacht-scénes hebben ook een erg mooie wonderlijke sfeer.

De special effects, verzorgt door Douglas Trumbull, waren wel erg tof. De UFO's zien er in principe uit als willekeurige vormen met disco-lichten en vooral in het begin van de film was het allemaal niet zo indrukwekkend. Maar ik moet zeggen dat het einde toch wel bijzonder mooi gedaan was met grote gedetailleerde schaalmodellen. Ook de cloud-tank effecten die voor de wolken in de lucht zijn gebruikt zijn erg goed uitgevoerd. Eigenlijk het enige dat gedateerd was waren enkele maté-paintings en slecht geïntegreerde effect-shots, en de beperkingen zijn merkbaar. Nee, visueel vind ik de film zeker de moeite waard.

De muziek is weer typisch John Williams, een erg mooie Spielbergiaanse soundtrack die erg doet denken aan latere films van de regisseur.

De beste science-fiction film ooit, aldus Ray Bradbury. Zo ver wil ik zeker niet gaan, maar de film heeft wel een fijne science-fiction sfeer. Spielberg's latere E.T. the Extra-Terrestrial is misschien niet minder braaf, maar vind toch wel een veel betere film. Vind het uiteindelijk moeilijk hem te beoordelen, maar Close Encounters of the Third Kind was toch een erg leuke film om gezien te hebben.

"You're the disease, and I'm the cure."

Cobra is een erg vermakelijke Cannon-film. Geschreven door Stallone zelf. Oorspronkelijk schreef hij het script voor Beverly Hills Cop waar hij in zou spelen, maar de studio vond zijn ideeën te gewelddadig en bovendien budgettair niet mogelijk. Toen kwam Stallone bij Cannon aan en werd zijn versie alsnog gemaakt als Cobra, deels gebaseerd op het boek A Running Duck van Paula Gosling. De film was oorspronkelijk echter nog een stuk gewelddadiger, de heftigere scenes zijn er allemaal uitgeknipt. Hoewel het een echte b-film is was het destijds wel een commercieel succes. Mijn vader heeft hem destijds zelfs in de bioscoop gezien, al vond hij het toen al een slechte film.

Sylvester Stallone is hier de ultieme badass en heeft een erg coole uitstraling. De hele look met reflecterende zonnebril, luciferhoutje in de mond en dat super gave pistool met Cobra-kop erop maken het gewoon helemaal af. Om nog niet te spreken van de super gave auto met NITRO-modus. Naast hem waren Reni Santoni (Dirty Harry), Andrew Robinson (Hellraiser, Diry Harry) en Art LaFleur (WarGames) ook goede cops. Brigitte Nielsen's derde film alweer, herkende haar eigenlijk niet, leuke rol. Brian Thompson (de Russiche Alien Assassin uit The X-Files) was toch ook best goed als de Night Slasher, ook met dat gave mes. Wel moet ik zeggen dat het acteerwerk niet heel veel waard is. Er zitten een aantal leuke oneliners in, maar het is erg eentonig meestal.

De film is wel geinig opgenomen, zitten een aantal erg mooie shots in en de film heeft een heerlijke 80s-uitstraling. Wel moet ik zeggen dat de editing nogal waardeloos is, we zien af en toe gewoon random beelden. Ook het plot is niet erg goed doordacht. Stallone mag Rocky dan erg goed hebben geschreven Cobra is helaas een ander verhaal. Al moet ik wel zeggen dat de film naar het einde toe steeds beter wordt.

Wat de film dan helemaal af maakt is de geweldige 80s muziek. Zowel de soundtrack van Sylvester Levay als de gebruikte muziek, van o.a. John Cafferty, Jean Beauvoir, Gladys Knight, Gary Wright, Miami Sound Machine en Robert Tepper, paste geweldig onder de film.

Een van de leukere Cannon-films maar zeker geen meesterwerk. Als je die echte 80s feel wil in een actiefilm van niveau kun je beter The Terminator, Black Rain, Aliens, Die Hard, First Blood, Scarface, Robocop of (wat minder 80s maar wel erg goed) The Untouchables kijken. Maar wel leuk om een keer te zien.

"Get with it. Millions of galaxies of hundreds of millions of stars, in a speck on one in a blink. That's us, lost in space. The cop, you, me... Who notices?"

Een erg sterke thriller van Michael Mann.

Tom Cruise speelt een koele huurmoordenaar en Jamie Foxx speelt een vriendelijke taxichauffeur. De chemie tussen beide vond ik erg sterk. Mooi verhaal met toch best wel een beetje diepgang, vooral in Cruise's personage.

Collateral begint meteen, geen openingcredits. En meteen al is de cinematografie van Mann perfect. Erg mooie beelden van het nachtelijke L.A., deed je terugdenken aan films als Heat.

De film heeft een erg mooie soundtrack. Niet alleen de muziek van James Newton Howard was sterk maar ook de vele tracks die zijn gebruikt waren typisch Michael Mann.

Een goede combinatie van drama en actie maken Collateral tot een erg sterke film. Mann kan het nog steeds.

"Anesthesia's the easiest job in the world until something goes wrong. It's 99% boredom and 1% scared-shitless panic."

Een jonge dokter ontdekt dat er steeds meer mensen zonder aanleiding in Coma raken na een operatie. Iedereen in haar omgeving is sceptisch en dus gaat ze alleen op onderzoek uit en ontdekt een duister geheim... Gebaseerd op het boek van Robin Cook.

Geneviève Bujold zette een goede hoofdrol neer. In het begin vond ik haar alleen vrij irritant door die feministen-onzin (je geef je man gewoon een biertje als hij thuis komt). Verder vond ik ook Michael Douglas goed in zijn rol. Verder is deze film het debuut van Ed Harris en hebben ook Tom Selleck en Richard Widmark een rol.

Opvallend aan de film vond ik hoe realistisch het ziekenhuis en de doktoren doen. Geen neppe Hollywood-onzin maar veel vaktermen en onbezorgde chirurgen. Logisch want de auteur van het boek is een medische dokter en de regisseur van de film heeft op de artsenopleiding gezeten. De personages deden me ook een beetje aan de tv-serie House M.D. denken.

De film moest even opgang komen en had in het begin een hoop ziekenhuis-drama. Maar uiteindelijk werd het steeds spannender en bleef de film je tot het einde boeien. De filmmakers waren geïnspireerd door Jaws, een film die de bestaande angst voor de zee gebruikt om spanning op te wekken. Hier wordt de angst voor het ziekenhuis benut, want zeg nou zelf, wie is er nou niet bang om nooit meer wakker te worden na een verdoving?

De film is prima opgenomen en heeft een mooie soundtrack van Jerry Goldsmith. Al was er wel niet heel veel muziek onder de film, het duurde 45 minuten voordat er überhaupt muziek was.

Spannende thriller, met enkele Horror-elementen qua angst. Aanrader.

Moomin is net als alle zogenaamd nederlandse tekenfilms gewoon in Japan gemaakt maar daar is eigenlijk niets mis mee. Moomin is best goed gemaakt. en voor kleuters en kleine kinderen zijn de verhaaltjes best leuk. In het engels met de stem van Susan Sheridan die ook in The Black Cauldron Eilonwy speeld.

"You're a funny guy Sully, I like you. That's why I'm going to kill you last."

Goede film van Schwarzenegger.

Weer vol van erg epische quotes en goede actie. Het script is niet heel geweldig en het verhaal is niet erg orgineel maar het is een erg vermakelijke film die niet verveeld.

Goede muziek van James Horner met lekker veel synthesizers.

Vermakelijke film.

Communion is een vroege Amerikaanse Slasher die ongetwijfeld is geïnspireerd door Don't Look Now. De film werd later in 1978 uncut uitgebracht als Alice, Sweet Alice en daarna in diverse zwaar verminkte VHS uitgaves.

Alice, Sweet Alice is een a-typische slasher, omdat het voor een groot deel eigenlijk eerder een somber jeugddrama is met als setting het Amerikaanse Katholieke-milieu zoals we dat ook zien in films van Martin Scorsese bijvoorbeeld. Niemand is echt sympathiek in de film. Alice is een egoïstisch kind dat alleen maar aan zichzelf denkt en vooral heel erg jaloers is op haar zusje die de volle aandacht krijgt omdat ze haar eerste communie doet. Wanneer haar zusje is vermoord weten een aantal mensen al op voorhand dat zij het gedaan heeft, waardoor je als kijker toch medelijden krijgt. Dat verdwijnt echter snel als Alice een kitten wurgt (een schokkend stukje echte dierenmishandeling) om te ontsnappen aan de avances van de huisbaas, de meest morbide man die je ooit hebt gezien. Het is jeugddrama dat vooral de nare dingen laat zien, kibbelende meisjes die overal een probleem van maken, vervelende hypocriete tantes, ouders die zeggen wat je moet voelen en denken en dan ook nog religieuze fanatici. De troosteloze sfeer van de film wordt alleen maar versterkt door het feit dat vrijwel alle versies die je van de film kan vinden wazig beeld en blikkerig geluid hebben.

Door de laag van waas heen zijn best degelijke opnames te bespeuren. De muziek van Stephen Lawrence was ook goed en hielp de sfeer van de film ook een handje.

Het mysterie wordt in de film op een goede manier gebracht en je zit toch wel even aan je scherm gekluisterd. Het lijkt steeds heel duidelijk hoe het zit, maar uiteindelijk weet de film toch te verassen. De kills zijn sterk gedaan en komen ook wat schokkender over omdat het drama ook een stuk realistischer is. Het is geen slachtvee zoals in menig slasher.

Alice, Sweet Alice is een fijne Horror-film die invloeden van Hitchcock's Psycho, de Italiaanse Giallo en Don't Look Now vertoond en daarmee een voorloper is op de Amerikaanse Slashers die later zouden volgen.

"Little girls, this seems to say / Never stop upon your way / Never trust a stranger friend / No-one knows how it will end / As you're pretty, so be wise / Wolves may lurk in every guise / Now as then, 'tis simple truth / Sweetest tongue has sharpest tooth."

Sterke weerwolf-film met een prettige sfeer.

Goed acteerwerk. Een aantal getalenteerde britse acteurs spelen mee, waaronder Angela Lansbury, David Warner en Sarah Patterson.

Erg leuke visie op het Roodkapje verhaal, dan gemengd met de Britse weerwolf-legendes. Het verhaal is ook lekker dubbelzinnig en symbolisch, vooral het einde. Eerlijk gezegd vond ik het einde een beetje tegenvallen. Een of andere gast in glitterjas (blijkt een weerwolf) vermoord je grootmoeder (iemand die altijd aardig tegen je was) en dan simpatiseer je met hem? Niet eens boos of verdrietig... Beetje raar. Ook vond ik die Rolls Royce en die figuren uit de Pruikentijd allemaal een beetje een misser, middeleeuwen heeft toch echt mijn voorkeur. Verder erg aardig met een mooi sfeertje.

De film is wel goed opgenomen, aardige cinematografie. Ook goede muziek van George Fenton, geeft de film een mysterieus sfeertje mee. Ook de synthesizers die er af en toe in zitten zijn mooi gedaan.

De wolf-transformatie zag er erg gaaf uit. De animatronics waren goed gedaan. Niet bijzonder gedateerd. Andere effecten mogen er ook wezen.

Ook een mooie poster. Hoe dan ook blij dat ik deze film heb gezien. Hij heeft me prima vermaakt en was zeker geen verspilling van mijn tijd. De moraal van het verhaal mag dan niet erg goed zijn en de film is een beetje dubbelzinnig maar al met al toch een erg sfeervolle fantasy. (Bedankt voor de tip alexspyforever )

"Let me tell you of the days of high adventure!"

Geweldige film! Goed om een keer gezien te hebben. Ik heb Conan the Destroyer en Red Sonja al wel gezien.

Erg goede cast. Ik heb de strips/boeken nooit gelezen dus ik had geen enkel probleem met Arnold als Conan en ik vind dat hij het erg goed doet. Mako is ook erg goed als Verteller/Tovenaar zo'n aziatische stem past eigenlijk best goed bij het genre. James Earl Jones is hier een erg goede bad-guy en acteert erg goed, maar man wat ziet dat haar eruit. Max von Sydow heeft ook een kleine rol en doet het erg goed.

De Soundtrack van Basil Poledouris is ongetwijfeld een van de beste in de film geschiedenis. Erg mooie middeleeuwse-stijl. Voor de muziek alleen al zou je deze film een ruime voldoende moeten geven.

Ik moet zeggen dat ik voor DE Sword-and-sorcery-film iets betere effecten en stunts had verwacht maar het was zeker niet on aardig.

Erg mooie landschappen en opnamen locaties.

Een heel erg goed verhaal! Prachtig Sword-and-socery-verhaal dat wel tot een van de origineelste behoort.

De vele erotische-scènes zijn soms een beetje onzinnig maar zijn zeker niet slecht. Al moet ik zeggen dat ik het af en toe zelfs voor Fantasy een beetje weerd vond.

Erg goede film. Moet je echt eens gezien hebben!

"Maybe they want to capture us, and torture us to death."

Een lichte tegenvaller. Ik had namelijk iets meer verwacht van deze film.

Voor Sword-and-Sorcery-liefhebbers (zoals ik) is dit wel een vermakelijke film. Je moet hem wel een beetje met een korreltje zout nemen maar echt slecht is het niet te noemen.

De acteerprestaties zijn niet al te best en sommige effecten zijn ook niet erg goed maar over het algemeen zitten er wel goede effecten in en ik vond de zwaardgevechten erg goed. De kastelen en sets waren ook erg goed gemaakt. Schwarzenegger doet het ook erg goed als Conan.

Het verhaal was is een echt Sword-and-Sorcery verhaaltje dat ik erg goed kon waarderen. Dat monster aan het eind deed me erg denken aan het monster uit Krull maar dat kan aan mij liggen.

De muziek van Basil Poledouris vond ik erg goed en is erg episch. De proloog van Mako vond ik erg goed en ik vind zo'n Aziaat eigenlijk best wel passen bij een fantasy-film.

Een meesterwerk is het niet echt maar slecht valt dit zeker niet te noemen.

Op naar Conan the Barbarian en Red Sonja (eerst nog wel zoeken).

Tegen mijn verwachting in toch een stuk beter als het eerste deel. De Britse setting is veel authentieker als dat typische New England gebeuren waar alles de 70s moest voorstellen maar de kinderen overduidelijk uit deze eeuw komen. Hier had je veel meer het gevoel dat het echt een film van die tijd was. Daarnaast is het gezin dat door de spoken wordt geplaagd hier een stuk interessanter en minder irritant. Ook zijn ze wat meer betrokken. Ik vind zelfs dat de film visueel een hele vooruitgang is omdat er meer camera-bewegingen in de film zitten.

Het blijft echter James Wan dus volledig vlijend ben ik niet. Ik ga niet liegen, The Conjuring 2 vond ik een behoorlijk enge film, maar kan je daar echt iets aan doen? De manier waarop harde geluiden ineens in de geluidsband zitten is eigenlijk ook de goedkoopste truc uit het doosje om mensen te laten schrikken. Dan valt er ook nog wat te zeggen over het ineens in beeld komen van allerlei figuren, maar dat was dan wel weer geslaagd. Ik vind wel dat Wan een beetje te warrig is in het maken van een filmscenario in deze reeks. Hij wil teveel zij-verhaaltjes erbij doen, eerst was het Annabelle en nu de non en die raggety man. Nu vond ik de Non wel een heel erg geslaagde toevoeging (al vind ik dat ik echt wel recht heb op een back-story!) maar die raggety man... Dat was echt CGI die tegenwoordig in games al niet meer geaccepteerd zou worden. Totaal onnodig.

De film begint met het verhaal van Amityville - zoals alle verhalen van de Warrens zogenaamd echtgebeurt - de film The Amityville Horror is verreweg een van de slechte en oubolligste films die ik ooit heb gezien in het spookhuis-genre. Wan heeft echter goed gekeken naar films als The Excorcist en Evil Dead (de schrik-effecten en demonische verschijningen vinden volgens mij hun oorsprong in die film). Daarnaast volgt hij alle trucjes om een film eng te maken tot op de letter. Voor een keer vind ik het ook wel wat hebben dat zelf ik als ervaren Horror-fan weer echt wat voel tijdens het kijken, maar anderzijds ergert de filmrecensent in mij zich aan het feit dat Wan hiermee ook verzaakt om een verhaal te vertellen. En verder voeld het niet heel erg origineel aan omdat het tegenwoordig heel gebruikelijk is al deze trucjes toe te passen.

Al met al dus een vermakelijke Horror-film.