Opinions

Erg goede film.

Het onderwerp dat erg lijkt op die van man on fire sprak me erg aan. Het verhaal wordt verder ook goed uitgewerkt.. Het begint allemaal erg rustig. Al snel zijn ze3 op weg en als ze een jongen tegen komen weet je mede door de titel al waar het naartoe gaat. De rest van het verhaal ontpopt zich in bloedstollende achtervolgingen en James Bond achtige actie scènes. Deze zagen er echt goed uit. Heerlijk hoe koelbloedig hij was, zoals het hoort. Bij andere films is het vaak zo dat ze eerst heel veel treuzelen, dichter bij lopen en het dan alsnog verpesten. Hier schiet hij tenminste gewoon. Heerlijk hoe hij zich bij die scène dat hij aan de buis hangt toch nog weet te redden.

Dat het allemaal erg Amerikaans was mag de pret niet drukken. Gewoon een heerlijke actiefilm die je met een korreltje zout moet nemen en gewoon niet bij na moet denken en kijken.

Acteerwerk boven gemiddeld al acteerde die dochter wel erg slecht af af en toe. Het einde het van mij ook niet zo gehoeven. Het kwam te geforceerd over dat ze nu moesten stoppen omdat die actrice natuurlijk helemaal niet kon zingen.

Heerlijke film die je niet al te serieus moet nemen.

3.5*

Prima filmpje.

Dit is een goed voorbeeld van een film die kwalitatief niet zo veel voorstelt maar gewoon gaat voor puur vermaak.

Erg sterke openingsscène, al zag ik al van ver aankomen dat hij de moordenaar zou zijn.
. Ik was meteen enthousiast over de film, de moordenaar was erg goed gecast. Jammer dat ze in het verdere deel van de film een andere acteur kiezen.

Het acteerwerk is matig, Jolie weet me wederom niet helemaal te overtuigen. De jongen in het begin acteerde erg goed, ik wil wel meer van hem zien want hiermee kon je niet veel.

Camerawerk, setting, who did it zaakje, eigenlijk gewoon alles was standaard. Ook de uiteindelijke plot twist was erg matig en zeer voorspelbaar.

krappe 3*

Interessant.

Een gegeven waardoor je spontaan zin krijgt om hem te kijken. De uitwerking, redelijk geslaagd. Hier en daar komt Hollywood toch wat te veel naar voren. Verder gewoon een erg goede film die niet verveeld.

Travis die steeds verder doorslaat en mentaal steeds vervreemder raakt van de echte wereld is erg interessant. Een goed voorbeeld hiervan is dat hij een vrouw mee neemt naar een pornobioscoop zonder er ook maar even bij stil te staan dat het een heel vreemde actie is. Een gegeven waar naar mijn idee meer mee gedaan had kunnen worden. Er wordt al veel aan gesleuteld alleen je merkt gewoon dat Hollywood er achter zit. Het blijft allemaal wat oppervlakkig. Nergens heb je het gevoel dat hij echt aan het doorslaan is of dat hij serieuze hulp nodig heeft. Hollywood komt zoals wel vaker erg bang over, bang om te falen. Net dat ene beetje te ver gaan en voor veel ophef zorgen.

Er was één ding dat wel weer erg niet hollywoods aandeed, De relatie tussen Travis en de vrouw van het arbeidsbureau. Je zou verwachten dat dit zich zou ontpoppen tot een mooie relatie alleen niets is minder waar, het is naar een uurtje al gedaan. En daar blijft het bij. Dit voelde eigenlijk als een totale opluchting aan. Geen mierzoet liefdesgemeumel maar gewoon strak bij het verhaal blijven en een mooie wending er aan geven die Travis zijn dalende lijn versterkt.

Muziek was redelijk goed. Vaak niet heel erg opvallend maar ook niet storend. Het voegde niet echt iets toe aan de film alleen dit was niet vervelend.

De Niro zet een primo rol neer. Hij weet zijn personage goed diepte te geven. Zijn versierpogingen zijn hilarisch goed en erg leuk om naar te kijken. Foster deed het toen ook al erg goed, ik herkende haar bijna niet.

Goede film, mist wat overtuiging alleen gelukkig valt de film ook nergens door de mand.

3*

Tegenvaller.

TBS is een film die ik al lang een keer wilde zien. Pieter Kuijpers is misschien wel de beste Nederlandse regisseur van het moment, met zijn serie Van God Los heeft hij een meesterwerkje afgeleverd. Ook zijn film Doodslag was erg indrukwekkend, de combinatie met Theo Maassen lijkt goed te werken. The Maassen is een van de betere acteurs uit ons land, vandaar dat ik deze film natuurlijk moest zien.

Tbs heeft me vooral teleurgesteld, alles duidde erop dat het een goede film zou worden. Theo Maassen heeft het perfecte hoofd voor zijn rol, een echte boevenkop, maar wel met een gevoelige kant. Helaas bleef het hier ook bij want wat moest hij een onrealistische rol neerzetten. Wat van hem gevraagd wordt is zo goed als onmogelijk. Een levensgevaarlijke man die verliefd wordt op een veel jonger meisje en alles er aan doet om bij haar goed over te komen. Het licht er gewoon te dik bovenop, elk moment wordt gebruikt om aan te tonen wat voor sterke band er wel niet tussen hem en het meisje gegroeid is. Daar komt ook noch bij dat Lisa Smith gewoonweg erg slecht acteert, totaal niet geloofwaardig.

Ik had Kuijpers liever andere keuzes zien maken, liever gezien dat hij wel gevoel voor het meisje zou krijgen alleen het meisje niet voor hem, omdat ze weet dat het niet goed zou zijn. Dat Max haar allemaal cadeautjes zou geven en dat het meisje mee moet spelen, dit zou voor een mooie onderhuidse spanning gezorgd hebben.

Muziek was erg goed gekozen, redt de film bij vlagen echt.

Helaas niet wat het had kunnen zijn.

Zeer zwakke film.

Dit is met stip een van de, misschien wel de slechtste komedie die ik heb gezien. Het verhaal sloeg volledig de plank mis. Normaal houd ik wel van dit soort absurde verhalen die nergens op slaan maar om de een of andere reden toch grappig zijn. Braindead is hier een voorbeeld van. De basis was al zeer zwak en de meeste grappen heb ik al 100 keer voorbij zien komen in andere films. Er zaten een aantal originele scènes in zoals de cock push up. Deze werkte alleen totaal niet. Ik zag de grap al van mijlenver aankomen en toen het uiteindelijk ook precies zo gebeurde was de teleurstelling groot. De enige scène waar ik echt om heb kunnen lachen was de paddo scène. Goed gevonden en leuk uitgewerkt. Dit is dan ook de enige rede waarom ik deze film 1* geef en niet 0.5*. Het was gewoon allemaal zo voorspelbaar en zo ontzettend flauw. bijvoorbeeld die pizza bezorger die de grootste fan werd en Tim Robbina op het eind.

Het acteerwerk was van een triest slecht niveau. Black heeft mij nog nooit omver geblazen met een van zijn films en hier bereikt hij een nieuwe dieptepunt genaamd Tenacious D. Toen ik net dacht dat werkelijk iedereen in de film slecht was kwam Tim Robbins plots het beeldscherm op wandelen. Hebben ze al het budget gestoken in een bekende acteur? Verder zag niks er echt goed uit. Tim Robbins speelde die paar minuten dat hij in beeld was erg leuk. Jammer dat ze niet meer met dit personage hebben gedaan. De film mist wat volwassenheid. Robbins wist dit voor een deel weer goed te maken alleen het is natuurlijk ook onmogelijk om dat in 10 minuten te doen.

De vormgeving sloeg ook helemaal nergens op. De duivel op het laatst en de drugswereld waar hij in beland is zagen er te slecht uit. In een bepaalde mate past het wel bij de film omdat deze ook erg over de top is alleen dit was dan weer té over de top.

Het was echt een verhaal tussen aanhalingstekens want het leek er meer op alsof ze het verhaal zo probeerde te sturen zodat ze al die losse scènes en ideeën die ze erbij hadden aan elkaar konen plakken. Zo vielen de drugstrip scène, optredensscène en eindscène volkomen uit het niets.

Als ik alles bij elkaar haal hou je bijna niks over. Geen bijzondere editing, kinderachtige humor, waardeloos acteerwerk, effecten die niet om aan te zien waren en allemaal veel te voorspelbaar

Nee dit is echt rommel, ik raad je aan die ene scène van de drugstrip
op youtube te kijken en voor de rest deze film over te slaan.

1* en meer ook niet!

deze film op mijn ipod gekeken.

moet zeggen dat ik hem toch onderschat had, in het begin vond ik de film namelijk ontzettend creepy! die vrouw-in-de-auto-scène bedoel ik hier natuurlijk. Helaas wist de film deze spanning verder in de film nergens terug te winnen.

De film draagt een hele grijze sfeer met zich mee die hier en daar een beetje opwaait door een cirkelzaag scène. acteurs speelden redelijk.

Er zitten in deze film toch echt wel een aantal ''prachtige'' scènes. zoals als ze in de gang staat en je plots die cirkelzaag aan hoort gaan, dat stuk daarna dat die man zo tussen de doeken door hem achtervolgde was wel wat cliché maar ontzettend sterk. Dan was er natuurlijk ook nog de vleeshaak scène. Ongelooflijk hoe lang hij het nog vol gehouden heeft

grootste meevaller van de film was toch wel die vrouw die zo lang bleef leven.

goede horror maar weet maar heel soms echt spannend/eng te zijn.

3.5*

Mooie beelden van een nog mooiere film.

Ik ben al een lange tijd fan van the Doors en als ik dit zie word mij maar weer eens laten zien hoe goed ze zijn. De hele film heeft natuurlijk een bijzondere sfeer. De originele beelden spelen hier natuurlijk een grote rol bij. Ik vind dat ze prachtig in beeld hebben gebracht hoe Jim Morrison na de afgrond ging. Wat ik opmerkelijk vond aan deze documentaire is dat het net leek of Jim er zelf niks aan kon doen. Alsof hij een klein jochie was dat dingen wilde uitproberen. Alsof de duivel wilde dat hij zo naar de afgrond werd gebracht. Zijn verschillende stop pogingen het aandachtig luisteren naar de bandleden als ze hem weer er op wijzen. Veel meer heb ik er niet over te zeggen maar ik weet wel dat deze docu me ontzettend geraakt heeft.

4.5*

Goede film.

Titanic is toch wel een film waarvan het concept een stuk beter is uitgewerkt dan dat ik van te voren had verwacht. Het hele liefdesverhaal is op een prachtige manier uitgewerkt. Het is een van de weinige films die een glimlach op mijn gezicht zet bij het zien van twee personen samen. Je kan dan ook zeker stellen dat er een goede chemie is tussen de hoofdrolspelers. Ze acteren allebei erg goed. Het liefdsgedeelte van de film is dan ook zeker het mooist. Wat er op volgt is eigenlijk allemaal net wat te cheesy, net wat te veel hollywood.

Het gebeuren met het schip tussendoor tegenwoordig tussendoor mag dan wel mooi zijn en het getuigd ook zeker voor de liefde die Cameron heeft voor de Titanic. Toch haalde het je net weer uit die sfeer. Als de ''Jack, I'm flying'' scène net is geweest, wat ik veruit het mooiste stuk van de film vind dan is er toch even die teleurstelling als er weer naar het huidige schip wordt overgegaan. Je wordt net even uit het mooie sfeertje gehaald. Het roept zelf een beetje irritatie op. Hè ga nou gewoon verder met het verhaal.

De ramp zelf is uiterst realistisch vormgegeven. Het moment dat het schip als het ware stijgerd en je zo de afgrond in kunt kijken komt in 3D nog beter tot zijn recht. Er wordt tijdens de ramp ook goed laten zien hoe vreselijk de rijke mensen zich gedragen hebben, iets wat ik ook niet snel zal vergeten.

De soundtrack is absoluut subliem, soms ingetogen en dan ineens komt weer die omslag. Net genoeg om de tranen uit je ogen te trekken.

Het einde waarbij Rose alsnog sterft vond ik helemaal niks. Het was allemaal net wat te veel. Die man die drie jaar na de Titanic heeft gezocht en ineens door krijgt dat het toch allemaal om de mensen draait. En dan ook nog Rose die de diamant laat vallen en vervolgens als klap op de vuurpijl ook nog eens Jack die daarna op haar wacht. Jammer, het was beter geweest als het verhaal op het huidige schip nog meer op de achtergrond was gebleven. Wat nu over blijft is een prachtig liefdesverhaal dat je wel moét raken.

4*

The Three of Life

Een film waar ik al lange tijd naar uitkijk. Dat zware films met een duidelijke symboliek me goed blijken te liggen merkte ik al door Irréversible en Rabbits. Een film als The Tree of Life leek me hier goed voor geschikt, vandaar dat ik hem vandaag heb bekeken. Het resultaat is werkelijk verbluffend. De symboliek gaat erg diep, althans mijn invulling ervan.

Het eerste half uur was bijzonder goed. Je krijgt de ene spectaculaire visual na de andere. Nergens werd het storend, verbluffend mooi.

De symboliek is toch hetgeen de film zo bijzonder maakt. De kop The three of Life is zeker geen typefout zoals sommigen misschien vermoeden. Het is de driewoordige samenvatting van hoe ik de film zie. De drie bestaan eigenlijk uit kind, ouders en hiernamaals (god). De ouders hebben in dit geval voor zichzelf de taak om hun kind klaar te stomen voor de maatschappij, de wereld en alle harde dingen die er bij horen. Het succes moeten halen in de maatschappij waar de vader in dit geval voor gaat is er goed ingebracht. Hij wil zo graag voor het succes gaan dat hij vergeet wat echt belangrijk is in het leven, de liefde voor zijn gezin en kinderen. Tot het eind geeft hij zijn kind mee dat succes het belangrijkste is en dat je als je succes wilt bereiken niet altijd even aardig kan zijn. Op het eind komt de vader hier van terug en verteld hem hoe veel hij wel niet van zijn zoon houd. De zoon vult dit vervolgens op zijn eigen manier in: je kunt niet gelukkig zijn als je niet geniet van de dingen, als je er niet van geniet zal je leven als een flits voorbij gaan.
Dit is de eerste overgang van The Three of Life. De tweede overgang komt wat meer tegen het einde aan. Dit is de overgang naar het hiernamaals. Je ziet hoe iedereen elkaar weer ontmoet en uiteindelijk het ultieme geluk bereikt. Iedereen is gelukkig en heeft geleerd van het leven. Zo heeft de vader de les over geluk pas later geleerd als de zoon die het al op vroege leeftijd doorhad. Het einde zie ik meer als een herontmoeting in het hiernamaals als ze allemaal eenmaal gestorven zijn. Ze hebben op hun eigen manier de weg naar het geluk gevonden en dat is wat uiteindelijk telt en volgens mij ook wat de film aan de kijker probeert over te brengen.
Het licht staat in de film symbool voor het geluk, dit betekent automatisch dat het donker symbool staat voor het niet gelukkig zijn. In het begin van de film als de jongen op een slechte manier door zijn vader wordt behandeld zie je een shot van een lantaarnpaal. Als er vervolgens een paar erge dingen gebeuren zoals het sterven van zijn broertje groeit hij verder van het licht af. Je krijgt een shot te zien waarbij hij op een paar meter afstand van de lantaarnpaal. Zijn broertje waar hij waarde aan hechte is gestorven en dat doet pijn, uiteindelijk weet hij wel beter hoe hij om met gaan met het waarde hechten aan dingen en realiseert hij zich dat de dingen eindig zijn en leert hij er mee om te gaan. Op het eind zie je ook de moeder die met een klein lucifertje in een donkere kamer staat, met andere woorden slechts een beetje geluk. Als ze vervolgens de deur open doet en je als kijker verblind wordt door het licht concludeer ik dus dat het de overgang is naar de hoogste vorm van geluk.

Acteerwerk was goed, Pitt en Penn stellen meestal niet teleur en ook hier deden ze het niet slecht. Het meest verrast ben ik toch door de jongere acteurs. Ze deden het eigenlijk allemaal goed met als uitschieter de jongen die de kindhoofdrol had.

Het enige wat storend aandeed was de editing. Ik heb regelmatig geteld en bijna altijd duurden stukken film niet meer dan 4 tot 6 seconden voordat er naar een ander standpunt werd overgeschakeld. Waarschijnlijk was Malick bang voor verveling te zorgen. Het schakelen werd naar een tijdje toch behoorlijk storend.

Een geweldige film die ik pas een complete invulling kan geven na hem een paar keer gezien te hebben. Toch is het nu al een van mijn favorieten.

5*