Log

Nipte voldoende.

Bij momenten een leuke ode aan de rockscène van de jaren 1970, maar naar het einde toe stoorde ik mij alsmaar meer aan het moralistische gezwets van 'dicht bij jezelf blijven' en dat soort dooddoeners. De charme, die de film in het begin wel echt heeft, smelt zo als sneeuw voor de zon en dan is een speelduur van twee uur ruimschoots genoeg voor mij. Blij dat ik hem gezien heb, maar ik blijf op mijn honger zitten wat betreft Cameron Crowe.

2,5

Middelmatig.

Vrij leeg, maar wel vlot thrillertje. Een product van z'n tijd en dat is er aan te zien, maar ik vind dat wel leuk. Tot de actievolle finale vind ik het eigenlijk nog bovengemiddeld. Dat kat-en-muisspel is gewoon goed gedaan, zonder meer, en Rusty Nail is een toffe tegenspeler, zij het zonder gezicht. Erg origineel is het allemaal misschien niet, maar met anderhalf uur aan speeltijd kan je eigenlijk amper sukkelen met deze tussendoor.

2,5

Tja.

Uiteraard totaal onnozele horrorkomedie en niet echt mijn ding. Wel goed dat de makers achter hun keuze stonden en daar echt tot het einde in geloofd hebben. Het blijft immers vol absurde dingetjes zitten. Het zijn de kleine, soms spitsvondige details die mij het meest konden doen genieten van de humor - denk aan de clown die in ministapjes de cel instapt, om maar iets te noemen. Dat is grappiger dan kijken naar de slechte acteurs die hysterisch doen als ze een clown zien. Een beetje meer echte horror had in die scènes misschien geholpen, maar het moest in de eerste plaats een klucht blijven. En dat is het zeer zeker.

2

Redelijk.

Niet echt mijn lievelingsgenre, maar Steven Soderbergh kan er met z'n iPhone toch iets van maken. Het oogt een beetje studentikoos, maar dat levert dan weer de nieuwsgierigheid op om te zien wat er nog allemaal komt. Claire Foy is bovendien een uitstekende cast - haar mimiek doet je toch een tijdlang twijfelen hoe de vork in de steel zit. Niet dat het een echt verrassende finale oplevert, maar onderhoudend is het allemaal wel.

3

Goed.

Magdalena Kolesnik is ijzersterk in haar rol als fitfluencer. De eerste vijf minuten zijn nogal schreeuwerig en dan doet ze me denken aan een Camille Dhondt-achtig typetje, vol roze hysterie. Maar da's uiteraard schijn en eenmaal de fim echt begint is het een kwestie van langzaamaan met haar mee te leven.

De film blijft een tijdlang op de oppervlakte. De ene zal dat misschien een tikkeltje te gezapig vinden, maar ik vind het wel leuk dat het niet meteen duidelijk is welke kant de film opgaat (los van het karakterportret en de leegte). Sweat is visueel ook wel oké, zonder er echt boven uit te steken. Ik had dat iets meer uitgesproken verwacht en dan met name het contrast tussen de glitter van de influencerwereld en de tristesse van een ex-Sovjetland. Dat valt allemaal nog wel mee. Het is enkel nog het einde in die tv-studio dat ik te zwak vind na alles wat er gebeurt.

3,5

Niet slecht.

Zeer goed geacteerd en authentiek gebracht: Ken Loach is een regisseur die dit soort sociale drama's goed in de vingers heeft. Het is alleen niet zo mijn genre. Filmisch zeer bescheiden gebracht, want men zet natuurlijk in op de rauwe leefwereld van de sociaal zwakkeren en dat behoeft niet al te veel toeters en bellen. Het is voor anderhalf uur film wel zéér veel drama en miserie. Elke tien minuten wordt er nog een schepje bovenop gedaan. Dat staat mij toch een beetje tegen, ook al is het natuurlijk de bedoeling dat je als kijker doorhebt dat die mensen in een vicieuze cirkel zitten. Na een tijdje heb ik het dan meestal wel gehad, maar het spreekt wel in Loach' voordeel dat hij er niet plotsklaps een happy end aan breit.

3

Goh ja.

Best oké wel; een kindvriendelijk familiefilmpje met een relatief serieuze ondertoon. Ik had het alleszins een stuk luchtiger verwacht, maar zelfs na de moeizame start blijft het toch redelijk tragisch (al weet ik niet of dat per se het juiste woord is). Het beetje humor is niet echt aan mij besteed. De credit van Brad Pitt is dan ook nog wellicht het beste mopje.

2,5

Goed.

Toffe science-fiction. Niet bijster verrassend qua verloop, maar dat is voor mij meestal bijzaak als al de rest goed gedaan is. Dat is hier het geval. Soms wat lomp gebracht of geacteerd door Logan Marshall-Green, wat de film een zekere cynische ondertoon geeft. Met een eerder beperkt budget kan men alsnog deftige CGI voorschotelen en eveneens enige dynamiek in de actiescènes brengen. Het is allemaal keurig gedaan, zonder dat het nu echt een kleine parel is. Gewoon een goede film, maar da's tegenwoordig ook al wat.

3,5

Goh ja.

Wat moet je er nog van denken? Die Liam Neeson is toch al een jaar of 10 aan het opdraven in gemakzuchtige actiefilms, maar met Ice Road: Vengeance - een sequel waarvan ik het eerste deel niet gekeken heb - glijdt hij toch erg ver af. Veel slechter kan het allemaal niet worden, zelfs voor een b-film. Nepal is wel een tof land en de perfecte locatie voor een avontuurlijke actiefilm, maar dan moet er enig talent achter de camera staan om het er uit te halen. Dat is hier niet het geval. De film is zwaar onevenwichtig en zo zit je wel eens naar een tiental minuten mechanica op z'n McGyvers te kijken, terwijl men eigenlijk opgejaagd wild is. Ach ja.

1

Meh.

Tijdens de eerste scène wordt meteen duidelijk dat je, ondanks de aanwezigheid van Pierce Brosnan en Samuel L. Jackson, naar een rasechte b-film aan het kijken bent. Zeer lomp in beeld gebracht en schabouwelijk geacteerd. Nadien krijg je nog een teveel aan plot voorgeschoteld. Wat twistjes hier en daar, maar die vooral afleiden. Het is niet meteen duidelijk waar het allemaal naartoe wil. Of ja, eigenlijk wel, maar men tracht voor elk personage een grijze zone te creëren. Much ado about nothing, meer levert het ook niet echt op.

2

Tof.

Erg nineties allemaal, maar ik vind zo'n typisch product van z'n tijd wel leuk. Beetje Mean Girls-achtig (allez, Mean Girls is Cluesless-achtig), maar dan een stuk beter. Het is allemaal vrij nietszeggend, maar ook niemendalletjes kunnen leuk zijn. Alicia Silverstone doet het oké, de rest ook. De humor valt beter te pruimen dan ik op voorhand dacht, maar het blijft natuurlijk wel een brave satire op een meisjeswereld.

3

Niet goed.

Vrij simplistische, ietwat schreeuwerige survivalfilm. Met kinderen, en mogelijk ook vooral op iets jongere kijkers gericht. De moraal ligt er dik op, maar maakt de film er niet beter op. Minstens de helft van de kinderen kan niet acteren en dat helpt de zaak evenmin vooruit. De moorden zijn iets explicieter gebracht dan ik had verwacht gezien de kinderlijke toon, misschien dat de film daardoor nog een zekere indruk kan nalaten bij sommigen.

2

Tof.

Misschien wel de sterkste film die ik tot dusver van M. Night Shyamalan gekeken heb - en ja, The Sixth Sense hoort daar bij. Ik heb wel Unbreakable en Glass niet gezien, wat met Split een trilogie blijkt te vormen. Niet dat het veel verandert aan de film. Split staat op zichzelf en is een keurig gebrachte thriller. Hier en daar komen er wat horrorelementjes aan te pas, maar het blijft Shyamalan dus het is vooral een beetje bevreemdend, niet per se eng of gewelddadig. James McAvoy doet het goed in zijn rollen - ook wel dankbaar om als acteur een handjevol typetjes te mogen acteren. Ik vind de dames echter niet slechter acteren.

3,5

Uitstekend.

Enerverende oorlogsfilm, deze Warfare. Of het allemaal zoveel realistischer is dan we gewend zijn? Geen idee. Het is in ieder geval wel een stuk spannender dan de typische snelle cuts en het hoge tempo dat Hollywood ons doorgaans voorschotelt. Alex Garland en Ray Mendoza maken er geen opzichtige Amerikaanse bombast van; de militairen zijn voor een groot stuk toch ook maar gewoon mensen die last hebben van de spanning en het gevaar. Users die in hun mening schrijven dat er te weinig of niks (huh?) gebeurt, kan ik met de beste wil van de wereld niet begrijpen. Er gebeurt net veel, voor een film van amper anderhalf uur. Voor mij de beste film van 2025, althans voorlopig toch.

4

Zo, zeg.

Belabberd verkleedpartijtje waarin Christopher Lee er niet veel van bakt als Jekyll/Hyde (met andere naam). Horror heeft vele gezichten, maar dit subgenre waarin Lee vaak een hoofdrol vertolkt, is toch een zeer specifiek soort horror, een soort waarbij ik enige spanning maar niet weet te ontdekken. Amateurtoneel, verder geraak ik niet. Het is niet eng of prikkelend en bovendien hopeloos gedateerd.

1

Behoorlijk.

Verfilming van een toneelstuk. Doorgaans is dat een rode vlag voor mij en het oeverloze gezwets komt mij ook iets te gekunsteld over om er echt in mee te gaan, maar het is niet dat Trio veel fout doet. Ik vind de leegheid van het bestaan van de drie personages nog best goed gebracht. De afstoting en aantrekking daarentegen is zeer ongemakkelijk om naar te kijken. Geen idee wie in godsnaam met zijn broer zou "concurreren" voor de aandacht van iemand die betaald is om aandacht te geven. Beetje een bizar uitgangspunt, althans voor mij toch. Ik ben dan ook blij dat het laatste kwartier bits is.

3

Middelmatig.

Agatha Christie light met een blik ouder wordende acteurs. Niet de eerste de beste acteurs, wel gevestigde waarden als Helen Mirren en Ben Kingsley, die helaas wat onderbenut blijft. Het begin is oké, het sfeertje klein en Brits genoeg. Maar uiteindelijk is het moordmysterie nu ook weer niet zo geweldig inventief en de samenvoeging van de oude en de nieuwe zaak al helemaal niet. Beetje vergezocht en het maakt dat naarmate het einde nadert, de komische ondertoon naar de achtergrond verdwijnt. Spijtig.

2,5

Oké.

De eerste poging van Adil El Arbi en Bilall Fallah kon ik niet echt een succes noemen. Ik had dan ook weinig verwachtingen bij dit vierde gedeelte, waarvan ik eigenlijk al vergeten was dat het bestond. Maar bon, de film bestaat dus wel degelijk en, wederom met onze Belgische kompanen aan het roer, is het mijns inziens een verbetering ten opzichte van deel 3. Dit terwijl er in de basis nauwelijks wat veranderd is. Martin Lawrence en Will Smith doen hetzelfde als ze 30 jaar geleden deden. Wat mopjes over Lawrence's omvang die erbij gekomen zijn, maar daar blijft het bij.

Veel lawaai en gedoe, uiteraard, de familie die er ook af en toe bij betrokken wordt, .. Adil en Bilall jagen het formulewerk erdoor aan een behoorlijk hoog tempo. Ze doen ook hun uiterste best om de videoclip-look te houden. Dat levert hier en daar wel een toffe scène op, maar soms mocht het nog wat langer duren. Ik mis een scène zoals in Patsers in dat gangsterhotel. Terwijl er in deze productie toch meer budget voorhanden was. Al bij al wel gewoon wat ik van een Bad Boys verwacht. Beter dan het vorige deel, maar aan Michael Bay's niveau gaat er, vrees ik, nooit geraakt worden.

2,5

Niet mijn ding.

Het is niet de eerste keer dat de zgn. meester van de suspense mij vooral niet op het puntje van mijn stoel laat zitten. Qua opbouw zijn er opmerkelijke keuzes gemaakt, waardoor het tweede deel als ballast aanvoelt. Grootste manco zijn voor mij wel gewoon de personages die zich onnatuurlijk gedragen, niet geholpen door acteerwerk dat toentertijd als de norm gezien werd. Het is dusdanig over-the-top dat het mij irriteert. Zeker James Stewart is niet te best. Kim Novak betert zienderogen zodra ze haar tweede rolletje mag spelen. De diepe finale in de toren, met als toppunt een non die van het niets verschijnt en de noodlottige val veroorzaakt, lijkt uit een parodie op deze film te komen.

1,5