Opinions

Wat een mooie aangrijpende film! Verhaal is er niet veel maar de leuke visuele uitwerking van Danny Boyle maakt er echt wel iets geweldigs van. Beelden, montage, camerawerk zijn gewoon indrukwekkend. En lang geleden dat ik nog eens een film heb gezien dat zijn definitie ten goede doet. 127Hours verteld zijn hele verhaal echt bijna enkel door beelden. Niet dat hij dialoog vrij is, maar je zou bij wijze van spreken deze film op mute kunnen zetten en nog perfect kunnen volgen. De kracht van een goed scenario. Maar zou wel jammer zijn want een groot pluspunt was dan ook wel de prachtige soundtrack van A.R. Rahman. Verder dus allemaal heel fascinerend om te volgen en op een bepaalde manier ook spannend. Ik ergerde me totaal niet aan de flashbacks/hallucinaties, vond ze juist mooi en dromerig en gaven de film iets uniek en de nodige variatie. James Franco speelt heel sterk hier, doet het echt goed met emoties en draagt ook de hele film zonder probleem in zijn eentje.

Ik heb me geen moment verveeld ook al zien we hier slechts 1 personage in 1 decor. De hele film blijft boeien en blijft altijd wel goed... tot op het einde. Dan gaat de film een niveau hoger. Eerst de nu al legendarische amputeer scène, die me meer pijn deed om naar te kijken dan eender welke 'gore' scène die ik in jaren heb gezien. Heel realistisch en sterk in zijn opbouw. En dan komen we bij het stuk waar zijn wilskracht wordt beloond... dat hij mentaal en fysisch nog leeft... en hij dat water vind en gered wordt ... genietend van die zon... en dan met die muziek daar bij...Ik weet niet echt wat het was maar die scènes hadden een onkenbare kracht en ik vond het zo ontzettend aangrijpend en mooi! Het sterkste einde die ik in 2010 heb gezien. Nee, in jaren! En dan als zijn voorspelling/droom uitkomt en toch nog een zoontje krijgt deed me bijna een traantje wegpinken. Het feit dat hij nog een mooi leven gaat verder leiden en leven creëert terwijl hij zo zo dicht bij de dood zat... Een man om naar op te kijken! Echt een pracht film en ik vind het dan ook zo jammer dat ik al wist hoe die ging eindigen. Misschien had die nog wel een grotere indruk op me kunnen achterlaten.

4.5*

Hier keek ik al een tijdje naar uit! Het filosofisch thema en sci/fi element in deze film is iets wat ik me al mijn hele leven afvraag, vandaar dat de film meteen mijn aandacht greep. Hoewel het eerder de weg er naartoe was en we niet effectief zien wat de gevolgen zijn van een earth 2 waar exact het zelfde gebeurt als hier vond ik wat minder. Want stiekem was het dat wat ik wou zien. Wat zou je zeggen of doen als je jezelf tegenkomt? Maar dat neemt niet weg dat dit toch een zeer mooie film is die earth 2 op een hele mooie manier eerder als een symbolische verlossing gebruikt. Dat in een sterk verhaal met het filosofisch thema dat toch wel wat levensvragen bij een mens doet oproepen.

Ik hou van die low budget films die zo'n 'grootschalig' verhaal vertellen. Al wat je nodig hebt hier is een goed scenario en een cgi aarde in de lucht. Creatief omgaan zonder miljoenen uit te geven. Visueel ook zeer fijn gedaan, heerlijk camerawerk en montage, lekker rauw zoals ik het soms graag heb. Zeer mooi geacteerd van de twee hoofdrollen. Het mindere was wel dat ik het toch wat voorspelbaar vond wat er tussen die twee ging gebeuren. Maar de film slaagt er toch in om het voor de kijker zeer beklijvend te houden.

Another Earth is wel een van de betere films die in dit jaar heb gezien met een prachtig overdonderd laatste shot dat onder je vel kruipt en je even doet nadenken. Het trekt de film een halve ster omhoog en geeft een frustrerend maar toch voldaan gevoel. Ik moest na afloop ook denken aan Inception. Waar die film slechts een 'poging tot' heeft gedaan in zijn laatste shot, slaagt deze film er 100% in en is zoveel meer effectief dan die film ooit mag dromen.

Dikke 4*

Weer zo'n klassieker die ik na vele jaren willen eindelijk heb gezien. Mijn derde Wilder en de man blijft echt hoog bij mij zitten. Na het briljante Sunset Blvd. en het heerlijk grappige Some Like it Hot heb je The Apartement. En deze films hebben altijd alles wat een goede film nodig hebben. Goed scenario, regie, sfeer en acteurs!

Het verhaal hier, en vooral voor zijn tijd, was bijzonder leuk en origineel. (Loft heeft wel veel van deze film gejat ) Het drama is nooit zwaar en alles blijft idd luchtig. De dialogen zijn lekker en met de geniale(!) Jack Lemmon, die het perfect speelt komt alles mooi tot zijn recht. Het camerawerk en regie van Wilder zijn weer geweldig, net als in zijn andere films die ik heb gezien. De man is bijzonder in zijn vak en ook hier slaagt hij er in om een goede sfeer aan zijn film te brengen.

Een terechte klassieker dat lekker wegkijkt met een leuk samenspel van acteurs en grappige situaties in een mooi origineel (voor zijn tijd, maar zeker nog niet gedateerd) verhaal waar iedereen wel van kan genieten. Komedie, romantiek, feel good,... als je dat zoekt kijk dan naar deze must see! Echt puur genieten! Een film als deze maken ze nooit meer.

Shut up and deal!

4*

Nadat Thor Ragnarok en vooral Infinity War me eerder dit jaar verrassend nog konden smaken (in dit Marvel tijdperk waar ik toch echt moe van ben geworden), vond ik Black Panther met afstand de zwakste Marvel film die ik tot nu toe heb gezien.

Eerst en vooral vond ik de film er erg goedkoop uitzien, met lelijke CGI/greenscreen en actie die erg pover in beeld werd gebracht. Het hele Afrika kitch met een hoog tekenfilm gehalte paste verder ook voor mij totaal niet in dit MCU universum. Het leek allemaal op een soort mislukte kleurrijke parodie. Een poging overigens waar Guardians of the Galaxy wel met succes in was geslaagd. Net als zijn humor, waar Marvel toch ook voor bekend staat hoe flauw soms ook, werkt in deze film nu eens op geen enkel moment en is gewoon tenenkrommend slecht. Maar het dieptepunt was toch dat zeer geforceerd politiek correcte sausje in bijna elke scene met betrekking tot zwarten.

Voor mij is het onbegrijpelijk dat dit zo’n kassucces/fenomeen is geworden in Amerika als ik het puur beoordeel als de zoveelste superhelden film. Of is het omdat dit volgens hen de zogezegde “eerste” film is in een White Hollywood waar zwarten eindelijk eens de hoofdrol hebben? Wat natuurlijk allemaal dikke onzin is.

Maar PC-issues aside, is het misschien wel de slechtste grote Hollywood blockbuster film die ik in jaren heb gezien. Erg zwak gemaakt met cartooneske personages in een voorspelbaar saai verhaal, en dat op geen enkel moment ook maar iets nieuws of leuk met de Marvel formule doet.

Boyhood is uniek en één van de beste films van het jaar, laat dat duidelijk zijn. Maar Boyhood is het voor mij toch net niet geworden. Laat me even negatief doen om enkele details in de best gereviewde film van de voorbije jaren, want na 10 jaar geduldig wachten, en hopend op een meesterwerk, verdien ik dat wel.

Ik ben een enorme liefhebber van Linklater, uiteraard met name zijn fantastische Before trilogy. Maar hij zal nooit echt een grote favoriet van me kunnen zijn en dat heeft te maken met zijn visuele stijl en beeldtaal. Wat ik altijd jammer vind aan Linklater is dat hij enkel strikt wil registreren op de meest klassieke manier, wat resulteert in dat er nooit iets bijzonders met het beeld of camera gebeurd. Dat is uiteraard niet altijd nodig, maar voor mij is het een heel belangrijke factor in cinema. Om het even grof te zeggen, ik heb niet 1 mooi shot in deze film gezien. Alvast niet dat ik me kan herinneren. De film miste gewoon die sfeer, wat ik altijd wel zoek en wil, en wat voor mij soms een film volledig kan breken of maken.

Zoals hier boven al gezegd deed de soundtrack me ook weinig, terwijl ik sommige van mijn favoriete bands heb voorbij horen komen (Arcade Fire!). Het is het enige wat echt 'gimmicky' voor mij aanvoelde in deze film. Het leek vaak alsof dat de (bekende) nummers er slechts werden onder geplakt om een tijdsaanduiding te geven. Maar het had gemakkelijk eender welk nummer kunnen zijn omdat het weinig in functie met het beeld werd gebruikt. Soms is voor mij zelfs sfeer en gevoel veel belangrijker dan wat er verteld wordt.

Nu, dat zegt natuurlijk genoeg over deze bijna 3u durende prent, waar ik toch erg geboeid heb zitten kijken en me geen moment heb verveeld. Dat dus dankzij het scenario en het acteursspel. Natuurlijk ben ik daarvoor toch bij Linklater, want op dat vlak is hij gewoon één van de beste van vandaag.

En toch voelt het ook scenarieel als een gemiste kans voor mij. Er is van vooraf aan heel bewust gekozen om slechts de kleine, soms bijna nietszeggende momenten te tonen. Om clichés te vermijden blijkbaar. Hoewel ik er toch erg veel heb gezien, en veel ervan in andere films beter heb zien doen. En vreemd genoeg zelfs clichés heb gemist! Oh wat had ik graag de eerste kus gezien…

Maar waarom het voor mij niet de ultieme coming of age film is geworden, komt doordat er nooit echt een conflict is. Conflict dat nodig is om het karakter in te kleuren, en de betreffende een gevoel van evolutie te geven (wat hij schitterend toepast in de Before trilogy.) Nogmaals, een erg bewuste keuze hier van Linklater, die al het dramatische overslaat, maar toch heb ik het gemist. Mason is nooit echt gelukkig, maar ook nooit echt ongelukkig, en dat stoorde me ergens. Hij loopt er maar wat rond als tiener. Hij leidt, uiteraard onbewust (op de dronken stiefvader na), het meest simpele en beste leven dat je kan hebben. Opgroeien is toch zo moeilijk, en hij komt er verdomd gemakkelijk vanaf. Althans zo zien wij het. En jezelf vinden, wat zo kenmerkend is voor de tienerjaren (wat zelfs duidelijk wordt aangekaart) is amper, zelfs nooit echt verder geraakt geweest. Ik ben echt Mason geweest op zoveel manieren, daarom dat ik het heb gemist. Ik wou dat ik meer deel kon zijn van zijn 'emotionele reis'. Erg jammer want alle elementen daarvoor waren gewoon aanwezig.

Nu Boyhood doet zoveel ander goeds, maar er is een kleine frustratie in de zoektocht naar perfectie, omdat het voelt als een film dat gemakkelijk mijn top 10 kon betreden. Het is gewoon niet de film geworden die ik zocht en hoopte te vinden. Dus het ligt meer aan mij dan aan de film zelf. The Tree of Life blijft voor mij de ultieme film die opgroeien, jeugd en herinneringen zo persoonlijk en perfect weet te benaderen.

Gelukkig waren er wel veel raakvlaken met mijn eigen leven waardoor ik goed heb kunnen meeleven. Sommige stukken op het einde zijn ook erg treffend. 'I just thought there would be more…' Best een confronterende dialoog, waar je toch even bij stilstaat.


Boyhood is misschien niet het meesterwerk waar ik op had gehoopt maar wel een erg mooie film die je maar één keer in je leven gaat meemaken. En zelfs met zulke ongeziene ambitie, wordt de film nergens pretentieus. Ik heb zoveel respect voor Linklater, die dit over een periode van 12 jaar, zo geduldig, zo precies en zo consistent wist te filmen, zonder zijn passie of gevoel erin te verliezen. En iedereen die iets met filmmaken te maken heeft, weet wat voor een pracht prestatie dat is. Alleen al daarvoor verdient hij de Oscar voor Beste Regie.

Boyhood is een warme pure film met een kloppend hart en een prachtige cast. Hij is zo enorm episch zonder ook maar ergens episch te willen zijn, en nergens echt bijzonder maar als geheel dan weer net wel. Het raakt je ook pas echt met een volle mep op het einde van de film. Bij het uitlopen van de cinemazaal besef je pas wat een unieke en volmaakte film je hebt gezien. Ik ben ook als een blok gevallen voor dat laatste shot en zijn dialoog. En eindig met Arcade Fire op de aftiteling en je hebt een film om nooit meer te vergeten. Deze film is voor iedereen. Het enige wat je moet zijn geweest om hier voeling mee te kunnen hebben, is een kind die ook heeft moeten opgroeien.

Wat een herziening toch kan doen! De eerst keer dat ik hem jaren geleden zag vond ik hem goed maar niets speciaal, ben er ondertussen ook veel van vergeten. Maar net nog eens bekeken en ik moet zeggen dat Chinatown echt een prachtige geniale film is. Die sfeer, die muziek, het intrigerend verhaal,... geweldig! Film-Noir op z'n best!

En echt heerlijk om te zien hoe alles in het plot zijn tijd neemt en rustig aan ontwikkeld. Als puzzelstukjes die rustig perfect op hun plaats vallen. En die leuke kleine details dat ook doorheen het hele plot blijft sleuren, zoals die plakker op zijn neus! Een spannende mysterieuze boeiende trip tot het overdonderende einde dat onder je vel kruipt. Een einde dat je pas echt begrijpt na een tweede kijkbeurt. Jack Nicholson is ook perfect gecast. Wat een hilarisch personage toch! Heb er vaak mee moeten lachen. Die charisma, die onschuld, die schijnheiligheid, die humor...

Maar de kracht zit hem echt in het briljante scenario, die zo verschrikkelijk goed is! Met die langzame mooie dialogen, uitwerking van bepaalde scènes, de opbouw en set-ups, de terugkerende details, de personage ontwikkelingen, de verschillende lagen, de manier hoe we steeds op het verkeerde spoor worden gebracht, wending na wending... En alles klopt perfect! Chinatown wordt dan ook terecht volgens velen gezien als één van de beste scenario's ooit geschreven.

Verder is de film dan ook gewoon prachtig gemaakt. Het camerawerk en regie is ijzersterk. En wat een mooie poster trouwens!

Echt een terechte klassieker, zulke films maken ze niet meer. (Hoewel ik er nu aan denk, besef ik hoeveel gelijkenissen die eigenlijk wel niet heeft met The Ghost Writer. Ook een sterke Polanski maar die kon natuurlijk onmogelijk deze evenaren )

Chinatown is een meesterwerk!

Prachtige film! Zo simpel en zo echt. Voelde soms aan als een docu. Geen moment verveeld.

De subtiliteit druipt echt van elke scene.
Weinig dialoog maar die steeds genoeg zeggen.
Kleine details die het verhaal steeds doen verder vertellen.
Wondermooi en echt geacteerd door de kinderen. Het voelde zelfs niet alsof ze acteerden.

Net als Tokyo Story was het ongelooflijk hoe hartverscheurend deze film kon zijn zonder het ooit echt in ons gezicht te duwen. Nergens waren er overdreven sentimentele bedoelingen te bespeuren zoals de meeste films proberen en falen. Deze doet het uiterst subtiel op zoveel verschillende manieren dat het je het soms nog meer pijn doet.
Heel moeilijk en riskant om dit te bereiken maar deze film raakt echt alle juiste snaren op de juiste momenten.

Heel de film lang voelde ik me natuurlijk melancholisch, vooral naar het einde toe, waar er 2 hartverscheurende momenten boven uit steken, het moment dat Akira en het meisje na de begrafenis van Yuki in de trein zitten was zo mooi en in de laatste scene waar Akira naar boven kijkt als hij het vliegtuig hoort... kwam toch even aan bij mij.

Eén van de mooiste, perfecte films die ik de laatste jaren heb gezien.

4.5*

Enorm verrast door deze film. Hoewel ik De Palma maar een weinig bijzondere regisseur vind (zeker zijn hedendaags werk en zijn belachelijk overschatte Scarface) begin ik toch zijn vroegere stijl te appreciëren. Deze komt dichter bij het leuke Body Double die ik nu ook wel beter weet te waarderen. Hoe sommige scènes zodanig in hun cliché worden getrokken en ook nog eens geromaniseerd worden in een over the top kitsch stijl is een plus punt geworden. Van zijn spanning tot de overacting, muziek en uitwerking. Maar dit krijgt daardoor ook wel net zijn eigen charme. Denk maar aan de opening scène, de lift of de legendarische drilboor scène en 360 kus uit Body Double. Verder heb je dan ook die dromerige witte waas over het beeld, de vele 'foute' kleuren die lijken te vloeken als ze bij elkaar worden gezet en natuurlijk de glinsteringen van overbelichte licht reflecties. Oh en die overduidelijke body double. Heerlijk allemaal!

Hoe ik de stijl eerst best lachwekkend vond en twijfelde aan de vakkundigheid van De Palma zie ik dat hij het hier eigenlijk helemaal anders bedoeld. De Palma laat duidelijk weten dat we naar een film kijken. Hij spot er heerlijk mee alsof hij het bijna sarcastisch bedoeld. Niet zo realistisch mogelijk, maar net lekker stijlvol over the top!

Over zijn vakkundigheid gesproken schuilt er wel duidelijk talent in De Palma. Hij weet op momenten enorm goed de kijker te kunnen intrigeren. Kijk maar eens naar de prachtige opgezette dialoog vrije museum scène. Enorm uitgerekt maar daardoor enorm spannend en intrigerend. Vooral dan spanning tussen twee personen. Hoe hij mysterie en spanning mooi weet te mengen met erotische spanning zonder bloot kan ik alleen maar toebuigen. Kan De Palma niet eens een volledige film op deze manier maken? We zagen het natuurlijk al eerder in Vertigo (één van mijn favoriete scènes) maar die geweldige subjectieve POV's, zonder dialoog met geweldig camerawerk is om van te smullen! Ik blijf zonder twijfel gekluisterd aan het scherm. En dan denk ik ook aan de fantastische gelijksoortige achtervolging uit Body Double. Hetzelfde geldt hier ook allemaal voor die film. Beide scènes waren voor mij de duidelijke hoogtepunten. Dat hij geïnspireerd is door - of zelfs jat van Hitchock is meer dan overduidelijk. Maar noem het eerder een 'hommage aan' dat verder ook de gelijkaardige stijl of invloeden bevat als de Italiaanse giallo (met name Argento).

Ondanks de vele Psycho referenties had ik het vreemd genoeg ook pas laat door dat Caine de moordenaar was. Pas even na de metro scène viel plots het kwartje. Ik vond het vreemd en het verbaasde mezelf enorm dat deze overduidelijke wending me was ontgaan. Maar gelukkig heb ik er hierdoor wel meer aan gehad en was het daardoor best spannend en verrassend. Verder vond ik het eerst jammer dat de film niet eindigde in de psychiatrische instelling, waar Caine de zuster haar kleren sensueel uitdoet, met die mooie camera zoom out. Nee, hierna krijgen we nog die veel te lange douche scène dat haast overbodig leek. Uiteindelijk verscheen er weer die lach op mijn gezicht en zag ik wat er allemaal gebeurde. En hopla het was een droom! Of een spannende nachtmerrie.

Het kan me weinig schelen dat hij het al eerder in Carrie deed. En in Body Double is het zelfs dubbelzinnig. Maar het einde gaf de film voor mij een mooie voldoening doordat het ook mooi in een cirkel stopt. Het einde is, net als bij Body Double weer gelinkt aan het begin. Lekker subtiel. Dezelfde kamer, dezelfde camera beweging en bovenal hetzelfde moment/gevoel, maar allemaal in 'reverse'.
Wel zonder orgasme, hoewel Liz toch opgelucht zal zijn geweest.

6 weken geleden schreef ik dit:

Ik bevestig. Drive schreeuwt classic. Een schorpioen jasje, een tandenstoker en leren handschoentjes. Zo simpel is de outfit van onze stille hero, en toch is hij iconisch geworden.

Soms denk je terug aan een film, en dan aan die ene memorabele scène. Drive spookt nu al bijna 2 maanden sinds ik hem voor het eerst zag non stop door mijn hoofd en waar ik toch aan zoveel scènes en momenten steeds moet terug denken.

-->De openingscène, de overval, die achtervolging, het motel, de stripclub, de lift, het strand...…

Stuk voor stuk nu al legendarische scènes waar ik ongetwijfeld steeds naar zal uitkijken als ik Drive opnieuw bekijk. En opnieuw en opnieuw.

Wat bij de eerste indruk een sterke film leek begint toch stilaan een favoriet te worden. Drive heeft iets ongelooflijks onweerstaanbaar. En die liggen vaak in die kleine dingen. Al is het dat detail van een roos lettertype. Het komt tot uiting als ik naar enkele van deze geweldige fan posters kijk.

En om maar te spreken over de muziek! Al een dik maand luister ik bijna non stop naar die geweldige soundtrack. Ik ben verliefd op de eerste 4 nummers. Nightcall, A Real Hero, Under Your Spell en Oh my Love dragen zoveel bij tot de fantastische film dat Drive nu overduidelijk is geworden.

De mysterieuze stille protagonist, de mooie lieve buurvrouw, de dromerige sfeer, het gestileerde surrealisme en het stille mooie tempo met kei harde uitbarstingen... Nee, ik kan er niet omheen.

Drive is toch wel een meesterwerk.

Mijn favoriet van 2011!

3e kijk beurt volgt vrijdag en ik kan niet wachten!

Wat een trip van een film! Echt een geschifte unieke film met sommige hele sterke momenten en hele boeide thema's... Ik hou echt wel van films die eens lekker buiten de lijntjes durven gaan. Die begin titels alleen al. Schitterend en zet meteen de perfecte toon wat voor een film je kan verwachten. Eerste helft was prachtig en echt één van de beste dingen die ik het voorbije jaar heb gezien. Maar 2e helft was helaas wat minder naar mijn zin. Het 'wauw' effect is wat verloren gegaan en verder viel de film sterk in herhaling, althans op visueel gebied. (Want veel verhaal was er niet) Hoewel echt geweldig camera werk... die meest herhalende camera beweging, wat eerst cool was maar na een tijdje té herhalend, was waar de camera wéér voor de 100ste keer naar een andere locatie gaat, al draaiend over de stad en door muren heen.. was echt niets meer aan en die begonnen mijn ogen toch echt wel wat te irriteren (fysiek!). Ik weet dat het essentieel was en een cut zou alles verpesten maar ja... De film bleef verder toch wel de gedurende lange speelduur boeien. Heb vaak aan 2001 moeten denken... Er was ook zoveel symboliek aanwezig.. vooral dingen op de achtergrond dat mijn aandacht greep maar voor je het wist was de camera al ergens anders. Ik ga hem zeker nog wel eens bekijken. Verder had de film echt wel een paar 'FREAK' momenten waar ik echt wel verschoot , maar echt een 'shok, wtf' gehalte had ik hier niet, zoals in Irreversible.

Ik ga hem zeker nog eens bekijken maar voor nu een 3.5*

Toen ik de trailer zag dacht ik echt, oei oei weer de zoveelste boxfilm. Het zag er allemaal zo melig en afgezaagd uit. Op deze film zat ik echt niet te wachten en het kon me niet boeien. En plots viel de film nogal in de spotlight de voorbije maanden, kreeg lovende recensies en viel sterk in de prijzen. Dan moet het toch wel goed zijn? Natuurlijk werd ik wel benieuwd naar The Fighter.

Ja, het is een cliché box/sport verhaal die we al zo vaak hebben gezien, (eigenlijk is het meer een verhaal over de relaties van een familie) en toch wist The Fighter me te grijpen. Dit vooral door het goede script, de sterke acteer prestaties en personages. Zo zie je maar, een film hoeft niet altijd origineel te zijn om goed te kunnen zijn. Het moet gewoon goed uitgewerkt zijn, en dat is The Fighter.

De scènes zijn steeds goed opgebouwd en het verhaal wordt echt goed verteld. Het verbaasde me ook hoe grappig ik de film soms wel vond. Het spel tussen de acteurs werkt gewoon zo goed, alsof ze ook plezier hadden op de set. Het is een drama maar er zit aardig veel fijne humor in. De film krijgt hierdoor een leuke feel en blijft daardoor altijd heel vermakelijk om naar te kijken. Bv de scène waar de familie Dickie komt halen in zijn crackhuis, de scène waar Charlene voor het eerst de familie ontmoet, of als alle zussen als een leger naar Charlene's huis gaan... En nog zoveel meer. Echt geweldig! Maar dit wisselt vaak af met zeek sterke momenten zoals wanneer iedereen naar de docu over Dickie zijn verslaving zit te kijken. Vond ik echt een aangrijpend moment.

Nadat Dickie uit de bak komt hebben we alleen maar hoogtepunten. Die confrontatie met iedereen in de gym, waar iedereen elkaar haat en Micky staat er midden in, naar de scène waar Dickie bij Charlene aanbelt, naar de eind boxscène. Je weet hoe het zal aflopen, je weet dat hij zal winnen en toch zit je op het puntje van je stoel en dollen er zoveel emoties door je heen. Als je dat voelt weet je dat de film een winnaar is. We hebben het al zo vaak gezien, maar toch... Je wordt meegesleept met al deze personages doorheen het verhaal. Ze zijn 'echt' en je leeft met hen mee. Soms is het alleen dat wat je nodig hebt om een verhaal te doen boeien. En als die personages nog eens sterk worden gespeeld heb je een schot in de roos. Het cliché verhaal wordt meteen vergeven. En alleen al voor Christian Bale was deze film het kijken meer dan de moeite waard! Hij steelt hier werkelijk de show. Wat een geweldige geloofwaardige rol zet hij hier neer. Echt heerlijk om naar te kijken. De bijrollen worden ook wel goed ingevuld. Wahlberg deed het zeker niet slecht maar blijft jammer genoeg in de schaduw van de bijcast staan.

Wat sterke acteerprestaties en script toch met je film kan doen! Daarbovenop de absolute geweldige soundtrack die de film zelfs een bepaalde sfeer en soort coolness gaf. Heb echt onverwachts hier van genoten tot de laatste minuut. Het is geen meesterwerk maar echt een goede fijne film.

Hoort terecht bij de betere films van het jaar. En Christian Bale gaat eindelijk een Oscar winnen!

4*

Zeer sterke film met personages van vlees en bloed die heel sterk worden gespeeld, vooral Katie Jarvis. Ik vond het camerawerk schitterend! Prachtige beelden. Een grote pluspunt aan deze film. Ik vond het daarom echt vreemd en jammer waarom deze film enkel te zien was in 4.3. Nu blijkt dat het echt zo werd gefilmd en een keuze was van de regisseur. Maar als je er over nadenk en het in de context plaats van het verhaal is het wel leuk gevonden. Het claustrofobisch gevoel van Mia, vast zitten, en er moeilijk (nooit) uit kunnen... net zoals in een Fish Tank dus. Mooie betekenisvolle titel.

Toch wel een klein meesterwerkje 4*

Soms zie je zo'n film die je bij het eerste keer kijken wel goed vond maar zeker geen topper was in je ogen. Zoals The Fountain, die me weinig deed maar die me verbazend genoeg toch wel heel lang is bij gebleven, VOORAL zijn muziek, die nog vaak door me werd opgezocht.

Ik bezocht The Fountain een tweede keer jaren later vlak voor de release van Black Swan, en ik ervaarde de film zover ik nog herinner ongeveer op dezelfde manier zoals mijn eerste kijk beurt. Sterk geacteerd, mooie cinematografie en prachtige muziek. Maar eigenlijk kon hij me nog steeds niet volledig bekoren. Ik bleef bij de gedachte dat ik deze film niet meer kon geven dan een 3.5* maar begon de daarop volgende dagen te beseffen dat er toch een immense kracht verborgen lag in deze film. Een kern die nog door mij moet worden gevonden. Wat miste ik toch? De film laat me maar niet los en blijft in mijn hoofd spoken.

Gisteren gebeurde er iets heel vreemd. Tijdens het kijken van een andere film sprong plots The Fountain in mijn gedachten, die absoluut niets met die andere film te maken had. Ik bleef er maar aan denken en de concentratie van de huidige film verdween volledig. Hoewel ik die andere film goed vond had ik deze drang om die meteen af te zetten en The Fountain in mijn dvd speler te steken. En dat deed ik ook, midden in de nacht en midden tijdens die andere film.

The Fountain ging met die derde kijk beurt door merg en been. Ik werd ontzettend geraakt door het sterke spel van Hugh Jackman. Ik voelde een enorme triestheid als hij zijn tranen laat vallen, die zo gemeend overkomen. Verder kippenvel als de man schreeuwt bv. bij het sterven van de boom en er hopeloos op zit te slaan. Maar ik werd ook door het verhaal geraakt, waar ik deze keer voelde dat ik voor het eerst op de kern botste en daarbij werd overspoeld door emotie, in zijn donkere thema's, waar een mens nog lang over kan zitten nadenken.

De film zijn prachtige muziek in combinatie met de beelden, vooral die in de ruimte, werkte bijna hypnotiserend op mij. Ik durf zeker te zeggen dat het nummer death is the road to awe één van de beste muziek stukken is dat ik ooit heb gehoord en zonder twijfel tot de beste film muziek behoord van de afgelopen 10 jaar.

De film geeft op het einde een bizar gevoel van voldoening. Ik had duidelijk nog steeds geen flauw idee wat er op het einde 'echt' is gebeurd, en toch heb ik het begrepen en gezien wat deze film te vertellen had. Alsof je het voelt en begrijpt zonder dat je er enige verklaring of uitleg bij kan geven. De film staat bol van symboliek en zoveel in deze film is voor interpretatie vatbaar, en iedereen creëert daar zijn eigen versie en idee op. Er is misschien een juiste verklaring voor alles maar die wil ik zeker niet weten want die nacht creëerde ik de mijne. Of zou ik beter zeggen; ervaarde ik de mijne. En die wil ik voorlopig behouden, op de manier dat ik het heb gezien en ervaren, met mijn gevoelens en ideeën op dat moment. De magie van die ervaring zou volledig kunnen verdwijnen als ik een totaal andere interpretatie/invulling zou lezen, die misschien zelfs beter lijkt te kloppen dan de mijne. Maar alleszins, daar zit net de kracht en schoonheid van zulke films. Indruk is de absolute kunst. The Fountain was deze keer meer dan ooit een absolute ervaring.

The Fountain stijgt hierbij recht naar het hart van mijn top 10 op de derde plaats en met trots zeg ik dat hij één van de mooiste films is dat ik de afgelopen jaren heb gezien.

Het moment en beeld, waar Tom na de uitbarsting van de prachtige muziek zijn climax, met zijn buik omhoog schiet door de tree of life met de gouden tranen rond zijn lichaam bij het ontploffen van de ster, staat voor eeuwig in mijn netvlies en krijgt een plaats in mijn hart. Onbeschrijfelijk mooi en een bom van emotie waarbij ik een traantje heb moeten laten.

Ik hoop dat meer mensen deze film zullen erkennen en zijn ware schoonheid zullen zien over de jaren heen. Hij verdient het, zeker ook als je leest wat Aronofsky allemaal heeft moeten doen en hoelang hij erover heeft gedaan om dit gedurfd droomproject op voeten te krijgen. Zonder twijfel zijn meesterwerk!

5 sterren.

Met volle fascinatie heb ik van deze film tot de allerlaatste seconden genoten. Lang geleden dat een film me zo keer op keer met elke volgende scène wist te verrassen en intrigeren in zijn uniekheid. De vraagtekens boven mijn hoofd gingen gepaard met liefde voor het medium film en zeer veel gelach om de satire en donkere humor die de film bevat. Denis Lavant speelt de sterren van de hemel, en weet met elke rol, sommigen zelfs zeer ver weg van de realiteit, steeds iets ongelooflijks menselijk te geven.

Leos Carax maakt met Holy Motors iets enorm bizar maar verveeld nooit en is heerlijk om naar te kijken. Het is met zeer veel klasse gemaakt en buiten het fantasievolle bevat de film mooie emotionele personages en momenten, die ik steeds vond op onverwachte plaatsen in deze mooie wereld die hij voor ons heeft gecreëerd. Wat het allemaal wilde zeggen weet ik (nog) niet. Maar ik heb me er nooit voor geen meter aan gestoord, integendeel. Wat hij hier doet kan ik alleen maar toebuigen, hij maakt van cinema weer eens iets wat het in de allereerste plaats altijd is geweest. Een droomfabriek, waar alles mag en alles kan, maar dit vooral zonder ook maar ergens zijn creativiteit en controle te verliezen.

"Beauty is in the eye of the beholder"

Amen.

We go to the movies to escape and forget.

Laat je niet misleiden en kijk er voorbij want dit is niet zomaar een 3D familie kerst filmpje. De naam Martin Scorsese zou al genoeg moeten zijn maar zijn Hugo is zoveel meer en een absolute must voor elke cinefiel. De man is verliefd op film en hier zie je het eens weer. De manier hoe hij soms toch duidelijk zijn hart en ziel in een film stop is gewoon om U tegen te zeggen.

Hugo is een ode aan - en een beetje de geschiedenis van de stille film. Het is werkelijk een liefdesbrief vol nostalgie en vreugde van Scorsese aan de cinema, en hij toont en herinnerd ons er eens weer aan waarom films toch zo mooi zijn. Deze keer wel heel letterlijk en misschien wel op de meest overtuigende manier dat ik heb gezien sinds Nuovo Cinema Paradiso (1988). Samen zijn ze waarschijnlijk de enige films over cinema die me op dat vlak zo sterk hebben kunnen raken. Elke filmmaker en filmliefhebber zal er ongetwijfeld een emotionele band mee (moeten) hebben.

Ik had natuurlijk het geluk dat ik heel bekend ben met het werk van Georges Méliès en nog recent veel van zijn werk heb mogen bewonderen, inclusief de eerste films van de Lumière broeders. Het kijken werd hierdoor dus nog veel amusanter omdat je alle referenties kent.

Helaas heeft de film misschien toch wat problemen. De eerste helft zit namelijk vol met set ups in het plot die eigenlijk helemaal geen pay off krijgen verder in het verhaal of dingen waar helemaal geen rekening meer mee worden gehouden. Logisch ook, omdat het verhaal een heel andere richting uitgaat en daar zijn die gebeurtenissen en pay offs ook helemaal niet meer nodig. Maar ze blijven in je achterhoofd zitten, en je hoopt/denkt dat ze zullen terugkomen of dat er iets mee wordt gedaan, maar dat is niet het geval, op een paar dingen na. Je voelt dus soms dat de film bij momenten zonder duidelijke focus zit en eigenlijk maar van de ene gebeurtenis naar de anderen springt. Dat zit ook zo bij de leuke personages die voorbij komen. Ze worden in het begin fijn voorgesteld, en krijgen een bijzondere eigenschap of zelfs een verhaal maar uiteindelijk wordt er hier niets meer mee gedaan. Tot ergernis van jezelf omdat je die toch graag wou zien. Het zijn dan ook maar bij personages maar misschien laten ze te veel aan wensen over. Scorsese voert ook sommige scènes uit, om zijn liefde voor film te tonen, maar die misschien niet altijd voor de kinderen interessant gaan zijn en voor de volwassenen er te hard op zullen liggen. Voor de filmliefhebber wordt het natuurlijk nooit te veel hoewel zij toch sneller zullen zien dat het er eigenlijk enkel maar was voor die hommage. Maar uiteindelijk liggen deze minpuntjes volledig naast de kwestie van de film en echt storen doet het niet.

Misschien ligt de balans tussen kinder- en volwassenen film wel bij momenten gewoon niet even juist. Als het dan al serieus wordt, herinnert Scorsese plots dat we nog naar een kinderfilmpje kijken en durft dan niet meer ‘die gedurfde kant’ uit te gaan en maakt het slechts braafjes maar daardoor ook soms slapjes af. Hierdoor blijf je soms achter bij scènes en momenten met net niet genoeg voldoening.

Hopelijk klopt het totaal plaatje beter bij een tweede kijk beurt want de liefde die voor cinema zo sterk wordt uitgedrukt in deze film is zo mooi dat ik die foutjes van Scorsese wil vergeven en vergeten. Misschien ben ik te streng voor dit 'kindersprookje' maar met een thema zo mooi als deze hoop je toch stiekem op de perfectie. Ik twijfel nog sterk tussen een 4.0 en een 4.5* maar in mijn top lijst van dit jaar komt hij zeker. Gewoon als ik al terug denk aan wat Méliès (knap gespeeld door Ben Kingsley) zei op zijn filmset: If you ever wonder where your dreams come from, look around: this is where they're made. word ik er al helemaal terug warm van. Hugo is een dromerig magische avontuur die ik vooral wil aanraden voor filmmakers en cinefielen. Dit is Scorsese zijn kerstgeschenk aan ons.

Eén van de mooiste films van 2011.

Ik begrijp echt niet waarom vele mensen vinden dat deze film 'moeilijk te volgen is'. Het oogt allemaal misschien wat chaotisch en er zijn gekke momenten binnen de spiegel maar daar draait de hele film toch rond?
Dit is verbeelding en fantasie en "don't believe everything in the mirror"
Als je dat al moeilijk te aanvaarden vind is deze film (en zeker Gilliam) niet voor je weggelegd.

Ik heb me alvast uitstekend vermaakt tijdens deze prachtige film vol fantasie en symboliek. En het camera werk is weer plus als in alle films van Terry met zijn bizarre camera hoeken en bewegingen. Ook geweldig geacteerd door iedereen! Vooral Farrell, Waits, Ledger en Cole!

Wat ik een pluspunt vond was dat ze geen moment hadden verspilt aan het uitleggen van alle fantasy elementen... Deze film heeft zijn gang laten gaan in het verhaal en laat je verbeelding en interpretatie op hol slaan. Een ellenlange uitleg voor elk vreemd detail had waarschijnlijk alle magie doen verdwijnen.

Doordat de film ongelooflijk bizar en vreemd was, zorgde ervoor dat het alles behalve voorspelbaar was. Er waren echt momenten waar je voelt dat er nu van alles kan gebeuren en het plot in duizend richtingen kan vloeien. Heeeerlijk!!!! En het einde waar alle werelden door elkaar gingen was schitterend om naar te kijken!

Ik had het natuurlijk allemaal nog mooier gevonden als de fantasie wereld allemaal echte decors of alle sinds 'meer echt' waren zoals ze in de oude films deden en niet helemaal geanimeerd zoals ze tegenwoordig bij alles doen. Maar in context van de film past dit dan wel weer en hebben ze dat mooi opgelost door ons altijd te laten geloven dat alles achter de spiegel vals is. De slechte kiterige VFX gaven een bepaalde waarde in het verhaal maar zullen voor mij nooit de charme geven van echte decors. Ik had het zelfs nog mooier gevonden als ze kartonnen achtergronden hadden gebruikt in dit verhaal. Het had er dan zeker nep uitgezien maar stel je eens voor hoe mooi dat had geweest... Maar dat is maar mijn opinie.

Terry Gilliam is altijd al een moeilijke cineast geweest en misschien niet de beste maar de man heeft een waanzinnige prachtige fantasie en bijna onmogelijke ideeën en slaagt er toch in om het op het witte doek te toveren. Vooral omdat de man niet bang is! Alleen daarvoor heb ik al veel respect voor hem ook al vind ik zijn films niet altijd super.


En deze film is niet perfect. Het komt inderdaad nogal traag op gang en er zijn momenten waar het verhaal nergens over lijkt te gaan en sommige dingen komen niet helemaal uit de verf terwijl dit bij bepaalde scenes iets zeer moois had kunnen geven. Zoals sommigen hier miste ik ook een 'knallend' einde'. Het einde was er zeker maar voelde niet aan als een climax of het sterkste moment uit de film terwijl het dat zeker had kunnen zijn. Maar misschien verandert dit met een 2e kijk beurt.
Al bij al een zeer fijne film en als je niet bang bent voor vreemde fantasie, bizarre wendingen en werelden en eens een film sprookje wil zien lekker buiten de lijntjes dan is The Imaginarium of Doctor Parnassus iets voor jouw!

Rip Heath Ledger.

4*

Bij een 2e kijk beurt gaat er toch een ster af. De eerste keer toen ik Inception zag was ik echt overdonderd. Eén van de beste films van de laatste jaren dacht ik. Ik vond het echt een zot goede film.

De film leek bij de eerste kijk ervaring een zeer complexe diepgaande film waar je constant je aandacht bij moest houden en blijven kijken en denken.. maar bij een 2e kijk beurt besef je toch dat de film eigenlijk helemaal niet zo moeilijk te vatten is. De film zijn plot is heel 'straightforward'. Het is een heist film zoals ze zeggen, Nolan heeft dit gewoon heel origineel aangepakt, en eigenlijk alles meer complex laten lijken dan het eigenlijk is. De film zit ook boordevol onnuttige dingen die alles zo complexer doen lijken. bv: die paradox, niet moeilijk te begrijpen als je er over nadenkt maar wat heeft dat nu bijgebracht aan de film? Absoluut niets. Je moet toegeven, de enige reden waarom Nolan dat hier toevoegde was zodat hij dat cool beeld kon tonen van 'de eeuwige trap' en dat typisch gevoel van de vreemdheid in de dromen. Ik stoor me hier niet aan hoor maar toch...En wat me ook opviel bij deze rewatch was de uitleg die Nolan bij ALLES geeft, contant, hier en daar. Soms leek het dat je naar wandelende woordenboeken zat te luisteren. (de personages lijken dan soms even heel onmenselijk en irritant) Heel veel mysterie ging hier in verloren.. maar ja dan gingen de mensen waarschijnlijk weer klagen dat het plotholes zijn of dat ze er niets van begrijpen. Het personages Adriane was trouwens het grote en flauwe excuus van Nolan om bij alles uitleg tot in de details te geven. Echt jammer dat deze film niet meer aan de verbeelding durfde ( hoe gedurfd dat ook is om te zeggen bij deze film) overlaten en ons deze film 1000 keer opnieuw kon laten zien en steeds nieuwe dingen konden ontdekken en het beter begrijpen of zelfs nooit helemaal begrijpen. Er valt eigenlijk weinig nieuws te ontdekken bij een tweede of derde kijk beurt buiten entertainment.

De film is ook helemaal niet zo diepgaand en emotioneel zoals eerst gedacht. De emotie en drama komt uit het verlies van iemand die je dierbaar was en misschien ook de relatie tussen zoon en vader. Verder dan dit komt de film niet. Ik zeg niet dat elke Sci-Fi film diepgaand moet zijn maar het roept geen vragen op zoals bv. 2001 of Blade Runner. Het niveau van die films (enkel op dat vlak van filosofische emotionele waarde) wordt nooit bereikt. In het drama slaagt Nolan ook mis. Ik voelde me natuurlijk wel betrokken bij de emotie van Cobb maar wist me nergens echt te raken. btw vindt niemand anders het nogal vreemd dat Cobb zomaar zijn pijnlijk en meest persoonlijk verhaal (de dood van Mal) zomaar als een tussendoortje zat te vertellen tegen Adriane? Ik vond dit nogal ongepast.

Dit kwa inhoud dan. Eens naar het visuele aspect van de film. Nolan zijn regie is strak maar toch komt alles nogal als een warboel over (ik heb het over het visuele! niet story wise want dat was geniaal gemonteerd!) Ik moet zeggen dat de actie scènes de grootste teleurstelling waren. De opening shootout was zo slordig in zijn camera bewegingen en montage. En die scènes in de sneeuw... leek wel een bond film uit de jaren 90. Het kwam allemaal echt nogal ongeïnspireerd en saai over. Echt jammer dat Nolan het niveau niet haalde zoals de zero gravity hallway fight. Want die actie scène was prachtig gedaan!
Verder vind ik het jammer dat de dromen ook nogal 'saai' waren in hun setting en nergens als een droom leek of aanvoelde. En je moet niet zeggen dat dit niet Nolan zijn bedoeling was want in Limbo doet hij dit wel, en zelfs daar faalt hij om de essentie en gevoel van de droom vast te leggen. Ik zeg niet dat ik een Alice in Wonderland wereld wou, maar iedereen die wel eens droomt weet dat dromen veel 'specialer' zijn dan zoals in Inception wordt uitgebeeld.

Al bij al ben ik zo blij dat we een film als deze eens voorgeschoteld kregen. Echt respect dat er mensen als Nolan rondlopen en die creatief zijn en durven iets 'anders' aan het publiek te tonen, zeker in de blockbuster big budget wereld, waar het moeilijk is om voor een project als dit groen licht te krijgen. (Die trouwens 8 jaar geleden zwaar werd afgewezen. Nolan wou dit al maken na memento. De enige reden waarom hij Inception mocht maken was trouwens door het succes van Dark Knight en de voorwaarde dat hij een 3e ging maken) Hopelijk heeft Hollywood er wat uit geleerd en meer van deze gedurfde creatieve projecten maken in plaats van steeds die remakes en sequels... Ik wilde de film helemaal niet afkraken hoor, het blijft een fantastische film en één van de beste van het jaar. Maar het is gewoon geen Sci-Fi meesterwerk zoals ik eerst dacht. Gewoon een hele goede originele intelligente actiefilm/blockbuster. Méér van dit!

4.0*

Interstellar bevat de creatieve verbeelding die ik in Inception echt heb gemist. Op dat vlak is Nolan dus een stap voorwaarts gegaan. Op vlak van scenario en structuur neemt hij echter een stap terug want Interstellar kent wat problemen daar. Desondanks zijn lange speelduur, voel ik dat de film toch wat langer had mogen duren op sommige momenten. Er waren verbazend genoeg erg veel momenten die.. 'afgeraffeld' aanvoelen. Verder zijn er enkele onnodige zij-verhalen die het glas soms helaas echt tot over de rand vullen. In de vele tijd dat hij heeft, haalt Nolan er niet het uiterste uit, wat er eigenlijk wel gemakkelijk uit gehaald kon worden. In de plaats krijgen we net te veel ideeën op één bord, waarvan er geen enkele bevredigend tot een einde is uitgewerkt. En dan die laatste 10 minuten, wat echt niet had gehoeven voor mij, en zelfs het geheel omlaag haalt met een erg onbevredigende emotionele climax en een onnodige haastige cliffhanger ... Met andere woorden, Nolan neemt hier net te veel hooi op zijn vork. Desondanks dat, adoreer ik zijn ambitie hier enorm en juich ik het alleen maar toe dat iemand zo een film heeft neergezet, en dit kan verkopen als 'blockbuster'. Er is wel genoeg goed stof hier om over na te praten en te discuteren (helaas ook om zijn plot-holes), en voor de eerste keer zelfs in een Nolan film, ook stof op filosofisch niveau. Het help wel dat ik het hele concept van tijd erg interessant vind.

Nolan toont hier regie-gewijs op momenten zijn tot op heden sterkste kaarten, maar helaas ook elders echt zijn minste. Sommige momenten kijk ik met open mond naar de pracht taferelen of ben ik bijna tot tranen toe gebracht (de videolog scene!), andere rol ik gewoon met mijn ogen om de ongeloofwaardigheid en de geforceerde onnodige wendingen (Matt Damon). Nolan zijn expositie dialoog, en het perse willen uitleggen aan het publiek alsof we dom zijn blijft toch ook echt een struikelblok. Zeker geen meesterwerk dus maar wel een onvergetelijke filmervaring dat gewoon verplicht in de cinema gezien moet worden. Visueel, onwaarschijnlijk adembenemend mooi. En de soundtrack van Zimmer is een prachtige toevoeging.

3,5 of 4,0 *

A lovely day indeed!

Ik kan het zand nog proeven en de verbrande rubber nog ruiken. Hell on wheels! Werkelijk een adrenaline stoot van begin tot einde, waar je het stof van je af moet kloppen. George Miller doet hier wat moderne actie regisseurs zijn vergeten, en doet dat ook nog eens op een erg hoog niveau. Practical effects, amper CGI, echt stuntwerk en vooral geen shaky cam. Mooie cinematografische wijde shots waar je alles ziet gebeuren met een strakke choreografie, verbluffend camerawerk en goede editing. Ja George, ZO film je actie! Lang geleden dat we het nog zo goed hebben gezien. Ook eens te meer indrukwekkend en verfrissend in de blockbuster cinema van vandaag, die jammer genoeg wordt gedomineerd door CGI en superhelden. (*beep* Fast & Furious trouwens. Mad Max rises!) Production design is bovendien waanzinnig cool, en de gestoordheid in de personages zoals je ze wil zien in deze wereld druipt er overal van af. Glorieus!

Maar make no mistakes als je deze gaat zien, dit is spectacle over substance met een wel erg absurd kantje! Het verhaal stelt verder maar weinig voor en de personages, hoewel soms zeker uniek aangepakt en lekker badass, laten wat aan wensen over. Jammer dat het laatste halfuur ook net wat inzakt en minder overweldigend voor me aanvoelde dan de rest van de film.

Wat het genre 'actie film' betreft, is deze Mad Max wel een nieuwe niet te missen piek, en hopelijk ook een game changer waar de rest in Hollywood van wil leren.

4*

Wat een GEWELDIGE film! Deze heeft me echt overdonderd. Het is zo lang geleden dat ik nog zo'n grote empathie en sympathie voelde voor de protagonist. James Stewart maakt een zeer grote indruk en zet hier echt zijn beste rol neer. Verder nog leuke bijrollen maar die Jean Arthur!! Een prachtige vrouwelijke bijrol die een mooie chemie heeft met James Stewart, misschien wel een van de leukste bijrollen die ik heb gezien. Schandalig dat ze hiervoor zelfs geen Oscar nominatie kreeg!

Die filibuster is misschien wel een van de beste scènes die ik ooit heb gezien! Ik zat echt vastgeplakt aan het scherm tot de allerlaatste seconde, waar ik zonder dat ik het besefte plots met tranen in de ogen zat. Een bitterzoet feelgood, bijna ondenkbaar mooi einde kon je wel verwachten van onze Capra.. maar dat kon me nu eens niks schelen en hier liet ik me helemaal in meesleuren wat een "politiek sprookje" werd. Pure cinema magie van begin tot einde!

Het enige wat me enorm teleurstelt is het einde dat zo abrupt stopt uit het niets. Nadat je alle chaos en emoties probeert te verwerken zie je voor je het weet The End op het scherm verschijnen. Er gebeurt zoveel in die laatste 60 seconden en plots gedaan. Een minuutje langer of zelfs een halve kon toch geen kwaad? Dit was heel onbevredigd voor mij. Als het hier niet aan lag kreeg de film de volle 5 sterren die ik heel zelden geef en ging die recht mijn top 10 in. Het doet bijna pijn, zo dicht bij de perfectie. Misschien bij een 2e kijk beurt denk ik er anders over.

Al bij al kijk ik uit naar zijn andere films en hoop ik dat Frank Capra me nog meer zal verbazen. Ik had alleen nog maar It's a Wonderful Life gezien.

Voor deze 4.5*. Tijdeloze film!

Dit blijft toch een van mijn favoriete films, in mijn ogen is dit een groot meesterwerk. Wat een prachtige film toch! Ik heb hem nu al talloze keren gezien en steeds weet hij me te overwelmen op zoveel verschillende manieren. Mensen die hier actie zoeken zitten volledig fout!

Maar ik begrijp volledig waarom het publiek hier zo verdeeld is, dit is natuurlijk geen film voor iedereen. Ik blijf het ontzettend spijtig vinden dat niet meer mensen hem kunnen appreciëren. Die lage score en het feit dat deze bijna onopgemerkt is voorbijgegaan in 2005 breekt bijna mijn hart.

Ik kan niet wachten op The Tree of Life!

Heerlijk melancholisch portret over drie mensen die omgaan met eenzaamheid. Droogkomisch en bevreemdend, maar tegelijk soms zeer aandoenlijk. Het zit hem vooral in de erg doordachte plaatsing van de observerende camera. Met spaarzame takes creëert Tsai in elk van die shots een zeer sfeervol, bijna rustgevend geïsoleerd geheel, die ondanks hun lengte nooit verloren gaan voelen. Erg voorzichtig en precies geregistreerd, vaak tot in de kleinste details en met een haast perfect spel van zijn acteurs. Met als hoogtepunt een blikwisseling tussen twee vrouwen in bed. Vreselijk mooi en teder gedaan!

Je moet er wel het geduld voor hebben en van deze stijl houden, maar wat kan ik hier in de juiste stemming toch echt van genieten... Mijn eerste Tsai is werkelijk een schot in de roos! Klein meesterwerkje.

The place where it all collides... Schenectady, NY.

Laat ik dan even de eerste zijn om te zeggen dat ik hier toch een meesterwerk in heb gezien. De film zijn simpel en klein menselijk verhaal krijgt zoveel dimensie door zijn ongewone, vooral gedurfde vertelstructuur. Zo had ik altijd al eens een film willen zien verteld worden. De beste manier om deze film te ervaren is dan ook zonder enige voorkennis, omdat dit toch zijn grootste troef was. Truth be told dat ik misschien de regisseur zijn ambities daardoor hier nog meer waardeer dan de film zelf. Dat neemt niet weg dat ik zijn drie aktes vertelling hier enorm verfrissend en heerlijk vond om naar te kijken. Het liet ruimtes toe om ongewone sterke paralellen te creëren, wat gemakkelijk bij een eerste kijkbeurt voorbij je zou gaan, maar als gezien wordt, een emotionele mokerslag als resultaat gaf.

Het volledige sneeuwbal effect door de film dat perfect samenkomt op het einde vond ik geweldig, tot op het punt dat ik me helemaal niet stoorde aan de (voorspelbare?) toevalligheden die de derde akte vorm geeft. Ik begon de derde akte eerder te zien als het noodlottige toeval dat onze wereld kent en hoe alles samenkomt door karma en de naturale orde. Wat helaas onvermijdelijk lijkt te zijn om een nieuwe kapstok of verlossing te vinden in de menselijke ziel. Hier dan van vader op zoon, en hoe onrechtstreeks maar ook weer rechtstreeks de keuzes die ze maken de kinderen beïnvloeden, van de ene generatie op de andere. De kinderen dragen de zonden van de vaders en stelt de vraag wat het nu precies betekent om moreel zuiver te zijn geboren en wat het nodig stelt om dat te bereiken en een vrije geest te krijgen. De film portretteert nalatenschap op een zeer poëtische rauwe manier en hoe onze morele en emotionele waarden nooit verloren gaan. Ze krijgen slechts een nieuw perspectief, en de oorsprong dat het perspectief vorm geeft, ligt altijd dichter bij en voor de hand dan gedacht, maar onbewust daardoor steeds toch altijd net buiten onze macht. Wat een hartverscheurende en confronterende gedachte is. The Place Beyond The Pines is voor mij een perfect voorbeeld van simpliciteit verwerken tot een grootschalig episch verhaal.

De onrustende spanning blijft er de 140 minuten inzitten, en blijft vanaf zijn fantastisch opening shot, enorm meeslepend tot het einde. Het zit hem hier ook in de kleine subtiliteiten van Cianfrance die me zo wisten te raken dat ik er ook emotioneel hard bleef bij zitten. De laatste scène en vooral het laatste shot was dan ook voor mij perfect. Het helpt ook als je, naar mijn mening, een van de mooiste muziek nummers van de voorbije jaren, die zoveel emoties bij mij weet op te wekken, laat afspelen met je aftiteling.

Het is een 'flawed masterpiece' zoals ik ze graag noem, omdat de film helaas wel wat onvolmaaktheden en gemiste kansen kent in zijn uitwerking. Zoals hoe akte 1 toch wel de beste is, zowel in zijn personages als op filmisch vlak. Maar de film weet zich toch enorm staande te houden door zijn zelfbeheersing van onderliggende lagen en thema's, die van begin tot einde steeds aanwezig lijken te zijn en een sterke rode draad vormt, en daardoor helemaal niet verdrinkt in zijn ambitie. Zoals het mooi beschreven american dream analyse hier, maar verder ook die emotionele raakvlakken kent waarvan de ironie niet ver zoek is, wat alles toch weer in zo'n mooi contrast zet en je zelfs doet denken aan je eigen menselijkheid en nalatenschap. Onverwacht, maar ongetwijfeld een van de mooiste films die ik de voorbije jaren in de cinema heb mogen bewonderen.

The Revenant – (n. One who has returned, as if from the dead.)

Ik heb deze film ervaren als een soort vagevuur tussen leven en dood waar Hugh Glass door moet trekken, hierin tot het uiterste wordt gedreven en daardoor meer dan ooit wordt geconfronteerd met zijn eigen menselijkheid. Dit neemt al snel vormen aan van een spirituele zoektocht in het decor dat er al lang voor de mensheid was, namelijk de wonder en woestheid van moeder natuur zelf in al haar ijskoude glorie. Daar schuilt er anno 1823 echter een overvloed aan oorlog, misbruik, bloed en geweld.

Dit dwingt Glass om de meest donkere hoeken van zijn psyche te tasten in een inferno om te overleven en daardoor eigenlijk wordt wat hij het meeste verafschuwt en hetgene hij probeert te doden. Ik quote de Fransen in de film: on est tous des sauvages. Niets is minder waar. De mens is nu eenmaal het meest monsterlijke en wildste dier van allemaal, en onze omgeving is daar altijd het meeste verantwoordelijk voor. Hier in de ruige wildernis zonder beschaving komt dit beest dan ook het beste in al zijn slechtheid en wanhoop tot uiting.

De setting en het verhaal van deze film beelden deze thema’s erg mooi, hard en realistisch uit. Het moet zonder twijfel een erg smerige en zware tijd zijn geweest om in te leven, waar liefde en familie zo moeilijk is om aan vast te houden en waar dood en gevaar achter elke hoek loert. Maar het zijn natuurlijk wel deze gruwelijkheden in het leven van die tijd die de mens meer dan ooit tot een religie heeft geleid, omdat daar de enige plaatst is waar hoop nog te vinden is, en voor zij die geloven - verlossing.

Monologen bij kampvuur over God en surreële taferelen die bijna Tarkovskyaans aanvoelen, spreken tot de innerlijke verbeelding voor zij die deze film net iets meer durven ondergaan. En dat allemaal in een veranderend landschap van het oude Amerika met een native cultuur die op uitsterven na is.

Boodschap van de film was dat wraak je geliefdes niet terug brengt. In deze odyssee heeft Glass de dood in de ogen aangekeken, kroop letterlijk uit zijn graf, werd herboren uit het karkas van een paard en vocht met zijn duivel, om enkel tot de bittere conclusie te komen dat die lege holte in ziel niet (meer) kan gevuld worden, en dat is een angstig en erg eenzaam besef. Alles waar een mens waarde aan lijkt te hechten, die hen even een drive geeft om te leven, verdwijnt steeds zo snel als sneeuw voor de zon. Een confrontatie met een uitzichtloos bestaan, die uiteindelijk enkel maar in Gods handen ligt. Die overgang in een wraakfilm heb ik zelden zo puur gebracht zien worden. Laatste scene zag ik dan ook als een soort spirituele oversteek, met een wel erg treffend laatste shot, volledig verkocht door het spel van een ijzersterke DiCaprio.

Voor mij was er dus wel degelijk diepgang in The Revenant, vooral dan op een subjectieve poëtische manier. Er werd met mijn verbeelding en gevoelens gespeeld en was bij momenten daardoor ook ontroerd. Te danken dus vooral aan de wondermooie cinematografie van Lubezki, die je haast een entiteit kan noemen in dit audiovisueel meesterwerk van Iñárritu, die cinema hier nog eens in al zijn vormen en vakmanschap als de 7e kunst beschouwt.

Why does he make us feel the questions if he's not gonna give us any answers?

Ik voel dat ik joden nu beter begrijp!

De Coen brothers maken altijd wel goede films en zijn één van mijn favorieten filmmakers, maar naar mijn zin hebben ze nog maar 2 echte meesterwerken gemaakt. No Country for Old Men en..... deze! Het heeft lang geduurd maar eindelijk heb ik deze te pakken gekregen. Ze hebben me echt overdonderd met deze film. Bij de bizarre openingsscène voelde ik al dat deze film goud waard ging zijn. Ik had eerlijk gezegd geen flauw idee wat ik ervan moest verwachten. Heb bewust nooit naar de trailer gekeken en wist ook helemaal niet waarover die ging. Ja, een zwarte komedie over een 'serieuze man'. Ik wou deze film gewoon op me laten afkomen..

Wat een bijzondere fascinerende film was dit toch... De Coen brothers hun films zien er tegenwoordig altijd perfect uit. Net als No Country was deze visueel gewoon schitterend. De regie, camerawerk, cadrage, montage,.. gewoon flawless. De setting en decors grepen ook steeds mijn aandacht. Wat gaven die de film toch een leuke feel en sfeer! Maar nu komen we naar de kern; het verhaal. Hoe zou ik deze film omschrijven? Wat een prachtige, bizarre, subtiele, ironische en hilarische film! Een verhaal met steeds absurde wendingen (waar ik steeds dacht: Serieus?). Eigenzinnige unieke personages. Het hoofdpersonages was echt geweldig. (echt sterk geacteerd, de hele cast trouwens). En een plot waar ik eigenlijk nog niet alles van heb begrepen en nu nog steeds over nadenk (heerlijk!). Verder is de film zo rijk aan symboliek.. of juist niet? Misschien moet ik er niet te hard over nadenken en alle mysteries gewoon aanvaarden zoals ze zijn, wat de film ons steeds insinueert.

-What's the point of this story? Why are you telling me this?

-Does it matter? Who cares?

(ofzoiets..)

Moet dit nou serieus genomen worden of niet? De hele film draait min of meer rond deze filosofie en de Coen brothers sluiten daarom ook deze film heel ironisch af. Heerlijke eindscène! En alleen daarvoor steekt deze film er al hoog boven het gemiddelde uit. Ik denk dat ik een nieuwe favoriete film van 2009 heb gevonden (sorry Mr. Nobdy) Een hele droge aparte film, en dat zien blijkbaar niet veel mensen zo graag. Dit is zeer begrijpelijk een film niet voor iedereen, en ik snap het wel dat vele mensen hier absoluut niets aan vinden en hem zelfs saai en langdradig vinden. Dat was al wel te denken. Ik hoor al vast zeker niet tot dat groepje maar vindt het toch weer zo jammer dat weinig mensen dit kunnen appreciëren. Maar die teleurstelling ben ik al langer gewoon. Ik heb hier alvast erg van genoten, tot de laatste seconde.

Voor mij toch wel een meesterwerk hoor! Ik overweeg het ook sterk om mijn top 10 in te gooien.

No Jews were harmed in the making of this motion picture

4.5* (een 5* krijgt die hoogstwaarschijnlijk bij de volgende kijkbeurt)

Een van de weinige keren waar ik de film beter vind dan het boek. De film slaagt er wel namelijk perfect in om 2/3 van het boek zo mooi samen te vatten tijdens die houseparty, die overigens tot de beste montage sequenties hoort dat ik in lange tijd heb gezien. Een dikke pluim voor wie dit heeft gemonteerd. De opbouw hier die gepaard gingen met sprongen in de tijd is enorm spannend gedaan, onderbouwd door een mooie soundtrack met soms onheilspellende soundscapes. Het wist alle snaren juist te raken en heeft me aan het scherm gekluisterd.

Cinematografisch heeft de film me ook zeer verrast. Sommige scènes zijn heel mooi gedaan in hun sfeervolle belichting en gaven een zeer effectief gevoel van een soort surrealistische droom dat niet ver van een nachtmerrie wegheeft.

De film lijkt toch een beetje zijn kracht te verliezen in de derde akte, maar dit komt volgens mij grotendeels door het middenstuk, dat naar de perfectie leunde, en moeilijk overtroffen kon worden. Sommige scènes op het einde deden me wel emotioneel de das om, maar ik moet er wel bij zeggen dat dit komt omdat ik het boek heb gelezen en de backstory's kende. Had ik het boek niet gelezen zou er zoveel voorbij me zijn gegaan en had het me waarschijnlijk weinig gedaan omdat het op dat vlak toch vaag, afstandelijk en net te subtiel bleef. Conclusie, de film zal veel effectiever zijn als je het boek hebt gelezen, want de film lijkt er ook van uit te gaan dat mensen dat hebben gedaan. Zoals de eindscène! Die begrijp je toch alleen, en zegt zoveel meer, als je het boek hebt gelezen. Wist me enorm te raken, en deed me ook erg denken aan het einde van één van mijn favorite films L' avvenutra.

Verder nog hartbrekend en zeer verassend om te zien ook hoe de acteurs die Alice en Mattia spelen fysiek echt zo getransformeerd waren in hun rol tegen het einde van de film en zo enorm in contrast met elkaar stonden.

Een klein bescheiden meesterwerkje durf ik zeggen, die begrijpelijk maar zeer onterecht weer, volledig onder de radar is gegaan.

Spring Breakers is een film dat bijzonder is geworden en echt wel tot stand kwam in zijn toch geweldige montage. De montage weet het narratief volledig om te gooien waardoor het niet al te bijzonder straight forward plot, toch iets subjectief geeft en zelfs poëtisch weet te uiten, dankzij wisselwerkingen, herhalingen en sprongen in de tijd. 

Het was even wennen, tot ik besefte dat het de stijl van de film is. Voice overs, scenes en dialogen worden talloze keren opnieuw herhaald. Maar het merkwaardige hier is hoe dit steeds gebeurd over verschillende beelden en andere momenten in het verhaal. Hierdoor krijgt alles wat er gezegd en gedaan wordt steeds een andere context. En toen is me meteen duidelijk geworden, een dik halfuur de film in, dat dit is waar Spring Breakers het meest indruk op me maakt en zich hier voor mij even wist te onderscheiden van andere films dankzij een soort innerlijke sugestiviteit dat het steeds met zich mee droeg. 

Helaas was dat ook wat een struikelblok voor Spring Breakers is geworden. De film werd een lekstok waar ik aan moest blijven likken terwijl ik de smaak al beu was. De eerste lik is tenslotte de beste en meest smaakvolle. Door zijn montage truc eindeloos toe te passen de gehele film voelde ik toch wel snel dat ik het al had gezien nu. Harmony weet er verder helaas geen bijzondere varriatie aan te geven. Ik besefte dat de film een soort trip begon te worden, dat ik 90 minuten moest ondergaan en ervaren in plaats van te volgen.. En me niet al te veel moest aantrekken van het zoeken naar een plot. Eigenlijk dus cinema waar ik het meeste fan van ben, maar waar ging het dan mis hier?

Ik moest tijdens het kijken denken aan Enter The Void en The Tree of Life. Spring Breakers is eigenlijk een lange montage sequentie (ironisch genoeg dus een muziek videoclip) die je een psyche probeert te laten voelen, maar waar ik gewoon niet bij betrokken kan raken door zijn gebrek aan emotie of inkijk in wat deze persoanges nu uiteindelijk drijft. Hetzelfde probleem had ik al bij Enter The Void. En je kan zeggen dat Malick tegenwoordig ook leeft van zijn mooie beelden die montage sequenties worden, maar daar als geen ander net wel in slaagt om me mee te krijgen. Malick zijn voice overs die herhaald worden gaan over dingen waar je over kan denken door een standpunt. Dingen als liefde en filosofie. Spring Breakers heeft wel zijn momentjes maar bijvoorbeeld die herhaalde telefoon gesprekken die dingen vertellen als: " it's so much fun here", " i'll take you with me next time", "we made so many friends here".... Helaas overheerst dit en ben ik hier niets mee omdat dit mij figuurlijk niets verteld en ook letterlijk gewoon zo leeg is dat het voelt alsof het toch niets te zeggen heeft. 

Wat deze 'montage sequentie' ook geen goed doet is dat het zelden, of toch nooit duidelijk een vast standpunt probeert te nemen doordat er eigenlijk nooit een duidelijke point of view wordt gegeven. Faith, die een hoofdrol leek en voor mij het meest interessante personage was door haar geloof dat enorm in contrast staat met deze feest wereld, verlaat helaas de film halverwege. Ze was net de persoon waarmee ik er naar keek omdat de film me de eerste helft doet geloven dat ik door haar ogen moet kijken. Haar afwezigheid in de tweede helft maakte het vaag hoe ik nu naar de bizarre acties moest kijken. De morele keuzes en gedachtengang van Britt en Candy en hun uiteindelijke beslissingen zijn me ook ontgaan daardoor, waardoor het einde me helemaal niets heeft gedaan en me zelfs teleurstelde. Misschien moet dit ervaren worden als de keuze die meisjes maken als het aankomt bij een niets zeggende one night stand en de volgende dag normaal kunnen doorgaan met hun leven. Iedereen weet uiteindelijk wel waarom we wel eens een one nighter willen ervaren... Misschien is dat ook wat de film probeert te vertellen en hoe de wereld en onze acties gezien moeten worden. En dat kan ook gelinkt worden aan de quote in het allerbegin: "Just pretend it's a video game. Like you're in a fucking movie."

Ik moet wel zeggen dat Spring Breakers een one night stand is die ik opnieuw wil doen. De film is visueel overdonderd door zijn kleuren en camera voering en bevat zeker zijn hoogtepunten als de overval (wow!) en de Everytime montage scene. De mooie dames en een geweldige James Franco maken het natuurlijk ook de moeite waard. Een cultfollowing is zeer waarschijnlijk ook door de heerlijke elementen als de kleuren, outfitjes (maskers, DTF pants ...) en zeer quotable quotes. En al zit het maar in kleine details als de opening titles. Ik begin precies wel iets te hebben voor dat roze font (Drive).

Of het inhoudelijk toch nog wat meer weet te bieden zal een tweede kijkbeurt moeten afwachten. Ik hou wel enorm van hoe het zeer ironisch allemaal is neergezet. Keuze van actrices (die het zeer goed hebben gedaan hoewel ik Korine wat minder vond) naar de slechte muziek (Martinez zijn soundtrack was wel weer hemels en hypnotiserend) en hoe de film natuurlijk zich uiteindelijk probeert te verkopen voor iets wat het niet is en daardoor (helaas?) het foute publiek onvermijdelijk zal aanspreken. Een vraagteken bij helaas, omdat het tenslotte het publiek zal aanspreken dat de film satirisch portreteerd. Het leuke is dus ook zijn donkere humor, met kritiek, door te spotten met de american dream en vooral de feestende jeugd, wat eigenlijk een zeer leeg bestaan kent. Ze zijn fysiek op hun hoogtepunt en mentaal ontoereikend om te zien dat de wereld zoveel meer bevat dan zon, strand, feest, bier, seks en drugs. Hedonisme dus in zijn puurste vorm, maar wie ben ik om over zulke mensen te oordelen? Misschien is dat ook echt alles wat de wereld voor hun heeft te bieden. It's a sad, mad, fucked up world after all.

Ik snap niet dat mensen dit een mislukking noemen. De film is natuurlijk ZO ambitieus en groots, dat de mensen er gemakkelijker dat woord op kunnen/ willen plakken. Hij is bij de 2e kijk beurt toch heel mooi op zijn plaats gevallen. Deze prent lijkt op het eerst zich niet zo maar is naar mijn mening totaal beheerst in alle shots, structuur en narratief als je net genoeg ‘open minded’ kan zijn.

De emotionele kern is ontzettend sterk in zijn ‘amper plot’ verhaal. Het wordt verteld door kleine en grote impressionistische momenten/scènes, waar Malick besluit om het je te laten voelen door je observaties en ervaringen, eerder dan door het te vertellen met het klassieke. Zo komt het verhaal op een bijzondere manier op je over. En dan ligt het maar aan jou of je mee wil gaan of niet en dat zal afhangen aan je eigen gevoel, herinneringen, persoonlijke ervaringen, bedenkingen en zelfs je filosofisch standpunt of eventueel je geloof. Kan je en doe je dat, dan krijg je een ongekende poëtische ervaring van emotie en schoonheid wat bij mij het geval was. Dat is net de kracht van zijn films en dat is nooit anders geweest bij Malick. Als je hier naast kijkt zal de film inderdaad weinig indruk op je maken buiten de mooie plaatjes. Wat wel vaken gezegd wordt bij een Malick film. "Mooie beelden maar emotioneel leeg"... yeah right. Weinig films komen ook maar in de buurt van de emotionele impact die een Malick film me geeft. En daarom zal hij altijd tot mijn favoriete regisseurs behoren.

Maar ja, dat is slechts mijn idee.

Bij een tweede kijk beurt krijgt The Tree of Life de zelden 5 sterren die ik geef. Maar misschien nog geen top 10. Daarvoor hou ik net nog niet genoeg van de film. Daarvoor heb ik meerdere visies nodig maar hij zal er ongetwijfeld belanden en misschien zelfs mijn nummer 1 overtreffen. Het is echt een film die opnieuw beleeft en verder ontdekt kan worden. Eentje die zeker meerde malen moet gezien worden en hopelijk zullen de mensen dat ook doen.

Under The Skin...

Een film om te ontdekken, in te verdwalen en te analyseren. Een zeldzame unieke parel die slechts om de zoveel jaren voorbij komt. Het vakmanschap hier is van een erg hoog niveau en spreekt van een sterke creatieve visie. Dit wordt meteen al duidelijk in de indrukwekkende openingstaferelen wat meteen doet denken aan die ene film. De manier hoe Glazer overduidelijke schimmen vertoont van Kubrick is bijna beangstigend. En toch heeft Glazer een unieke stem. Ik heb hier enkele beelden met open mond mogen aanschouwen die ik nog niet in een andere film heb gezien, en die overigens nu voor eeuwig op mijn netvlies staan gebrand. Gepaard met een fantastische soundtrack om U tegen te zeggen, was het bijna onmogelijk voor mijn zintuigen om dit geen audiovisueel meesterwerk te noemen.

Maar er is zoveel meer. Zijn subtiele benadering van enkele zeer interessante thema's als schoonheid, seksualiteit en identiteit zijn zeer treffend. Vooral dat laatste. Je hoort grote namen voorbij komen als Kubrick of Lynch, maar vreemd genoeg geen Michelangelo Antonioni. Halverwege de film meende ik echt in een film te zijn beland wat de zijne had kunnen zijn. Er zijn enkele momenten en taferelen (die prachtige isolerende longshots!) die meteen echo's van Antonioni meedragen. Neem nu ook het shot - wat een rechte verwijzing lijkt naar Identificazione di una donna (1982) - waar ze door de mist loopt, op zoek naar... Waar het voor Antonioni ook sterk om draait is ook net de identiteit van de vrouw, maar die zich sterk vervreemd voelt met haar omgeving en van de liefde. De intimiteit die deze gebroken zielen zoeken is zo dichtbij maar toch zo ongrijpbaar ver weg, en lijkt uiteindelijk onmogelijk om te kunnen vinden in deze wereld. Antonioni's alienation trilogy (jawel, ALIEN!), krijgt een nieuwe dimensie en voegt voor mij als liefhebber van die films een extra laag toe aan deze film.

Glazer gaat op een briljante wijze te werk met dit materiaal van een "alien verleidende vrouw", om uiteindelijk toe te komen op datgene waar voor mij de film ook uiteindelijk helemaal om draait. De emotionele reis die Scarlett Johansson doormaakt die leert, ontdekt en verandert (wat een performance trouwens!) is zo erg goed gedaan in zijn details. Net daardoor is voor mij ook het einde absoluut jaw dropping en zelfs erg aangrijpend. Niet sinds Blade Runner heb ik een film gezien die zo teder, treffend en precies omgaat met de vraag what it means to be a human being.

Bravo Glazer! Vanaf nu ben je er eentje om in de gaten te houden, en mag je wat mij betreft je al bij de grote toevoegen. Under The Skin is nu al de beste film van het jaar en misschien wel de beste die ik in een lange tijd heb gezien.

Woensdag avond was het eindelijk zover. Ik heb haar leren kennen op Cannes maar nu pas was mijn langverwachte date met Adèle er. Iedereen weet hoe een eerste date aanvoelt. Spannend, onzeker en bovenal zijn er die verwachtingen dat je voor jezelf de voorbije dagen, weken, zelfs maanden wist te creëren en waarbij je steeds afvraagt hoe dicht de realiteit bij de fantasie uiteindelijk zal komen te liggen. Toen gingen de lichten uit. Een ondraagbaar bonzend hart van spanning. Het gaat beginnen. Daar was ze dan, eindelijk, Adèle. Mon amour...

Ah, de liefde. Wat kan het toch mooi, lief, onschuldig en onvoorspelbaar zijn... maar toch ook soms zo verschrikkelijk hartverscheurend. Vooral dat laatste. En het ergste van al is dat je ergens weet dat het er ooit onvermijdelijk van zal komen. Bijna een soort valkuil. Dus waarom wagen? Omdat de weg ernaartoe en alles ertussen is waar het uiteindelijk allemaal om draait. Velen geloven, net als ikzelf, dat een leven zonder liefde geen leven is. Maar is het risico van pijn die je erna voelt dat allemaal wel waard? Hoe dieper in het hart de relatie gaat, hoe moeilijker dat je er ook ooit uitgeraakt. Dezelfde persoon ben je alvast niet meer en de littekens draag je tot je sterft. Bij het zien van Blue Is The Warmest Color heb ik het gevoel dat ik weer een relatie achter de rug heb. Haar naam is Adèle. Ik heb haar ontmoet, gekend, liefgehad en met een bloedend hart moeten loslaten. En dat allemaal in 187 minuten.

Zelden voelde een kus zo intens aan, zelden zag ik zo'n echte tranen, zelden zag ik zulke oprechte emoties die door je ziel snijden als in Adèle. Zelden allemaal dus, maar dat opmerkelijk allemaal in een film die niets zeldzaam of origineel doet. We hebben het al zo vaak gezien dit typische coming of age drama en toch... toch is Adèle uniek dankzij het uiterst perfecte samenspel tussen de regisseur, camera en acteurs die allemaal op exact dezelfde golflengte zijn geraakt. En zo krijg je, hoe onorigineel of voorspelbaar je verhaal ook is hetgeen wat een film zo ongelooflijk goed kan doen werken. Alles, van elke actie, van elke relatie en woord dat er uit de acteurs hun mond komt is zo verdomd realistisch geschreven en gedaan. Geen moment verliest het zijn geloofwaardigheid, maar dit vooral dankzij Léa Seydoux en de prachtige debuterende Adèle Exarchopoulos, die hier haar alles geeft waardoor je tot op het bot van haar warme, liefdevolle, versplinterende ziel kan kijken.

Over hoe het er volgens geruchten verschrikkelijk aan toe ging op de set, vol manipulatie, haat en dictatuur is irrelevant nu omdat het in het eindresultaat zo juist is samengekomen. Vakkundigheid of wonderbaarlijk, dit is pure onverwachte filmmagie, waar de intense passie in het maken en acteren ervan afspat. Het is zelfs bijna episch. Hetzelfde kan allemaal exact gezegd worden over het toch bijzondere fenomeen dat we de liefde noemen, waar deze film absoluut als een waardige definitie voor kan dienen. Adèle heeft het allemaal, van A tot Z.

De film vermijdt gelukkig zoveel goedkope clichés en focust zich alleen werkelijk volledig op Adèle, die verliefd wordt en hoe dit een eeuwige impact op haar ziel zal nalaten. Hartverscheurend, zonder ook maar ergens sentimenteel te willen zijn, ook dankzij de totale afwezigheid van een melige soundtrack die ons manipulatief zou vertellen wat we moeten voelen. Het is misschien wel zijn grootste troef en een bewijs van de film zijn ware kracht en kwaliteit. Het is soms subtiel en tegelijk soms zo confronterend hard gedaan dat het gewoon onder je vel kruipt en je zo moeilijk, zelfs nooit meer kan loslaten.

Blue Is The Warmest Color is zo mooi, zo warm, zo gedurfd, zo eerlijk en zo echt.