Octopussy (1983)

Hmmm, de opname van For Your Eyes Only is mislukt, in dat geval maar over naar het uitzonderlijk melige Octopussy. Goede film? Nee, verschrikkelijk zelfs, maar er zit een bepaalde charme in die het alsnog uit te houden houdt. De badguys zijn over the top, Bond randt weer eens een paar dames aan en Q geeft weer een aantal leuke gadgets meer; het is echter de erg melige humor die de film zelfs voor een Bond verhaal te over the top maakt. Wat te denken van Bond die van een trap afglijdt met machinegeweer of een slangenbezweerder die de Bond tune speelt? Verder ook even een knap staaltje Brits-kolonialisme en zodoende weer een hoop racistische stereotypes als het op mensen uit India terecht komt. Ergens ook wel weer de charme van Bondfilms, vandaag de dag zouden ze hier nog moeilijk mee wegkomen. Lange leve de jaren '80 zullen we maar zeggen? Octopussy vermaakt heel erg, maar is eigenlijk te slecht voor woorden. Nog een Roger Moore film en dan gaan we eindelijk over op een iets rauwere variant, ik heb Timothy Dalton toch net iets hoger zitten.

Heerlijke jaren '80 Bond pastiche, waar Roger Moore eigenlijk al wat te oud is om echt dynamisch over te komen. De meligheid gaat soms de bocht uit (bijvoorbeeld de al vaker genoemde Tarzankreet), maar voor zijn tijd een behoorlijk gebalanceerde Bondfilm. De plot rammelt uiteraard aan alle kanten, ingewikkeld gedoe met Fabergé eieren gecombineerd met een Russische atoombom die in een circus moet ontploffen om zo de NATO te ondermijnen, of zoiets maar dat draait het bij de Bondfilms niet om. Stoere glamourspionnen, slechte schurken en mooie vrouwen, die in deze film ook nog eens redelijk "empowered" zijn, de grootste vrouwelijke bijrollen zorgen niet voor kromme tenen, integendeel, een legertje vrouwen geeft de bad guys zelfs aardig van katoen, al hadden de dames wel wat meer vechttraining mogen hebben. Vermakelijk, verder komt het niet, en dat hoeft ook niet. Er zijn slechtere Bond films dan deze.

Deze 007 herinnerde ik me eigenlijk nog maar vanwege twee dingen: de op de een of andere manier beklemmende scène met de droevige clown op de vlucht in het bos (nog vóór horrorclowns of It) en de scène waarin Bond de balustrade van de wenteltrap af komt zetten (waarbij hij de gevaarlijkste vijand voor het laatst blijkt te hebben bewaard). Bij herziening blijkt dit veel minder een volbloed thriller dan een actiekomedie, zoals het Roger Moore betaamt, maar als ik me daar eenmaal op heb ingesteld is hier niet zo veel mis mee: een geestige openingsscène gevolgd door een prima titelsong en daarna die clown die me altijd is bijgebleven, een redelijk sterke schurk met een uitstekende creepy rechterhand, een geweldige kleurrijke en exotische setting, mooie fotografie (de bazar en het paleis) en een vlot tempo. Natuurlijk ook wat tenenkrommende elementen (met name die acrobatische meiden in bikini die een troep gewapende mannen uitschakelen, maar ook het schuim op de mond van Steven Berkoff: "Follow that car!"), maar hé, dat hoort bij deze tijd. Ik besef nu dat ik meer geïnteresseerd ben in de achtbaan van het Pierce Brosnan-tijdperk dan in de serieuze verongelijktheid en psychologie en verliefdheid van Daniel Craig, en het mierzoete fondant van Octopussy en de belegen maar elegante stijl van Roger Moore passen daar eigenlijk wel goed bij.