Spectre (2015)

Wat een zeikliedje, die van Sam Smith. Net zoals de film ook regelmatig zeikt. Bellucci heeft het moeilijk en Seydoux heeft het nog moeilijker. Duurt veel te lang voordat ze eindelijk ontdooit. Madeleine Swann, tja. Doe mij Honey Rider, Pussy Galore and Holly Goodhead maar. Ik zit niet te wachten op traantjes en dat soort flut drama in een Bond film. Hou het lekker simpel en avontuurlijk. Het boeit me ook geen tel wanneer het script de Craig films, ook nog eens heel opzichtig aan elkaar gaat plakken. Weg tempo. En wat nog erger is, Waltz lijkt er last van te hebben. Een ideale schurk, maar hij krijgt nauwelijks iets te doen van Mendes. Dikke blunder in een laatste uur dat amper nog weet aan te spreken. Daarvoor gaat het beter. De grapjes zijn geforceerd, maar Mendes schudt wel een paar fijne actie scènes uit de mouw en die gorilla is best een indrukwekkende verschijning. Tekenend dat niet Waltz, maar hij de boevenkar trekt. Allemaal leuk en aardig, al dat geschrijf e.d., maar het smoort de charme van een Bond film.

In de bioscoop vond ik dit indertijd maar een matig geheel met veel geschreeuw en weinig wol, maar op m'n gemak voor het televisiescherm gezeten en met meer aandacht voor vertolkingen, tempo en sfeer kan ik de film toch aanzienlijk beter genieten. Daniel Craig heb ik altijd een humorloze kleerkast gevonden, maar na de drie meest recente 007-films te hebben herzien ben ik toch wel op die mening teruggekomen, en hij krijgt hier prima tegenspel van de gladde Christoph Waltz en de uiterst onaangename Dave Bautista – de vechtpartij tussen Bond en Hinx op de trein is hard en grof, en ik kan de klappen bijna lijfelijk navoelen. Erg grappige rol van Ben Whishaw (een ideale Q), en Léa Seydoux ziet er in de restaurantwagen wonderschoon uit in haar crèmekleurige jurk. Minpuntje blijft toch dat Bond zomaar bij Blofeld binnen komt lopen: dat had hij (of beter gezegd : dat hadden de scriptschrijvers) toch wel wat verfijnder mogen aanpakken, en wat hij daarna aldaar moet ondergaan is bijna zijn verdiende loon voor zoveel naïviteit.

Beste Bondfilm die ik gezien heb (met The world is not enough als mijn guilty pleasure, vooral dankzij Sophie Marceau). Heerlijk sfeervolle opening met de día de muertos en opvolgende actie. Alleen al hoe Craig over dat randje op dat gebouw loopt helemaal in het begin, hij is best goed in humor door middel van lichaamstaal. Nadien een prima verhaal, goede actie, leuke badguys met een geloofwaardige dreiging, aangename ontwikkelingen rondom Seydoux (ik hou er wel van als het iets serieuzer is, anders blijft zo'n film toch al snel hangen, moet wel een goede balans zijn en dat is er hier). Maar het grote winstpunt ten opzichte van bijvoorbeeld No time to die is de vlekkeloze regie van Sam Mendes. Dit is echt een man die weet wat hij aan het doen is en alles in de hand heeft. Samen met Hoyte van Hoytema, een topteam. Heb er van genoten en eigenlijk voor het eerst dat ik een Bond ook echt goed vind. Meer van dit.