Log

Flight Risk

Een U.S. Marshal moet een kroongetuige naar Seattle brengen, maar hun piloot blijkt een huurmoordenaar. Tijdens de vlucht ontspint zich een dodelijk kat-en-muisspel boven de wildernis van Alaska.

Flight Risk is een vrij eenvoudige thriller die nergens echt in uitblinkt, maar toch prima vermaakt. Ik heb een zwak voor één-locatie-thrillers. Of dat nou in een vliegtuig, een radiotoren, of een tankstation is, dit soort films houden mijn interesse meestal wel vast.

Met een speelduur van anderhalf uur wist de film me geboeid te houden en voelde hij nergens traag aan. Echter, het script zit vol plotholes en wordt steeds onrealistischer naarmate het verhaal vordert. Daarbovenop zijn de special effects ronduit bedroevend. Het acteerwerk is wisselvallig, maar Mark Wahlberg weet de film overeind te houden met zijn excentrieke personage.

Geen hoogvlieger, maar als je van dit soort thrillers houdt, kun je er best een avondje mee vullen.

2,5 sterren.

The Gorge

Levi Kane en Drasa, twee elite sluipschutters, worden aan weerszijden van een mysterieuze kloof geplaatst om de wereld te beschermen tegen onbekend kwaad. Ondanks het communicatieverbod ontwikkelen ze een band, wat een intrigerende dynamiek oplevert.

The Gorge is een interessante film op een prachtige locatie, maar eentje met twee gezichten. Het eerste deel richt zich op de dynamiek tussen Levi en Drasa en heeft een mysterieuze, romantische sfeer met subtiele invloeden van horror, sciencefiction en actie. Dit gedeelte vond ik verrassend sterk. De groeiende band tussen de twee hoofdpersonages kwam goed uit de verf en hun creatieve manieren om met elkaar te communiceren gaven een leuke twist aan hun ‘langeafstandsrelatie’. De chemie tussen hen was overtuigend, en ik had graag nog meer van hun interactie gezien.

In het tweede deel, zodra ze in de kloof belanden, verschuift de film meer richting sciencefiction en horror. Helaas niet op een manier die me echt wist te grijpen. De horror bleef tam en echte spanning bleef uit, waardoor het tweede deel minder impact had dan gehoopt. De wezens deden me meer denken aan monsters uit Pirates of the Caribbean dan aan iets echt angstaanjagends. Bovendien had ik moeite mijn aandacht erbij te houden, wat nooit een goed teken is.

Uiteindelijk vond ik het eerste deel verrassend boeiend en zou ik dat een solide 3,5 sterren geven. Het tweede deel stelde teleur en scoort voor mij niet hoger dan 2,5 sterren. Gemiddeld kom ik daarmee uit op een beoordeling van...

3 sterren.

Carriers

Carriers is een post-apocalyptische thriller waarin vier jonge overlevers, twee broers en hun respectieve vrienden, door een door een dodelijk virus verwoeste wereld reizen. Ze volgen strikte regels om besmetting te voorkomen, maar naarmate hun reis vordert, worden ze geconfronteerd met morele dilemma's en het uiteenvallen van hun groep.

Carriers is geen typische post-apocalyptische thriller, maar neigt meer naar een drama. In plaats van constante actie en hordes geïnfecteerden, ligt de focus op de psychologische impact van de situatie. Dit levert interessante morele dilemma’s en een sterke groepsdynamiek op, maar betekent ook dat de film vooral uit gesprekken bestaat. Hierdoor miste ik soms wat actie, en op bepaalde momenten vond ik het zelfs wat saai. Tegelijkertijd zorgt deze ingetogen aanpak wel voor een realistische en geloofwaardige sfeer, zonder overdreven spektakel

Het acteerwerk is solide, met Chris Pine als opvallend positieve uitschieter. Visueel zag de film er prima uit en het is jammer dat de geïnfecteerden niet wat vaker in beeld kwamen, want het make-upwerk en de manier waarop ze werden neergezet waren best overtuigend. Toch geef ik de voorkeur aan een film als Train to Busan, met meer energie en visuele spanning, al kon ik de realistischere benadering voor deze keer ook wel waarderen.

2,5 sterren.

Night Shift

Het verhaal volgt Gwen Taylor tijdens haar eerste nachtdienst in een afgelegen motel, waar ze vermoedt dat ze wordt gevolgd door een gevaarlijk persoon uit haar verleden. Naarmate de nacht vordert, begint ze ook te beseffen dat het motel mogelijk wordt geteisterd door bovennatuurlijke verschijnselen.

Ondanks de onverwachte twist miste ik toch iets in de film. De opbouw is rustig en goed uitgevoerd. Gwen krijgt een rondleiding door het motel, en al snel wordt duidelijk dat dit geen 5-sterrenverblijf is. Sterker nog, het zou waarschijnlijk niet eens één ster halen. Het motel zit vol ongedierte, het zwembad is buiten gebruik, lampen die knipperen en de algehele staat is ronduit smerig. De sfeer wordt hiermee direct goed neergezet, en die wordt alleen maar beklemmender zodra Gwen er alleen achterblijft.

Tijdens haar nachtdienst krijgt ze te maken met Alice, een meisje met wie ze een vreemde eerste ontmoeting heeft. Daarnaast lijkt ze geesten te zien, maar door haar slaapgebrek weet ze niet of ze echt zijn. Alsof dat nog niet genoeg is, rijdt er af en toe een verdachte auto langs het motel. Gwen vermoedt dat de bestuurder misschien de moordenaar is die haar familie heeft vermoord. Al deze elementen dragen bij aan de groeiende angst die ze ervaart.

Na de twist, die ik overigens niet zag aankomen, verandert de film in een slasher. Helaas verdwijnt daarmee de opgebouwde spanning en wordt het geheel voorspelbaar. De kills worden niet expliciet in beeld gebracht en voelen weinig origineel aan. Het einde vond ik dan weer wel vermakelijk en Gwen zag er op bepaalde momenten zelfs oprecht creepy uit.

Vermakelijk voor een keer, maar geen hoogvlieger.

3 sterren

Kingdom of the Planet of the Apes

Kingdom of the Planet of the Apes speelt zich af jaren na de heerschappij van Caesar. In een wereld waar apen de dominante soort zijn en mensen in de wildernis leven. We volgen het verhaal van een jonge aap genaamd Noa, die zijn clan gekidnapt zag worden en vastbesloten is hen te bevrijden uit de handen van een kwaadaardige koning.

Wat een sterke filmreeks blijft dit toch.

Ook dit deel stelt niet teleur, sterker nog, ik vond het misschien wel een van de beste films uit de reeks. Het verhaal is eenvoudig te volgen, maar wordt op een prachtige manier verteld. In het begin ligt het tempo nog vrij laag, maar naarmate de film vordert, neemt het tempo toe en wordt het steeds boeiender.

Wat me vooral aansprak, was de dynamiek tussen Noa, Mae en Raka. Jammer genoeg was hun reis samen vrij kort, omdat Raka, mijn favoriete aap, halverwege al werd vermoord. Toch zakte de film daarna niet in; het bleef boeiend toen ze bij het koninkrijk aankwamen. Wel merkte ik dat de humor wat minder werd na Raka’s vertrek.

De film wist op sommige momenten best spannend te zijn, bijvoorbeeld tijdens de scène waarin Mae wordt achtervolgd. Toch blijft de voorspelbaarheid van de reeks een factor waardoor het nooit écht nagelbijtend spannend wordt.

Waar de film écht in uitblonk, waren de spectaculaire special effects, het geluid en het indrukwekkende camerawerk. Ook de acteerprestaties waren weer overtuigend te noemen.

Kortom: de filmreeks is nog steeds ijzersterk, en ik zie hier zonder twijfel een vervolg op komen. Geen probleem wat mij betreft, want deze reeks heeft me tot nu toe nog nooit teleurgesteld.

4 sterren.

Wolf Man

In deze film trekt Blake Lovell met zijn gezin naar zijn afgelegen ouderlijk huis in de bossen van Oregon om daar vakantie te vieren. Daar wordt hun nieuwe begin verstoord door een mysterieuze aanval van een onbekend wezen.

De film begon veelbelovend, met een spannende openingsscène en een sterke eerste helft. Maar naarmate het verhaal vorderde, wist de film die spanning niet vast te houden. Lange, uitgesponnen scènes haalden het tempo eruit, waardoor zowel de spanning als de vaart verloren gingen.

Audiovisueel maakte de film een sterke indruk, met als hoogtepunt de visueel indrukwekkende transformatie van de vader. Wat betreft het acteerwerk maakten de vader en dochter een sterke indruk, al vond ik de moeder minder overtuigend. Hoewel de familiedynamiek goed werd neergezet, kwam haar rol om de een of andere reden niet helemaal geloofwaardig over.

Op het gebied van horror bood de film, los van de wolfmannen, weinig echt spannende momenten. Helaas kleurt de film te veel binnen de lijntjes, iets wat bijna standaard is bij Blumhouse-films. Aangezien ik de originele film niet heb gezien, kan ik helaas geen vergelijking maken.

3 sterren.

Nosferatu

In deze film raakt een jonge vrouw in de 19e eeuw verwikkeld in de mysterieuze en angstaanjagende invloed van graaf Orlok, een vampier die haar stad bedreigt. Terwijl haar man een zakenreis maakt naar Orloks kasteel, komt ze steeds dichter bij de duistere aanwezigheid die haar lot zal bepalen.

Het is lang geleden dat ik zo’n sfeervolle film heb gezien en ik heb er enorm van genoten. Hoewel het verhaal niet bijzonder complex is, wordt het op magistrale wijze tot leven gebracht. De combinatie van sfeervolle muziek, de negentiende-eeuwse ambiance en de adembenemende cinematografie maakt deze film een visueel meesterwerk.

Ook de cast schittert. Lily-Rose Depp levert een prachtige vertolking, terwijl Bill Skarsgård – haast onherkenbaar – een indrukwekkende prestatie neerzet. Voor mij was de hele cast uitmuntend. Nosferatu zelf is een lust voor het oog en de stem die Skarsgård aan het personage verleent, voegt een extra laag intensiteit toe. Ik had niet verwacht dat hij zelf de stem zou inspreken, wat de prestatie nog indrukwekkender maakt.

Hoewel sommigen de film als traag ervaren, vond ik de tijd moeiteloos verstrijken. Geen moment heb ik me verveeld; elke scène wist mijn aandacht vast te houden.

Kortom, deze film is een ervaring die ik niet snel vergeet. Elk element – van de cinematografie tot de acteerprestaties – komt perfect samen om een onvergetelijke sfeer te creëren. Hoewel ik geen specifieke verwachtingen had, heeft de film me absoluut verrast.

4 sterren.