Log

Dangerous Animals

Een jonge vrouw wordt ontvoerd door een gevaarlijke man die zijn slachtoffers inzet in een dodelijk ritueel met haaien. Geïsoleerd en op open zee moet ze alles op alles zetten om te overleven.

Gezien de cijfers had ik hier toch wat meer van verwacht. De setting is sterk, maar het scenario blijft vrij beperkt. De film volgt naar mijn idee iets te veel de clichés die we vaker in dit soort thrillers tegenkomen. Ik las van tevoren dat het behoorlijk gory zou zijn, maar dat viel eigenlijk wel mee.

Wat me het meest tegenviel, waren de acteerprestaties. Daardoor kwam ik er nooit echt lekker in. Tucker als psycho was nog redelijk, maar hij haalt niet het niveau van iemand als James McAvoy in Speak No Evil. Zephyr kende op zich een prima karakterontwikkeling, al voelde haar gedrag soms wat gemaakt aan. Wel had ik oprecht met haar te doen, vooral in de momenten waarop elke ontsnappingspoging nét te laat kwam of nét te slim werd gepareerd.

De cinematografie was dik in orde en de haaien zagen er verrassend goed uit vergeleken met wat we sinds Jaws gewend zijn. Het einde vond ik helaas voorspelbaar, en ik miste het bevredigende gevoel dat je juist na zo'n beklemmende film graag wil overhouden.

De haaien zagen er prima uit, maar de echte hap miste ik.

3 sterren.

vote posted

M3GAN 2.0

Twee jaar na de eerste film keert M3GAN terug, wanneer de militaire robot Amelia niet meer te beheersen is. Terwijl Gemma en Cady proberen de nieuwe dreiging te stoppen, blijkt M3GAN’s bewustzijn nog springlevend en bereid om te helpen, mits ze een nieuw lichaam krijgt.

Totaal andere film dan het eerste deel, maar nog steeds wel vermakelijk.

Waar M3GAN in het eerste deel nog als dreiging werd gepresenteerd, keert ze in dit vervolg terug als onverwachte bondgenoot. Het verhaal begint relatief eenvoudig, maar raakt gaandeweg steeds rommeliger en minder geloofwaardig. Vooral richting het einde stapelen de toevalligheden en over-the-top wendingen zich wat té gretig op. Ook voelt het alsof de film net wat te lang doorgaat.

Qua genre is dit duidelijk geen horrorfilm meer. M3GAN 2.0 schuift voluit richting sciencefiction en actie, met een komische ondertoon. De film doet op momenten denken aan een luchtige versie van Terminator 2, al haalt hij dat niveau uiteraard niet. De actiescènes zijn vlot en strak geregisseerd, maar missen impact door de PG-13-benadering, het blijft allemaal wat braaf in wat ze laten zien. Visueel is het daarentegen prima in orde: de special effects zijn verzorgd en overtuigend.

De pacing is redelijk: ondanks de mindere tweede helft verveelt de film nooit echt. De oorspronkelijke spanning en het ongemakkelijke randje van deel één maken hier plaats voor campy spektakel met een knipoog. Of je dat als vooruitgang ziet, hangt af van wat je zoekt in een vervolg. Persoonlijk vond ik deel 1 sterker. Hoewel dit vervolg ook nieuwe elementen introduceert, vond ik de gekozen wending minder interessant om te volgen. Het eerste deel voelde eenvoudiger en draaide meer om M3GAN zelf, wat het voor mij boeiender maakte.

3 sterren.

vote posted

Echo Valley

Echo Valley volgt Kate, een vrouw die op een afgelegen boerderij woont en probeert te herstellen van een persoonlijk verlies. Wanneer haar dochter onverwacht voor de deur staat, raken ze verwikkeld in een beklemmende situatie vol geheimen en spanningen.

Dit is een sterke dramafilm met een sfeervolle spanningsopbouw en een prettig tempo. De centrale vraag die Echo Valley stelt, is: hoe ver ga je als moeder om je kind te redden? Kate, die al worstelt met haar eigen verdriet, raakt steeds verder verstrikt in de manipulaties van haar drugsverslaafde dochter, die erop vertrouwt dat haar moeder toch wel weer zal inspringen. De film weet deze complexe moeder-dochterrelatie overtuigend in beeld te brengen, en laat zien hoe ver onvoorwaardelijke liefde kan reiken, soms tot het zelfdestructieve toe.

Julianne Moore en Sydney Sweeney spelen sterk en geloofwaardig en tillen het verhaal met hun samenspel naar een hoger niveau. Visueel zit het ook goed: de cinematografie is sfeervol en de score ondersteunt de emotionele onderlaag subtiel maar doeltreffend.

In het laatste deel verschuift de film meer richting thriller, waarbij het verhaal helaas wat aan geloofwaardigheid inboet. De rol van de drugsdealer voelt wat makkelijk aangezet, en Kate’s plan om hem te slim af te zijn komt erg doordacht over voor iemand in haar situatie. Toch werkt het emotioneel gezien wél — je gunt haar na alles een vorm van rechtvaardigheid.

Een overtuigend portret van de complexe band tussen moeder en dochter, met genoeg spanning om te blijven boeien.

3,5 sterren.

vote posted

Bring Her Back

Een broer en zus komen na het verlies van hun vader terecht bij een nieuwe voogd. Terwijl ze proberen te wennen aan hun nieuwe leven, beginnen er vreemde en verontrustende dingen te gebeuren in hun omgeving.

Jaja, de gebroeders Philippou doen het gewoon weer. Ze nemen een concept dat we al talloze keren voorbij hebben zien komen – geesten, bezeten kinderen, rouw, etc. – en geven daar opnieuw hun eigen, rauwe draai aan. En eerlijk gezegd: ik vond deze film nog sterker dan hun debuut. Waar Talk to Me vooral opviel door het originele concept en rauwe energie, voelt Bring Her Back net wat volwassener en meeslepender. De spanning wordt geleidelijk opgebouwd, de personages komen beter uit de verf en het verhaal blijft langer hangen. Het is nog steeds intens, maar er zit nu ook iets tragisch in dat harder binnenkomt.

Er is geen lange opbouw nodig, want we zitten er al snel middenin wanneer een broer en zus terechtkomen bij een nieuwe pleegmoeder, Laura. Vanaf dat moment kruipt de spanning langzaam maar onontkoombaar onder je huid, met Sally Hawkins in een ijzersterke, ronduit verontrustende én gelaagde rol als pleegmoeder.

De sfeer is beklemmend en bij vlagen frustrerend, in de goede zin van het woord. Je leeft mee met de broer, die als enige langzamerhand doorkrijgt dat er iets mis is met Laura, bijvoorbeeld hoe ze zijn band met zijn zusje probeert te manipuleren, en dat er iets niet klopt aan de mysterieuze Oliver, terwijl zijn blinde zusje daar nog niets van doorheeft. Haar situatie wordt gedurende de film steeds benarder, maar door haar blindheid blijft ze onwetend. Die tegenstelling zorgt niet alleen voor extra spanning, maar ook voor tragiek.

De film deinst niet terug voor grafische scènes en wie moeite heeft met gewelddadige beelden waarin kinderen betrokken zijn, is gewaarschuwd. Tegelijk is het allemaal spot-on in beeld gebracht: de cinematografie is krachtig, bruut en compromisloos. Extra lof ook voor de jonge acteur die Oliver speelt; hij weet met zijn rol écht onder je huid te kruipen. De broer en zus spelen trouwens ook ijzersterk.

De pacing is gewoon goed: nergens te traag, nergens gehaast. Het slot schuift richting drama, zonder aan kracht te verliezen. Laura’s rouw om haar dochter was gedurende de film al duidelijk te zien, ze deed er bijna alles voor om haar terug te krijgen. Maar het einde, waarin ze samen in het zwembad liggen, laat dat pas echt goed voelen. Pure kippenvel.

Bring Her Back grijpt je vast met ijzersterke spanning en een beklemmende sfeer. Sally Hawkins en de jonge Oliver spelen indrukwekkend en de visueel krachtige cinematografie maakt het helemaal af. Met strak tempo en een aangrijpend einde blijft de film lang nazinderen.

4 sterren

Shark Whisperer

Mooie docu met indrukwekkende beelden én ruimte voor discussie

Shark Whisperer is een prima documentaire over Ocean Ramsey, met prachtige beelden van haaien in hun natuurlijke omgeving. Ik volg haar al een tijd op Instagram en als groot haaienliefhebber waardeer ik het enorm hoe ze zich inzet voor deze vaak onbegrepen dieren.

Wat ik goed vind, is dat de docu niet één kant op gaat. Er is ook ruimte voor kritiek, bijvoorbeeld van biologen die vinden dat je wilde dieren met rust moet laten, en dat fysiek contact niet thuishoort in natuurbescherming. Daar zit zeker wat in. Zelf denk ik: als een haai ergens geen zin in heeft, laat 'ie dat wel merken. Dieren zijn daarin vaak duidelijker dan wij denken. Tegelijk kun je je afvragen welk voorbeeld het geeft aan mensen die denken: “Dat wil ik ook wel eens proberen.” Wat zij doet vereist ervaring en kennis. Dat is niet iets wat je zomaar nadoet en ik hoop dat mensen zich dat realiseren.

Sommigen vinden dat ze het allemaal voor de show doet, voor de volgers. Maar als je deze docu ziet, dan zie je ook de toewijding en passie erachter. En eerlijk: ik ben blij dat er mensen zijn die zich op deze manier inzetten. Liever dat, dan niks doen.

4 sterren