Log

Locked

Een autodief, Eddie Barrish, komt vast te zitten in een hightech SUV en moet alles op alles zetten om te ontsnappen, terwijl hij geconfronteerd wordt met onverwachte gevaren en zijn eigen keuzes.

Locked is een sterke thriller die zich vrijwel volledig afspeelt binnen de benauwde ruimte van een auto. Zelf ben ik altijd wel te vinden voor dit soort films. De opbouw is kort: al snel raakt Eddie gevangen in een luxe SUV, waarna duidelijk wordt dat ene William daarachter zit.

Wat volgt is een beklemmend kat-en-muisspel waarin William hem met inventieve martelmethodes en een flinke dosis verplichte zelfreflectie probeert te breken. De spanning wordt langzaam maar gestaag opgebouwd, en de uitzichtloze situatie waarin Eddie zich bevindt, maakt alles nog beklemmender.

Bill Skarsgård zet een indrukwekkende prestatie neer; hij weet de wanhoop en frustratie overtuigend over te brengen. Natuurlijk kun je je vraagtekens zetten bij de motieven van William, maar hoe je het ook bekijkt: hij weet Eddie wél de ogen te openen.

Hoewel Locked geen diepgaand meesterwerk is, weet de film met zijn sterke sfeer en acteerprestaties toch te boeien.

3,5 sterren

Novacaine

In Novocaine moet de pijnongevoelige Nathan Caine zijn collega en liefde Sherry redden nadat ze wordt ontvoerd tijdens een bankoverval. Zijn bijzondere aandoening helpt en hindert hem tijdens de gewelddadige zoektocht.

Het plot stelt niet al te veel voor en je weet van tevoren dat je veel komische momenten krijgt met een hoofdpersonage als Nathan, een man die geen pijn voelt maar zeker geen vechtersbaas is. Toch had er wat mij betreft meer ingezeten, want de humor werkte niet altijd even goed en voelde soms wat ongeïnspireerd aan.

Op het gebied van actie en geweld zit het wel goed: brute scènes worden niet geschuwd en het camerawerk tijdens de gevechten is prima. Jack Quaid weet daarbij de pijnloze, maar kwetsbare Nathan overtuigend neer te zetten. Naarmate de film vordert, vraag je je steeds meer af hoe zijn personage nog overeind blijft, want hij wordt flink toegetakeld.

Kortom, Novocaine is een leuke film die met een mix van geweld, komedie en romantiek een vermakelijk verhaal heeft weten te creëren.

3,5 sterren.

A Working Man

In deze film volgen we een voormalig militair die nu een rustig leven leidt als bouwvakker, maar opnieuw in actie moet komen wanneer iemand in zijn omgeving wordt ontvoerd.

Een typische Statham-film: volop actie en geweld, maar helaas weinig originaliteit of diepgang. De dialogen zijn aan de magere kant en voelen vaak ongeïnspireerd aan. Toch moet ik zeggen dat ik me prima heb vermaakt. De actiescènes zijn strak gechoreografeerd en de film kent weinig saaie momenten, waardoor het tempo lekker hoog blijft.

Hij haalt het niveau van The Beekeeper niet – die vond ik op alle vlakken sterker – maar voor wat het is, kijkt A Working Man best lekker weg.

3 sterren.

Presence

Een gezin verhuist naar een nieuw huis, waar een onzichtbare aanwezigheid hen stilletjes in de gaten houdt. Terwijl onderhuidse spanningen oplaaien, wordt duidelijk dat er meer speelt dan alleen gezinsproblemen.

Hoewel Presence geen typische horrorfilm is, wist de film me toch te boeien. Dat kwam vooral door de sterke cast — met name de vader vond ik overtuigend spelen — en de realistische kijk op het gezinsleven met een intieme sfeer. Het perspectief vanuit de geest gaf bovendien een originele draai aan het verhaal.

De film roept al snel vragen op over wie of wat die “Presence” eigenlijk is en weet daar op subtiele wijze gaandeweg hints over te geven. Tegen het einde had ik echt het gevoel: ja, ik had het kunnen weten – maar de onthulling werd op een originele manier gebracht. In veel films verwacht je dat een personage al dood is, maar hier blijkt dat niet het geval, wat het verrassend en effectief maakt.

Toch zaten er ook een paar vreemde momenten in. Zo wordt Tyler’s kamer op een gegeven moment volledig overhoop gehaald door de geest. De familie reageert daar in eerste instantie angstig op, wat logisch is, maar lijkt het daarna ineens geen probleem meer te vinden om gewoon in het huis te blijven. Dat voelde wat ongeloofwaardig en een gemiste kans om de spanning op te bouwen.

Richting het einde loopt de spanning iets op, maar uiteindelijk kiest de film duidelijk voor een meer dramatische insteek. Daardoor wordt het nergens écht spannend, maar als familiedrama met een bovennatuurlijke twist vond ik het zeker geslaagd.

Voor wie op zoek is naar een traditionele paranormale film, zal Presence te ingetogen zijn. Maar als je openstaat voor een subtiel en sfeervol familiedrama met een bovennatuurlijke rand, is dit zeker de moeite waard.

3 sterren.

The Monkey

The Monkey gaat over twee broers die een oud speelgoedaapje terugvinden, waardoor een reeks mysterieuze sterfgevallen opnieuw op gang komt. Om het kwaad te stoppen, moeten ze hun duistere verleden onder ogen zien.

Ik had vooraf niet verwacht dat ik The Monkey zo laag zou beoordelen, aangezien ik echt uitkeek naar deze film, maar het is toch echt bij twee sterren gebleven. Een flinke teleurstelling. Het concept had potentie: een ogenschijnlijk onschuldig speelgoedaapje dat een duistere geschiedenis met zich meedraagt. Visueel is er ook zeker wat te waarderen – de aap zag er onheilspellend uit en de cinematografie was van hoog niveau. De kills waren bij vlagen inventief, maar helaas werd de impact daarvan tenietgedaan door zwakke CGI.

Wat mij uiteindelijk het meest stoorde, was de geforceerde cynische humor, die voor mij totaal niet werkte, vooral tijdens het tweede deel van de film. In plaats van de spanning te verhogen, voelde het vaak als een storende afleiding. Op meerdere momenten vroeg ik me echt af waar ik in vredesnaam naar zat te kijken. De toon sloeg soms zo de plank mis dat het de spanning compleet onderuit haalde. Het voelde als een film die niet kon beslissen of het nu serieus of absurd moest zijn, wat de kijkervaring alleen maar verwarrender maakte. Daarbovenop waren de personages oppervlakkig en ontbrak het de film aan de nodige diepgang.

Kortom, The Monkey mist de focus en balans die het had moeten hebben. Het interessante concept wordt overschaduwd door slechte effecten, een verwarrende toon en vlakke personages. Geen film die ik snel opnieuw zal kijken.

2 sterren.

The Twister: Caught in the Storm

​De documentaire vertelt het aangrijpende verhaal van de verwoestende EF5-tornado die op 22 mei 2011 Joplin, Missouri, trof. Deze tornado, met windsnelheden tot 320 km/u, was een van de dodelijkste in de Amerikaanse geschiedenis en eiste 158 levens, terwijl meer dan 1.000 mensen gewond raakten. ​

Heftige documentaire. Als iemand die graag naar storm chasers kijkt, was dit voor mij een absolute must-watch. Natuurlijk had ik wel van de tornado in Joplin gehoord, maar de manier waarop het hier wordt verteld — door de ogen van verschillende overlevenden — maakt diepe indruk. Het is bijna niet te bevatten wat deze mensen hebben moeten doorstaan. Dat sommigen het überhaupt overleefd hebben, is op zich al een wonder.

Ook de nasleep komt stevig binnen. Schrijnend om te zien wat er allemaal verloren is gegaan, maar tegelijkertijd ook bewonderenswaardig hoe de gemeenschap weer is opgestaan. De hulp van buitenaf en de wederopbouw geven een hoopvolle noot aan een verder tragisch verhaal.

Het idee dat dit elk jaar weer kan gebeuren, ik moet er niet aan denken om daar te wonen.

4 sterren.

The Electric State

In een post-apocalyptisch Amerika reist een tienermeisje samen met haar robot door een verlaten landschap, op zoek naar haar vermiste broer. Terwijl ze dieper in de wereld van afgedankte technologie doordringen, stuiten ze op een groeiende dreiging die alles met kunstmatige intelligentie te maken heeft.

Ik heb me prima vermaakt met deze film, ondanks enkele minpunten die de ervaring af en toe een beetje dempten. Het verhaal zelf vond ik interessant met genoeg luchtige momenten. De sfeer was goed, vooral in de eerste helft van de film. De visuele effecten waren indrukwekkend, en de score bracht de emoties goed over. Maar zodra het geweld in de tweede helft de overhand kreeg, begon mijn interesse langzaam af te nemen.

De pacing had zeker baat gehad bij een kortere runtime; er waren momenten waarop de film voelde alsof hij te lang doorging zonder veel nieuwe ontwikkelingen. Wat betreft de acteerprestaties vond ik het allemaal wel prima, maar niemand sprong er echt uit. Ondanks dat er grote namen in de cast zaten, leek niemand echt een onvergetelijke indruk achter te laten.

Hoewel The Electric State visueel sterk is, liep de film voor mij af en toe vast door de lange runtime en het geweld in de tweede helft. Het blijft een vermakelijke film, maar had meer tempo en samenhang kunnen gebruiken.

3 sterren.