Log

vote posted

Until Dawn

Een groep jongeren belandt in een afgelegen vallei waar elke nacht een nieuwe, dodelijke dreiging op de loer ligt. Vast in een mysterieuze tijdlus proberen ze te overleven tot de ochtend, terwijl de nachtmerrie zich herhaalt in wisselende vormen.

Ik heb de game gespeeld en vond die geweldig. Lijkt de film daarop? Niet echt. Er is gekozen voor een compleet ander verhaal, wat jammer is gezien de filmische opzet van de game. Ook miste ik de herkenbare personages die de game zo meeslepend maakten.

Is de film dan slecht? Zeker niet. Ik heb me er best mee vermaakt. Het verhaal is mager, maar de timeloop-setting klonk in eerste instantie veelbelovend. Hoe die precies werkt, blijft echter vaag en er wordt te weinig uit dit concept gehaald. Visueel ziet het er degelijk uit, met sfeervolle donkere scènes en enkele spannende momenten, maar het mist de intensiteit en opbouw van de game. Bovendien is de variatie in killers en kills teleurstellend beperkt, iets waar ik bij zo’n opzet juist op had gehoopt. Gelukkig duiken Peter Stormare en de iconische Wendigo af en toe op — een fijne knipoog naar de game.

Waar de film echt tekortschiet, is de emotionele impact die de game wel wist te creëren. De langere speelduur van de game zorgt voor een band met de personages, iets wat in de film ontbreekt. De cast doet het prima, maar zonder uitgewerkte personages blijft het allemaal nogal vlak.

Fans van de game zullen vooral de verschillen merken. Voor nieuwe kijkers is het wellicht een vermakelijke horrorfilm, maar voor mij voelt het vooral als een gemiste kans.

3 sterren

Fear Street: Prom Queen

In Fear Street: Prom Queen probeert nieuwkomer Lori Granger haar plek te vinden op Shadyside High, waar tijdens de strijd om de titel van prom queen het schoolfeest wordt opgeschrikt door een reeks gruwelijke gebeurtenissen.

Niks nieuws onder de zon. Eerlijk gezegd kan ik me de vorige delen van de reeks nauwelijks nog herinneren en ik ben bang dat dat bij deze film ook gaat gebeuren. Het is gewoon een vrij standaard slasherfilm die nergens echt in uitblinkt.

Het verhaal is simpel en volledig gegoten in een jaren ’80-sfeertje, wat duidelijk terugkomt in de aankleding, muziek en clichés. Die nostalgische sfeer werkt prima en zorgt voor een aangename energie in de film. Die energie en het levendige tempo zorgen ervoor dat het geheel nog net de moeite waard blijft.

Het acteerwerk is op zich in orde, al weet niemand echt een blijvende indruk te maken. De personages blijven vrij vlak en voelen vooral als invulling van het standaard slasherrecept. De kills hadden het verschil kunnen maken, maar die stellen teleur – ze waren weinig origineel en qua uitvoering lieten ze te wensen over. Zonde, want juist daar had de film zich kunnen profileren, aangezien het een echte slasher is.

Qua spanning stelt de film weinig voor, waardoor het verhaal voorspelbaar blijft en vooral voelt als een herhaling van zetten die we al te vaak – en vaak overtuigender – hebben gezien.

Fear Street: Prom Queen is vooral een herhaling van bekende slasherformules zonder noemenswaardige innovatie. Wie op zoek is naar spanning of originaliteit komt hier van een koude kermis thuis.

2,5 sterren.

The Bayou

Na een vliegtuigcrash in de moerassen van Louisiana vochten enkele overlevenden voor hun leven tegen gemuteerde alligators, ontstaan door chemisch afval.

Krokodillen- en alligatorfilms zoals Crawl (2019), Rogue (2007) of zelfs het oudere Alligator (1980) kan ik prima waarderen. Helaas hoorde The Bayou daar wat mij betreft niet bij.

De film wist me nooit echt te boeien. Hoewel de sfeer bij vlagen goed werd neergezet en er af en toe wat spanning in zat, werd dat telkens tenietgedaan door domme keuzes van de personages. Het verhaal voelde onsamenhangend aan, waardoor de betrokkenheid ontbrak. Ook visueel liet het te wensen over: de gemuteerde alligators zagen er inconsistent uit en de acteerprestaties waren ondermaats.

Al met al was The Bayou een teleurstellende toevoeging aan het moerasmonster-subgenre, die het moest hebben van sfeer, maar tekortschiet op vrijwel alle andere fronten.

2 sterren.

Nonnas

Nonnas gaat over Joe Scaravella, een man uit Brooklyn die na het verlies van zijn moeder en oma een Italiaans restaurant opent, gerund door grootmoeders uit verschillende regio’s van Italië. Terwijl hij worstelt met zijn rouw en de opstartproblemen van zijn zaak, ontstaat er een hechte gemeenschap rondom het restaurant.

Heerlijk hartverwarmende feelgoodfilm, overgoten met een rijke Italiaanse saus. Ja, films als deze zijn er meer, en echt verrassend wordt het nergens – maar eerlijk gezegd: wat maakt het uit? Als ze goed gemaakt zijn, zoals deze, bezorgen ze me altijd een warm en prettig gevoel.

Vince Vaughn speelt zijn rol degelijk; vooral in de meer emotionele momenten weet hij te overtuigen. Maar de echte sterren zijn natuurlijk de nonnas. Hun onderlinge chemie spat van het scherm en ze brengen precies de juiste mix van humor en sentiment. Geen wonder ook, want het zijn stuk voor stuk doorgewinterde actrices, en dat zie je in elke scène terug.

Het restaurant is het kloppende hart van de film. De sfeer is warm en huiselijk, en het eten wordt met zichtbaar plezier gefilmd. Het is bijna onmogelijk om er geen trek van te krijgen. Je hoopt dan ook echt dat Joe erin slaagt het restaurant aan de praat te krijgen.

Nonnas is misschien niet vernieuwend, maar het is precies wat je ervan hoopt: een warme film over traditie, familie en samen aan tafel zitten. En soms is dat precies genoeg.

3,5 sterren.

Death of a Unicorn

Tijdens een rit naar een zakelijke bijeenkomst rijdt Elliot samen met zijn dochter Ridley een eenhoorn aan. Zijn baas Dell Leopold ruikt direct kansen en laat het dier onderzoeken. De ontdekking van helende krachten belooft winst, maar leidt al snel tot gevaarlijke gevolgen.

Prima vermaakt met deze film, al springt hij nergens echt bovenuit. De film neemt zichzelf niet al te serieus en dat is ook duidelijk te merken. Het verhaal is op zich leuk bedacht: moordlustige eenhoorns als een soort creature feature, gecombineerd met helende krachten en een familie die daar geld aan wil verdienen—dat kan natuurlijk niet goed gaan.

De eerste helft leunt vooral op komedie, terwijl in de tweede helft de horror meer op de voorgrond treedt. Af en toe kon ik er wel om glimlachen, al werkten de grappen niet altijd even goed. De horror werkte wat beter voor mij, al werd er veel gebruikgemaakt van CGI, wat niet altijd overtuigend was.

De personages waren op zich interessant, maar kregen helaas weinig diepgang, waardoor het emotionele slot voor mij niet echt binnenkwam. De acteurs deden het verder prima. Ik kan altijd wel genieten van Paul Rudd en Will Poulter en dat was hier niet anders.

Verder zaten er opvallend veel verwijzingen naar klassieke films in. Denk aan de beroemde keukenscène uit Jurassic Park, of de tentscène en het moment met de baby T-rex uit The Lost World: Jurassic Park. Er waren ook nog tal van andere knipogen naar bekende blockbusters in de film.

Geen hoogvlieger, maar Death of a Unicorn is een aangename film voor wie van een luchtig avontuur met wat nostalgische knipogen houdt.

3 sterren.

Drop

We volgen Violet Gates, een alleenstaande moeder die tijdens een blind date in een chique restaurant anonieme berichten ontvangt via een app. De afzender beweert haar zoon en zus gegijzeld te houden en dwingt haar om haar date te vermoorden.

Drop is weer zo'n film die laat zien dat je met één locatie – in dit geval een chique restaurant – meer dan genoeg hebt om de spanning erin te houden. Het verhaal zelf is vrij eenvoudig, en het uitgangspunt behoorlijk vergezocht, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de slimme regie en het effectieve gebruik van de beperkte ruimte. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd en blijft het grootste deel van de film overeind. Ook het acteerwerk vond ik overtuigend; vooral de hoofdrolspelers weten de situatie geloofwaardig over te brengen.

De laatste vijftien minuten deden afbreuk aan het geheel. De geloofwaardigheid gaat dan verloren, wat een deel van de opgebouwde spanning ondermijnt.

Ondanks het wat ongeloofwaardige einde, blijft Drop een onderhoudende thriller die zijn kracht haalt uit de beperkte setting en de sterke opbouw van de spanning.

3,5 sterren.

vote posted