Opinions

Uiteindelijk veel beter dan wat ik na één aflevering had durven hopen.

Goed opgebouwd geheel met een zaak die over het hele seizoen loopt, en een aantal minder grote processen in één of enkele afleveringen. Boeiend, en naar het einde toe ook behoorlijk spannend.

Overbodig zijn de problemen van/met de zoon: het soort van nevenplot dat in veel series en films toegevoegd wordt, en vooral een irritant cliché is.

Maar wat vooral moeilijk is - met alle respect voor de acteurs - zijn de ultra-egoïstische, egocentrische, narcistische personages waar je gans de tijd zit naar te kijken.

De coole en kalme en net-niet-(helder)ziende blinde Magnus;

Diana die de indruk geeft dat het woord 'respect' niet aanwezig is in de Noorse taal;

Elea, een verzameling superlatieven op vlak van nuchter, koket, koelbloedig, uitstraling, mooi (?);

en Erik, ultra-macho met een overdosis aan tattoos die z'n agressie regelmatig niet onder controle heeft, die regelmatig ook een klap krijgt, maar die uiteraard te stoer is om te weten wat pijn zou zijn. En die bovendien elke vrouw in bed krijgt.

Advocaten en rechtbanken, i love it. Uiteraard moet niet elke personage in een film miss of mister Sympa zijn, integendeel. De makers van Aber Bergen gaan imho echter een stap te ver. Het went na een paar afleveringen - hier en daar zijn ook al eens goeie trekjes te bespeuren; hoera. Maar er is hoe dan ook een doorlopende en totaal onnodige ergernis; ik kon me in elk geval in geen enkel personage ook maar een beetje inleven.

Voor the basic story, de beelden en de acteurs: 4, misschien zelfs 4,5*. Maar er gaan punten verloren voor/door de personages.

- De personages: eendimensionale stripfiguren, irritante cartoons die nonstop over the top gaan en geen moment 'echt' lijken.

Castle = mr Perfect;

rechercheur Beckett = totaal onbekwaam, zou geen moord kunnen oplossen zonder Castle;

Alexis = juffrouw wijsneus die op elke vraag en in elke situatie een volwassen antwoord heeft klaar zitten;

en Castle's moeder lijkt op elke moment een diva op het theaterpodium.

- De moorden en de plots: even simpel, oppervlakkig en zonder enige diepgang als de personages.

- De acteurs: matig.

- De geloofwaardigheid: nul.

- De spanning: nul.

- Komedie... huh, komedie ???

Smaken verschillen, maar ik begrijp echt niet waar deze serie haar sterren haalt. Komt nog niet tot aan de enkels van Baantjer.

Ook al ben ik niet direct een liefhebber van het genre western, toch had ik hier behoorlijk grote verwachtingen - gezien de score, gezien de commentaren.

Ik blijf helaas op m'n honger zitten.

Wat ik hier vooral van onthoudt is een overdosis van clichés. Niets, maar dan ook echt niets nieuws onder de zon.

Vooral de personages...: de macho. De lafaard. De 'goeie' die bijna altijd piekfijn in maatpak zit en glad geschoren is; de 'slechte', altijd vuil, onverzorgd en ongeschoren. Idem bij de dames: ofwel verzorgd kapsel, super-koket, met perfect afgewerkte wenkbrauwen en oogschaduw; ofwel vieze afgeleefde hoeren.

Verder een aantal grote en kleine irritaties.

Een klein voorbeeld: in aflevering drie hangt aan de ingang van de nieuwe bar een houten bord met in perfect afgelijnde letters 'opening tonight'. Zo'n half kunstwerk voor één dag ?

Grotere irritatie: iedereen stapt en valt altijd in de plassen en de modder. Ik denk dat het in al die afleveringen welgeteld één keer regent.

Grote irritatie: de f***s, f***ings, en c***suckers: fijn dat je daar wat aandacht wil mee winnen, maar het er is geen twee maar tweehonderd stappen over. Blijkbaar besefte het bedrijf dat de vertaling verzorgde dat ook: in de ondertitels wordt dat taaltje gelukkig genegeerd.

Er is een behoorlijke lijst, maar: de allergrootste irritatie is het verhaal dat nauwelijks kan boeien. Hier en daar zijn er een paar nevenplots die m'n aandacht konden trekken. Het basisverhaal daarentegen slentert maar verder en verder, en kan me nauwelijks wakker houden. Een paar conversaties deden me twijfelen om op de fw-knop te duwen.

Ik kwam ondertussen te weten dat Deadwood voor een deel gebaseerd is op feiten. Dat zal dan allicht wel voor een aantal beperkingen gezorgd hebben bij het uitwerken van het verhaal. Maar dan nog zijn er mogelijkheden om creatief te zijn en er wat van te maken.

Ik hou het bij 2,5*. Die zijn voor (de meeste) acteurs; voor de inkleding - het ziet er op alle vlakken indrukwekkend uit; en voor dat waar ik nog het meest van al van genoot: de muziek waar elke aflevering mee opent.

Sjongejongejonge... Ik kan echt totaal totaal totaal niet begrijpen hoe deze serie aan zo'n hoge score komt. Uiteindelijk valt dat dan altijd weer terug op 'de gustibus et coloribus...', maar toch.

Onder andere The Green Mile, de maffiafilms, en American History X zijn films uit de top 20 op Moviemeter die me niks doen - maar waar ik ergens het succes wel kan van vatten. Deadwood daarentegen...

Het aan- en verkopen van goudconcessies, de annexatie, de postjes in het kamp: de rode draden zijn als een kurkdroge en doodsaaie documentaire.

Idem voor de eindeloze rits vier-letterwoorden.

idem en nog het meest voor de artistieke monologen van burgemeester Farnum.

Hier en daar gebeuren er in afleveringen dingen die net iets boeiender zijn - zoals bijvoorbeeld de aanpak van nierstenen 150 jaar terug.

Maar dat volstaat niet voor een 5/10.

Wanneer ik het geluid afzet en voor Chinese ondertitels kies, valt het allemaal best mee.

De 2* zijn dan ook helemaal voor hoe Deadwood visueel gepresenteerd wordt.

- (Potentieel) probleem 1: ik ben hier 40 jaar te oud voor.

- (Potentieel) probleem 2: verkeerde geslacht.

- Probleem 3: een paar miscasts op vlak van leeftijd: onder andere Penn Badgley en vooral Blake Lively

waren echt wel al te oud (21 en 20) om de rollen van16-jarige onschuldige maagden-wiens-eerste-keer-nabij-is te krijgen.

- Probleem 4: die leeftijd zorgt er ook voor dat die pubers dan al net iets te oud ogen om de kinderen van hun ouders in de serie te zijn.

- Probleem 5: behalve een paar degelijke acteurs is er hier en daar ook belabberd acteerwerk. Ed Westwick is bijzonder eenzijdig, en (alweer) Blake Lively is niet capabel om haar puberlachje en tienerspeelsheid echt te doen lijken.

- Probleem 6: de Gossip Girl-website waar alles te lezen en zien valt - is wel een heel goedkoop concept om asap 'alles aan iedereen' bekend te maken.

- Probleem 7: een overdosis aan clichés en voorspelbaarheid.

Maar, maar: Gossip Girl is een bijzonder ontspannende zit voor wie een druk leven heeft, en die na een jachtige dag even in de zetel wil zitten en het verstand op nul zetten.

En na elke aflevering kijk ik weer uit wat er daarna weer zal gebeuren.

Niet zo lang geleden zag ik Deadwood; een serie met veel kwaliteiten, en met vooral een sterke acteurs.

Maar die me geen moment kon boeien.

Gossip Girl, met al z'n tekortkomingen, kan dat wel.

Deadwood 2*.

Gossip Girl 3,5*.

Fijn: de schooltoestanden verdwijnen grotendeels uit het verhaal. Goeie zaak, want het merendeel van de cast is toch echt wel te oud om ergens tussen middelbaar en hoger onderwijs te bengelen.

Minder fijn: enerzijds blijven die jongvolwassenen zich als kleine kinderen gedragen wanneer het gaat over relaties en jaloezie en ruzie maken.

Anderzijds worden hen dan functies in de schoenen geschoven - bijvoorbeeld Chuck, 18 of 19 jaar oud en CEO van Bass Industries en baas van het Empire Hotel - waarvoor een zekere volwassenheid gewoon nodig is.

Met andere woorden: de serie blijft zich op een of andere manier vooral (en teveel) richten op een heel jong publiek, en slaagt er op die manier niet in om zelfs maar een heel klein beetje 'echt' te lijken.

Grappig hoe er dan bijvoorbeeld met diepe halsuitsnijdingen en pop-up beha's nadruk gelegd wordt op de borsten van de jongedames, maar er op geen enkel moment ook maar íets van bloot te zien is. Twee mensen die wakker worden na een van de vele vrijpartijen ? Zelfs dàn draagt de dame nog steeds haar beha en slaapkleedje. Tja, de filmkeuring...

Bovendien: brieven die steeds toevallig gevonden worden, babbels en telefoongesprekken die gehoord worden door iemand die net achter de hoek staat,... Dat soort van clichés begint bij momenten toch wel te irriteren.

Wat de acteurs betreft: een paar doen het heel degelijk - de personages van Dan en Blair vooral. Maar er zijn er ook een aantal die op heel bedenkelijk niveau spelen. Chuck en Serena: de overacting is voortdurend aanwezig.

Nog twee seizoenen te gaan. Het is niet zo dat ik er tegenop zie; maar dat 'verstand op nul en lekker ontspannen en genieten'-gevoel begint wel een beetje te verdwijnen.

Een portie humor, drama en romantiek in een verhaal dat cultuurverschillen en vooral de verschillen binnen culturen als rode draad draad heeft.

Soms hilarisch, vooral onderhuids - Smile die zich door al z'n goed bedoelde leugens steeds weer in de problemen brengt: het is vooral de humor die de bovenhand haalt.

De twee hoofdacteurs doen het prima, zetten sympathieke personages neer, en trekken je mee. Ook de dame die Nadia speelt komt heel echt over; jammer wel dat schoonbroer Rachid en vooral de kerel van de fitnessclub meer persiflages dan personages zijn.

De vorige serie die ik zag, De Vijfhoek, speelde zich eveneens af in Brussel. Twee bemerkingen in m'n commentaar gelden ook voor 'Grond':

waar De Vijfhoek zich in werkelijkheid niet in de vijfhoek afspeelde, betwijfel ik ook hier of er wel in Molenbeek gefilmd is. Ik zie vooral Schaarbeek en Laken.

Ten tweede, en dat is in dit geval toch net een stap te ver: er wordt gewoon belachelijk veel Nederlands gesproken. De Nederlandstalige burgemeester van Molenbeek, dat is twéé stappen te ver. Het publiek met vooral (of uitsluitend) allochtone roots dat staat de luisteren naar een opgenomen speech - in het Nederlands dus - van die burgemeester: drie stappen te ver. En de politie die bij een arrestatie een chauffeur in het Nederlands toeschreeuwt om de handen op te steken en uit de wagen te komen: no way.

Maar goed, voor wie niet bekend is met Brussel, stoort dat allicht niet.

Alles bij elkaar een heel fijne zit, goed voor 4* - tot de laatste aflevering: plots komt daar King Hollywood op tafel slaan. De charmes van de serie worden ingegraven op het kerkhof, de humor verdwijnt naar de achtergrond: familieconflicten staan centraal, maar op het einde verontschuldigt iedereen zich, zijn alle problemen opgelost, en valt zowat iedereen - bij wijze van spreken - met tranen in elkaars armen.

En dat terwijl er korte metten gemaakt wordt met de vriendin van Smile (waarom ??); en wat met Brahim na z'n arrestatie ??

Bijzonder jammer van deze onwaardige afsluiter, imho een complete inschattingsfout van de makers.

4*, min 1/8 van 4, dat maakt 3,5*.

Mja, niet slecht, maar toch niet wat ik gehoopt had te zien.

Het zijn perfect opgebouwde en afgewerkte sketches, veel te mooi en te 'af' om echt te kunnen zijn - of zelfs maar te kunnen lijken.

Toneelstukjes waarbij de acteurs af en toe naar de camera kijken en hun zeg doen tegen de kijker: bijzonder irritant.

Lester en Warren acteren heel goed, de andere gaan vaak een stap te ver in het toneelspelen.

Het proces van een man die vijf jaar eerder veroordeeld is voor de moord op drie vrouwen moet worden overgedaan.

Uitstekend rechtbankdrama, traag tempo, lange babbels met advocaten en getuigen. I love it.

En dus niet geschikt voor wie nood heeft aan veel beweging en actie.

Bovendien zijn er nog wel een paar minpuntjes. Zo zijn er wel die uitgebreide verhoren, maar die blijven beperkt tot conversaties. Bewijsmateriaal wordt niet getoond; geen woord over bijvoorbeeld DNA-data.

Bovendien zijn er een aantal nevenplots die bij veel series of films een meerwaarde kunnen hebben. Hier draait alles in detail om het het proces, en hoeven die 'rustpauzes' er wat mij betreft helemaal niet bij.

Boeiend is dan weer het feit dat de makers de kijker op z'n minst even willen laten nadenken over de volksjury - hoe zinvol en correct dat is, hoe mensen kunnen worden beïnvloed. Al lijkt de uitspraak in dit geval dan toch correct.

Nog dit: 'ontwikkeld door Peter Morgan' is de link tussen seizoen 1 en 2. De acteurs, de personages, en het verhaal hebben helemaal niets met elkaar te maken. De plot die ik hierboven lees, is dan ook eerder verwarrend.

De eerste twee afleveringen waren een behoorlijke tegenvaller.

Ik verwachtte een dramaserie over het ethische vraagstuk rond euthanasie. Helaas blijkt al snel dat er van diepgang nauwelijks sprake is, dat er eigenlijk gewoon veel te veel gebeurt; dat er veel te veel toevalligheden zijn; en dat Mary Kills People dicht bij het genre 'soap' hangt.

De echtgenote van de eerste patiënt die net thuiskomt tijdens de euthanasie, wat tot een spectaculaire vlucht van Mary en Des moet leiden;

De manier waarop de eerste euthanasie mislukt en moet 'rechtgezet' worden;

Politieonderzoek en de manier waarop;

Mary verliefd op de detective;

De vriendin die wel héél toevallig de verborgen producten vindt - en die dan ook nog eens gaat uittesten; ...

Het zit vol van dit soort onwaarschijnlijke gebeurtenissen.

Maar kijk, een mens maakt dan een klik in z'n hoofd; je wéét dat het geen dramaserie is, je begint vanuit een andere optiek verder te kijken. En zoals dat dan vaak het geval is bij serie, weet ook deze je mee te trekken in het verhaal, en zit je ook hier weer bij het afsluiten van de aflevering uit te kijken naar wat zal volgen.

Het verhaal is matig, het acteerwerk matig (alleen de hoofdactrice doet het heel goed). Waar die aanmoediging tot bingewatchen vandaan komt ... ik heb er geen verklaring voor, maar Mary doet het wel. Ik kijk in elk geval uit naar het tweede seizoen.

Een heel nipte 3,5*

De Genoa-zaak, de belangrijkste rode draad doorheen seizoen 2, is véél te lang uitgesponnen. Talloze langdradige conversaties rond dit onderwerp halen het niveau naar beneden, en deden me bij momenten zelfs twijfelen om er gewoon mee op te houden.

De laatste aflevering geeft een stijlwissel , met meer tempo, maar ook heel erg emo-core. Een andere richting, maar wel een stap te ver.

Seizoen 1 was goed voor 3,5*; voor dit 2de deel gaat er een hele * af, en de 2* zitten dichterbij dan 3*...

Er zijn een paar schoonheidsfoutjes (piepende autobanden in de sneeuw ?).

En een aantal zaken zijn toch wel een heel toevallig (Andri gaat voor 1 keer de was doen bij z'n schoonouders en dan valt die sleutel uit een broekzak), of onwaarschijnlijk (een gehandicapte die thuis met een telescoop in zowat alle huiskamers zowat alle dingen ziet die hij niet zou mogen zien), of voorspelbaar (Asgeir opent de celdeur omdat de gevangene naar de wc wil gaan, en die ontsnapt dan - uiteraard), of gewoonweg te simpel (natùùrlijk zal de ploeg die uit Reykjavik komt de zaak niet oplossen).

Maar toch zijn dat allemaal kleine klachten die wegzinken in het geheel van de serie:

een sterke plot, met een flinke dosis spanning,

een prachtige locatie - toch wel eens iets heel anders dan we gewend zijn, ook in de Scandinavische series -, en vooral:

twee geweldige acteurs, zowel individueel als in team.

De interacties tussen beide zijn bijzonder sterk uitgewerkt, en het lijkt helemaal te klikken tussen de twee acteurs.

Bovendien wordt met Andri ook een heel realistisch en correct personage neergezet. Geen flapuit, geen macho-bullebak die zichzelf niet onder controle heeft, geen super-wijsneus. Wel een inspecteur die de lessen uit z'n opleidingen meedraagt: hij is heel sterk in de conversaties, gaat niet in op insinuaties, laat zich geen moment uit zijn tent lokken, zegt geen woord teveel.

En ook wat in z'n privéleven gebeurt is heel real life: z'n frustraties en mentale pijn bij het omgaan met zijn ex (die hij nog steeds graag ziet) en haar nieuwe partner: heel sterk.

Tweede seizoen komt er aan, ik kijk er naar uit.

4,5* !

Geen slechte krimi; maar ook op geen enkele manier bijzonder of origineel.

Het gemak waarmee plots nieuwe (hoofd)verdachten komen opduiken; de wetenschap dàt er nog wel een 'verrassende' wending zal komen; en de vlotheid en souplesse waarmee Martinsson - die zelf(s) geen rechercheur is - de waarheid weet te achterhalen..., het is allemaal te eenvoudig, te gelikt en te gestreken.

Bovendien krijgen we enerzijds mooie beelden uit het noorden van Scandinavië te zien, maar heb ik anderzijds wel vaak het gevoel dat het budget eerder beperkt was en het dan ook stuk makkelijker, want goedkoper, is om in niemandsland te filmen dan in de straten van een stad(je).

It's okay, it's alright, i can live with that, zong Def Dames Dope in 1993, en ik besef nu dat dat over dit soort series ging. Het is niet slecht, maar begin niet met hoge verwachtingen te kijken.

Vreemd, ik vond dus gewoon níemand sympathiek. Mooie streek, maar geen haar op mijn weliswaar kale schedel dat er aan zou denken om bij die bende zuurpruimen te gaan wonen.

Een klein jaar terug verhuisd van een Vlaamse boerendorpje naar het bruisende Brussel, als remedie tegen een zware midlife crisis, en dan heb je geen tijd meer om naar een serie te kijken - tot daar een virus komt overwaaien, en de bruis helemaal verdwijnt...

Laat ik beginnen met de positieve drive van Revenge.

Er zit vaart in, en het boeit. Het basis van het verhaal is sterk, is goed opgebouwd, en zakt nooit echt in. Er zijn geen overbodige/storende nevenplots; al wat gebeurt, maakt deel uit van dat basisverhaal.

Niet de komische noot van Desperate Housewives, dat is wordt hier vervangen door het thriller-aspect; maar los daarvan zijn er op vlak stijl, beeld, personages en sfeer toch wel gelijkenissen. Allebei ABC, en Revenge startte op het moment dat DH stopte: ik kan het niet hard maken, maar het lijkt me geen toeval.

Ik vond DH best wel goed, en dus ook hier van bij de eerste aflevering helemaal in meegetrokken.

Maar !

Ergens onder je schedel moet een OFF-knop zitten, en die moet je hélemaal, zo diep als het maar kan, indrukken. De 'toevalligheden' zijn talloos, de onwaarschijnlijkheden zijn ontelbaar, de onmogelijkheden volgen elkaar op.

Voortdurend passeert iemand wanneer er net iets heel belangrijk gezegd wordt;

zowat alles kan 'verdoken' gefilmd en afgeluisterd worden;

Nolan hackt er op los alsof het niks is;

schatrijke mensen waar iedereen de ganse dag door zonder kloppen of bellen kan binnenwandelen;

en als er dan toch een deur op slot is: no problem, iedereen heeft de capaciteiten van een professionele inbreker;

belangrijke informele gesprekken van bijna twintig jaar eerder staan op video, en dan nog met méér dan één camera gefilmd, huh ??;

...de lijst is eindeloos.

Zelf kan ik dus m'n verstand op nul zetten (heb er toch al niet zo veel), maar wie dat niet kan, gaat beter op zoek naar een andere serie.

En ook de acteurs...

VanCamp doet het goed. Ze slaagt erin om de woede en haat, én de kennis en koelbloedigheid van haar jonge personage geloofwaardig te maken.

Madeleine Stowe daarentegen is heel monotoon; na de dertigste bedreiging en persoonlijke aanval, gevolgd door een pretentieuze smile, heb ik het wel gezien.

Josh Bowman (Daniel) is de zwakste speler; oké als jonge (en domme/naïeve) student, maar vanuit die positie ongeloofwaardig als opvolger van zijn vader in het bedrijf.

En Gabriel Mann, in een belangrijke rol, doet zijn best, maar is een miscast voor iemand die een van de rijkste mensen van de wereld moet uitbeelden.

Komt daar nog bij dat er regelmatig 18 jaar teruggegaan wordt in de tijd, maar dat het niet lukt om diezelfde mensen er dan 18 jaar jonger te doen uitzien. En dan wil ik het nog niert over die 18-jarige hond hebben...

De serie heeft zijn charmes, maar ook grote mankementen. Ik zie een behoorlijk aantal kijkers op IMDB die Revenge 1/10 geven. Lichtelijk overdreven vind ik zelf, maar: ik begrijp zeker wel waar de frustraties vandaan komen.

Zelf hou ik het op 7/10. Ik heb in elk geval met plezier zitten kijken...

Ook hier pijnpunt nummer 1 - zie eerste seizoen: altijd is er iemand die toevallig een belangrijk gesprek van achter de deur hoort; overal en altijd en bij iedereen - tot in de slaapkamer - kunnen camera's geplaatst worden alsof het niks is; en nog steeds kan iedereen in de megavilla's van de rijkste mensen op aarde binnenstappen - ook al tot in de slaapkamer - zonder dat er zelfs maar aan de deur moet gebeld worden.

Dus: je moet je verstand op nul kunnen zetten, anders moet je hier gewoon niet aan beginnen.

Anderzijds: bij aflevering 21- het elektriciteitsnet dat wordt uitgezet, en de explosie in de toren - is het over the top gehalte zo groot, dat het grappig werd, ik luidop zat te lachen, en ging denken aan James Bond, vooral in de Roger Moore-periode; waar 'komedie' wat mij betreft ook als genre mag toegevoegd worden.

Positief:

- een behoorlijk tempo, met verrassende wendingen.

- een paar nieuwe personages en zijstraten, maar negens wordt (teveel) afgeweken van het basisverhaal.

- Sterke Emily VanCamp: straalt koelbloedigheid uit, en draagt de titel van de serie op haar gezicht.

- Een paar relatief belangrijke personages - de goeie - geven de geest. Het moeten niet altijd de slechten zijn die uitgeschakeld worden.

- Daarop aansluitend: de impact van keuzes die Emily/Amanda maakt heeft vaak ook voor de mensen rondom haar dramatische gevolgen. Het is daardoor méér dan 'de goeie tegen de slechte', het is geen zwart-wit beeld dat wordt weergegeven. De negatieve impact van haat en wraak is doorlopend aanwezig, waardoor je geen eenzijdige kijk hebt op Emily/Amanda.

Negatief:

- Ik weet niet of ze door de regisseur teveel aan de lijn gehouden werd, of dat ze gewoon niet beter kan, maar Madeleine Stowe werkt echt wel op m'n zenuwen met haar monotone acteren. Ontelbaar zijn ze, die korte gesprekjes die ze eindigt met een cynische smile - wanneer ze iemand op z'n plaats zet - of met een citroenzuur gezicht - wanneer ze op haar plaats gezet wordt. En dan te weten dat ik de tijd van Stakeout verliefd was op dat mens...

- Er wordt heel wat gefluisterd tijdens gesprekken. Of het nu om belangrijke info gaat, of op meer romantische momenten, of zelfs wanneer iemand op een feest tegen 50 mensen staat te praten - en die dat dus in geen geval allemaal kunnen horen: blijkbaar zorgt fluisteren voor een speciale sfeer. Maar: teveel is teveel.

- De vrouwelijke helft van de cast loopt vaak op ultra-hoge hakken. Bij sommige onder hen zit dat duidelijk niet in het bloed.

Helemaal in de lijn van seizoen, dus opnieuw 7 op10.

Twee meter in de grond: deze eerste jaargang is een leuke zit, maar met deze score had ik toch net iets meer verwacht.

De eerste drie of vier afleveringen zijn sterk: vernieuwend en origineel, grappig, meeslepend.
Daarna zit ik met een dubbel gevoel: de aparte plots van alle afleveringen - waar elke aflevering ook mee start - blijven leuk en worden goed uitgewerkt.
Daarentegen de nevenverhalen die over het ganse seizoen blijven doorlopen...
De homoseksualiteit van David, en het thema outing, dat valt nog wel mee.
Ruth die niet kan kiezen tussen haar twee minnaars, en Claire die niet weet waar ze aan toe is met Gale: is al een heel stuk minder.
Al het gedoe rond Brenda's broer Billy: veel te lang uitgesponnen, ronduit saai.

Komt daar nog een open einde bij van sommige van die nevenplots: wat met Bruce die in een instelling zit; wat met Gale die een overval heeft gepleegd...?

De vier hoofdacteurs zijn super, en hebben een groot aandeel in het feit dat deze serie toch boven de middenmaat blijft. Lauren Ambrose zag ik ooit in Swimming (2000) - MovieMeter.nl: ook een film die helemaal door haar gedragen wordt. Best wel jammer dat ze al getrouwd is...

Seizoen 4 is echt wel een stap achteruit naar kijkplezier toe.

De verhaallijnen rond al de personages worden eindeloos uitgesponnen, en zitten dan ook nog eens te veel op dezelfde lijn.

Nate en Brenda, David en Keith, Ruth en George: allemaal relaties vol twijfels, voortdurende meningsverschillen, eindeloze welles of nietes-situaties.

SFU mist hier echt wel creativiteit, ook al door wat ik bij het derde seizoen vaststelde: het overlijden waar elke aflevering mee start, en dat de rode draad doorheen die aflevering zou moeten zijn: daar wordt weinig of niets mee gedaan, en dat is bijzonder jammer.

Benieuwd of het vijfde seizoen voor beterschap zorgt; dit vierde hield alleen stand door de geweldige cast - die eigenlijk toch voor een licht verslavend effect zorgt.

De laatste drie afleveringen van dit vijfde seizoen zorgen weer voor wat meer vaart en afwisseling. Maar ik blijf achter met het gevoel dat er best wel twee seizoenen minder hadden mogen zijn.

Vanaf seizoen drie gaat de creativiteit van de makers in dalende lijn, en komt SFU vaak teveel in de buurt van een tv-soap - in België zijn dat Thuis en Familie, weet niet wat er in NL in die stijl op het scherm komt ?

Het familiebedrijfje en alles daarrond worden op het achterplan gezet; relaties en relatieproblemen overheersen elke aflevering. Er vloeien, vooral in dit laatste seizoen, liters tranen in SFU. Niet omdat er iemand sterft of begraven wordt, wel om ruzies en scheidingen. En dat terwijl het originele opzet rond doden en begrafenissen toch de sterkte is van deze serie.

Een geweldige groep acteurs en actrices: vooral zij zorgen ervoor dat SFU niet gaat doodbloeden...

Als afsluiter: ik kocht de dvd-box zonder dat ik er ooit iets van een trailer of wat dan ook gezien had. Groot was m'n verbazing toen ik merkte dat dit Amerikaans product was. Om 1 of andere reden deed m'n buikgevoel me altijd vermoeden dat dit Brits was. En achteraf bekeken vind ik het best nog wel jammer dat dit niet zo is...

Uitstekend drama.

Een prima verhaal, dat op vlak van geloofwaardigheid bovengemiddeld scoort - wat ik persoonlijk heel erg waardeer.

De personages worden heel goed uitgewerkt, ieder met z'n positieve en minder positieve karaktereigenschappen, en met een bijna perfecte casting. Ook dat maakt het allemaal net iets échter dan de gemiddelde film of serie.

En het gaat inderdaad niet in uptempo, er wordt ruim de tijd genomen om gebeurtenissen en situaties weer te geven. Waar dat er bij de eerste twee afleveringen nog even wennen is, zuigt net dàt je daarna helemaal mee in het verhaal.

Hier

ben ik het dan ook helemààl mee eens.

Meer nog: in de laatste aflevering gaat het er allemaal net iets te snel aan toe. Er hadden er imho best wel een of twee méér mogen zijn.

Twee minpuntjes:

De flashbacks: kort en soms nodig; maar soms ook overbodig. Is iets wat me, net als een voice-over, vaak irriteert.

En, erger nog: met haar wat ongewone kapsel deed actrice Molly Nutley (Kim) me voortdurend aan Geert Wilders denken.

En, helemaal los van het verhaal van deze serie: vaak vraag ik me af in hoeverre een acteur of actrice zich in een rol kan afzetten van zijn/haar eigen persoonlijkheid.

Jack Nicholson bijvoorbeeld geeft me altijd het gevoel dat je niet alleen naar zijn personage, maar ook een beetje naar Jack Nicholson zelf zit te kijken. Het lijkt me een mogelijke oorzaak van de miscasting van acteurs; dan denk ik pakweg aan een Richard Gere in First Knight.

Om een of andere reden zat ik me dat bij deze Thicker Than Water vaak af te vragen. Aliette Opheim (Jonna) bijvoorbeeld speelt hier een extraverte actrice die thuis voelt, of wil thuis voelen, in het arthouse milieu. Mijn buikgevoel zegt me dat dit onmogelijk een introverte dame kan zijn die elke avond in de zetel naar tv kijkt.

Maar buikgevoel is uiteraard onbetrouwbaar...

Een stap achteruit, dit derde seizoen.

Ook al gebeuren er nogal wat onwaarschijnlijke zaken - zoals de twee nichtjes die Georg doodrijden - er is in elk geval wel een behoorlijke portie spanning aanwezig.

Helaas gebeurt dat in een heel andere sfeer dan bij de vorige seizoenen.

Zo is er de setting die helemaal anders oogt. Uiteraard maakte het afgebrande hotel dat noodzakelijk, maar het alternatief mist de charmes van voorheen.

Verder verschuift de aandacht voor een deel van de Waldemars naar de familie Rosén. Maar daar waar de personages van de Waldemar-familie goed uitgewerkt waren, gebeurt dat bij de Rosén-broers nauwelijks; en blijft de afstand met de kijker veel groter.

Wat me het meeste stoorde: Lasse en Jonna, boeiende figuren in de eerste twee seizoenen, worden hier nu heel eenzijdig neergezet. Van Lasse, als ex-gevangene, is dat nog een beetje te verstaan, maar Jonna verdwijnt helemaal op de achtergrond - getraumatiseerd en achtervolgd door de geest van haar overleden moeder.

En dan, de laatste aflevering, dat is taart zonder kers; en eigenlijk zelfs geen taart. Veel te eenvoudig, veel te snel: Lasse die Tom confronteert met de leugens van zijn broer, en onmiddellijk daarop het conflict tussen de broers...

Seizoen 3 : veel potentieel, weinig mee gedaan. Was het t duur om, zoals de voorbije jaren, naar tien afleveringen te gaan ?

En bovendien: wat met Liz ? Wat met de dood van Georg ? Is Mikael dood ? Veel onbeantwoorde vragen.

Ik hoop dat er nog een vierde jaargang komt, maar dan graag weer van een hoger niveau.

Er zit een flinke portie clichés in De Vijfhoek. Het verhaal van de goeie tegen de slechte, met alle daarbij horende en herkenbare personages, met de jonge generatie die rebelleert tegen de ouders, met de nodige al dan niet gepaste verliefdheden,... het werd allemaal al tig keer eerder getoond.

Toch heb ik de serie met plezier uitgekeken. Een redelijk tempo in een het verhaal dat nooit inzakt, een aantal fijne acteurs en sympathieke karakters, en bij momenten fijne beelden in een stad waar ik toch al heel erg van houdt.

Jammer dat het domme en onbekwame personage van Christopher Leroi (Jenne Decleir) zo wordt uitvergroot met een over-acteren dat alleen in jeugdfilms of -series op z'n plaats is. Een stoorzender toch wel.

Daartegenover staat Maroud Zeguendi die als Jamal met z'n uiterlijk en gedrag er moeiteloos in slaagt om alle vooroordelen tegenover 'Marokkanen' te bevestigen.

Grappig: de serie mag dan wel 'De Vijfhoek' heten, de échte Kattenberg is een straat buiten de vijfhoek, in Watermaal-Bosvoorde. En de locatie waar gefilmd wordt is het Sint-Denijsplein in Vorst, ook al niet in de Brusselse vijfhoek dus.

Tot slot, niet storend maar niet realistisch: er is geen enkele gemeente, wijk of straat in Brussel waar zoveel Nederlandstaligen wonen...

Een losgeslagen platenbaas.

Sex en drugs.

Misdaad.

Muziek.

Maffiatoestanden.

Zware strubbelingen in het bedrijf.

Relatieproblemen.

Geweld.

De zoektocht om een bedrijf te redden.

Zich opwerken in een bedrijf.

Het is een beetje van alles en nog wat, zonder een keuze te kunnen maken.

Vinyl neemt teveel hooi op de vork, en gaat zo z'n doel voorbij: boeien en meeslepen, de 70's-sfeer ondergaan.

Wat me misschien nog het meeste bij blijft, is dat dit best wel als een enorme aanklacht tegen druggebruik kan gezien worden.

Een paar goeie acteur, een paar minder goeie. Cannavale is goed, Romano is heel goed, heerlijke stem heeft die kerel.

En de muziek,... is wel oké, maar toch vrij veel, te veel, nadruk op een paar onbekende songs die de platenmaatschappij - en dus ook de serie - naar boven moesten duwen.

Misschien wel met véél te hoge verwachtingen aan begonnen... In elk geval vind ik me grotendeels terug in wat beek0369 hier schrijft.

Ook al kan je moeilijk een vergelijking trekken, van The Boat That Rocked heb ik veel meer genoten.

Belangrijkste minpunt is en blijft de niet-geslaagde combinatie van drama en komedie.

Grootste ergernis wordt stilaan het personage 'Celia': nóóit ernstig, maar ook nooit grappig. Voortdurend op alle vlakken over-the-top.

Verder heel middelmatige verhaallijnen; nergens verrassend, soap-trekjes die voortdurend aanwezig zijn, met hier en daar een veel te zeldzame goeie grap, en een hoofdpersonage dat steeds onsympathieker wordt.

Tot slot vrij monotoon acteerwerk.

Kortom: op alle vlakken middelmaat troef.

Echt vervelen gaat het niet; zoals bij zowat elke serie kijk je wel steeds uit naar het vervolg. Maar de score vind ik hier onwaarschijnlijk hoog.