Opinions

Misschien een hint voor diegenen die laatst een bioscoopvertoning speciaal voor autisten organiseerden? Deze film vertonen aan deze doelgroep. Kunnen ze lekker griezelen!

Want gatver wat een kleffe bedoening, zeg! Blèèghh!

Ja, sorry voor dit botte stukje, maar blijkbaar was ik gisteren ècht in een wat tè rechtlijnige bui voor dit zweverige gezemel?

Dit is wat ik na afloop van de film kon maken:

Vader: een nichterige kruising tussen Ruud van Nistelrooy, die vent uit ‘Bold and the Beautiful (Ridge ofzo?) en een kwal in een emmer snot.

Zoon: een vervelende bokkelul.

Plus een aantal bijfiguren waarvan hun nut me totaal niet duidelijk is geworden.

Voor mij de eerste tegenvallende film van Sokurov, ondanks dat het ‘geheel’ (?) wel mooi en sfeervol in beeld is gebracht. Gelukkig duurde het maar tachtig minuten…

Eén van de twee Tora-san films uit de reeks van 48 die niet geregisseerd werd door Yoji Yamada.

Het is zo oubollig en flauw als wat, maar blijft voor mij toch nog wel vermakelijk. Tira-san is wel één van de grootste windbuilen die ooit op het witte doek was te bewonderen, mijn God!

Tja, deze films zullen nooit de top 250 halen, maar eentje zo af en toe is nog best geinig...

Net als James Bond hadden de Tora-san films ook iedere keer een andere 'girl'. Dit keer is het de liefelijke en smakelijke Ayako Wakao in een leuke aflevering van Tora-san. Zo af en toe blijven de films wel leuk om te kijken, maar het gaat wel iedere keer volgens hetzelfde stramien. De charme van de films voor ons Westerlingen blijven toch de leuke kijkjes in het dagelijkse Japanse leven van die tijd. Ook is het leuk om de bekende acteurs (van weleer) te spotten, zoals de stokoude Chishu Ryu, die in iedere aflevering opdraaft als priester.

Het blijft overigens een raadsel waardoor een windbuil als Tora-san in Japan 48 afleveringen heeft kunnen blijven boeien?

De één-na-langste filmreeks uit de geschiedenis met 48 delen. Dat gegeven en daar ik Yamada's films tot nu toe nog erg kan waarderen maakte me nieuwsgierig genoeg om eens een deel aan te schaffen. De goedkoopste natuurlijk, want ik blijf gewoon een Hollander, hè!

Het viel me op dat de plots van de meeste Tora-San films nogal eender zijn, dus ik vreesde het ergste, maar het viel reuze mee! De film is best aardig (alhoewel ik niet weet of het na een stuk of vijf delen gaat vervelen?)! Ik moest zowaar af en toe lachen en het acteren is gewoon sterk.

Kiyoshi Atsumi zet met Tora een figuur neer die je, ondanks zijn enorme windbuiligheid, toch op een gegeven moment wel inneemt. Hij is eigenlijk een enorme eikel en zijn daden zijn vaak enorm zelfzuchtig, maar zijn acties monden op één of andere manier altijd uit in iets goeds.

De andere hoofdrolspelers zetten ook mooie types neer. Grappig om ook hierin Chishu Ryu te zien, de held van Ozu's films! Hij lijkt me toch wel een beetje de Christopher Lee van Japan! (volgens mij doet hij tot zijn dood in iedere Tora-San film mee).

Ik kan me heel goed voorstellen dat Japan deze films in hun hart hebben gesloten. Yamada laat veel stukjes 'gewoon'Japan zien, hij gebruikt zoveel mogelijk dezelfde acteurs voor dezelfde rollen en laat herkenbare situaties zien.

Alleraardigst, misschien kijk ik nog wel een paar delen...

Een wat lauwe aflevering met maar een flauw flut-bijrolletje voor Takashi Shimura. Ik had op beter gehoopt, zeker doordat de film een gedeelde Japanse filmprijs in de wacht sleepte. Er gebeuren erg weinig memorabele dingen en ook de humor is maar zozo. Met tweeëneenhalve ster ben ik nog genereus.

Film met zijn manco's. Af en toe wat tè sentimenteel en indedaad, die boot lijken ze wel in Madurodam te hebben gefilmd.

Toch wist het verhaal me wel te grijpen, in ieder geval genoeg om de volle speelduur uit te zitten.

Maar aan de andere kant speelde tot mijn verbazing mijn held Tatsuya Nakadai mee in deze film!!!! Dat wist ik niet van tevoren. Gaaf dat hij op zijn leeftijd nog steeds acteert!

Mij meer aan 'Expeditie Robinson'.

Nog leuker dan 'The Lady and the Beard'. Misschien vind ik dit zelfs de beste film van Ozu. In ieder geval de grappigste! Dat jochie met het briefje op zijn rug: 'Niet voederen!'

Het valt me ieder keer op hoeveel oog voor detail Ozu heeft en hoe dit zijn films zo bekijkenswaardig maken. De kinderen gedragen zich en denken echt als kinderen en niet als vroegwijze volwassenen. Als tijdsdocument is de film ook nog genietbaar, want van alles wat je ziet is na de bombardementen in de Tweede Wereldoorlog natuurlijk geen flinter meer over!

Tijdens het kijken was ik eerlijk gezegd niet zo onder de indruk. Maar de film blijft wel hangen!

Heel origineel qua plot. Het idee van de balende geesten die proberen een antwoord te krijgen over het waarom van hun dood (en dat antwoord niet krijgen, wij lekker wel!) vond ik de film veel extra sjeu geven. Het maakte de films soms zelfs een beetje grappig.

Daarbij de bevreemdende sountrack en de dito beelden. Ik ga de film zeker nog eens bekijken!

Een typische Yamada-film, die soms wat drakerig sentimenteel wordt, maar soms toch ook weer oprecht ontroerd. Tsurube Shôfukutei (die ik wel vind lijken op een Japanse Forest Whitaker!) schittert als de wat labiele broer.

Er gebeurt weinig en de film zal voor sommmigen veel te sloom verlopen. Yamada gaat een beetje op de Ozu-toer en daar moet men het geduld voor op kunnen brengen. Van de Yamada's die ik zag vond ik dit wel één van de mindere. Het geheel kwam toch wat teveel op me over als 'Tora-San' gemixt met wat meer sentiment.

Helemaal niet onaardig, al is het acteren zo af en toe tenenkrommend van sommige bijfiguren. Houk van Warmerdam, Monic Hendrickx en Susa Andréa acteerden mijns inziens wel prima.

Houk lijkt qua uiterlijk wel op zijn vader. Ik vond het plot verder wel mooi ingetogen en bleef eigenlijk hangen in de film zonder dat ik dat van tevoren van plan was geweest, dus vond ik het blijkbaar ook allemaal boeiend genoeg.