Opinions

De Extended Cut is wat langdradig maar het verhaal is vrij degelijk. Slechts 1 ding stoorde me echt eraan: wat doet een bank manager (de immer verrukkelijke Hall) in godsnaam in een wasserette? Dat sloeg echt helemaal nergens op. Verder vraag je je wel af of een voortvluchtige van de FBI nog wel een schijn van kans heeft om een nieuw leven op te bouwen en het antwoord daarop slaat de film maar gemakzuchtig over..

Verdienstelijke film van Affleck, die hierna nog wel een paar tandjes hoger ging met de heel fijne Argo film. Hij heeft het niet onaardig gedaan als acteur, gemiddeld genomen, maar wat hij als regisseur doet is toch stukken interessanter. Een sterke cast heeft zijn regiewerk wel wat makkelijker gemaakt maar wat geeft het.

Een bescheiden misdaadfilmpje, een soort Hell or High Water maar dan niet in Texas maar in Boston, met een sterk lokale karakterisering en dikke accenten. Voor wie een spannende misdaadknaller wil zien is dit een veel te trage film maar de karakters zijn redelijk uitgewerkt.

De eerste keer dat ik hem zag was ik blij verrast dat het nog best een leuke film kon zijn, want ik hield mijn hart vast dat een op zich leuke franchise flink vernaggeld zou worden. En terecht want de typische Michael Bay elementen zijn wel degelijk aanwezig:

-luidruchtige macho's en militair machtsvertoon;

-een dikke neger die zich als een kind aanstelt;

-een schlemiel die zich teveel autoriteit aanmeet;

-andere grappig bedoelde vervelio's zoals dat kleine robotje;

-lompe seksgrappen;

-een wel erg hoerig opgemaakte en aangeklede ordinaire del (even voor de Megan Fox fans: mijn kritiek richt zich veel meer op de goedkope manier waarop Bay haar tentoonstelt dan op Fox zelf);

-explosies;

-nog meer explosies.

Toch zitten er ook aardige dingen in, Bumblebee's interacties met Sam, stevige geluidseffecten, de geweldige stem van Optimus (en het is amper geluidseffect, Peter Cullen doet dit sinds mensenheugenis magnifiek). De effecten zijn behoorlijk goed gedaan ook, hoewel de transformaties wel erg snel gaan.

Maar ik had bij een tweede kijkbeurt niet eens meer zin om alle actiescenes te bekijken. Het is allemaal te lang en te veel. Wat bij Bay's films vaak ontbreekt is iets van een spanningsboog en gedoseerde, strakke actie. Minder is echt meer. En de humor is vaak gewoon te lomp. Een Bay film is vaak een te grote portie patat met een veel te dikke lel mayonaise eroverheen gekwakt. Maar in ieder geval waren de frietjes bij deze eerste nog enigszins krokant.

Vooral de eerste helft is best genietbaar, daarna wordt je zo overladen met domme cliche humor, een overkill aan fell kleuren en light flares, CGI, instortingen en explosies dat je murw raakt. Michael Bay in overdrive zeg maar.

Sportschooljongen Mark Wahlberg overtuigt minder als uitvinder dan als (in zo'n verhaal nogal geforceerde) actieheld. De andere acteurs konden me nog minder bekoren. In de menselijke interacties is het vader-schoonzoon conflict wel nog het meest vermakelijk.

Maar over overdaad gesproken, de film duurt echt veel te lang en het verhaal had misschien minder omslachtig gemaakt kunnen worden, met minder personages. Redelijk vermakelijk verder maar de eerste blijft de leukste.

Ik blijf de reeks volgen vanwege het spektakel en de dikke geluidseffecten. Als er dan ook nog een goed verhaal, leuke vertolkingen en geslaagde grappen bij zitten dan heb je het nivo van deel 1 en helaas is dat nog bij geen enkel van de 4 vervolgen gelukt. Er wordt elke keer alleen maar een overdaad aan over the top spektakel aan toegevoegd. Dan heb je het cinematografische equivalent van een zak patat met een steeds dikkere lel mayonaise.

Met hier als extra minpunten het strontvervelende kind Izabela en een overdaad van robots die grappig proberen over te komen. Bovendien een verhaal waar werkelijk geen touw aan vast te knopen is. Een staf die kennelijk ergens belangrijk voor is maar waarvoor dan? En een amulet dat uiteindelijk veranderd in Excalibur. En de film duurt inderdaad veel te lang. Minder is meer...

Vermakelijk maar helaas verliest het geloofwaardigheid op vooral het einde. Hartnett speelt goed. De dochter van de regisseur (die ook een klein rolletje heeft) mag haar muziek promoten (soms niet onaardig) als artieste Lady Raven. Puur nepotisme maar goed.

De film verliest snel het typische Shyamalan mysterie hoewel er genoeg vragen overblijven voor de toeschouwer om geboeid verder te kijken. Aan het einde gaan ze echt te ver en grenst het aan het bespottelijke. Maar tot die tijd kun je je prima onderhouden.

Als Hartnett echt zo slim was zou hij nooit zo snel naar huis gaan en ook nog die taart eten.

Met zoveel gaten als het plot heeft zou elke boot zinken. In het begin vermaakt het nog wel met een vleugje mysterie totdat de beslissingen steeds onlogischer worden en de rare sprongen die gemaakt worden gewoonweg niet meer kloppen. Een tijdje lang lijkt het te gaan om het doorbreken van een soort lus in de tijd op het mysterieuze spookschip. Maar echt een oplossing hiervoor wordt ook niet gezocht. Het blijft hierna maar door sukkelen naar het volgende deja vu totdat er vals gespeeld wordt in het plot zodat opeens andere gebeurtenissen kunnen plaats vinden.

Op zich heeft een concept als dit best potentieel maar het is grondig verknald door teveel fouten in het plot. De cast is gewoon een dertien in een dozijn groepje mooie jongeren uit de mode catalogus, zoals je wel vaker ziet in slashers. Hier en daar nog wat erg slechte effecten zoals die vogel of te haastige cuts maar dat is het probleem niet.

Prima film in het soort van oorlogsbuit-genre (hoewel het hier om het geld van een drugsbaron gaat), met meer spanning dan knallende actie. Een ogenschijnlijk simpel plan pakt natuurlijk anders uit dan gedacht. Niet te voorspelbaar en de goede cast trekt het nog een extra stukje omhoog. Het einde is ietwat overdreven (waarom werkelijk alles aan dat familiefonds geven je mag wel iets voor jezelf houden).

Het verhaal van Tron is niet alleen origineel en erg vooruitstrevend geweest, een onderdeel ervan is ook zeer herkenbaar. De slechterik, Dillinger, zonder creativiteit die alles jat van de creatieveling Flynn, enthousiast gespeeld door Jeff Bridges. Wie een real life evenknie zou zoeken komt misschien uit bij Howard Scott Warshaw, in de geweldige docu Atari: Game Over.

Warner is de slechterik, eentje die in zijn vertolkingen altijd chagrijnig en humorloos is. Mooi contrast met Bridges. Eigenlijk staat die meer centraal dan de held Tron.

Visueel is de film niet alleen voor die tijd erg knap gemaakt maar ook nu nog genietbaar. Natuurlijk zijn de 3D graphics blokkerig en primitief maar dit is onderdeel van de charme. Ik vind het nog steeds erg mooi.

Het plot is niet perse heel makkelijk vanaf het moment dat Flynn in de computerwereld valt en je moet behoorlijk wat abstracties accepteren. Het is bedacht door mensen die vooral in grafisch ontwerp actief waren. Ze hebben er toch iets heel interessants van gemaakt. De soundtrack is heel ouderwets als van een avonturenfilm.

Wat mij betreft een klassieker, eentje om om de zoveel tijd weer te bewonderen. Wat een geweldig tijdperk ook, de jaren 80 zijn door technologische sprongen ongelooflijk creatief geweest op het gebied van games, film en muziek. En hoeveel guldens het me ook kostte destijds om keer op keer af te gaan in de Arcadehal, ik mis die toch wel een beetje. En wat Disney betreft: moge de creativiteit van dit tijdperk weer terugkeren, daar werken nu echt alleen maar DiIlingers, met spreadsheets en afvinklijstjes, vreselijk.

Waardig vervolg op de innovatieve Disney klassieker. Wederom een visueel strakke high concept film, waarin de details van het verhaal wat plotgaten bevatten. De functie van de disc is het opslaan van identiteit, toch kan Quorra op het einde met de disc van Flynn ontsnappen in plaats van haar eigen disc.

De rechterhand van Clu, Rinzler, blijft ook net teveel onbenut in het verhaal. Nog ondankbaarder is de rol van James Frain, als laffe diender Jarvis. Let op hoe hij geilt op die blondine die meteen met de ogen rolt.

De cgi-Jeff Bridges, Clu, is uit de uncanny valley, die ogen zien er te nep uit. Neemt niet weg dat er verder visueel natuurlijk behoorlijk wat sprongen zijn gemaakt in 30 jaar tijd. Het ziet er verder allemaal goed uit.

Degelijke, zwaar bebaste synth soundtrack van Daft Punk (even te zien als DJ's in de nachtclub van Castor). Vooral Son of Flynn is een lekker deuntje. Michael Sheen mag heerlijk schmieren als Castor. Met een leuk knipoogje naar Charlie Chaplin nog.

De acteurs zijn sowieso prima maar ondergeschikt aan het hele futuristische concept, heel veel emotie is er niet. Een verschil met de oude Tron is de toon, die van de oude was die van een klassiek avontuur met een ouderwetse soundtrack en wat meer aandoenlijke personages, deze sequel is iets kouder maar ook vlotter en spectaculairder.

TRON: Legacy R3CONF1GUR3D is overigens een aan te bevelen remix album van de Daft Punk deuntjes in deze film, met een even overgeproduceerde als moddervette sound.

"Never go full retard"

"Booty Sweat...Pop an ass open!"

Eindelijk eens een keer de film in zijn geheel afgekeken. Ik kende vooral de hoogtepunten met Tom Cruise en Robert Downey Jr. Die twee hebben zich niet ingehouden met hun geschmier en trekken het eindresultaat flink omhoog.

De film heeft een beetje hetzelfde probleem als Idiocracy. Het is een satire op domheid maar het script en de dialogen gaan zelf ook te vaak "full retard". Als geheel is het niet bijzonder geslaagd, nogal hersenloos plat en bij vlagen de grenzen van de goede smaak ver overschrijdend (vooral in het begin, met grappig bedoelde bloederigheid, dan bedoel ik dat met die darmen en opgeblazen handen). Maar af en toe goed voor een schaterlach en bij vlagen ronduit geniaal. Het is een halfbakken satire met teveel onderbroekenlol. De film moet het hebben van een aantal briljante scenes met heerlijk acteerwerk.

Robert Downey Jr is geniaal als de Australische method actor en steelt de show als jive pratende blackman. De blauwe ogen van Kirk Lazarus zien er wel helaas te nep (en nogal griezelig) uit maar je ziet hem vooral als de zwarte soldaat. Zijn scenes met "Booty Sweat" Brandon T Jackson zijn toch wel het leukst omdat de raciale cliche's even goed in de maling genomen worden als handig gebruikt.

Jack Black krijgt te weinig leuks te doen en loopt vooral opgefokt te doen door ontwenningsverschijnselen.

Steve Coogan vond ik erg leuk en had wel wat langer in de film mogen zijn.

Nick Nolte heeft maar een piepklein rolletje, net als Bill Hader.

Tom Cruise ook maar vult die met zoveel verve in dat ik vooral die scenes blijf herkijken op YouTube. Die dansjes in dat fat suit...briljant.

Dan Ben Stiller...het is zijn film en hij heeft zich duidelijk lekker uit kunnen leven. Een indrukwekkend sportschoollijf en de nodige zelfspot richting Hollywood kan niet verhullen dat hij toch minder grappig is dan de andere acteurs, wat echter ook aan het script ligt.

Dat Aziatische joch, Brandon Soo Hoo (who?) is verder een enorme vondst geweest.

Heerlijke actiekomedie. Meer dan 2 uur bijna non-stop lachen. De vertolkingen van Curtis en Schwarzenegger, net als die van de schurk en zijn baardmannen, zijn lekker over de top. Vooral de vele grapjes in de relationele sfeer zijn scherp, met Paxton als schlemiel die de player probeert uit te hangen als hilarisch hoogtepunt. De overvloed aan cliche's en stereotypen dient de komische toon zodat je het nooit te serieus neemt. Subtiel is anders, maar het is vaak goed voor een metersbrede grijns. Ik had hem al een tijd niet gezien maar heb een tijd niet meer zo gelachen.

Verder de meest toepasselijke uitvoering van "You're fired".

Vergelijk dit met modernere actiekomedies als Deadpool waarin je een spervuur van mislukte grappen over je heen krijgt. Zo worden ze niet meer gemaakt.

Zal vast nog een hit worden in Trumplievend Nederland. De media hier zijn immers uiterst afgewogen en professioneel *kuch* in hun berichtgeving over de omstreden president.

Wellicht kent u de mop van het bericht dat Trump Nederland bezocht heeft en over water liep. De krantenkoppen luidden toen: "Trump kan niet eens zwemmen!".

Natuurlijk is dit ook niet het meest objectieve verhaal. Vooral door de typische D'Souza elementen die het geheel wat te sentimenteel en kitscherig maken (dwepende muziek met wapperende vlag en een acteur als jonge Lincoln die nog net geen traan wegpinkt). Maar gelukkig is dit spaarzaam gedoseerd en wat het verder te bieden heeft is een rustige docu met interessante onthullingen, zonder heel diep te gaan maar het punt is elke keer duidelijk.

Geinig is de bijna persiflerende geimiteerde stem van Trump. Dat soort zelfspot mag ik wel. Natuurlijk kun je dat ook als slimme propaganda tactiek zien. Overigens zien we dat de Dems daar ook wel wat van kunnen met een dansende en met de camera flirtende AOC.

Net als de andere D'Souza docu's is deze compleet ongeschikt voor links. Een evenwichtige docu over Trump bestaat niet, maar vitriool en bagger is er in ieder geval al in overvloed te vinden dus vind ik de tegenovergestelde aanpak OK als compensatie.

Verwacht overigens geen informatie over de huidige toestanden rond de beschuldigingen van verkiezingsfraude. De docu is van ver hiervoor. Ik verwacht over een jaar nog wel een docu daarover, want er is veel teveel aan getuigenissen en statistische onmogelijkheden om te zeggen dat er werkelijk amper iets gebeurd kan zijn. Hopelijk komt de onderste steen boven in de lopende rechtszaken. Zet dan de chips en het bier maar klaar...

Nostalgische onzinfilm met een dikke knipoog naar de jaren 80. Erg vermakelijk en charmant met een dikke synthesizer score die mij zeker kon bekoren. Leuke vertolkingen ook, goede casting keuzes met de onbekende Munro Chambers en Laurence Leboeuf. Het gaat meer om de sfeer en het eerbetoon aan de geest van foute jaren 80 films dan om het verhaal, dat niets pretendeert.

De gore daarentegen, met als dieptepunt de hometrainer scene, vond ik soms onsmakelijk en eigenlijk minder goed passen in het sf concept, met het gevonden Turbo Rider pak.

Kung Fury was geinig maar stukken korter en deed me toch een stuk minder. Dit was nog meer "goed" fout.

Turbo Kid kan ik zeker aanbevelen als bizarre cult film voor wie kan smullen van de jaren 80! Zo worden ze niet meer gemaakt...

Grappig hier te lezen dat zoveel lui die eigenlijk niet tot de doelgroep horen toch nieuwsgierig werden en ik behoor daar ook toe. Ik hoorde een tijd terug van een macho dat hij het best een leuke film vond en dat intrigeerde me toch wel. Natuurlijk bevat de film de te verwachten bakvissenromantiek maar het wordt niet te dramatisch of emo en het blijft eigenlijk een vrij luchtige film die lekker wegkijkt. De soundtrack was niet mijn ding en leek vooral een excuus om wat pop rock liedjes te pluggen. Ik kan me kritiek herinneren destijds dat het allemaal zo braaf blijft, geen seks, tedere kusjes, maar dat is misschien juist de charme want Edward is ook ouderwets. Ik ben zeker geen groot fan van Kristen Stewart maar ze doet het in deze film in ieder geval prima. Dan nog de make-up...tsja, Bella ziet er uit alsof ze 3 nachten wakker heeft gelegen in een vrieskist, Edward alsof zijn haar 3 dagen lang gefohnt is.

Als het gaat om perikelen op de middelbare school dan komt het allemaal wel erg zorgeloos over, niemand die getreiterd wordt, directe acceptatie en zelfs populariteit van Stewart, iedere jongen valt meteen als een blok voor haar....dat is een te hoog Mary Sue gehalte.

Het had makkelijk een tv productie kunnen zijn, een serie ala Buffy. Zeker geen film om in de bios te kijken of vaker te herkijken maar een onderhoudend niemendalletje. En toch beter dan Near Dark dat een beetje het omgekeerde verhaal bevat: jongen wordt verliefd op vampiermeisje.

Het begint allemaal wat zwijmelig en de soundtrack is daarom ook de meest vervelende tot nu toe. De jaloezie van Jakob wordt nog even herkauwd. Als dan eindelijk een conflict in het verhaal geintroduceerd, is het vooral visueel indrukwekkend door de makeup en verder volledig digitale vermagering van Bella (Stewart heeft geen grammetje hoeven afvallen). Maar de afwikkeling met de wolven is slapjes. Aan het einde zit je je toch weer af te vragen waarom het 2 uur heeft moeten duren. Twilight lijdt duidelijk aan rekwerk om genoeg delen er uit te kunnen persen. Het budget is 4x zo groot als deel 1, maar toch terugverdiend. De studiobazen kunnen tevreden hun centen tellen maar het publiek moet toch een knorrende maag voelen na zo'n slappe hap. Het enige wat even interessant was, was het Dexter-achtige duistere verleden van Edward.

Breaking yawn.

Het slechtst geschreven van de reeks, met het hoogste Mary Sue gehalte. Nu Bella vampier is, is ze uiteraard meteen de sterkste van allemaal en heeft ze ook nog een superkracht. Bella wordt ook nog onuitstaanbaarder door de actie van Jakob, die haar hele familie van de wolven gered heeft door ze niet in stukken te laten rijten, te veroordelen in plaats van te waarderen.

De vader komt even in beeld maar lijkt daarna vergeten terwijl zijn onwetendheid over Bella toch echt een probleem moet gaan worden.

Er wordt hierna vooral heel geforceerd aangestuurd op een conflict met Aro wat nooit weet te overtuigen. Leuk om eindelijk meer van Michael Sheen te zien maar het dient uiteindelijk tot weinig.

Het eindigt met een tenenkrommende zwijmelcompilatie, ondersteund door wat soft rock. Dan is het moment om door te spoelen echt aangebroken.

De hele Twilight reeks is uiteindelijk niets meer dan een puberale meisjesfantasie: niets bijzonders presteren, nooit te hoeven vechten of werken voor iets maar toch als heel speciaal en bijzonder willen gelden (zie voor de real life versie hiervan het recentere gedrocht Ladybird), waarbij alles om het eigen ego draait, iedereen voor je door het vuur gaat, een eeuwig mooie jongen zich aan je voeten werpt en je zelf ook onsterfelijk mooi kunt blijven. Door de luchtigheid en mooi geschoten plaatjes blijft het allemaal licht verteerbaar maar het zwakke element van de hele reeks blijft Bella. Maar door het genoemde narcisme past Twilight wel naadloos in onze tijdsgeest.

Wat de vraag oproept: ondanks alle zwakheden, wat drijft toch veel mannen, ook hier op Moviemeter, inclusief ondergetekende om die hele reeks te bekijken? Ik denk dat het door een aantal dingen is:
-het relatief aardige eerste deel;
-het aansprekende van een relatie met een mooie vampier (vooral er zelf eentje kunnen worden);
-de populariteit van de reeks die intrigeert, het moet wel iets hebben;
-zorgeloos, mooi geschoten pulpvermaak dat lekker wegkijkt;
-variatie, alleen maar actiefilms kijken is ook niet alles;
-iets meer van de vrouwelijke psyche hopen te begrijpen.

Visueel de beste tot nu toe. Dit keer is er een vleugje gore toegevoegd en krijgen we prachtige grote cgi-wolven te zien. Vreemd genoeg bijten ze nooit de kop van hun vijand af ondanks hun gigantische omvang. Het blijft ook in andere opzichten braaf want in dit 3e deel blijkt Bella nog steeds niet geneukt te hebben! Het ouderwetse van Edward, die ook oud is, is natuurlijk ook weer de charme.

Sommige scenes duren wat te lang. Het heen en weer geschommel tussen Jake en Edward begint nu ook wel echt de keel uit te hangen maar wordt dan gelukkig uiteindelijk wel tot een einde gebracht.

Goed aan dit deel is dat de historie van een aantal vampieren wordt verteld. Sowieso krijgt een aantal karakters eindelijk wat meer achtergrondverhaal. Al met al goed te pruimen maar Bella blijft een saaie griet met weinig pit.

Bella wordt depressief en destructief als Edward haar verlaten heeft en zoekt troost bij Jacob. Jacob wordt door Bella in een ondankbare positie gezet die laveert tussen rebound en friendzone. Dit helpt niet voor enige sympathie voor Bella, zeker als ze haar vader nog veel harder negeert.

Waarom de wolfmensen een ontbloot bovenlijf dragen maar wel een spijkerbroek (die toch ook scheurt als ze tekeer gaan) blijft onduidelijk. Maar Lautner kon als Jacob in ieder geval het resultaat van zijn sportschooluurtjes regelmatig tentoonstellen. Bella blijft in contrast wel erg seksloos. Wat bij Twilight ook duidelijk ontbreekt is intensiteit van de conflicten, het blijft allemaal wat gezapig. De rare dingen die Bella gaat doen zijn een geforceerde manier om dat weer te compenseren.

Verder wel OK maar het is inderdaad een gemis dat je Edward amper ziet. Wat ik op zich leuk blijf vinden is de Cullen familie (vooral die Alice is wel een schatje) en het idee van onderdeel worden van zo'n bijzondere gemeenschap. Michael Sheen is ook altijd een pluspunt. Op zich toch weer vermakelijk en het kijkt wederom lekker weg. De soundtrack vond ik ook beter dan in de vorige film.

Voor meer dan 90 miljoen mag je wel wat verwachten maar het ziet er allemaal prima uit, verveelt geen moment, heeft een prima tempo en het is leuk geschreven (mede door Michael Chrichton) en geacteerd. Leuk is het gekibbel tussen Paxton en Hunt en het getut van zijn wel erg breekbare nieuwe vlam.

Het heeft hier en daar een zekere plattelands-charme zoals Tremors ook heeft. Vond hem 20 jaar geleden leuk, toen in de bios gezien, nu nog steeds prima bij te tijd. Natuurlijk zijn er altijd weer zuurpruimen die het gebrek aan Shakespeareaanse monologen, epische familietwisten en filosofische mijmeringen menen te moeten bekritiseren. Jammer want inhoudelijk ook een prima film: hier gaat het wel degelijk om een belangrijk wetenschappelijk (en mensenlevens sparend) doel, hoewel dat natuurlijk met de nodige risico's bereikt wordt die men in het echt niet zou nemen. Het blijft een blockbuster. Jan de Bont kan niet alleen mooi filmen maar ook prima regisseren. Te weinig van gehoord daarna, het ging met Speed 2 te snel downhill...