Opinions

Ik begin Ricky Gervais steeds meer te waarderen als acteur, hij weet zijn rollen toch wel op een heerlijke droogkomische manier neer te zetten met ook genoeg sarcasme. Hij is trouwens ook erg sterk in After Life!

Deze film was ook weer erg vermakelijk en er waren meerdere momenten dat ik hardop moest lachen. De wisselwerking tussen Ricky Gervais en Eric Bana werkt trouwens ook goed en deed mij zeker in het laatste uur een klein beetje terugdenken aan de Hope & Crosby filmreeks.

Verhaaltje is natuurlijk simpel en voorspelbaar maar dient prima als kapstok voor de droge humor.

Prima vermaak!

3,5*

Heel lang mee gewacht(Lag al jaren in de folie op Blu-Ray te wachten, trouwens.. wel een aanrader deze Blu-Ray versie!) Maar inmiddels dus eindelijk gekeken vanmiddag op deze veel te warme middag die ik liever binnenshuis spendeerde.
Spetters begint al met een heerlijke jaren 80 rock soundtrack die mij hier en daar wat doet denken aan de aller eerste Flodder film die later in de jaren 80 pas uitkwam.
Het verhaal is boeiend gebracht, de acteurs acteren ook sterk en Renée Soutendijk hield mijn aandacht er ook wel bij zeg..

Afgezien van die kwaliteiten zijn de wedstrijden ook vakkundig gefilmd en voor een Nederlandse productie de dialogen ook geloofwaardig. Een film van 2 uur die zoveel in zich heeft dat het wegkijkt alsof je een 90 minuten film kijkt is erg knap en eigenlijk heb ik op 1 ding na weinig aan te merken op deze klassieker.

Wat ik heb aan te merken is namelijk de verkrachtingsscène, en niet de scene op zich maar dat hij daarna opeens erachter komt homo te zijn.. (Eerder al als hij niet hard kan worden) maar toch, het voelde wel heel erg geforceerd aan allemaal, moet je eerst door (10?) man verkracht worden om daar achter te komen en dan vervolgens ook nog naar de leider van die groep toegaan en een "relatie" met hem beginnen?? Dit was echt totaal onnodig en zorgt er voor mij helaas wel voor dat de 4 sterren die ik in mijn hoofd had een half sterretje naar beneden gaat.

Spetters is een mooi tijdsproduct, over een tijd toen het allemaal nog niet zo preuts was, slaat vaak de spijker op zijn kop maar een enkele keer ook behoorlijk de plank mis.
Hans van Tongeren nam zijn rollen helaas te serieus, hij kwam daarmee erg geloofwaardig over maar de prijs die hij daarvoor heeft moeten betalen is helaas erg bitter.

3,5*

Totaal geen fan van Spider-Man of welke andere superheld dan ook, normaal gezien zijn dit soort films niet helemaal aan mij besteed maar omdat deze film mij werd aangeraden door meerdere mensen ben ik toch maar even de bioscoopzaal ingelopen.

De film weet te verrassen, door de frisse aanpak van de vertelvorm en natuurlijk door de droge humor die in de hele film sterk aanwezig is. Ik had het niet verwacht maar ik heb zelfs vaker hardop moeten lachen, een coming of age verhaal verwikkeld met een Spider-Man film is misschien nog wel de beste uitleg in hoe de film op mij overkwam. We zien genoeg actie en we zien genoeg superhelden scènes(om het zo maar even te verwoorden) maar tegelijkertijd is er veel ruimte voor de karakters en heeft de film een hele goede balans weten te vinden tussen het gevoel van een stripverhaal, een komische film en de nodige diepgang.

Had het niet verwacht maar ik heb mij van begin tot eind prima vermaakt! De tijd vloog voorbij en de creatieve manier van vertellen had ik alleen maar bewondering voor.
De knipoog naar film-noir vond ik trouwens ook komisch gevonden.

Zonder twijfel een aanrader!
4*

Een film die het grotendeels van de sfeer moet hebben en hier ook op een goede manier gebruik van maakt.

De locatie op zich is al genoeg om een horror scenario in te bedenken, nu het plot nog een beetje aankleden en vooral veel met schaduwen en onweer werken en je hebt een geslaagde thriller die zo van Hitchcock himself had kunnen zijn.

Het midden gedeelte is weliswaar een beetje trager maar daar hebben meer films van deze tijdsperiode last van, de speelduur van 1 uur en 20 minuten was daarom ook lang genoeg.

The Spiral Staircase is niet een hele bijzondere film maar ik hou wel van oude thrillers en horror films die in een eng groot huis zijn gefilmd.

Sfeer verkies ik nog altijd boven de special effects waar veel films het vandaag de dag van moeten hebben.

3,5*

Vermakelijk filmpje in de tijd dat films zoals deze bij wijze van spreken aan de lopende band werden gemaakt.

Het stiefvader verhaaltje haalde de vaart wel een beetje uit de film en voegde voor mij persoonlijk weinig toe, gelukkig krijgt dat idee niet veel screen time en blijft de uitwerking op de achtergrond.

Als je van foute filmpjes houd in de trant van Porkys is het zeker een must see!

3*

1 lange trip, visueel overtuigend en creatief maar helaas is het niet helemaal mijn ding. Personages waar je als kijker geen band mee opbouwt, situaties die je eigenlijk weinig doen en waar je puur als toeschouwer naar kijkt en niet het idee bij hebt dat je in de film zit.

Het is geen vervelende film om te kijken, maar helaas wel wat te oppervlakkig voor mij.

2,5*

Zoals Boenga al aangaf, inderdaad een meer dan geslaagde combinatie tussen drama en humor. De korte speelduur zorgt hierbij ook nog eens voor een aangenaam verloop in het verhaal. Dat een lange speelduur niet speciaal nodig is om een film indrukwekkend te maken bewijst deze film wel, The Squid and the Whale weet regelmatig de randjes op te zoeken en heeft ook zeker geen schaamte dat te tonen. Het verhaal komt in ieder geval levensecht over en de personages door de erg sterke acteerprestaties(Zelfs van de jonge acteurs) komen ook erg goed uit de verf.

Misschien had het stiekem nog wel een minuutje of 20 langer mogen duren, maar tegelijkertijd is dit misschien ook wel de kracht van deze film? Vertel en laat zien wat nodig is en probeer niks te forceren, dat is wel een les die uit The Squid and the Whale is te halen.

Tevens is de manier van filmen(zoals ik eerder ook al heb aangegeven) erg creatief gedaan!

Van 4 naar 4,5.

Rustgevend roadtrip filmpje waar niet super veel in gebeurd maar die wel erg vermakelijk is om te volgen.

Danny Glover zet een interessant personage neer, de interactie met zijn dochter (Maya Rudolph) voelt niet geforceerd aan en komt realistisch over.

Wel leuk voor een keertje.

3*

Was al een tijdje benieuwd naar deze film en dan vooral in het bijzonder naar de rol van Bill Murray, deze rol is hem letterlijk op het lijf geschreven!
En inderdaad, Bill Murray was voor mij ook het grootste pluspunt aan deze film, al moet ik zeggen dat Melissa McCarthy die ik vooral van Mike & Molly ken ook helemaal niet tegenviel.
Zelfs de jonge Jaeden Lieberher kwam overtuigend over, maar wat wil je ook met een top cast om je heen, de beste leerweg!
Het comedy en drama gehalte is goed met elkaar afgewisseld en staat elkaar geen moment in de weg, tegen het einde aan had ik zelfs moeite om niet een traantje weg te pinken.
Heerlijke film die vol emotionele situaties zit en levensechte personages maar over het algemeen toch makkelijk kijkbaar blijft, meer van dit soort filmpjes A.U.B.

Zonder enige twijfel 4 sterren!

Toch blij dat ik door middel van de trailer deze film toch een kans heb gegeven, het plotje is natuurlijk simpel en doet denken aan al die andere cliché volle bachelor party filmpjes maar niks is minder waar, dit is daadwerkelijk een film met het hart op de goede plaats.

De personages groeien langzaam naar elkaar toe en The Machine(de broer) is goed gecast en geloofwaardig.

Tegen het einde aan krijgen we vanzelfsprekend wel een paar zoetsappige scenes voorgeschoteld en dit was ook bijna niet te omzeilen, maar godzijdank worden deze momenten kort gehouden en is het vooral de opbouw hiernaar toe wat de film interessant maakt.

Geen reden om deze film links te laten liggen, geen grote topper of-course maar ook helemaal geen misser.

3,5*

Best een leuke en vermakelijke *mockumentary* die het verhaal rondom de kerstman op een zelfde soort manier benaderd als zogenaamde serieuze documentaires over allerlei mythen dat ook doen.

Stalking Santa is vooral erg droog en je moet er voor in de stemming zijn, maar het is een leuke afwisseling op de standaard kerstmis meuk die je overal vinden kan.

3*

Eindelijk deze film eens bekeken en hier zeker ook van kunnen genieten.

De personages komen zo echt over en de kinderen spelen echt goed en overtuigend samen

Leuke kleine rol voor Kiefer Sutherland ook, hij had wat mij betreft best vaker in de film mogen voor komen.

Als ik 1 minpuntje aan Stand by Me moet zeggen is het toch wel de speelduur, na 88 minuten had ik namelijk nog geen genoeg van de film en vond ik het zelfs jammer dat hij eindigde. Een half uurtje meer had misschien best goed gedaan aangezien er hier zo overtuigend geacteerd wordt.

voor nu 4 sterren

Oja! voor dat ik het vergeet, de Blu-Ray is een echte aanrader en is te koop bij de 2 voor 20 actie bij bol.

Makkelijk kijkvoer wat stiekem nog best wel een vermakelijk geheel is!

Vooral Laurence Fishburne springt er voor mij tussenuit, een angstaanjagende en overtuigende killer, een rol die hem ook wel op het lijf is geschreven.

Thomas Jane is Thomas Jane, het kan ermee door maar hij werd voor mij duidelijk overschaduwd door Laurence.

Voorspelbaar is het allemaal wel, maar heb mij hier zeker mee vermaakt.

3*

Ook bij een herziening blijft dit met vlagen best een chaotische film van Woody, de knipogen die hij maakt aan Fellini zijn voor mij helaas niet bekend omdat ik zijn werk nog niet ken.

Het personage en de serieuze sfeer die Woody hier neerzet kon ik erg van genieten, en er zijn weer genoeg goede dialogen en leuke vondsten te vinden.

De openingsscène is bijvoorbeeld erg sterk!

De film is over het algemeen serieuzer maar hier en daar verraste Woody mij toch weer met een paar erg komische scenes. Een leuke film zonder meer maar de reden waarom ik hier als een Woody Allen fan geen 4 sterren aan kwijt kan is omdat de film tegen het einde aan toch wel wat verwarrend begint te worden en zoals ik eerder al aangaf chaotisch.

1 ding mag duidelijk zijn, het personage wat Woody Allen hier neerzet is zoals ik Woody Allen het liefst zie.

3,5 blijven ook na herziening 3,5.

Best een plezierige zit, de televisie wereld is creatief in elkaar gezet en leuk uitgewerkt.

Dat deze comedy de nodige clichés bevat is natuurlijk voorspelbaar maar door de vrij korte speelduur kijkt het allemaal erg lekker weg.

Niet een bijster bijzondere comedy maar het vermaakt prima.!

Twijfel sterk tussen 3 en 3,5 maar ik ga voor het voordeel van de twijfel.

3,5*

Zeer degelijke film met een boeiend verhaal en redelijk goede acteurs.
De film is niet echt eng en heeft hier en daar wat afgekeken van the exorcist.
Ook zit er best wel een vreemde fout in deze film Toen de foto's gemaakt werden van de wand met de rare tekens erop zei die man dat er een spiegel hing, maar vreemd genoeg is die spiegel nooit te zien als ze in de kamer zijn, de spiegel lijkt alleen te bestaan op de foto?
nog een min puntje vond ik de muziek die totaal niet bij de film paste en afwijkt van de sfeer.
Maar door een redelijk goede cast en een boeiend verhaal met zeker ook een boeiende ontknoping is deze film zeker de moeite waard geworden om eens te kijken, verwacht alleen geen enge film want dan kom je best bedrogen uit.
Hou het even op een 3 sterren die zeer dicht tegen de 3,5 aanzit maar wat nog een beetje een twijfel geval is.

Voor luchtig vermaak is deze film prima te doen, natuurlijk niet zo goed als het eerste deel maar ook zeker niet slecht als je het vergelijkt met andere titels in dit genre.

half sterretje omhoog.

3*

Christmas Carol versie door Rankin/Bass is ook zeker de moeite om eens mee te pakken, de film is lekker kort (zoals we van Rankin Bass gewend zijn) en luchtig vermaak.

Walter Matthau als Scrooge is een leuke toevoeging!

3*

Leuke vermakelijke rock-stoner-comedy film!
De film begint al met 1 van de beste Hardrock nummers uit de geschiedenis namelijk het nummer Paranoid van Black Sabbath, deze muziek paste echt perfect op het mooie in elkaar gezette intro.
Hierna valt de film een beetje weg, het eerste kwartier is erg sterk maar daarna krijgt de film last van wat minder gevulde momenten, gelukkig wordt dit alles weer ruim goed gemaakt bij het 2de deel van de film! de goede muziek blijft wel door de hele film heen zitten maar het intro nummer blijft voormij de beste die te horen is in deze film.
Ook een stukje van Focus is te horen en natuurlijk Blue Oyster Cult die wel een beetje centraal staan in dit plot.

Het einde was vol met clichés maar dit viel natuurlijk ook wel te verwachten met een plot en een film naam als deze.

Kortom: Simpel filmpje met een erg sterk intro, redelijk goed geacteerd en genoeg leuke situaties om vermakelijk te zijn.

Trouwens, op het einde na de aftiteling zie je nog even snel een paar band members van Blue Oyster Cult

3,5 sterren.

Zeker een film die de moeite meer dan waard is geworden, Lou Taylor Pucci was voor mij persoonlijk een niet al te bekende acteur maar hij draagt met alle gemak deze film naar een hoger niveau en is vanaf het eerste moment geloofwaardig als autistische jongen.

Als kijker heb je totaal geen moeite om mee te kunnen voelen met Luke en dat is denk ik ook de kracht van deze film, Seth Green ben ik nooit echt een fan van geweest en ook in deze film vond ik zijn personage net een tikkeltje te overdreven.

The Story of Luke is hartverwarmend en gelukkig zonder al te veel bekende hollywood clichés.

3,5* Is deze film minimaal waard, wie weet na een herziening nog wel hoger..

De film begint heel aardig met een redelijke voice-over en een vlot intro, helaas valt de film daarna terug in een zeer rustig tempo. Gina Lollobrigida weet met moeite te overtuigen en Hudson heb ik ook wel eens beter gezien, Gig Young weet gelukkig nog het een en ander te redden en de film heeft ook zeker zijn leuke momenten.

2,5*

Leuk en vermakelijk film-noir filmpje die vooral door de korte speelduur boeiend blijft om naar te kijken.
De droom scene is zonder twijfel het beste gedeelte van de film, het is ook als of de film is onder verdeeld in 3 stukken.. 1 is natuurlijk de rechtzaak en de onschuldige verdachte, deel 2 is de droomscène en deel 3 is de finale met de echte moordenaar.

Voor liefhebbers van het genre is dit zeker de moeite waard!
3,5*

De kracht van The Strangers zit hem vooral in het niet wetende, de sfeer wordt opgebouwd tot het maximale en komt pas tegen het einde aan op de climax.
Dat de daders het min of meer zonder reden deden was een beetje vreemd maar tegelijkertijd maakt dat de gedachte misschien alleen nog maar angstaanjagender.
De film schijnt deels op waargebeurde feiten gebeurd te zijn maar dit kan je gerust met een grote korrel zout opvatten.
Het bijna boven natuurlijke tintje snijd wel weer wat in op het realisme van de film, maar verder was het ook niet erg storend.

3,5*

Deze film is mij zeker 100% meegevallen!

Bij velen nieuwe films met nieuwe gezichten is het acteer niveau aan de lage kant.. maar dat is bij deze film gelukkig helemaal het geval niet! Emily Barclay zet echt een behoorlijk grote bitch neer.. die soms wel heel erg realistisch overkwam!

Ook het einde vond ik prima.. en de film is voor de rest netjes uitgewerkt!

Voor nu een 3,5 maar misschien ooit nog wel een 4..

Zeker een aanrader zoals al vaker gezegt!

(Intro was btw ook orgineel gevonden )

Na bijna 3 jaar deze Linklater film weer herzien en gelukkig maakte de film nog steeds even veel indruk op mij.
De personages zijn zo levensecht en je voelt je als kijker gewoon meegetrokken worden door de groep. Het is een soort Dazed and Confused sfeertje maar dan zwaarder.
Vond het wel een tikkeltje ongeloofwaardig dat het personage van Steve Zahn(Buff) op het laatst met de limo wegreed, maar het open einde was daarentegen wel weer passend.

Mijn eerdere stem van 4,5 blijft vanzelfsprekend gewoon het zelfde, zeker 1 van de beste werkjes van Linklater.

Heerlijke ouderwetse en warme sfeer, die nog eens extra wordt versterkt door mooie kleurrijke (natuur) beelden en door vrolijke liedjes die niet vervelend zijn.

De film deed mij soms wel wat denken aan het fijne Chitty Chitty Bang Bang die 5 jaar later kwam.

Een lekker niks aan de hand filmpje dus! Tegen het einde aan sleept het verhaaltje wel een beetje, maar over het algemeen een fijne kijkervaring.

3*

Wat me eigenlijk als eerste opvalt bij deze film is wel dat hij nog maar 27 stemmen telt hier op mm, toegegeven dat ik de film ook niet had tegen gekomen voor dat ik The Shining gezien had, deze film komt daar even in voor

Maar goed, nu over de film zelf:
Vond de film gelijk al sterk beginnen en door een krachtige maar korte voice over en natuurlijk de mooie locatie waar de film plaatsvond was ik bijna gelijk al in de film.
De rol van Dorothy is erg mooi vertolkt door een erg mooie Jennifer O'Neill, ze geeft haar personage veel warmte mee en lijkt helemaal in haar rol op te gaan.
Ook Gary Grimes acteerde goed als een onzekere puber, de enige die ik in deze film een beetje misplaatst vond was Oliver Conant als Benjie, hij voegde vrijwel niks toe aan het geheel en viel behoorlijk buiten de groep.

Is iemand anders al opgevallen dat je de moeder van Hermie alleen hoort maar nooit ziet? haar stem lijkt ook pas later onder de film te zijn gezet, let maar eens op de scene waar Hermie al ver weg is van zijn huis maar zijn moeder nog steeds duidelijk hoort praten.

Het einde van deze film was ook erg mooi gedaan en voelde realistisch aan.
Wel jammer vond ik dat we de voice over alleen in het begin en het einde hoorde, van mij had de voice over best wat vaker terug mogen komen.

Kortom: een mooie hartverwarmende film die soms wat traag overkomt maar voor een film van bijna 40 jaar oud nog goed de tand des tijds heeft weten te doorstaan.

4 sterren.

Een heel stuk leuker dan de cover doet vermoeden, die doet deze film duidelijk geen eer aan en was deels de reden dat ik deze film nu pas heb durven kijken.

Toch wel weer 1 van die jaren 80 filmpjes die iedere liefhebber van die tijd kan waarderen, yes its cheesy sometimes maar dat mag de pret niet drukken.

Courtney Thorne-Smith was trouwens wel erg nice in deze film!

Vermakelijk stukje film, soms heeft het wel wat weg van Breakfast Club.

3,5*

Lang benieuwd naar geweest maar tot mijn verbazing nu pas gekeken. Als filmliefhebber kan je echt genieten van het acteerspel en de chemie tussen Walter Matthau & George Burns, beide behoren ze tot de beste acteurs van hun tijd en samen tillen ze deze film naar een hoger niveau. Regelmatig moeten lachen en de rest van de tijd grotendeels met een glimlach doorgebracht. De heerlijke jaren 70 sfeer en het aangename rustige tempo van de film doen het geheel erg veel goed, dialogen zijn ook uitstekend maar dat is niet zo raar met een grote naam als Neil Simon.

De scenes op het toneel zijn trouwens helemaal smullen en hadden wel wat langer mogen duren wat mij betreft.

4 sterren met kans op verhoging.

Zeker de moeite waard voor liefhebbers van Pesci, de film heeft verder weinig om het lijf en is grotendeels voorspelbaar maar kijkt niet onplezierig weg.

Best aardig, maar vergeetbaar.

2,5*