Opinions

Gebaseerd op het eerste boek in de serie van Joe Ballarini.

Een film die puur op kinderen is gericht, en een volwassen publiek minder snel zal aantrekken. Desondanks kijkt hij redelijk weg.

2,5 *

Een matige komedie waarbij je hooguit wat moet grinniken. Alleen weggelegd voor de liefhebbers van een luchtige komedie zonder veel domme grappen. Persoonlijk had ik niet veel met deze humor.

2,0 *

Deze film zou je beter kunnen omschrijven als een slechte psychologische thriller, die pas richting het einde tot ontbranding komt. Zelfs dan blijft het gissen naar een geldige verklaring. Het verhaal komt traag op gang, en wist me helaas niet te onderhouden.

2,0 *

De film is gebaseerd op het artikel “Can You Say…’Hero?’” van Tom Junod, dat op 1 november 1998 in Esquire Magazine werd gepubliceerd. In 2019 schreef Junod een artikel in The Atlantic dat deels over dit proces ging. Dit vlak voor de release van de film. In tegenstelling tot wat men vroeger dacht, is de film geen biopic van Fred Rogers. De film gaat in dit geval over Tom Junod (Lloyd Vogel), en zijn ervaring met het interviewen van Rogers. Daarnaast met name de impact die het op hem had. Een paar dagen voordat de film in première ging, bevestigde Ancestry dat Tom Hanks en Fred Rogers eigenlijk sixth-cousins zijn. Het was bekend dat Fred Rogers buitengewoon lastig te interviewen was. Dit aangezien hij meer gaf om te persoon die hem interviewde, dan om geïnterviewd te worden. Hij gebruikte de tijd vaak om vriendschappen te sluiten met de betreffende interviewers. Zijn weduwe Joanne Rogers verklaarde dat Tom Hanks de perfecte acteur was om haar overleden echtgenoot te vertolken. Hanks onthulde dat hij 10 jaar geleden voor het eerst over de film hoorde, en dat hij het script 8 jaar geleden had gelezen. Tijdens het TIFF-postfilmpanel gaf Hanks te kennen dat hij wenste om samen met zijn zoon Colin Hanks op 3-jarige leeftijd een half uur per week naar meneer Rogers te kijken, zodat hij had kunnen leren dat het oké is om verdrietig te zijn. Hanks vindt dat kinderen het belang van het uiten van emoties niet van jongs af aan moeten leren, en meneer Rogers heeft dit uitstekend uitgelegd. Hanks vond het vertragen van zijn spreektempo lastig, en moest vóór de opnames meditatie- en ontspanningsoefeningen doen om in de juiste stemming te komen. Tussen de opnames door hervatte hij het snelle geklets, en dronk hij veel koffie. Tijdens een interview met CBS This Morning beschreef Hanks dat het spelen van Rogers angstaanjagend was. Dit wegens de immense culturele en sociale invloed van Rogers. Zijn weduwe Joanne diende als adviseur voor de film, en hielp Hanks om van hem een eerlijke en geloofwaardige weergave van haar overleden echtgenoot te maken. Joanne gaf Hanks ook diverse stropdassen van Fred, die in de film werden gedragen. Jonathan Dayton en Valerie Faris waren aangesteld om de film te regisseren. Uiteindelijk ging deze taak naar Marielle Heller. De regisseuze was al een lange tijd bevriend met Colin Hanks, en ontmoette hem op een verjaardagsfeestje waar ze hem het project liet zien. Heller sprak van een groot geluk, omdat Tom Hanks via zijn tussenpersoon had laten weten dat hij voorlopig even geen echte mensen meer wilde spelen. Voor Hanks was dit zijn zevende film waarin hij een echt persoon portretteert. Dit na Apollo 13, Captain Phillips, Saving Mr. Banks, Bridge of Spies, Sully en The Post. Zijn tegenspeler Matthew Rhys was eveneens in The Post te zien. Het was tevens de derde keer dat hij een verre neef van hem speelt. Dit na zijn verte verwant aan Walt Disney in Saving Mr. Banks en zijn personage als Ben Bradlee in The Post. Zijn zoon Colin Hanks speelde eerder het personage Mr. Rogers in een aflevering van Drunk History. Tom Hanks beweerde dat hij samen met Heller tijdens de ontwikkeling van de film naar de documentaire Won't You Be My Neighbor? had gekeken. Volgens Hanks was hij zodanig onder de indruk, dat hij zich tot Heller wendde en vroeg: “Is there a reason to make our movie?” De documentaire bevat interviews met Tom Junod wiens verhaal deze film inspireerde. Beide films werden op filmfestivals uitgebracht, en sleepten talloze prijsnominaties in de wacht. Tijdens de productie stond Heller erop dat de cast en crew ruim 10 uur per dag zonder lunchpauzes werkten. Ze deed dit zodat ze op tijd naar huis kon om haar zoon in slaap te krijgen. Anderzijds deed ze dit ook uit respect voor Fred Rogers. Dit omdat hij niet zou willen dat de cast en crew zodanig overwerkt raakten, dat ze geen tijd meer met hun gezin konden doorbrengen. Volgens de schrijvers duurde het filmen lang, omdat ze onvermoeibaar met het landgoed hebben samengewerkt om de nauwkeurigheid van de film te waarborgen. Ze kregen toegang tot de archieven om er zeker van te zijn dat alles correct was. De poppen die voor de film werden gebruikt zijn niet origineel. Het waren nauwgezette recreaties door de poppenmakers voor Sesamstraat. De volle minuut stilte in de restaurantscène was bestemd voor alle personen die met Fred Rogers aan zijn show hadden gewerkt. Dit werd gedaan ter nagedachtenis aan hem. Archiefbeelden van Fred Rogers tijdens beroemde talkshows werden in de film verwerkt. Dit met het gezicht van Tom Hanks. Dit gebeurde ook in Forrest Gump met toevoeging van Gump aan specifieke historische scènes. Richting het einde van de film zien de kijkers Fred Rogers ongemakkelijk over zijn rug wrijven. Dit kan een subtiele verwijzing zijn naar de echte dood van Rogers door maagkanker in 2003. De tentscène is gebaseerd op een echte scène, die werd gefilmd voor "Mister Rogers Neighborhood" uit 1968. Clips van de scène werden vertoond tijdens een aflevering van “Late Night With David Letterman” uit 1982. Tijdens The 'Burbs kijkt het personage van Hanks naar een televisieaflevering van "Mister Rogers Neighborhood." Ruim 30 jaar later speelt hij zelf het personage in deze film. In de film vraagt de zwager van Lloyd aan meneer Rogers welk geweer hij gebruikte. Dit was gebaseerd op een stedelijke legende op internet waar Rogers tijdens de oorlog in Vietnam tegen vocht. Emmy Award-winnaar Jim Emswiller was betrokken bij de geluidsproductie van de film. Op 12 oktober 2018 viel hij rond 19:30 uur van een balkon tijdens een filmpauze in Mount Lebanon, Pennsylvania. De 61-jarige Emswiller overleed later in een ziekenhuis. Volgens de politie viel hij over een bakstenen muur op het balkon van een flatgebouw. Zijn naam wordt vermeld tijdens de aftiteling.

Persoonlijk ben ik nooit opgegroeid met Mister Rogers, en wist dus niet wat ik moest verwachten. Mede dankzij de sterke acteerprestaties en de geweldige setting, raakte ik echter al snel vertrouwd met het verhaal. Als je openstaat voor de geschiedenis achter deze man, dan zal deze film je zeker niet telleurstellen. Ik ben eveneens benieuwd naar de documentaire.

3,5 *

De Deense acteur Christopher componeerde alle tracks voor deze standaard film.

Het verhaal is niet uniek in zijn soort, maar bevat wel over voldoende potentie. De personages worden echter onvoldoende ontwikkeld. Mocht je ondanks alles van cliché gevulde romantische films houden, dan kijkt deze wel redelijk weg. Dit gecombineerd met een paar aantrekkelijke nummers.

2,5 *

Een prachtige film over het leven van John Forbes Nash jr. die helaas op 23 mei jl. samen met zijn vrouw verongelukte.

Tom Cruise werd overwogen om de rol van John Forbes Nash jr. te vertolken, maar gelukkig nam Russell Crowe al snel diens plek in. Crowe had eveneens de eer om de bekende econoom op de set te mogen begroeten. Hij was gefascineerd door diens handbewegingen, en probeerde dit eveneens in de film te verwerken. Voor de rol van Alicia Nash kwamen diverse actrices in aanmerking. Het zijn er teveel geweest om op te noemen, maar o.a. onze eigen Famke Janssen en Emily Watson zijn misschien wel de bekendste. Het accent van Watson gooide roet in het eten, en zodoende ging de rol uiteindelijk naar Jennifer Connelly. Vlak na het afronden van de opnames stapte zij met tegenspeler Paul Bettany in het huwelijksbootje. Ook regisseur Ron Howard was niet de eerste keuze. Hij nam de plek in van Robert Redford die wegens andere verplichtingen was verhinderd.

De makers waren van plan om de homoseksualiteit van Nash in de film te verwerken, maar waren bang dat de connectie tussen homoseksualiteit en schizofrenie een verkeerd beeld zou geven. Dit resulteerde in veel kritiek bij kijkers. Ondanks alles werd de film bekroond met 4 Oscars.

Zeker een absolute aanrader!

4,0 *

Een redelijke romantische komedie van Martin Koolhoven.

De regisseur zag in Yes-R een jong talent, maar vond het te vroeg om hem voor Het Schnitzelparadijs (2005) te vragen.

De rapper laat zien dat hij ook nog andere kwaliteiten heeft.

Deze TV-film werd vertoond in diverse bioscoopzalen, en won uiteindelijk De Gouden Film.

Leuk om eens te bekijken, maar verre van een topfilm.

2,5 *

De tweede film voor regisseur Jason Dalles, en de tweede film met Jet Jurgensmeyer en Connor Berry na The Little Rascals Save the Day. Dean Cain en Kristy Swanson maakten samen nog zes andere films. Zo waren ze o.a. te zien in Operation Cupcake, waarin het personage van Swanson eveneens een bakster speelt. Voor Cain was dit zijn 15e Kerst- en hondenfilm.

Deze zoetsappige Kerstfilm komt niet goed uit de verf. Het verhaal is erg standaard en clichématig. Het verhaal zou in grote lijnen om de hond Belle moeten gaan, maar het beest was hooguit in een paar korte scènes te zien. Een groot minpunt is het acteerwerk. Met name Swanson speelt haar personage erg overdreven. Daarnaast wordt het verhaal richting het einde niet goed uitgewerkt, en bleef ik met een negatieve bijsmaak zitten. Leuk om eens gezien te hebben, maar verre van een blijvertje.

2,0 *

Een aangrijpende film over een probleem dat het nieuws tot op de dag van vandaag blijft domineren. Ik had daarom bij het lezen van het verhaal hoge verwachtingen, en deze zijn grotendeels uitgekomen. Een klein nadeel zijn de kleine 98 minuten waarin een zwaar onderwerp zoals dit wordt gepropt.

Hoofdrolspeler Demian Bichir werd in 2012 genomineerd voor een Oscar voor deze geweldige hoofdrol. Ook de stunts in deze film werden door hem persoonlijk uitgevoerd zonder een stuntman. Een film zonder politieke invloed die lekker wegkijkt.

3,5 *

De hele film werd binnen 15 dagen tijd opgenomen. Tijdens het Modcon London Film Festival in 2016 won de film een prijs in de categorie "Best Feature Film" en "Best Director." Daarnaast werd hij genomineerd voor "Best Music Score."

De muziek is dan ook zo'n beetje het enige pluspunt. Het verhaalidee klinkt interessant, maar de uitwerking is gewoon ronduit slecht.

2,0 *

Een redelijke actiefilm van en met Scott Wiper. Deze naam zal niet direct een belletje laten rinkelen, maar het resultaat is niet zo heel slecht.

Op sommige momenten is het camerawerk te gehaast. Verder had het verhaal in mijn ogen beter gekund. Toch is de film niet saai dankzij een aantal redelijke actiescènes.

2,5 *

Na een lange tijd weer eens opnieuw bekeken.

De film werd oorspronkelijk voor de televisie geschreven onder de titel "Big Deal in Laredo." Verbijsterend genoeg werd de film in het Verenigd Koninkrijk uitgebracht onder de titel "Big Deal At Dodge City." Dit ondanks het feit dat er in de film een duidelijke verwijzing naar Laredo, Texas wordt gemaakt. Dodge City in Kansas komt nooit ter sprake. Dit was de laatste film met Charles Bickford en Chester Conklin. Laatstgenoemde verscheen sinds 1913 in ruim 300 films. A Big Hand for the Little Lady en The Sting gaan beide over oplichters. De films zijn eveneens met elkaar verbonden door de acteurs. Joanne Woodward was ruim 50 jaar lang getrouwd met Paul Newman. Regisseur Fielder Cook vond het optreden van James Berwick zo goed, dat hij erop stond dat Berwick zijn televisierol van barman Sam Rhine in de film zou vertolken. Dit ondanks zijn gebrek aan enige bioscoopervaring. Het zou uiteindelijk ook de enige film voor Berwick worden. Overige optredens bestond uit kleine stukjes. Jason Robards speelt de rol van Henry Drummond. In 1988 speelde hij een personage onder dezelfde naam in Inherit the Wind.

Het scenario is voor die tijd heel goed geschreven. Dit ondanks het feit dat het genre western nooit direct voor mij was weggelegd. Ik ben blij dat ik hem opnieuw een kans heb gegeven. Dit met onvergetelijke rollen van Henry Fonda en John Qualen.

3,0 *

Een mooie romantische dramafilm onder leiding van Margaret Whitton.

Het verhaal gaat grotendeels om Lyman en een papegaai die beiden veel gemeen hebben. Rachel Nichols speelt haar rol heel overtuigend als de vlot gebabbelde Fiona die zich grotendeels in de geschiedenis van Lyman verdiept. Haar blonde haarkleur maakt plaats voor een metamorfose, omdat we haar misschien wel beter kennen uit de film P2 (2007).

Onderhoudend en absoluut niet saai.

3,0 *

47 Ronin werd matig ontvangen, en verloor naar verluidt bijna 25 miljoen dollar. Ondanks alles werd er in augustus 2020 een sequel aangekondigd. Er was nog geen script geschreven, maar Ron Yuan werd ingehuurd om de film te regisseren. Hij beloofde dat het een leuke en intense sequel zou worden. Dit op basis van een genre-vermenging met actie, horror, vechtsporten en cyberpunk. Zowel Dan Southworth als Yoshi Sudarso waren te zien in Power Rangers. Southworth vertolkte de rol van Eric Myers in Power Rangers Time Force. Yoshi speelde Koda in Power Rangers Dino Charge. De film werd geproduceerd voor Netflix.

Ondanks de verwachtingen van Yuan, doet deze sequel het beduidend minder dan zijn voorganger. De film wijkt in grote lijnen af van 47 Ronin, en maakt er één grote grap van. De acteerprestaties zijn matig, en het is jammer dat ze zich überhaupt aan een vervolg hebben gewaagd.

2,0 *

Een verwarrende Griekse dramafilm met gedesoriënteerde scènes.

De film bevat een paar aardige momenten, maar weet helaas niet voldoende de aandacht vast te houden.

2,5 *

Deze documentaire won diverse prijzen, en geeft een realistisch beeld van de mensen in Kenia die onder erbarmelijke omstandigheden moeten zien rond te komen. Dit binnen de macht van de mondiale bloemenindustrie.

3,0 *

Met een minimale cast en een minimaal budget, is dit uitgegroeid tot een acceptabele dramafilm met de nodige spanning.

3,0 *

Een slechte horrorfilm onder leiding van Dennis Smithers Jr. die een groot fan is van Darren McGavin. Zodoende kregen de 2 hoofdpersonen in dit verhaal diens achternaam. De film wordt nergens spannend, maar is misschien onderhoudend voor de liefhebbers van slasher-films.

2,0 *

Een onderhoudende zwarte komedie, die volgens "Cult Movies 2" aanvankelijk nog een vervolg zou krijgen. Dit onder de titel "A Girl And His Dog." Deze plannen gingen niet door, omdat de hond kort na de release van de film overleed. De film speelt zich af in 2024. De opnames namen vijf jaar tijd in beslag. Het scenario werd gestart door Harlan Ellison, en schreef de novelle waarop de film is gebaseerd. Ellison stuitte op een writer's block, en producent Alvy Moore en regisseur L.Q. Jones namen het over en voltooiden het script. Ellison prees de film na de première. Dit tot grote opluchting van Moore, maar de geruchten doen de ronde dat hij later het resultaat verafschuwde. Ellison botste in het algemeen vaker met regisseurs en producenten die zijn werk aanpasten. Dit is een van de vele post-apocalyptische films, die grote invloed heeft gehad op de veelgeprezen videogameserie "Fallout." Het begon met "Fallout: A Post-Nuclear Role-Playing Game" uit 1997. Een terugkerend evenement in de serie, is het hebben van een hondengenoot genaamd Dogmeat. Ook bestaan er ondergrondse beschavingen in de Fallout-serie in de vorm van wat ze "Vaults" noemen. Vaults zijn sindsdien een belangrijk verkoopargument van de Fallout-serie geworden. De muziek van de film wordt gebruikt in het computerspel "Transport Giant 2." Tijdens een sciencefictionconventie was er een pre-release vertoning van deze film. Richting het einde kwam schrijver Harlan Ellison het podium op, en kreeg hij commentaar dat "The Underground"-scène langzaam verliep. Ellison was erg defensief, en zei dat "The Underground" een saaie en afstompende plek was. De film moest dit richting het publiek overbrengen. Desondanks vonden ze dit geen bevredigend antwoord. Een van de redenen waarom deze film inmiddels een cultstatus geniet, is vanwege de zwart-komische laatste regel. Ironisch genoeg haatte Ellison dit, en voerde actief campagne om het te laten verwijderen. De film vormt de inspiratie achter de Australische actiefilmfranchise Mad Max. Toetsenist Ray Manzarec van The Doors was actief als muzikant in deze film. Tim McIntire sprak de stem van Blood in, en zong eveneens het titelnummer "A Boy and His Dog." James Cagney werd overwogen voor de stem van Blood, maar zijn roem zou een afleiding van het personage zijn geweest. In totaal deden 600 personen audities voor de stem van de hond. Robert Ryan zou oorspronkelijk de rol van Lou Craddock vertolken. Dit was de laatste film voor Dickie Jones. Don Siegel werd eveneens overwogen voor de regie. De figuranten in de openluchtbioscoopreeks waren soldaten van een legerbasis. De trailer werd gemaakt in dezelfde stijl als de trailer voor A Clockwork Orange. Nadat de film een Hugo Award voor Beste Dramatische Presentatie won, ging de prijs naar regisseur L.Q. Jones. Ellison maakte echter zo'n ophef over het feit dat hij werd buitengesloten, dat de Hugo-commissie besloot om hem op te nemen. Helaas waren er geen iconische Hugo Award-raketbeelden meer, en gaf de commissie hem een extra voetstuk. Nadat hij twee Hugo's had gewonnen, beweerde Ellison in totaal acht en een halve Hugo te hebben gewonnen.

Een extreme low budget-film, maar zeker niet slecht. De dialogen tussen Vic en Blood zijn onderhoudend. Geen perfecte film, maar zeker de moeite waard.

3,0 *

De film werd op 26 november 2021 in het Verenigd Koninkrijk, Australië, Nieuw-Zeeland, Frankrijk, Duitsland en in China door StudioCanal uitgebracht. Netflix bracht de film elders uit op 24 november 2021. Maggie Smith, Jim Broadbent en Toby Jones waren eerder te zien in de Harry Potter-franchise. Dit respectievelijk als Minerva McGonagall, Horace Slughorn en de stem van Dobby. Jim Broadbent, Michiel Huisman en Joel Fry hadden daarnaast bijrollen in Game of Thrones. Broadbent vertolkte de stem van de oudste Kerstman in de animatiefilm Arthur Christmas, en speelde hem in het echt in Get Santa. Sally Hawkins en Jim Broadbent speelden eerder samen in Paddington en Paddington 2. Ook Joel Fry was te zien in de sequel. De naam Lumi in de film, is een Fins woord voor "sneeuw."

Een ideale Kerstfilm voor het hele gezin, die willen afwijken van de standaard films zoals we ze jaarlijks voorbij zien komen. Mooi visueel in beeld gebracht, en alles behalve saai.

3,0 *

Een onderhoudende romantische TV-film met diverse ingrediënten.

De film kijkt lekker weg ondanks een voorspelbaar verhaal. De actrices Kelli Williams en Shannon Wilcox zijn ook in het echte leven moeder en dochter. Deze film van Hallmark is geschikt voor het hele gezin. 1 Jaar later verscheen Meet the Santas (2005) waarin hetzelfde huis van Holly's ouders is te zien. Voor de rest hebben deze films niets met elkaar gemeen.

3,0 *

Een redelijke romantische komedie met Sophia Loren in de hoofdrol.

De acteerprestaties zijn goed, maar het script stelt weinig voor. Onderhoudend genoeg om eens op een saaie zondagmiddag te bekijken.

2,5 *

De remake van À Bout de Souffle.

In deze remake zijn de rollen omgedraaid. Richard Gere speelt de rol van de Amerikaanse crimineel Jesse, en vertolkt Valérie Kaprisky de rol van de Franse Monica. Robert De Niro, Al Pacino en John Travolta werden overwogen voor de rol van Jesse. Nastassja Kinski kwam in aanmerking voor de rol van Monica. Dit was de eerste Amerikaanse film voor Kaprisky. De actrice was rond de tijd van de opnames 19 jaar. Dit terwijl Gere al ongeveer 33 jaar was. Het duo wist de liefdesscènes realistisch in beeld te brengen. Naar verluidt wilde Gere ook in het echt met haar de liefde bedrijven. Geruchten deden de ronde dat de twee een persoonlijke relatie hadden, maar dit werd ontkend. Voor Gere was dit een van de weinige films waarin de acteur in een erotische dramafilm was te zien. Andere films waren Looking for Mr. Goodbar, American Gigolo, The Honorary Consul en No Mercy. Daarnaast was dit zijn eerste remake van een Franse New Wave-film. Later speelde hij in de remake van La Femme Infidèle onder de titel Unfaithful. Michael Mann werkte oorspronkelijk aan het scenario, maar verliet het project om zich te concentreren op The Keep. Quentin Tarantino beschouwt dit als een van de coolste films, die tegemoetkomt aan zijn obsessies voor stripboeken, rockabilly-muziek en films. Het einde wijkt af van de originele film uit 1960. Het plan was om het personage van Gere te laten sterven, maar het previewpubliek was woedend. In deze remake eindigt de film zodoende met een stilstaand beeld van Gere terwijl hij onder schot wordt gehouden.

Persoonlijk had ik al weinig met de originele versie, en is deze remake voor mij gelijkwaardig te noemen. In die tijd kon zich men meer naaktscènes veroorloven, en blijft het verhaal in grote lijnen hetzelfde. Redelijk om eens een keertje gezien te hebben.

2,5 *

Nadat de hoofdopnames in North Carolina waren voltooid, werden de filmrollen per vliegtuig teruggestuurd naar Los Angeles, Californië. Een van de vier rollen is echter nooit aangekomen, en zorgde voor wat problemen tijdens het editen. Dit verklaart waarom sommige subplots onvolledig zijn, en het personage Jim Malden niet volledig wordt uitgewerkt. Persoonlijk had ik veel meer spanning verwacht, maar dit zwakt halverwege de film flink af.

2,5 *

Een geweldige klassieker uit 1977 onder leiding van Richard Attenborough!

De film bestaat uit een sterke cast met o.a. Sean Connery, James Caan, Robert Redford en Anthony Hopkins. Vooral Sean Connery speelt een grote rol die aanvankelijk niet wilde meespelen. De echte Gen. R.E. Urquhart had nog nooit van hem gehoord. Het salaris van Connery was duidelijk minder dan die van Robert Redford. Vooral omdat de rol van Redford kleiner was. Dit zorgde voor een tijdelijke staking. Gelukkig wist men alsnog een akkoord te bereiken. Andere acteurs die eerder in aanmerking kwamen voor bepaalde rollen waren Robert De Niro, Charles Bronson, Steve McQueen en Audrey Hepburn. Niet alles verliep tijdens de opnames vlekkeloos. Zo raakte stuntman Alf Joint ernstig gewond, werd Anthony Hopkins geschorst en waren de financiële omstandigheden ongunstig.

Al snel kwam Joseph E. Levine tot de conclusie dat er van de oorspronkelijke brug in Arnhem niets meer over was. Zodoende werden de opnames verplaatst richting de IJssel in Deventer met een soortgelijke brug. Ook de omgeving bleek een positieve bijdrage te leveren aan de productie van de film. Zo'n 1000 figuranten en 100 stuntmannen hebben een steentje bijgedragen, en werd "A Bridge Too Far " met een budget van $26.000.000 de duurste film in die tijd. De reputatie van Deventer werd ongekend groot, en heeft de stad zo'n 5 miljoen dollar opgebracht.

Ondanks een aantal feitelijke onjuistheden en kritiek, was de film goed voor 4 nominaties en 7 prijzen. De prijs voor beste film en regie heeft hij nooit mogen ontvangen. Toch is er geen ontkomen aan deze geweldige film die elke liefhebber in zijn/haar bezit moet hebben!

4,0 *

Interessante documentaire over de inmiddels 73-jarige Hawking, die mede dankzij zijn ziekte in staat is geweest om onderzoek te doen naar het heelal.

Zijn boek heb ik nooit gelezen, maar de documentaire maakt het niet minder aantrekkelijker. Zowel zijn familie als vrienden werden op een set geïnterviewd die speciaal hiervoor werd gebouwd. Geweldig om te zien dat je geen armen, benen en stem nodig hebt om over een perfect stel hersenen te beschikken!

3,5 *

De film werd opgenomen in Lompburi, Thailand en in Cirebon in Midden-Java, Indonesië. Tijdens de opnames verscheen de burgemeester van Cirebon City op een van de filmlocaties in Cirebon. Regisseur Terry George stond majoor Kumaedhi Syafrudin uit Cirebon City ook toe om een van de actiescènes voor de film op te nemen. Amy Madigan en Bill Paxton verschenen eveneens samen in Streets of Fire.

Een tv-film over de oorlog in Vietnam, en over John Paul Vann. Een Amerikaan op zoek naar promotie, en bereid om voor anderen te sterven. De film werpt daarnaast een blik op zijn persoonlijke problemen. De actiescènes zijn low-budget, en worden realistisch in beeld gebracht.

3,0 *

De film kiest op het gebied van het verhaal voor een creatieve invalshoek, maar faalt uiteindelijk enorm. Van horror is er absoluut geen sprake. Als thriller komt hij wellicht beter tot zijn recht.

1,0 *

De Amerikaanse remake van Last Night on Earth (2004).

Het verhaal is makkelijk te volgen, en kent een paar aardige momenten. De originele versie is bij mijn weten nooit op DVD uitgebracht, en werd niet bepaald een succes. Ook deze remake is niet geweldig, maar kijkt redelijk weg.

2,5 *

Een geweldige gangsterfilm onder leiding van Robert De Niro, die tevens hiermee zijn regiedebuut maakte. De kijkers worden geconfronteerd met beelden uit de maffiawereld, rassenhaat en de strijd tussen goed en slecht. De film werd opgedragen aan De Niro's vader die in 1993 overleed.

Het script is afkomstig van Chazz Palminteri. Zijn echte naam is overigens Calogero Lorenzo Palminteri. De rechten van zijn biografie zijn van groot belang geweest bij het maken van de film. Deze werden alleen verkocht als hij zelf het script mocht schrijven, en de rol van Sonny mocht vertolken. Op aandringen van De Niro heeft hij achter de schermen eveneens veel werk geleverd. Acteur Lillo Brancato deed Robert De Niro vaak na. De overeenkomsten tussen beide acteurs was verbluffend, en resulteerde in een rol voor Brancato. Het personage van Kathrine Narducci kwam per toeval. Ze liet haar 9-jarig zoontje auditie doen, en merkte op dat de rol van Rosina nog beschikbaar was. Na haar eigen auditie kreeg ze de rol toegewezen. Een groot deel van de opnames vonden plaats in Astoria en Jackson Heights, Queens Op deze locatie stonden namelijk gebouwen uit de jaren '50. Ook werd er gefilmd in Long Island City.

Een knappe prestatie van Robert De Niro, die helaas veel te weinig als regisseur aan bod is gekomen. Zijn andere film The Good Shepherd (2006) was namelijk ook niet bepaald slecht. Jammer dat de rol van Joe Pesci zo klein was, maar dit mag de pret niet drukken.

3,5 *