Opinions

Mensen lijken vaak niet te willen onderkennen ook deel uit te maken van de natuur. De natuur is een overkoepelende term voor een verzameling ecosystemen die in een kwetsbare balans met elkaar coëxisteren. De mens speelt echter al millennia lang een dominante rol in het bloederige en genadeloze schouwspel dat wij ‘natuur’ noemen. Maar zoals de machtige leeuw zal vluchten voor een zwerm agressieve bijen, zo ondergaat ook de mens de toorn van moeder aarde. Want wanneer de natuur zich tegen de mens keert zijn wij onherroepelijk verloren.

Een nieuwe rolprent van de Amerikaans-Indiase regisseur en producent M. Night Shyamalan, zijn 8e alweer en zoals we konden verwachten heeft hij ook nu weer een rolletje. De film is, zoals we gewend zijn van Shyamalan, ook nu weer anders dan anders. Het verhaal is weinig origineel en lijkt op jatwerk van bekende filmklassiekers zoals van Invasion of the Body Snatchers.

Waar gaat het verhaal over? Zomaar uit het niets ontstaat er een golf van zelfmoorden, gepleegd door mensen die schijnbaar zonder enige aanleiding tot deze daad komen. Zo’n golf van zelfmoorden lijkt telkens door een windvlaag vooraf te worden gegaan. De wind speelt hierdoor eveneens een karakter in de film, namelijk die als aankondiging van een naderende dood. De golf begint in Central Park, New York City en verspreidt zich in een brede strook over de hele Noordoostkust van de Verenigde Staten tot aan Maine toe.

De film begint vrijwel direct bij de hoofdpersoon van deze film: high school biologieleraar Elliot Moore (Mark Wahlberg) die zich druk maakt over het langzaam verdwijnen van de honingbij, terwijl er geen duidelijk aanwijsbare oorzaak hiervoor is. Als dan het nieuws over de zelfmoordgolf ook de school heeft bereikt worden alle leerlingen naar huis gestuurd. Talloze mensen besluiten de stad te verlaten. Zo vertrekt ook Elliot Moore met zijn vrouw Alma Moore, zijn vriend Julian en diens dochter Jess. In de media spreekt men van een terroristische aanval met een neurotoxisch gas waardoor mensen willoze zelfmoordenaars worden. Maar deze theorie wordt al snel verworpen doordat het gebied, waar de golf zich afspeelt, bijzonder uitgestrekt is. Een ietwat excentrieke amateurbioloog (Frank Collison) denkt dat het de bomen en de planten zijn die een mix van chemicaliën afgeven aan de omgeving. De bioloog geeft als tekenend voorbeeld: planten die wespen aantrekken door een veranderende geur wanneer ze worden aangevreten door rupsen. Beseffende dat de natuur zich tegen hen heeft gekeerd, trachten ze de windvlagen te vermijden en trekken ze verder in kleinere groepen naar dunbevolkt gebied; alwaar de golf niet lijkt toe te slaan.

Alweer een creatuur met een flinke dosis mysterie en fantasie, we zijn niet anders gewend van M. Night Shyamalan. Maar dit is ook zijn eerste R-rated film, dit houdt in dat kijkers onder de 17 beter niet kunnen kijken. Heel verwonderlijk is dit ook niet, want er is wel enig expliciet geweld aanwezig in de rolprent. Maar vaak is het ook de suggestieve werking van geweerschoten die men hoort op de achtergrond of het onvermijdelijke bloedbad waar de camera zich tijdig van afwendt. Maar als je dergelijke aspecten toch heel erg op prijs stelt is The Happening veel te braaf. Sommige zelfmoordscènes grenzen aan het belachelijke en blijken niet goed te zijn uitgedacht. Heel wat meer bloederige scènes waren mogelijk geweest met dit verhaal in het achterhoofd. Maar het verhaal blijft zich toch vooral concentreren op Elliot en zijn vrouw Alma.

Alhoewel het hier fictie betreft met een sciencefictionelement is het verhaal toch nog heel erg onrealistisch. Het is immers de kunst om in een film het onmogelijke te brengen alsof het mogelijk zou kunnen zijn. Shyamalan schijnt hier sowieso een probleem mee te hebben, zijn enige kassucces was The Sixth Sense en sindsdien is het niveau en de originaliteit van zijn producties dramatisch gedaald. Het idee van de hele film heeft erg veel potentie maar Shyamalan is kennelijk niet meer het meesterbrein dat hij ooit is geweest. Want uiteindelijk doet hij maar weinig met alle mogelijkheden Hij had zoveel dieper kunnen ingaan op het biologische aspect. Maar niets van dat alles! We zien een hoop gras een stel bomen, heel erg veel wind uit de windmachine en vervolgens het nodige geweld of de suggestie hiervan. Daarnaast is het effect ook veel te sterk en te selectief. Nu lijkt het net alsof drie kroppen sla en één lullig boompje je gek kunnen maken, maar dat onze hoofdpersoon en zijn liefje worden ontzien door de wrede natuur.

De acteurs spelen vrij aardig, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Mark Wahlberg doet het niet slecht als Elliot Moore. Maar de samenwerking met Zooey Deschanel die zijn vrouw Alma speelt gaat niet echt lekker. De chemie ontbreekt totaal tussen deze twee acteurs. Waarom Shyamalan deze acteurs heeft gecast is mij een raadsel. Ook de passieve rol van Jess (Ashlyn Sanchez) overtuigt niet en lijkt enkel in de film te zitten om de andere karakters nader tot elkaar te brengen. Hierdoor blijft het niveau steken op dat van een soapserie.

Al met al, een aardige film maar ook niet meer dan dat! The Happening is net als bijna alle andere films van M. Night Shyamalan niet bepaald een hoogvlieger. Aan dit creatuur kun je beter geen duur bioscoopkaartje verspillen en mocht je deze rolprent dan ergens wel kunnen gaan kijken, ga dan gerust kijken om het ding vervolgens weer te vergeten.

Volgens mij hebben alleen homo's echt platonische vriendschappen met vrouwen.

Enfin, de film... ja, inderdaad een kinderfilm, wat verwacht je dan?

Deze opmerking naar enkelen die hier aangeven teleur te zijn gesteld dat het hier om een kinderfilm gaat.

Maar ook al gaat het hier om sprookjes en zijn kinderen duidelijk de doelgroep, heb ik toch nog best lol gehad van deze film. De klassieke sprookjes in een modern jasje gestoken. De zeven dwergen die meer weg hebben van een militaire eenheid dan van 7 oude baasjes. Drie vliegende heksen op zeer geavanceerde bezems met straalaandrijving.

Maar laten we de tedere en liefelijke Ella, beter bekend als Assepoester, niet vergeten. Nu is zij geen zoete jankerige bakvis, maar une femme fatale met ballen! Girl power!

Natuurlijk zien we in sprookjes altijd een heldhaftige knappe prins die het meisje uit haar benarde situatie redt en met haar trouwt. Hier loopt dat net wat anders, de prins is een onhandige kluns met een ernstig gebrek aan zelfkennis. De prins loopt meer iedereen in de weg en daarom is Rick de aangewezen persoon om Ella te helpen, hij is dan wel geen prins prins, hij is wel een keukenprins, daarnaast is hij een stuk handiger dan het figuur dat het eigenlijk had moeten doen.

Ella en Rick worden bijgestaan door diverse sprookjesfiguren en zoals alle sprookjes loopt ook dit verhaal goed af. Maar ja, het is wel een sprookje anders dan de meeste sprookjes. Die goede afloop zou wellicht iets anders kunnen uitpakken dan we in eerste instantie verwachtten. Behalve wanneer je wat ouder bent en lid bent van moviemeter, dan zie je het einde al mijlenver aankomen!

Sowieso leuk om eens te hebben gekeken, maar op dvd hoef ik hem niet.

3 sterren.

Wat een farce, zingende keizerspinguïns en de outcast die niet kan zingen, wordt verstoten omdat hij ongeluk zou brengen, maar hij weet door middel van tapdansen de mensheid er toe te bewegen te stoppen met overbevissing.

Deze hele film is een verzameling kwats en onzin, samengevat op film, met een heleboel zang en dans. Dit alles tot in het absolute absurde als een hele vlakte vol met keizerspinguïns zingt en danst op 'Somebody to Love' van Queen. Of wanneer de hele vlakte aan het tapdansen is voor een stel wetenschappers, die vervolgens ook nog eens mee dansen in de maat.

Mijn teennagels krulden zich op en een bonkende hoofdpijn maakte zich meester van mij, hoofdpijn door absolute tenenkrommende ergernis. Ik wilde bijna m'n haren uit m'n kop trekken, dit kon ik niet aan, hoe kan de gene die dit heeft gecreëerd nog een vrij man zijn? Wat is dit een draak van een film, wat is dit een ongelooflijk rioolproduct!

De animaties zijn op sommige momenten zo overduidelijk uit de computer gehaald, het deed me denken aan de ouderwetse schokkerige special effects uit de jaren '30 van de vorige eeuw.

De enige reden waarom ik deze draak een 1 ster geef is vanwege de kleine pinguïns, deze figuren zorgden voor enige humor, ik heb waarachtig een keer gelachen, maar voor de rest was het puur afzien.

Vooral de politiek geladen boodschap deed mij kokhalzen. Ik wil een film zien, geen propaganda voor welke organisatie dan ook, ik heb geen zin in geneuzel van een stel zelfgebreide geitenwollen sokken boomknuffelaars.

Politiek en milieupropaganda met een sausje van middelmatige animaties en popmuziek, dat zijn de ingrediënten van dit ten hemel schreiende creatuur.

Wanneer je dan de aandacht voor deze problematiek wil vragen, moet je dat met een serieuze documentaire doen, maar niet verpakt in een slappe rolprent met een flinterdun verhaaltje. Deze draak heb ik nu één keer bekeken en ik ga hem niet nog eens bekijken.


"Ik heb gezien en ik wil vergeten."

Heel mooie film die mij positief heeft verrast!

Het verhaal is anders dan anders en spreekt mij daarom aan. Omdat Paloma een vroegwijs 11-jarig meisje is, zitten er heel erg veel details verwerkt in deze film. Die kleine dingen die er toe doen. Het deed me een beetje denken aan de film: Le fabuleux destin d'Amélie Poulain.

Paloma intrigeert en dat doet Renée de conciërge evengoed. De katalysator van het verhaal is de Japanner Kakuro Ozu. Ik heb me vermaakt met deze film; maar deze filmstijl spreekt mij persoonlijk sowieso al heel erg aan.

Houd je van Franse films, houd je van de wat tragere films, met trage conversaties maar spitsvondige uitspraken. Dan is deze film zeer zeker een aanrader.

Als je op zoek bent naar een film om te schaterlachen kun je deze film beter laten liggen. Dit is de meer subtiele humor, een film waar ook even bij na moet worden gedacht.

4,5 ster!

Highlander is een klassieker! Een film gemaakt toen ik nog een klein jongetje was, een film waar mijn broer en mijn vader al jaren over spreken. Nu eindelijk heb ik deze film eens gekeken, nu ik oud genoeg ben.

Het verhaal sprak me altijd al aan. Onsterfelijken die met het zwaard ter hand elkaar bevechten opdat er één van hen zal overblijven. Dat is een mooi idee voor een prachtig verhaal vol actie!

In de film zien we hoe Connor MacLeod op wonderbaarlijke wijze een dodelijke verwonding overleeft, hoe hij tot de ontdekking komt een onsterfelijke te zijn, hoe deze leven, maar ook wat de nadelen zijn van een bestaan als onsterfelijke.

De film maakt in mijn optiek een vrij grote overstap van de late middeleeuwen naar onze tijd; doch met een kort en humoristisch intermezzo. Maar deze stap is te verklaren vanwege de vertelstructuur. Flashbacks die zich afwisselen met de gebeurtenissen in het hier en nu; doch had er meer aan toegevoegd kunnen worden. De film begint in een stijlfiguur die we volgens mij aanduiden in de literatuur als: "in medias res". De kijker is helemaal blanco en wordt dan getrakteerd op een gevecht, dat ook meteen de toon van de film zet. Hiermee wordt de kijker in de onderbuik getroffen; de kijker is of gefascineerd of totaal afgeknapt.

De effecten zijn, zoals velen al hebben beschreven, vrij goedkoop; maar laten we niet vergeten dat we het hier hebben over een film geproduceerd in 1985 en uitgebracht in 1986. Dan mag je dus wat de effecten betreft door de vingers kijken.

Jammer dat de info m.b.t. de zwaarden foutief is en zwaar overdreven. Het is duidelijk dat er geen wapendeskundige is geweest om de regisseur en de scriptschrijvers te adviseren. Want een kling van een Katana wordt zeker niet 200 keer gevouwen. Hooguit 10 tot 20 keer. Het té vaak vouwen van een kling verzwakt deze alleen maar.

Doch is het deels nostalgie en het verhaal an sich dat mij mild stemt over deze film. Ook al zijn de acteerprestaties van Christopher Lambert niet altijd even geweldig, in mijn optiek is hij soms te theatraal. Veder zie ik Sean Connery het liefste als een Schot. Hij is immers een Schot en hij spreekt ook als een Schot. Hem als een Spanjaard portretteren zou net zoiets zijn als Gérard Depardieu een Amerikaan laten spelen.

Daarom heb ik besloten deze film te waarderen met drie en één halve ster!

Heel wat homofilms gaan over de zware worsteling om een plekje te vinden in de maatschappij. Hoewel dit voor veel homo's de pijnlijke realiteit is heeft de regisseur van deze film besloten - gelukkig - om deze film luchtig en positief te houden. Hierdoor zien we een prille liefde ontstaan tussen twee jonge jongens; Leonardo en Gabriel.

De dramatische homofilms zijn niet minder mooi of minder goed, maar deze film is wel een frisse wind die verademend werkt binnen het genre van homofilms. Want de 'luchtige' homofilms zijn vaak ook direct 'komische' films vol van stereotyperingen die van homo's (onbedoeld) een karikatuur maken.

Ik heb erg genoten van deze film en ben blij dat het een Braziliaanse film is. De kleine Braziliaanse film is in mijn optiek erg goed en mag meer aandacht krijgen.

5 sterren