Opinions

Mager verhaal, maar zeker wel een feel-good film. Ik had heel graag meer gekregen in het verhaal maar dat is er niet.

Mooie film die mij heeft weten te boeien. Uiteraard wordt er een maatschappelijke klacht geuit, maar deze staat in dienst van de film. Ik ben het niet eens met kritieken waarin wordt gesteld dat dit gemakkelijke emotieterreur betreft.

Deze film laat ook weer zien hoe ver haat ons kan leiden en hoe ongefundeerd en irrationeel die haat vaak blijkt te zijn. Dat wat wij als 'vreemd' of 'verschillend' ervaren, lijken we met de nodige achterdocht te bejegenen, doch blijkt frequent de onwil om bekend te geraken met het 'onbekende'.

Een aanrader! 4 sterren

Net als bij Millesime, was het kippenvel wat ik kreeg toen de chanson Non, je ne regrette rien afsloot. Het was ineens doodstil, sowieso had niemand gesproken, maar het beeld stond ineens op zwart en witte statige letters vertelden ons dat Édith slechts 47 jaar is geworden.

De film heeft me laten zien wat voor leven Édith heeft gehad. Een leven vol met ups en downs. Soms had ik het echt met haar te doen en een paar keer kon ik de gedachte, 'eigen schuld, dikke bult' niet onderdrukken. Alhoewel haar verdriet om Marcel (de bokser), haar enige echte grote liefde, me wel heel erg aangreep. De emotionele pijn die zij heeft geleden toen was enorm en ik voelde met haar mee.

Marion Cotillard zet met deze rol een goede Édith Piaf neer, precies zoals ik me haar had voorgesteld aan de hand van oude videobeelden en geluidsopnames. Zij zat zo goed in haar rol, de kleding en de visagie waren zo goed! Ik heb Marion Cotillard niet gezien, ik heb Édith Piaf gezien! De beste Édith Piaf zou natuurlijk Édith zelf zijn geweest, maar Marion Cotillard heeft hier een knap staaltje acteerwerk geleverd, waarmee ook zeker Édith tevreden zou zijn geweest.

Is het dan alleen maar positief wat ik te melden heb over deze film? Neen! Ik ben niet alleen maar positief, ik heb ook een puntje van kritiek, dat is mede de reden waarom ik 4,5* geef. Ik was minder te spreken over de manier van vertellen. Van de hak op de tak en flashbacks op haar leven. Mede het feit dat de film in medias res begint. Vond ik persoonlijk wat minder. Verder had ik graag gezien dat ook de chansons zouden zijn ondertiteld, maar enkel de chanson 'Je ne regrette rien' is ondertiteld. Mijn kritiek heeft dus vooral betrekking op het script en de regie, want op het acteerwerk of het camerawerk heb ik absoluut niks aan te merken!

Maar ondanks mijn puntje van kritiek, denk ik zeker dat deze film een absolute aanrader is voor hen, die geïnteresseerd zijn in deze fabuleuze chansonnière.

Mrs. Miniver staat voor perfectie, ze is een sterke, geëmancipeerde, intelligente en sympathieke jonge vrouw. Daarnaast is ze ook nog eens een goede echtgenote en een liefhebbende moeder voor haar kinderen. Samen met haar man woont ze in een riant huis, heeft ze personeel en drie fantastische kinderen die eveneens alle drie perfect zijn! Ook haar echtgenoot is een fijne en hoffelijke man, hij klaagt niet als ze thuiskomt met dure kleding na een dag winkelen en zij vindt het ook niet erg dat haar man een dure auto heeft gekocht. Ze hebben elkaar en ze zijn gelukkig en geld moet rollen!

In het dorp wordt Mrs. Miniver ook wel de aardigste vrouw genoemd en een zekere Mr. Ballard vernoemt zelfs een roos naar haar; de Mrs. Miniver. Deze roos zal meedingen in de jaarlijkse bloemenshow. Deze bloemenshow wordt standaard gewonnen door Lady Baldon. Zij is een stijve aristocratische vrouw die erg hecht aan haar stand. Wanneer haar kleindochter Carol bij de Minivers over de vloer komt ontmoet dit meisje hun oudste zoon, Vin. Er slaat vrijwel meteen een vonk over en na een dansavond volgt hun eerste kus.

Als later de oorlog uitbreekt, besluit Vin piloot te worden bij de Koninklijke Luchtmacht. En ineens zitten we 6 maanden later, Vin is volleerd piloot geworden en heeft een week verlof. Carol en hij verloven zich tijdens dit verlof, maar hun prille geluk is van korte duur. Hij moet terugkeren naar het front om de bittere strijd voort te zetten. Mr. Miniver wordt dan opgeroepen naar Duinkerken te varen om daar Britse en Franse soldaten te evacueren. Mrs. Miniver is inmiddels alleen thuis en weet zich uit een benarde situatie te redden met een gewapende Duitse piloot die was neergestort met zijn vliegtuig maar de crash heeft overleefd.

Wanneer Vin en Mr. Miniver weer even thuis zijn en de bloemenshow wordt gehouden, dreigen er weer luchtaanvallen. Vin moet naar de luchtbasis worden gebracht en de anderen vluchten naar de schuilkelders. Helaas vallen er toch dodelijke slachtoffers. Wanneer het gevaar van de luchtgevechten is geweken, wordt het duidelijk dat sommigen zijn gevallen in het oorlogsgeweld. Ondanks dit alles blijft men moedig en onvermoeibaar doorvechten zoals ware Britten het betaamd.

Mrs. Miniver, een film met een doel: oorlogspropaganda! De film moest de moraal van het volk en de soldaten hoog houden en daarnaast trachten de Verenigde Staten over de streep te trekken om deel te nemen in de oorlog. De Britse premier Winston Churchill heeft zelfs gezegd dat Mrs. Miniver krachtiger was dan zes militaire divisies bij elkaar. De film werd al snel in het hart van velen gesloten en werd voor 12 oscars genomineerd waarvan er uiteindelijk zes werden verzilverd.

De propaganda ligt duimendik op deze film! Aan de kijker wordt een perfect gezinnetje gepresenteerd, dat niet bij de pakken gaat neerzitten wanneer de bommen om hen heen neervallen. Een deel van het huis is verwoest door een bom en de luchtige reactie die volgt slaat alles: “och geen probleem, ik wilde dat deel toch altijd al verbouwen.” En ook al is het land in oorlog, toch houden we nog vrolijk een bloemenshow met een gezellig clubje vrouwtjes welke zo uit de plaatselijke handwerkclub lijken te zijn getrokken.

De film is zwart/wit en geschoten in 1942, de oorlog was dus daadwerkelijk al even bezig. De hele film is opgenomen in de V.S. door een internationale cast van anglofone acteurs die gedurende de film niet de minste moeite doen om zich te bedienen van een Brits accent. We horen Amerikaans- en Brits-Engels door de gehele film en een Duitse piloot die wel erg goed Engels spreekt. De special effects zijn niet slecht; zeker niet wanneer je bedenkt dat deze film in de jaren ’40 is geschoten! Toch heeft Mrs. Miniver veel te duidelijk een doel en dat zal de één eerder vervelen dan de ander, maar dat het je teennagels doet krullen is vrijwel zeker!