Opinions

De film heeft mij niet erg kunnen bekoren. Zoals eerder vermeld is de film aan de lange kant en is het verhaal mager. De beelden zijn wel heel erg mooi en vooral op het slagveld, hier is duidelijk denkwerk in gestoken. De choreografie is meesterlijk. Maar het verhaal had zoveel beter gekund!

In het kort. Een ter dood veroordeelde die bijna zou worden gekruisigd wordt gespaard door zijn sprekende gelijkenis op de onverslaanbaar gewaande veldheer Shingen Takeda. Hij wordt opgeleid om als dubbelganger van Shingen te fungeren om zo Shingen te beschermen. Maar wanneer Shingen wordt getroffen door een kogel is hij enorm verzwakt. Zijn wond geneest niet of niet goed en Shingen vraagt zijn clan dat als hij komt te overlijden om dan zijn dood geheim te houden om zo zijn volk en zijn clan te kunnen beschermen. Echter Shingen komt wel te overlijden doordat de schotwond niet goed geneest en hij verder verzwakt. De clan weet wat van hen wordt vewacht en zij verzwijgen de dood van Shingen. De kagemusha, de dubbelganger, moet nu de plaats van Shingen innemen. Het blijkt niet altijd gemakkelijk te zijn om die rol van clainleider te spelen. De dubbelganger stoeit met zichzelf, met zijn identiteit en de taak die hem is opgelegd. Maar uiteindelijk weet hij redelijk zijn draai te vinden, waarbij hij zich hecht aan de kleinzoon van Shingen. Het toneelstukje kan echter niet altijd voortduren en op een gegeven moment wordt hij ontmaskerd.

Je zou verwachten dat wanneer de dubbelganger wordt ontmaskerd dat het verhaal ten einde is, maar dit is niet het geval. De film gaat nog zeker een dik kwartier door. Het verhaal wat Kurosawa probeert te vertellen is mij dan ook niet geheel duidelijk. De film duurt lang en het verhaal is behalve mager zeker tegen het einde niet erg duidelijk meer.

De beelden zijn mooi, de acteurs spelen goed, maar die kunnen het magere verhaal niet redden. Een veel boeiender verhaal had kunnen worden verteld. Een happy end is niet per se nodig, maar dit einde vond ik sowieso tegenvallen. Ik hoef deze film niet nogmaals te kijken.

2 sterren

Colorful slaat op de conclusie van de hoofdpersoon. Mensen hebben allemaal mooie lichte kleuren maar ook sombere donkere kleuren. Het leven is als een palet met verf. Je bepaalt zelf de kleuren op je canvas.

Een ziel krijgt de kans om terug te keren naar de aarde in het lichaam van een jongen, Makoto, die kort geleden zelfmoord heeft gepleegd. De ziel neemt bezit van het lichaam en leert gaandeweg veel over de vorige eigenaar. Een zielegids staat hem zo nu en dan bij en daagt hem uit dingen te ondernemen en te ontdekken.

De film is mooi geanimeerd. De achtergronden zijn soms duidelijk bewerkte foto's. Persoonlijk heeft dit niet mijn voorkeur maar het heeft me nu ook weer niet echt gestoord. Het verhaal wordt langzaam verteld, maar ook dat stoort mij eveneens. Enige humor is in de film verwerkt daar het verhaal op zichzelf best zwaar is door het onderwerp.

Het einde is wellicht wat zoetsappig, maar mistaat de film niet.

Al met al een heel aardige film.

3,5*

Wat mij zo irriteert elke keer weer is dat vrouwen nooit naar reden willen luisteren en altijd tegen de geur in zijn... die vrouw in deze film... grrr ze speelt goed want ze haalt het bloed onder m'n nagels uit.

Zo dat was even mijn frustratie.

Ben het zeker eens met mijn voorgangers. Het einde van deze film lijkt bij een andere film te horen. Het past gewoon niet. Het had bij de voorspellingen moeten blijven, maar ineens zit ik niet meer naar een spannende thriller te kijken maar naar een fantasy - sci-fi verhaal.

Heel jammer want dit hadden twee mooie films kunnen worden.

De film was grotendeels goed, het einde is ook mooi maar past niet op het begin. Daarom geef ik deze film 2,5 sterren.