Opinions

Een film waarbij je in eerste instante het idee krijgt dat het gewoon een animatiefilm is over geantropomorfiseerde voedingsmiddelen in een supermarkt. Voedingsmiddelen die in eerste instantie onwetend zijn over het feit dat ze 'voedsel' zijn en dat de 'goden' (mensen) hen niet naar een paradijs brengen, maar hen zullen consumeren. De film zit vol met platte humor en is absoluut NIET geschikt voor kleine kinderen. Maar het zijn de diepere lagen in het verhaal die mij opvielen. Deze film bekritiseert religie en de machtspelletjes die door leiders van religie worden gespeeld, welliswaar op een verholen manier, maar het is evident. Tevens, wordt de hypocrisie van de Abrahimistische religies op de hak genomen met betrekking tot hun sexuele moralen. De verwijzingen naar toxisch extreme politieke idealen zijn ook rijkelijk aanwezig in de film, onderdrukking en uitroeiing van bevolkingsgroepen. De boodschap van de film is eigenlijk een heel serieuze, echter deze is verpakt in een hoop platte humor en schuttingtaal. De boodschap is: religie zorgt ervoor dat je blindelings een ideaal volgt, niet meer nadenkt en zelfs de waarheid actief uit de weg gaat en hiervoor desnoods overgaat tot geweld. Religie zorgt ervoor dat je jezelf gedraagt als een volslagen idioot.

La Sconosciuta (De Onbekende) gaat over de jonge Oekraïense immigrante Irena, zij is in het Italiaanse plaatsje Triëst op zoek naar werk als schoonmaakster. Maar een immigrante komt moeilijk aan werk, zeker als zij in de betere wijken van de stad zoekt. Toch weet zij met behulp van een portier, die werkzaam is in een appartementengebouw, een baantje te vinden; hij doet een goed woordje voor haar en zij geeft een deel van haar loon aan hem. Irena blinkt uit in haar functie, men is zeer te spreken over haar werk. Iedere dag passeert haar een dame van middelbare leeftijd op de majestueuze marmeren wenteltrap; het is Gina de kinderjuffrouw van een welgesteld koppel goudsmeden, de Adachers. Doordat zij telkens een aantal woorden met elkaar wisselen ontwikkelt er zich een vriendschap tussen hen beiden. Zij doen samen boodschappen en gaan zelfs een keer naar de bioscoop toe.

Maar Irena’s vriendschap is niet oprecht en zodra zij Gina heimelijk – in een onbewaakt ogenblik – de huissleutels van de Adachers heeft weten te ontfutselen en die vervolgens heeft laten kopiëren; maakt Gina de volgende keer ineens een flinke uitglijer op de trap en komt beneden lelijk op haar hoofd terecht. Nu Gina is uitgeschakeld zoeken de Adachers een vervanger en Irena is de perfecte vervangster. Immers had Gina al lovend over haar werk gesproken maar is Irena ook erg gewiekst en een briljante leugenares. Irena wordt de nieuwe kinderjuffrouw van de Adachers en zij ontfermt zich liefdevol over het dochtertje, Tea.

Middels diverse chaotische flashbacks zien we hoe het Irena een aantal jaren geleden verging. We zien hoe zij als seksslavin op beestachtig wijze wordt verkracht en mishandeld. Hoe zij als een stuk vee wordt gekeurd en hoe zij met andere meisjes in een busje naar diverse locaties wordt gereden. Deze flashbacks, de spanningen die Irena ervaart, de angst voor de spoken uit haar verleden, zorgen ervoor dat je als kijker telkens op het verkeerde been wordt gezet over de uiteindelijke motivatie van haar doen en laten. Irena is overduidelijk geen kinderjuffrouw omdat ze zo nodig een baan moet hebben, maar tegelijkertijd geeft zij Tea meer zorg, warmte en liefde dan haar eigen ouders. Pas tegen het einde van de film begint duidelijk te worden wat nu eigenlijk Irena’s beweegredenen zijn en wanneer je dan als kijker denkt te weten hoe de vork in de steel zit, is er weer opnieuw een plotwending. La Sconosciuta is een raadsel dat zich niet laat voorspellen en pas helemaal aan het einde wordt ontrafeld.

Giuseppe Tornatore zet met La Sconosciuta een knappe film neer die op geen enkel moment begint te vervelen. Als kijker ben je niet op de hoogte van Irena’s motief, je wordt enkel meegenomen in de uitwerking van haar plan. Hierdoor blijven allerlei vragen onbeantwoord maar het uitblijven van een motivatie creëert juist die nieuwsgierigheid waardoor de kijker zijn aandachtig niet verliest, maar blijft kijken en wellicht geïntrigeerd raakt.

De Russische Kseniya Rappoport weet in haar rol van Irena precies die angst en spanning uit te stralen die we zouden verwachten van een vrouw die vlucht voor haar verleden. Maar zij straalt evengoed de vastberadenheid en kracht uit van een vrouw die moet overleven en vluchten van een ellendig verleden vol van mentaal en fysiek geweld.

Naast de goede cast moet ook even worden opgemerkt dat de soundtrack meer dan behoorlijk is! Maar wat verwachten we ook anders als die is gecomponeerd door Ennio Morricone, zijn muziek heeft een dramatische toon en zet de spanningsmomenten net wat sterker aan. Dit alles maakt La Sconosciuta tot een zeer bekoorlijke film voor de thrillerliefhebber.

Is er dan enkel lof voor La Sconosciuta? Neen! Hoewel de film knap in elkaar zit met een geweldige cast, ondersteund door een fantastische soundtrack. Is de chaotische vertelstructuur aan het einde van de film een mogelijk struikelblok voor kijkers. Daarbij genomen dat de rol van the bad guy enigszins overdreven aandoet en daardoor bijna karikaturaal wordt en dit heerschap een moordaanslag door diverse schaarsteken heeft overleefd, moet de geloofwaardigheid van de film nogal inbinden. Het gaat hier voornamelijk om geringe details die verder niet heel erg storend zijn.

Het is een heel trage en zwijgzame film. De scenes doen erg realistisch aan alsof er een documentaire wordt getoond, precies zoals gauke dat al schreef in 2012. De film gaat over Marko en Jakob, twee jongens die in een werk-leertraject zitten een soort (BBL) alwaar ze leren wat er zoal moet gebeuren op een boerenbedrijf.

Marko is een typische introvert, teruggetrokken en zwijgzaam. Jakob is iets socialer en heeft meer contacten op de leerboederij.

Waar anderen zeggen dat er geen chemie is tussen de twee acteurs ben ik het daar totaal mee oneens, alleen het is veel subtieler. Deze film gaat niet over passionele vrijpartijen of hitsige kusscenes. De schoonheid zit hem in de subtiele momenten waarop de twee jongens oogcontact met elkaar hebben. De overduidelijke aantrekkingskracht die ze voor elkaar voelen maar daar niet goed uiting aan weten te geven.

Het eerste deel van de film gaat wat stroef omdat de regisseur ervoor heeft gekozen heel veel tijd te besteden aan de opbouw van het verhaal en de enscenering. Het lijkt erop dat hij wil laten zien dat het boerenleven alles behalve romantisch is en dat de mensen die werken in deze industrie vaak stugge mensen zijn die keihard werken.

In het tweede deel van de film wordt duidelijk dat Marko en Jakob zich ook gewaar zijn van hun wederzijdse aantrekkingskracht. Een sporadische kusscene of alwaar duidelijke de wil maar niet de durf bestaat. Marko heeft na de eerste kus duidelijk een interne strijd door conflicterende gevoelens. Hij vindt Jakob leuk en aantrekkelijk, maar wil eigenlijk niet aan zijn gevoelens toegeven. Later wanneer de twee samen met een oude auto naar de stad rijden om samen wat tijd door te brengen komen de jongens nader tot elkaar met een prachtige intieme scene in de auto. De jongens kussen elkaar passioneel en knuffelen met elkaar. Geen hete seksscene en dat hoeft ook niet. Deze voorzichtige stapjes op het gebied van de herenliefde zijn in mijn optiek veel spannender en leuker. Aan het eind van de film is duidelijk dat de twee daadwerkelijk veel voor elkaar voelen, waarbij een warme en intieme omhelzing volgt waarbij beide jongens in elkaar smelten zowat. Ik heb me prima vermaakt met deze film.

De twee acteurs Lukas Steltner (Marko) en Kai Michael Müller (Jakob) vind ik juist geweldig gecast voor deze rollen. Het zijn twee leuke jonge jongens, maar ze zijn conventioneel aantrekkelijk, heel gewone jongens zoals je ze in het dagelijkse leven tegen kunt komen. Overigens vind ik Marko, gespeeld door Lukas Steltner echt een geweldig mooie jongen.

4 sterren

Als tiener leerde ik de serie Star Trek The Next Generation kennen. Een serie over de USS Enterprise met als kapitein Jean-Luc Picard. Mijn broer en ik waren helemaal wild van deze serie! Alleen het idee al van een ruimteschip dat geheel zelfvoorzienend vele lichtjaren weg van het melkwegstelsel nieuwe werelden en beschavingen zoekt en probeert te leren van al wat zij op hun reizen tegenkomen.

Pas later begon ik te beseffen dat 'The next Generation' impliceert dat er nog wat aan vooraf is gegaan. Dit bleek de serie Star Trek te zijn met William Shatner als kapitein James T. Kirk. Deze serie uit de jaren '60 doet tegenwoordig nogal oudbollig en krakkemikkig aan wanneer we de afleveringen nu bekijken. Echter in die jaren was het een geweldige serie. Als tiener kon ik de eerste serie niet echt waarderen, nu ik wat ouder ben kan ik dat wel.

Het idee van deze film om eigenlijk de voorgeschiedenis te laten zien hoe dat team van die eerste serie bij elkaar kwam is fantastisch! Want inderdaad in de serie neem je het gewoon aan dat dat team bij elkaar hoort en samenwerkt. Om dan nu te zien hoe ze bij elkaar zijn gekomen maakt als het ware de tijdlijn compleet. We zien James T. Kirk en Spock als kinderen, tieners en jongemannen en de rest is geschiedenis... letterlijk!

Deze film speelt ook in op een heersende trend. Namelijk het opvullen van gaten in bekende series. Zo zijn er in de filmreeks Star Wars films gemaakt die niet in chronologische volgorde zijn uitgebracht en is dit ook al eerder gebeurd met de laatste serie van Star Trek en niet zo lang geleden hebben we een film over Brits geheimagent James Bond kunnen zien over hoe hij eigenlijk die man is geworden die hij nu is.

Het gegeven dat die trend wordt gevolgd is op zich niet erg, maar wel heel commercieel en ja ik vind dat wel een beetje een vies woord. Maar dat maakt het eindresultaat er niet minder om.

De film is lekker pompeus, zoals iemand al schreef, het is dik aangezet. Veel special effects, mooie mensen, gelikte grappen... het lijkt op gemakkelijk scoren en toch heeft deze film mij niet verveeld, geen moment! De actie was lekker en het doel van de film was mooi, zoals zo vaak de aarde redden van de ondergang en de vernietiging van een vijand. Met andere woorden alle ingrediënten die een beetje rampenfilm in zich dient te hebben.

Wat ik vooral heel leuk vond was het optreden van Leonard Nimoy, de oude Spock om het zo maar te zeggen. Mooie rol speelde hij en het is altijd goed om hem te zien.

Live long and prosper!

3,5 ster!

Dit is een mooie film op veel verschillende manieren!

We maken kennis met Harry en Jeff, zij zijn vader en zoon, hetero en homo. Eén ding hebben ze gemeen, ze verlangen beiden naar de genegenheid van een partner. Harry steunt zijn zoon hier volledig in, hij accepteert en steunt zijn zoon voor de volle 100%.

Dit is niet zomaar ontstaan, Harry is de zoon van een lesbische moeder. Haar onvoorwaardelijke liefde voor Mary, heeft hem geleerd dat liefde in veel gedaantes kan voorkomen, maar altijd warm en mooi is. Zo heeft hij ook zijn zoon opgevoed, die zich niet in het minst geremd voelt om zich te uiten over bepaalde behoeftes, geneugtes en verlangens.

Zijn vader vindt het alleen maar mooi, hij beschouwt zijn zoon als zijn beste vriend. Maar zegt ook gerust dat hij zich soms als een lompe heikneuter gedraagt. We zien twee mannen die veel van elkaar houden, maar elkaar soms wel achter het behang kunnen plakken.

Het verhaal is vrij luchtig maar wordt verderop in de film wat zwaarder van toon. Het verhaal heeft me geroerd en dat was niet - toen ik deze film ging kijken - wat ik had verwacht. Deze film laat weer even zien hoe mooi de liefde is, maar tegelijkertijd hoe kwetsbaar wij zijn. Hoe soms, hoe goed bedoeld ook, we elkaar ongewild pijnigen.

Deze film is me na de enigszins negatieve kritieken heel erg meegevallen. Het verhaal is mooi, diepgaand wanneer je er voor openstaat en een stuk serieuzer dan je in eerste instantie verwacht.

Een mooie toevoeging, althans ik kon het wel waarderen, waren de korte monologen welke direct in de camera aan de kijker werden verteld. Deze verduidelijken het verhaal of geven juist een extra dramatisch of komisch element.

Een film die mij heeft vermaakt maar ook heeft ontroerd. 4,5 ster!