Opinions

Oost-Aziatische kluchtigheid is echt mijn cinematische kryptoniet en Haipaibeu heeft er heel veel van. Die acteur die de vader speelt kon ik na 30 seconden wel schieten. Maar zelfs ik moet toegeven dat er objectief naast een hoop standaard meuk toch ook wel wat originele flauwe humor in deze film zit (rickroll!) Ik kan er alleen dus niet om lachen.

Dan is het ook nog een superheldenparodieding. Dat betekent grote actiescènes die slaapverwekkend zijn van gebrek aan spanning, omdat alles kan en niets consequenties heeft. Vooral als zoals hier de superkrachten nogal vaag gedefinieerd zijn, zodat de schrijvers nog meer ruimte hebben om maar wat aan te rommelen. Allemaal met een 2016 computerspel-look ook nog; Koreaanse films hebben toch nog geen Hollywood-budgetten. Vooral het grote finalegevecht gaat maar door en door en door...

Maar goed, ik kan een film die foute sektes op de hak neemt en zowel 'Welcome to the Jungle' als 'Sunglasses at Night' zeer effectief op de soundtrack gebruikt toch niet helemaal haten.

(Gezien op IFFR)

Overheerlijk, volvet gothic melodrama van Fritz Lang.

Schrijver Stephen Byrne (Louis Hayward) zit een beetje in een artistiek dipje. Geld heeft hij gezien het mooie huis aan de rivier waar hij met zijn vrouw Marjorie (Jane Wyatt) woont wel. (Wat de oorsprong van dat geld is, wordt nooit verteld.) Stephen is ook een enorme creep, die in het feit dat Marjorie een dagje op stap is een mooie gelegenheid ziet het dienstmeisje Emily Gaunt (Dorothy Patrick) te verleiden. Emily is daar niet van gediend en Stephens daarop volgende poging tot verkrachting leidt tot haar dood. Net als dat gebeurt, staat tot overmaat van ramp ook nog iemand aan de deur. Gelukkig voor Stephen blijkt het zijn broer John (Lee Bowman) te zijn. John is wel gewend dat zijn broer er een puinhoop van maakt, maar moord is een nieuw dieptepunt. Met larmoyante leugens - "Het was een ongeluk!", "Marjorie is net zwanger!" - weet Stephen John er van te overtuigen hem te helpen het lijk van Emily in de rivier te dumpen. Ze verzinnen het verhaal dat Emily spullen van Marjorie heeft gestolen en er vandoor is met een minnaar, hussy dat ze is. Alleen in de opening hebben we al gezien dat dingen die in de rivier liggen door getijdenwerking de neiging hebben terug te komen...

Fritz Lang draait natuurlijk zijn hand niet om voor een dergelijke noir. Schaduwen en licht, aparte camerahoeken, suggestieve montage: hij heeft het allemaal (mede) uitgevonden. Vooral de schitterende rivierbeelden lijken ook een grote inspiratiebron geweest voor Charles Laughtons Night of the Hunter. Waarmee Laughton nog origineel is, want 90% van de regisseurs gaat toch voor een Metropolis-citaat. Ik vind House by the River eigenlijk een betere film dan het bekendere Night of the Hunter, want je hebt geen last van matige kindacteurs.

Maar de grote ster van deze film is de mij eerder onbekende Hayward. Zo zet je een melodramaschurk neer. Hij zweet, hij trilt, hij vleit, hij sneert, hij bedreigt: allemaal op standje 11. Eén van de beste gewetenloze middelmatige mannetjes die ik ooit heb gezien, echt bijna niveau Rudolf Hrušínský als Kopfrkingl in The Cremator. Alleen al de scene in het begin, waarin Emily een bad neemt en hij geil luistert hoe het badwater wegstroomt door de rioolleiding...

Hij krijgt goed tegenspel van Bowman als de letterlijk stijve helft van de broers. Hij heeft namelijk een kreupel been en loopt lastig - dat soort metaforen kan je niet laten liggen in een melodrama. Ook is hij accountant. En niet eens een glamoureuze; we zien hem de boekhouding doen voor een oud boertje, die een kip heeft meegenomen naar zijn kantoor.

De vrouwenrollen zijn wat minder goed uitgewerkt en leunen vaak op ouderwets seksistische clichés. Wat de actrices niet altijd belemmert. Johns huishoudster miss Bantam is een enorm stereotype struise vrouw die zich overal mee bemoeit - John moet wel genoeg eten! - en maar wat graag de roddels die Stephen verzint over Emily's escapades om het alibi te versterken verspreidt. Maar Jody Gilbert stopt al haar ziel en zaligheid er in en houdt zo goed tred met Hayward.

(Gezien op Mubi)