Opinions

C'EST CINÉMA! Film van het jaar! Surreëel, sexy, gewelddadig, speels, inventief, een eerbetoon aan de Europese spionnenfilm zonder pastiche te worden.

Ik ben niet de grootste Hitchcock-fan. Er zijn een aantal films van de man die ik wel leuk vind, zoals Vertigo en Psycho, maar zelfs daar ben ik niet juichend enthousiast over. Misschien dat zijn oude werk me beter bevalt? Het tegendeel blijkt waar voor Rich and Strange.

De film verrast wel qua genre, want het is een romantische komedie. Of gewoon een klucht. Niet wat we gewend zijn van the master of suspense (wiens films ik nooit heb kunnen betrappen op heel spannend zijn.) Het is een geluidsfilm, maar Hitchcock staat duidelijk nog met één been in het stille tijdperk. Er zijn heel veel typische stillefilm beeldgrappen - soms leuk, meestal flauw - en er wordt ook nog frequent gebruik gemaakt van tussentitels.

Fred (Henry Kendall) baalt van zijn saaie burgerleven; hij wil reizen! Een rijke oom is gezwicht voor zijn geklaag en geeft Fred geld om met zijn vrouw Em (Joan Barry) een grote reis te maken. Het begint nog leuk in Parijs, maar zodra ze in Marseille inschepen voor de boottocht naar het Verre Oosten, gaat het helemaal fout.

Fred heeft namelijk erg last van zeeziekte en bivakkeert grotendeels in zijn hut. Dat geeft oudere commander Gordon (Percy Marmont) kans aan te pappen met Em. Gordon is een galante heer en daarmee de tegenpool van chagrijnige burgerlul Fred. Em is zo een typische vrolijke, naïeve vrouw die alles enig en leuk vind die je vaak in oudere films ziet, beetje de ouderwetse manic pixie dream girl. Marilyn Monroe bouwde er haar hele carrière op.

Als Fred dan eindelijk zijn hut uitkomt dankzij zeeziektemedicatie, wordt ook hij verliefd op een ander: de prinses (Betty Amann). De prinses praat met een Oost-Europees accent en eindigt al haar zinnen met 'eh' of 'yes', waardoor ik aan Primož Roglič moest denken. Ze windt Fred totaal om haar vinger. Is het huwelijk van Fred en Em nog te redden?

Kluchterig overspel gedoe dus, met ook nog een enorm stereotype ouwe vrijster als comic relief. Naar het einde toe krijgen we ook nog wat hardcore racisme over Chinezen voorgeschoteld, waaronder: "They're eating the cats!" En dan is er nog totaal verouderde centrale boodschap: Em doet er goed aan bij Fred te blijven, ondanks dat Fred een ontzettende hork is en blijft - dat laatste wordt in het slot nog even benadrukt - terwijl commander Gordon zowel knapper, aardiger als grappiger is.

(Gezien op Netflix)

Joe Lampton (Laurence Harvey) arriveert uit een klein industriestadje Dufton in Yorkshire in een wat grotere industriestad Warnley voor een nieuwe baan als boekhouder bij de gemeente. Joe heeft grote plannen. Hij weet dat hij er goed uit ziet en gaat dat ook schaamteloos gebruiken. Pas op, dames van Warnley! Hij laat meteen zijn oog vallen op Susan Brown (Heather Sears), de dochter van de grootste industrieel (Donald Wolfit) en probeert haar vrij lomp het hof te maken. Haantjesgedrag alom trouwens; dit is nog een door en door patriarchale wereld. Probleem voor Lampton is de Britse klassenmaatschappij: hij moet als middenklasse jongen niet denken kans te kunnen maken bij de meisje uit de hogere klasse. De andere gegadigde voor Susan, Jack Wales (John Westbrook), wrijft hem dat ook telkens in.

Eén van de dingen die Joe doet om in contact te komen met Susan is zich aansluiten bij de toneelvereniging. Daar ontmoet hij ook Alice Aisgill (Simone Signoret), een oudere Française die vastzit in een liefdeloos huwelijk. Joe kan goed met haar praten. Eerst vindt hij haar te oud voor een relatie, maar langzaam en met horten en stoten wordt hij volwassener in zijn gedrag en inzichten en uiteindelijk valt hij als een blok voor Alice. Dus moet hij kiezen.

Klassieker uit 1959 met zes Oscar-nominaties, waarvan er twee verzilverd werden: die voor beste afgeleide script en beste actrice voor Simone Signoret. Allebei terecht. Maar de originele impact van dit voor 1959 voor Engelse begrippen vast nog vrij scandaleuze verhaal - en over Hollywood en zijn ultra preutse Hays-code hebben we hebben we het dan maar helemaal niet - is nu natuurlijk voor een flink deel weg. Ik vond de film met name verrassend modern in het weergeven van de seksistische wereld van die tijd, af en toe leek het zelfs wel wat op de eerste seizoenen van Mad Men wat dat betreft.

In tegenstelling tot veel anderen - waaronder The Academy, die hem nomineerde voor een Oscar - vond ik hoofdrolspeler Laurence Harvey niet altijd even sterk. Hij kan goed kwaad en arrogant zijn, maar de tedere momenten gaan hem minder af, zeker als hij ook nog tekst moet zeggen. Die komt altijd wat verongelijkt uit zijn mond. Signoret acteert hem in die scenes echt de film uit. Zijn accent zwabberde ook een beetje tussen Yorkshire en toneel-Engels, hoewel daar ook wel een deel code switching bij lijkt te zitten.

Redelijk fraaie zwart-wit cinematografie ook, maar Clayton zou dat twee jaar later nog veel beter doen in The Innocents, een film die tegenwoordig hoger wordt aangeslagen, ook door mij.

(Gezien op Netflix)