Opinions

De Uitkijk heeft momenteel een programma rond de Tsjechoslowaakse New Wave. Dat betekent dat iedereen die hem nog niet gezien heeft in de regio Amsterdam NU gaat reserveren voor meesterwerk zonder weerga The Cremator. Maar die heb ik de pas gezien (ook in De Uitkijk), dus opteerde ik voor Ucho (Oor).

Nou associeer ik de Tsjechoslowaakse New Wave met een losse stijl met veel experimentatie, vaak nogal sprookjesachtig en als het in kleur is ook uitbundig gebruik daarvan. Beetje het filmequivalent van CoBrA. Ucho voldeed niet aan die verwachtingen, want het blijkt een heel klassiek opgebouwde paranoiathriller annex relatiedrama, gefilmd in een noir-stijl. Atypisch, maar wel goed. Ook wel heel expliciet anti regime, waardoor de film tot 1990 op de plank heeft gelegen.

Ludvik (Radoslav Brzobohatý), onderminister op het bouwministerie, en zijn eega Annie (Jiřina Bohdalová, van Murdering the Devil en When the Cat Comes) zijn naar een receptie geweest ter ere van bezoek van een Russische delegatie. Annie heeft zich vol laten lopen, maar voor Ludvik was het een stressvol avondje, want er komen zuiveringen aan en zijn baas, de minister, hoort bij degenen die in ongenade zijn gevallen over een rapport dat Ludvik mede heeft geschreven. Hij is de hele avond bezig geweest roddels en hints te ontcijferen. En bij thuiskomst blijken er dingen in huis niet te kloppen. Zo is er alleen in hun huis geen stroom, want een mooie excuus is voor een fijn schaduwrijke noirbelichting op basis van kaarslicht en zaklantaarns. Het lijkt er op dat er is rondgesnuffeld.

Tot overmaat van ramp is Ludvik het 10-jarig huwelijksjubileum van hem en Annie vergeten en zijn huwelijk zat al niet echt in lekker vaarwater. Bovendien is de stomdronken Annie in het begin van de film niet echt ontvankelijk voor zijn stress.

Ucho had net zo goed een Amerikaanse of Britse film uit die periode kunnen zijn, met zijn snijdende dialogen tussen twee echtelieden die elkaar al jaren niet meer kunnen uitstaan en Koude Oorlogsparanoia die langzaam tot waanzin drijft, hoewel de vorm hier wel typisch is voor een communistisch regime. Maar dat is nou net een genre waar ik heel erg van houd en Ucho is er ook gewoon een goede uitvoering van, naast door de goede cinematografie ook dankzij de sterke vertolking door Brzobohatý en Bohdalová van Jan Procházka's intelligente script.

Nog wat bonuspunten voor het veelvuldig voorkomen van de Tatra 603, de limousine van de Tsjechoslowaakse partijelite en geheime diensten en één van de meest opvallende auto's ooit.

(Gezien in De Uitkijk)

Dit is een beetje lastig uit te leggen film, want hij is zowel heel erg origineel als helemaal propvol ideeën gestopt. Maar hij is in ieder geval erg goed en grappig. Het is dan ook de winnaar van de Grand Prix in het Semaine de la Critique programma voor eerste en tweede films in Cannes en de Thaise Oscar-inzending. Gelukkig is dit nu eens een film waarbij de trailer een goede indruk geeft van the tone of voice van de film, dus kijk die vooral. Als je niet helemaal dubbel hebt gelegen, dan is dit niet de film voor jou.

Het gaat over bezeten stofzuigers (en andere huishoudelijke apparaten), liefde die voorbij de dood gaat, spoken uit het verleden die de Thaise machthebbers proberen te wissen, vooruitgang ten koste van de werkende klasse en homorechten. Wel typisch voor een debuutfilm wel, die *iets* te ambitieuze opzet. Maar Boonbunchachoke komt een heel eind en het beetje overvolle is ook wel de charme van de film. En ondanks dat deze film behoorlijk gay is - het karakter van Wisarut Homhuan kennen we alleen als 'academic ladyboy', wat hoog scoort in beste karakternamen ooit - wordt het hoofdspook Nat gespeeld door de ravissante Belgisch-Thaise Davika Hoorne. Die dan wel weer vooral heel statig rondspookt in een designerjurk, wat toch ook wel gay voelt.

Op een gegeven moment voelde ik dat de vaart er een beetje uit ging, maar het is meer dat de film steeds meer van een komedie naar serieuze politieke film met satirische elementen gaat. Iemand op Letterboxd omschreef het perfect als "a joke that slowly turns into an accusation."

(Gezien op IFFR)