Log

Joe Lampton (Laurence Harvey) arriveert uit een klein industriestadje Dufton in Yorkshire in een wat grotere industriestad Warnley voor een nieuwe baan als boekhouder bij de gemeente. Joe heeft grote plannen. Hij weet dat hij er goed uit ziet en gaat dat ook schaamteloos gebruiken. Pas op, dames van Warnley! Hij laat meteen zijn oog vallen op Susan Brown (Heather Sears), de dochter van de grootste industrieel (Donald Wolfit) en probeert haar vrij lomp het hof te maken. Haantjesgedrag alom trouwens; dit is nog een door en door patriarchale wereld. Probleem voor Lampton is de Britse klassenmaatschappij: hij moet als middenklasse jongen niet denken kans te kunnen maken bij de meisje uit de hogere klasse. De andere gegadigde voor Susan, Jack Wales (John Westbrook), wrijft hem dat ook telkens in.

Eén van de dingen die Joe doet om in contact te komen met Susan is zich aansluiten bij de toneelvereniging. Daar ontmoet hij ook Alice Aisgill (Simone Signoret), een oudere Française die vastzit in een liefdeloos huwelijk. Joe kan goed met haar praten. Eerst vindt hij haar te oud voor een relatie, maar langzaam en met horten en stoten wordt hij volwassener in zijn gedrag en inzichten en uiteindelijk valt hij als een blok voor Alice. Dus moet hij kiezen.

Klassieker uit 1959 met zes Oscar-nominaties, waarvan er twee verzilverd werden: die voor beste afgeleide script en beste actrice voor Simone Signoret. Allebei terecht. Maar de originele impact van dit voor 1959 voor Engelse begrippen vast nog vrij scandaleuze verhaal - en over Hollywood en zijn ultra preutse Hays-code hebben we hebben we het dan maar helemaal niet - is nu natuurlijk voor een flink deel weg. Ik vond de film met name verrassend modern in het weergeven van de seksistische wereld van die tijd, af en toe leek het zelfs wel wat op de eerste seizoenen van Mad Men wat dat betreft.

In tegenstelling tot veel anderen - waaronder The Academy, die hem nomineerde voor een Oscar - vond ik hoofdrolspeler Laurence Harvey niet altijd even sterk. Hij kan goed kwaad en arrogant zijn, maar de tedere momenten gaan hem minder af, zeker als hij ook nog tekst moet zeggen. Die komt altijd wat verongelijkt uit zijn mond. Signoret acteert hem in die scenes echt de film uit. Zijn accent zwabberde ook een beetje tussen Yorkshire en toneel-Engels, hoewel daar ook wel een deel code switching bij lijkt te zitten.

Redelijk fraaie zwart-wit cinematografie ook, maar Clayton zou dat twee jaar later nog veel beter doen in The Innocents, een film die tegenwoordig hoger wordt aangeslagen, ook door mij.

(Gezien op Netflix)

Amalie Atkins maakt een documentaire over haar oude tante Agatha Bock, die ergens in de buurt van Winnipeg op de oude familieboerderij een moestuin onderhoudt. Het zijn een soort rustige zomeravondbespiegeling op leven in en met de seizoenen en over ouder worden en zo. Ik heb niet zoveel met tuinieren (dat constante bukken! Ik kreeg al rugpijn en zwarte sneeuw van het kijken) en ook niet met dat soort nadruk op de kleine dingen van het leven. Het was dan ook niet mijn keuze, maar van een vriend, die meer van dat soort dingen houdt. Die was ook veel gecharmeerder van die havermoutdocu van vorig jaar. Het leek ook wel op die Nederlandse docuhit van een aantal jaar terug, Het is een schone dag geweest. (Oké, die blijkt uit 1993, dus een beetje ruime definitie van 'een aantal jaar terug' aanhouden.)

Het zag er wel bij vlagen mooi uit, met veel gouden uur zomerlicht op wat 16mm film leek, maar dat is misschien wel goed nagedaan op digitale video; IMDb heeft geen technische info.

(Gezien in FilmHallen)

vote posted

In het kader van de 100e verjaardag van Marilyn Monroe vertoonde Eye The Seven Year Itch. Je weet wel, van de opwaaiende jurk. Maar die foto komt dus niet uit de film leer ik van Eye:

(reactie op ander bericht)



Maar eigenlijk ben ik dus helemaal geen grote fan van Marilyn Monroe. Ze speelt in alle films ik die met haar gezien heb ongeveer hetzelfde karakter, een extreem naïeve seksbom met een gouden hart, en doet dat met veel maniertjes. Heel veel maniertjes. Het irriteert me behoorlijk snel en ik verwonder me altijd hogelijk dat dit ooit aantrekkelijk of sexy gevonden werd. Maar ik ben wel een fan van Billy Wilder en The Seven Year Itch was één van zijn klassiekers die ik nog niet gezien had, dus toch maar gaan.

Ik moet ook zeggen: topregisseurs als Wilder (naast The Seven Year Itch ook Some Like It Hot), Howard Hawks (Gentlemen Prefer Blonds) en John Huston (The Misfits) hebben allemaal klassiekers gemaakt met Monroe, dus die zagen wel iets in haar, dus wie ben ik om wat anders te vinden? En ik moet toegeven ook dat hoewel ik in die films Monroe ook vaak vrij irritant vind, die soort eindeloze positieve naïeve energie in films met toch een wat cynische ondertoon toch wel een soort positief contrasterende effect heeft, een beetje zoals Todd in BoJack Horseman. (Zou ik de eerste zijn die die vergelijking maakt?)

The Seven Year Itch is ook weer precies zo. Richard Sherman (Tom Ewell, erg goed) stuurt zijn vrouw (Evelyn Keyes) en kind naar Maine voor zomervakantie, terwijl hij in het smoorhete New York achterblijft omdat hij moet werken. Dat was blijkbaar een gebruikelijk arrangement in die tijd, net als dat het als een algemeen bekend gegeven wordt gepresenteerd dat de mannen dat gebruikten om eens flink de bloemetjes buiten te zetten. Richard neemt zich voor dat niet te doen, maar heeft wel heel veel fantasieën waarin hij van middelmatige salaryman verandert in onweerstaanbaar alfmamannetje. Hoewel die fantasieën dan meestal worden gestoord omdat realiteitsbesef zich er in opdringt, vaak in de vorm van zijn vrouw. Die fantasieën zijn het sterkste deel van de film.

Maar dan lijkt zijn fantasie werkelijkheid te worden, want het appartement boven het zijn blijkt voor de zomer te worden gehuurd door Marilyn Monroes karakter, van wie we nooit de naam te weten komen, waarschijnlijk om het soort 'generieke mannenfantasie'-gehalte te benadrukken. Ze komen in contact omdat ze Sherman bijna vermoordt met een tomatenplant die van het balkon valt door haar onhandigheid.

Dit is het punt waarop Monroe vol op het orgel gaat met hele act. En dat was toch weer even doorbijten voor me. Maar inmiddels weet ik: op de langere termijn werkt het en Wilders films lijken in het begin ook vaak wel erg kluchtig en flauw, maar langzamerhand krijgen ze heel stiekem inhoudelijk substantie en blijken ze slim in elkaar te zitten en ze worden daardoor eerder grappiger dan minder grappig dan in hun kolderieke begin.

Dat geldt ook weer voor The Seven Year Itch. Dus gewoon weer geslaagd, hoewel luchterige films als deze en Some Like It Hot het toch voor mij toch nooit zullen halen bij Wilders toppers als Sunset Boulevard, Ace in the Hole of The Apartment.

Oh, en hoe middelmatig Richard Sherman ook mag zijn, hij was wel zijn tijd ver vooruit op het punt van het inzien van de gevaren van frisdrank met nul natuurlijk ingrediënten en hij heeft een goede smaak in muziek. Dat 2e pianoconcert van Rachmaninov moet ik toch echt een luisteren.

(Gezien in Eye Filmmuseum)

Leuke ouderwetse mainstream misdaadfilm. Een aanrader voor wie bijvoorbeeld vorig jaar Roofman ook al een verademing vond tussen alle vervolgen en reboots vol computeranimatie. Gemaakt door nota bene de regisseur van Navalny.

Niki (Leo Woodall) is een voormalig pianowonderkind dat is getroffen door de oorziekte hyperacusis, waarbij je extreem gevoelig wordt voor geluid. Nu is hij pianostemmer in dienst bij oude rot Harry Horovitz (Dustin Hoffman), dé vakman in New York. Hij is ook een soort pleegvader voor Niki, op een typische "oude joodse New Yorker met het hart op de tong"-manier. Zo koppelt hij Niki, die door zijn ziekte een beetje in een isolement zit, aan de getalenteerde compositiestudente Ruthie (Havana Rose Liu). Dan krijgt Harry een beroerte (denk ik?) en blijkt dat hij gestopt is met het betalen van zijn premies voor Medicare omdat hij het ergens niet mee eens was. Maar Niki heeft bij een klus 's avonds in een enorme villa last van geboor en dat blijkt een bende Israëlische dieven. Niki kan de kluis die ze open willen breken openen op het gehoor (luisteren of de pin in het mechanisme valt), wat hem op een aanbod van de bende komt te staan, wat hij aanneemt om Harry te helpen. Alleen samenwerken met zware criminelen is nooit een goed idee.

Dit is allemaal vlot gemaakt (107 minuten en er zit ook een ouderwetse montage in om een stukje vooruit te gaan in de tijd!), met lekkere dialogen en af en toe ook wat spanning. Geen grote actiescenes, gewoon mensen die onder schot worden gehouden. Zelfs het romantische subplot, meestal toch het zwakke punt in dit soort films, is overtuigend, zowel door hoe het geschreven is (overtuigende link door de muziek) als door de acteurs. De muziek van Marius De Vries (recent ook musical The End), gezien het onderwerp van de film bijna een extra rol, is ook goed. Ook veel jazzklassiekers - Harry is een jazzliefhebber - en nog een rolletje voor Herbie Hancock als favoriete klant.

Leo Woodall kende ik nog niet, maar ik zie dat hij al behoorlijk aan de weg getimmerd heeft met een grote rol in die laatste Bridget Jones film en Nuremberg. Ik vond hem hier goed gecast. Hij heeft voor mij wel een beetje de vibe van de vroege Ryan Gosling van Place Beyond the Pines en Drive. Liu is ook een prima chique pianiste die valt voor de mysterieuze zwijgende bad boy die muzikaal begaafd blijkt te zijn. Lior Raz is ook prima gecast als bendeleider Uri. Als er weer eens verkiezingen zijn in Israël en ze gaan een hardcore Nethanyahu-stemmer interviewen, dan komen ze vaak uit bij een gast met veel gouden kettingen op het strand van Tel Aviv met een pot bier in de ene en falafel in de andere hand. Vaak heten ze ook echt Uri, dat lijkt een soort Israëlische versie van het Amerikaanse Vinnie of Nederlandse Maikel te zijn. Zo speelt Raz hem.

Maar de grote ster is toch de bijna 90-jarige Dustin Hoffman. Geen grote rol qua schermtijd, maar wel echt zo een bijrol die de hele film overneemt. Je bent een grote filmster of je bent het niet.

Het script had wel nog even bijgepunt moeten worden, want er hangt te veel af van enorme toevalligheden in en er zijn te veel dingen waarvan je denkt: "Waarom gaat dat zo?" en "Waarom wordt dit geen probleem later?" Absoluut gehoor en talent voor het luisteren naar kleine geluidjes in een slot lijken me bijvoorbeeld toch echt twee heel verschillende gaven die beiden dan weer niets van doen hebben met hyperacusis. En zo zijn er meer dingen. De opeenstapeling van dat soort zaken maakt dat de film aan het einde nogal in elkaar zakt. Jammer, want zo zakt Tuner van potentiële kraker naar 'leuk entertainment'.

(Gezien in Cinecenter)

Bryansk (dat is in het huidige Rusland, ongeveer halverwege op de lijn Kiev - Moskou), Sovjet-Unie, 1937. De jonge, net afgestudeerde procureur Kornyev (zei de Engelse ondertiteling - expatavond - maar IMDb zegt 'Kornev', Alexander Kuznetsov) ontvangt een met bloed geschreven bericht dat uit de gevangenis is gesmokkeld dat ene Stepniak (Aleksandr Filippenko) iemand van het procureursbureau wil spreken met belangrijke informatie. Dat kost nog behoorlijk wat moeite - heel veel hints worden gedropt dat dit geen goed plan is en echt heel veel deuren moeten van het slot worden gehaald - maar de koppige en idealistische Kornyev lukt het uiteindelijk.

Stepniak blijkt ook een procureur en een veteraan uit de revolutie. Hij is oud, maar blijkt nog net zo idealistisch als Kornyev. De informatie die hij heeft is dat de NKVD (de voorloper van de KGB) hem gemarteld heeft. Er wordt zelfs op grote schaal gemarteld! Het lijkt er op dat fascistische, antirevolutionaire elementen binnen de NKVD proberen de macht over te nemen in Bryansk! De idealen van de revolutie worden verkwanseld! Kameraad Stalin moet dit te weten komen! Of anders iemand anders binnen het Politburo! Kornyev moet met spoed naar Moskou!

Dat gebeurt en zo wordt Two Prosecutors het verslag van een man die in slow motion zijn eigen doodsvonnis tekent. Heel erg Russisch tragisch absurd. En ook met nadruk op dat slow motion, want deze film neigt naar Béla Tarr territorium qua tempo. Elke deur die van het slot moet worden gehaald, elke minuut die Kornyev in een wachtkamer moet doorbrengen om een bureaucraat te spreken die daar helemaal geen zin in heeft, wordt nadrukkelijk in beeld gebracht. Elke keer moet Kornyev moeite doen om zijn eigen ondergang te bewerkstelligen en elke keer doet hij die moeite. Tot hij op het einde actief een lift in de NKVD-auto vraagt.

Dit is meer een niet-praat- dan een praatfilm die het moet hebben van de kracht van de beelden, hoewel er nog wel als intermezzo een soort parabel in de film zit van een oude soldaat in de trein (ook Filippenko) die vertelt hoe hij probeerde een invalidenpensioen van Lenin te krijgen. Ik vond het cinematisch erg overtuigende slow cinema.

Er is wat discussie rond de film of mensen werkelijk zo naïef kunnen zijn, maar naar mijn mening hoeft je maar naar iets als QAnon te kijken om te weten dat het nu nog zo zou kunnen zijn. En Kornyev is zijn hele leven lang ondergedompeld in Sovjet-propaganda met waarschijnlijk weinig kans op andere informatie.

Dan nog de titel: je verwacht een Russische titel, maar deze film kon natuurlijk niet in het land van oud-KGB'er en hardcore-fan van de organisatie Poetin gemaakt worden. De producent is een Fransman, de regisseur is een in Belarus geboren en in Litouwen wonende Oekraïner die overhoop ligt met de Oekraïense filmacademie en het geld komt werkelijk overal vandaan, met uiteraard ook het Nederlands Filmfonds weer van de partij. De titelrol zei Deux Procureurs, IMDb zegt zelfs Zwei Staatsanwälte, hoewel er geen woord Frans of Duits in de hele film gesproken wordt. Dus ik houd het bij Two Prosecutors.

(Gezien in Rialto De Pijp)

Tantura was een Palestijns dorp aan de kust van nu Israël, ten zuiden van Haifa. Tijdens de Nakba heeft hier een massaslachting plaatsgevonden van de bewoners door de Alexandroni Brigade van wat toen nog de zionistische strijdgroep was, maar wat later het Israëlische leger zou worden, met ergens tussen de 'tientallen' en ongeveer 250 doden. De etnische zuivering werd gecomplementeerd door de overlevenden te deporteren en, wat later, het dorp af te breken.

De Joods-Israëlische historicus Teddy Katz van de universiteit van Haifa schreef hier in 1998 een scriptie over, met keurig op tape vastgelegde interviews met daders en overlevenden. Er is ook wat aanvullend documentair bewijs, maar niet veel. Katz kreeg een 9,7 voor de scriptie. Aanvankelijk ging de scriptie in de bibliotheek en gebeurde er niet veel. Maar een aantal jaar later kwam een journalist op het spoor van de scriptie, publiceerde erover, wat leidde tot een grote, gecoördineerde actie Katz en zijn reputatie kapot te maken. Dat lukte, ook omdat de veteranen coördineerden om hun verhaal bij te stellen.

In 2022 kwam deze documentaire uit, die de zaak weer oprakelde. Het is een Israëlische documentaire en de nadruk ligt dan ook op de pogingen tot witwassen van de geschiedenis van de staat Israël, in het bijzonder de Nakba, en het ondermijnen en tegenwerken van historici die de waarheid boven willen krijgen. Schwarz doet dit goed en bouwt duidelijk en gestructureerd zijn casus op hoe Ben Gurion al meteen besefte dat dit een belangrijk project was voor legitimatie van de staat Israël, dat nu nog steeds voortduurt.

(Gezien op Prime)

Kristoffer Borgli's Syk Pike en vooral Dream Scenario zijn twee van mijn favoriete komedies van de afgelopen jaren. De trailer van zijn nieuwe film The Drama was niet veelbelovend: het leek om een vrij standaard romantisch drama met een klein edgy randje te gaan. Ik had ook totaal niet door dat het om de nieuwe film van Borgli ging en dat werd vreemd genoeg ook nergens vermeld in de trailer. Na het kijken moet ik helaas doorgeven dat de trailer een goed beeld gaf: met The Drama is Borgli - nogmaals: een man die me echt op de vloer van het lachen had met Dream Scenario - er in geslaagd een saaie film te maken.

Emma (Zendaya) en Charlie (Robert Pattinson) gaan trouwen. Bij een met alcohol overgoten etentje vooraf om de laatste details van het menu vast te leggen met vrienden Rachel (Alana Haim) en Mike (Mamoudou Athie) komt het slechte idee om het ergste dat ze ooit gedaan hebben op te biechten. Van Mike valt het mee, maar Rachel en Charlie hebben best wel erge dingen gedaan. Emma daarentegen heeft nooit iets echt erg gedaan, maar er wel gefantaseerd over iets heel ergs als tiener. Een vrij algemene fantasie, zeker voor tieners, maar ze is er ver in doorgegaan - wat ironisch genoeg alleen haar persoonlijk blijvend fysieke schade heeft berokkend - en vanwege culturele redenen en ook persoonlijke achtergronden, is iedereen heel geschokt en wordt het, wel, een drama.

Wat zich hier wreekt is iets dat me in Syk Pike en Dream Scenario al was opgevallen: Borgli is een goed observator van absurditeiten van het moderne leven en culturele eigenaardigheden, maar een nogal slechte criticus/analist ervan. Bij die films zorgde dat alleen dat ze naar het einde, als er conclusies getrokken moeten worden, wat inzakken, maar dan had je je wel al rot gelachen. Maar bij het serieuze The Drama - het wordt wel een komedie genoemd, maar het is meer een drama met wat hoogstens een glimlach opwekkende komische momenten - gaat het steken. Naast zijn vaste thema van door kapitalisme in het algemeen en social media in het bijzonder aangewakkerd uiterlijk perfectionisme (de bruiloftsdansoefenscène is één van de betere momenten van de film), pakt Borgli nu de vooral Amerikaanse dwang ook geestelijk puur te moeten zijn op: het gaat niet alleen om het goede doen, maar misschien nog wel meer om goed denken. En hij doet daar vervolgens niets interessants mee. De Amerikaanse wapenobsessie komt ook nog voorbij, maar ik denk dat Borgli wel besefte dat dat helemaal uitgekauwd is, dus dat wordt klein gehouden.

Zo wordt The Drama een matte versie van wat Borgli's mede-Scandinaviërs eerder al beter deden in bijvoorbeeld Festen en Idioterne (sowieso is Borgli wel een Von Trier-adept).

Wat de redding van de film is, is Borgli's enorme technische talent als filmer. Hij schreef en regisseerde de film niet alleen, maar was ook één van de twee editors. Hij weet de film 105 minuten (een grote Hollywood-productie onder de twee uur, het kan! halleluja!) op stoom en ook kraakhelder te houden, ondanks zeer frequent gebruik van flashbacks en fantasiescènes. Dat loopt allemaal enorm soepel in elkaar over en het ziet er ook goed uit op een fijne manier; nergens voelt het als spierballenrollerij. Hij krijgt ook uitstekende performances uit zijn acteurs. En dat is bij Robert Pattinson geen standaard gegeven. Verder ook prima werk van Zendaya, Haim en vooral Jordyn Curet als de jonge Emma.

(Gezien in The Movies)

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Een enorme Michael Mann navolger dit, van Heat in het bijzonder. Wel amusant, maar ook met de nodige zwakke punten.

Chris Hemsworth is een overvaller die altijd tot in de puntjes voorbereide overvallen pleegt rond de 101 snelweg bij Los Angeles. Geen geweld, geen sporen. Nick Nolte is de man voor wie hij werkt, maar die geeft hem op een gegeven moment een opdracht die hij te gevaarlijk vindt. Nolte switcht dan naar Barry Keoghan, die ongeveer het tegenovergestelde van Hemsworth werkt: gewoon naar binnen en knallen. Hemsworth is daar niet blij mee en komt in conflict met Nolte en daarmee ook Keoghan. Mark Ruffalo is de politieman die heilig in het bestaan van Hemsworth gelooft, terwijl de rest van het korps hem uitlacht (want: geen sporen) en klaagt dat hij het oplossingspercentage omlaag haalt. Niet goed voor de mentale staat van Ruffalo's karakter en dan ligt hij ook nog in een scheiding. Halle Berry is een verzekeringsagente die de juwelen die Hemsworth rooft verzekert. Dat gaat op charme en uiterlijk en het seksisme begint haar nu echt te veel te worden. Door haar baan komt ze in contact met zowel Ruffalo, die een roof van verzekerde juwelen onderzoekt, en Hemsworth, die altijd informatie nodig heeft voor die perfect geplande overvallen.

Hier zie je al het eerste van de zwakke punten van deze film: regisseur en scriptschrijver Bart Layton wil gewoon te veel. En dan heb ik Monica Barbaro als love interest van Hemsworth dan nog overgeslagen. De film duurt 2 uur en 20 minuten en nog komen bepaalde plotlijnen er uiterst bekaaid af of ze worden gedropt. Naar het einde toe wordt de film ook inconsistent en gaat de extreem voorzichtige overvaller ineens heel domme dingen doen.

Het andere grote probleem is Chris Hemsworth. Die was erg goed in komische actierollen zoals in Furiosa en al die films waar hij Thor speelt, maar hier moet hij een zwijgzame binnenvetter spelen, zeg maar de Robert DeNiro rol uit Heat. Of Alain Delon in elke rol. Dat gaat hem niet zo goed af. In plaats van als een zwijger met een rijk binnenleven komt hij over als een himbo die niets te melden heeft. Terwijl het plot een aantal keer verlangt dat hij de charmeur uithangt, iets wat Hemsworth in principe heel goed kan, maar hier lukt hem dat niet met het loner-aspect te combineren.

Maar verder deze film ziet er wel bovengemiddeld goed uit. Dat is het best geslaagde deel van het Mann-epigonisme. L.A. bij nacht is natuurlijk eigenlijk altijd raak. Paar fijne achtervolgingen ook.

En op Hemsworth na is de cast ook sterk. Ruffalo en Keoghan zijn een beetje op de de automatische piloot, maar die halen altijd wel een hoog niveau. De beste performance is van Hale Berry, ook omdat de scenes rondom het verzekeringsgebeuren - de ontmoeting met de klant, de leugendetectortest, het gesprek over de promotie - de best geschreven scenes in de film zijn. Ik begin bijna te denken dat Layton misschien zelf een tijdje bij een verzekeraar heeft gewerkt. Barbaro vond ik ook verrassend sterk in haar wat ondankbare rol als gangsterliefje, maar dat komt misschien ook omdat die vooral bestaat uit met een twinkeling in haar ogen Hemsworths karakter voor een himbo zonder persoonlijkheid uitmaken, iets waar ik het dus volledig mee eens ben en ook een beetje of Layton die kritiek voor wilde zijn.

(Gezien op Prime Video)

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Zware kost hier: 2,5 uur, traag, veel karakters, niet-chronologisch verteld, sowieso geen echt centraal plot en zware thematiek. Een echte bioscoopfilm dus ook: geconcentreerd in het donker kijken, niet onderuitgezakt op de bank met allerlei afleiding erbij. Zelfs in de bioscoop vond ik het soms wat lastig te volgen. Maar het is het wel waard; In die Sonne schauen is een film die je bijblijft en ook één waarvan het niet erg is als je even iets mist.

De film volgt vier generaties, en dan vooral de vrouwen, op een boerderij ergens op voormalige grens tussen West- en Oost-Duitsland. Dit wordt heel impressionistisch verteld, als een reeks subjectieve indrukken, in een stijl die me deed denken aan Nickel Boys en vooral The Shape of Water. Ook hier is namelijk water een terugkerend thema, net als geweld tegen vrouwen en vooral de lichamelijkheid; de film zit vol close-ups van huid. Maar In die Sonne schauen is nog veel meer dan eerder genoemde films op beelden als flarden herinneringen gebaseerd. De vier verhalen raken elkaar wel, maar het is absoluut geen doorgetrokken lijn.

En als we dan toch vol in die naturalisme (als in de literaire stijl) revival zitten, dan ligt het voor de hand dat het allemaal seks en dood is wat betreft de thematiek. Die gaat over hoe trauma en geweld in de cultuur en plaatsen opgeslagen wordt, waardoor wel de vergelijking met Das weiße Band gemaakt wordt, zij het dat Haneke natuurlijk heel erg een modernistische aanpak heeft. Eén scene komt trouwens precies overeen met een sleutelmoment in Joe Speedboot, wat me nu op het spoor "Joe Speedboot als moderne YA-versie van Frederik van Eeden en Louis Couperus" heeft gezet. Iets voor een andere keer, misschien.

Een dergelijke film staat of valt natuurlijk met het beeld en de sfeer en dat is gelukkig waar regisseur Mascha Schilinski en cinematograaf Fabian Gamper uitblinken. De film is helemaal opgetrokken uit stoffige zomerwarmte, lange, alcoholovergoten nachten, zoemende vliegen, glibberende palingen in troebele rivieren, modder onder nagels, en opkruipende badkleding.

Oh ja, een beetje raar dat deze Duitse film met een voor Nederlanders perfect begrijpelijke titel hier als Sound of Falling is uitgebracht.

(Gezien in Rialto De Pijp)

Ik ben niet de grootste Hitchcock-fan. Er zijn een aantal films van de man die ik wel leuk vind, zoals Vertigo en Psycho, maar zelfs daar ben ik niet juichend enthousiast over. Misschien dat zijn oude werk me beter bevalt? Het tegendeel blijkt waar voor Rich and Strange.

De film verrast wel qua genre, want het is een romantische komedie. Of gewoon een klucht. Niet wat we gewend zijn van the master of suspense (wiens films ik nooit heb kunnen betrappen op heel spannend zijn.) Het is een geluidsfilm, maar Hitchcock staat duidelijk nog met één been in het stille tijdperk. Er zijn heel veel typische stillefilm beeldgrappen - soms leuk, meestal flauw - en er wordt ook nog frequent gebruik gemaakt van tussentitels.

Fred (Henry Kendall) baalt van zijn saaie burgerleven; hij wil reizen! Een rijke oom is gezwicht voor zijn geklaag en geeft Fred geld om met zijn vrouw Em (Joan Barry) een grote reis te maken. Het begint nog leuk in Parijs, maar zodra ze in Marseille inschepen voor de boottocht naar het Verre Oosten, gaat het helemaal fout.

Fred heeft namelijk erg last van zeeziekte en bivakkeert grotendeels in zijn hut. Dat geeft oudere commander Gordon (Percy Marmont) kans aan te pappen met Em. Gordon is een galante heer en daarmee de tegenpool van chagrijnige burgerlul Fred. Em is zo een typische vrolijke, naïeve vrouw die alles enig en leuk vind die je vaak in oudere films ziet, beetje de ouderwetse manic pixie dream girl. Marilyn Monroe bouwde er haar hele carrière op.

Als Fred dan eindelijk zijn hut uitkomt dankzij zeeziektemedicatie, wordt ook hij verliefd op een ander: de prinses (Betty Amann). De prinses praat met een Oost-Europees accent en eindigt al haar zinnen met 'eh' of 'yes', waardoor ik aan Primož Roglič moest denken. Ze windt Fred totaal om haar vinger. Is het huwelijk van Fred en Em nog te redden?

Kluchterig overspel gedoe dus, met ook nog een enorm stereotype ouwe vrijster als comic relief. Naar het einde toe krijgen we ook nog wat hardcore racisme over Chinezen voorgeschoteld, waaronder: "They're eating the cats!" En dan is er nog totaal verouderde centrale boodschap: Em doet er goed aan bij Fred te blijven, ondanks dat Fred een ontzettende hork is en blijft - dat laatste wordt in het slot nog even benadrukt - terwijl commander Gordon zowel knapper, aardiger als grappiger is.

(Gezien op Netflix)