Log

Tantura was een Palestijns dorp aan de kust van nu Israël, ten zuiden van Haifa. Tijdens de Nakba heeft hier een massaslachting plaatsgevonden van de bewoners door de Alexandroni Brigade van wat toen nog de zionistische strijdgroep was, maar wat later het Israëlische leger zou worden, met ergens tussen de 'tientallen' en ongeveer 250 doden. De etnische zuivering werd gecomplementeerd door de overlevenden te deporteren en, wat later, het dorp af te breken.

De Joods-Israëlische historicus Teddy Katz van de universiteit van Haifa schreef hier in 1998 een scriptie over, met keurig op tape vastgelegde interviews met daders en overlevenden. Er is ook wat aanvullend documentair bewijs, maar niet veel. Katz kreeg een 9,7 voor de scriptie. Aanvankelijk ging de scriptie in de bibliotheek en gebeurde er niet veel. Maar een aantal jaar later kwam een journalist op het spoor van de scriptie, publiceerde erover, wat leidde tot een grote, gecoördineerde actie Katz en zijn reputatie kapot te maken. Dat lukte, ook omdat de veteranen coördineerden om hun verhaal bij te stellen.

In 2022 kwam deze documentaire uit, die de zaak weer oprakelde. Het is een Israëlische documentaire en de nadruk ligt dan ook op de pogingen tot witwassen van de geschiedenis van de staat Israël, in het bijzonder de Nakba, en het ondermijnen en tegenwerken van historici die de waarheid boven willen krijgen. Schwarz doet dit goed en bouwt duidelijk en gestructureerd zijn casus op hoe Ben Gurion al meteen besefte dat dit een belangrijk project was voor legitimatie van de staat Israël, dat nu nog steeds voortduurt.

(Gezien op Prime)

Kristoffer Borgli's Syk Pike en vooral Dream Scenario zijn twee van mijn favoriete komedies van de afgelopen jaren. De trailer van zijn nieuwe film The Drama was niet veelbelovend: het leek om een vrij standaard romantisch drama met een klein edgy randje te gaan. Ik had ook totaal niet door dat het om de nieuwe film van Borgli ging en dat werd vreemd genoeg ook nergens vermeld in de trailer. Na het kijken moet ik helaas doorgeven dat de trailer een goed beeld gaf: met The Drama is Borgli - nogmaals: een man die me echt op de vloer van het lachen had met Dream Scenario - er in geslaagd een saaie film te maken.

Emma (Zendaya) en Charlie (Robert Pattinson) gaan trouwen. Bij een met alcohol overgoten etentje vooraf om de laatste details van het menu vast te leggen met vrienden Rachel (Alana Haim) en Mike (Mamoudou Athie) komt het slechte idee om het ergste dat ze ooit gedaan hebben op te biechten. Van Mike valt het mee, maar Rachel en Charlie hebben best wel erge dingen gedaan. Emma daarentegen heeft nooit iets echt erg gedaan, maar er wel gefantaseerd over iets heel ergs als tiener. Een vrij algemene fantasie, zeker voor tieners, maar ze is er ver in doorgegaan - wat ironisch genoeg alleen haar persoonlijk blijvend fysieke schade heeft berokkend - en vanwege culturele redenen en ook persoonlijke achtergronden, is iedereen heel geschokt en wordt het, wel, een drama.

Wat zich hier wreekt is iets dat me in Syk Pike en Dream Scenario al was opgevallen: Borgli is een goed observator van absurditeiten van het moderne leven en culturele eigenaardigheden, maar een nogal slechte criticus/analist ervan. Bij die films zorgde dat alleen dat ze naar het einde, als er conclusies getrokken moeten worden, wat inzakken, maar dan had je je wel al rot gelachen. Maar bij het serieuze The Drama - het wordt wel een komedie genoemd, maar het is meer een drama met wat hoogstens een glimlach opwekkende komische momenten - gaat het steken. Naast zijn vaste thema van door kapitalisme in het algemeen en social media in het bijzonder aangewakkerd uiterlijk perfectionisme (de bruiloftsdansoefenscène is één van de betere momenten van de film), pakt Borgli nu de vooral Amerikaanse dwang ook geestelijk puur te moeten zijn op: het gaat niet alleen om het goede doen, maar misschien nog wel meer om goed denken. En hij doet daar vervolgens niets interessants mee. De Amerikaanse wapenobsessie komt ook nog voorbij, maar ik denk dat Borgli wel besefte dat dat helemaal uitgekauwd is, dus dat wordt klein gehouden.

Zo wordt The Drama een matte versie van wat Borgli's mede-Scandinaviërs eerder al beter deden in bijvoorbeeld Festen en Idioterne (sowieso is Borgli wel een Von Trier-adept).

Wat de redding van de film is, is Borgli's enorme technische talent als filmer. Hij schreef en regisseerde de film niet alleen, maar was ook één van de twee editors. Hij weet de film 105 minuten (een grote Hollywood-productie onder de twee uur, het kan! halleluja!) op stoom en ook kraakhelder te houden, ondanks zeer frequent gebruik van flashbacks en fantasiescènes. Dat loopt allemaal enorm soepel in elkaar over en het ziet er ook goed uit op een fijne manier; nergens voelt het als spierballenrollerij. Hij krijgt ook uitstekende performances uit zijn acteurs. En dat is bij Robert Pattinson geen standaard gegeven. Verder ook prima werk van Zendaya, Haim en vooral Jordyn Curet als de jonge Emma.

(Gezien in The Movies)

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Een enorme Michael Mann navolger dit, van Heat in het bijzonder. Wel amusant, maar ook met de nodige zwakke punten.

Chris Hemsworth is een overvaller die altijd tot in de puntjes voorbereide overvallen pleegt rond de 101 snelweg bij Los Angeles. Geen geweld, geen sporen. Nick Nolte is de man voor wie hij werkt, maar die geeft hem op een gegeven moment een opdracht die hij te gevaarlijk vindt. Nolte switcht dan naar Barry Keoghan, die ongeveer het tegenovergestelde van Hemsworth werkt: gewoon naar binnen en knallen. Hemsworth is daar niet blij mee en komt in conflict met Nolte en daarmee ook Keoghan. Mark Ruffalo is de politieman die heilig in het bestaan van Hemsworth gelooft, terwijl de rest van het korps hem uitlacht (want: geen sporen) en klaagt dat hij het oplossingspercentage omlaag haalt. Niet goed voor de mentale staat van Ruffalo's karakter en dan ligt hij ook nog in een scheiding. Halle Berry is een verzekeringsagente die de juwelen die Hemsworth rooft verzekert. Dat gaat op charme en uiterlijk en het seksisme begint haar nu echt te veel te worden. Door haar baan komt ze in contact met zowel Ruffalo, die een roof van verzekerde juwelen onderzoekt, en Hemsworth, die altijd informatie nodig heeft voor die perfect geplande overvallen.

Hier zie je al het eerste van de zwakke punten van deze film: regisseur en scriptschrijver Bart Layton wil gewoon te veel. En dan heb ik Monica Barbaro als love interest van Hemsworth dan nog overgeslagen. De film duurt 2 uur en 20 minuten en nog komen bepaalde plotlijnen er uiterst bekaaid af of ze worden gedropt. Naar het einde toe wordt de film ook inconsistent en gaat de extreem voorzichtige overvaller ineens heel domme dingen doen.

Het andere grote probleem is Chris Hemsworth. Die was erg goed in komische actierollen zoals in Furiosa en al die films waar hij Thor speelt, maar hier moet hij een zwijgzame binnenvetter spelen, zeg maar de Robert DeNiro rol uit Heat. Of Alain Delon in elke rol. Dat gaat hem niet zo goed af. In plaats van als een zwijger met een rijk binnenleven komt hij over als een himbo die niets te melden heeft. Terwijl het plot een aantal keer verlangt dat hij de charmeur uithangt, iets wat Hemsworth in principe heel goed kan, maar hier lukt hem dat niet met het loner-aspect te combineren.

Maar verder deze film ziet er wel bovengemiddeld goed uit. Dat is het best geslaagde deel van het Mann-epigonisme. L.A. bij nacht is natuurlijk eigenlijk altijd raak. Paar fijne achtervolgingen ook.

En op Hemsworth na is de cast ook sterk. Ruffalo en Keoghan zijn een beetje op de de automatische piloot, maar die halen altijd wel een hoog niveau. De beste performance is van Hale Berry, ook omdat de scenes rondom het verzekeringsgebeuren - de ontmoeting met de klant, de leugendetectortest, het gesprek over de promotie - de best geschreven scenes in de film zijn. Ik begin bijna te denken dat Layton misschien zelf een tijdje bij een verzekeraar heeft gewerkt. Barbaro vond ik ook verrassend sterk in haar wat ondankbare rol als gangsterliefje, maar dat komt misschien ook omdat die vooral bestaat uit met een twinkeling in haar ogen Hemsworths karakter voor een himbo zonder persoonlijkheid uitmaken, iets waar ik het dus volledig mee eens ben en ook een beetje of Layton die kritiek voor wilde zijn.

(Gezien op Prime Video)

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Zware kost hier: 2,5 uur, traag, veel karakters, niet-chronologisch verteld, sowieso geen echt centraal plot en zware thematiek. Een echte bioscoopfilm dus ook: geconcentreerd in het donker kijken, niet onderuitgezakt op de bank met allerlei afleiding erbij. Zelfs in de bioscoop vond ik het soms wat lastig te volgen. Maar het is het wel waard; In die Sonne schauen is een film die je bijblijft en ook één waarvan het niet erg is als je even iets mist.

De film volgt vier generaties, en dan vooral de vrouwen, op een boerderij ergens op voormalige grens tussen West- en Oost-Duitsland. Dit wordt heel impressionistisch verteld, als een reeks subjectieve indrukken, in een stijl die me deed denken aan Nickel Boys en vooral The Shape of Water. Ook hier is namelijk water een terugkerend thema, net als geweld tegen vrouwen en vooral de lichamelijkheid; de film zit vol close-ups van huid. Maar In die Sonne schauen is nog veel meer dan eerder genoemde films op beelden als flarden herinneringen gebaseerd. De vier verhalen raken elkaar wel, maar het is absoluut geen doorgetrokken lijn.

En als we dan toch vol in die naturalisme (als in de literaire stijl) revival zitten, dan ligt het voor de hand dat het allemaal seks en dood is wat betreft de thematiek. Die gaat over hoe trauma en geweld in de cultuur en plaatsen opgeslagen wordt, waardoor wel de vergelijking met Das weiße Band gemaakt wordt, zij het dat Haneke natuurlijk heel erg een modernistische aanpak heeft. Eén scene komt trouwens precies overeen met een sleutelmoment in Joe Speedboot, wat me nu op het spoor "Joe Speedboot als moderne YA-versie van Frederik van Eeden en Louis Couperus" heeft gezet. Iets voor een andere keer, misschien.

Een dergelijke film staat of valt natuurlijk met het beeld en de sfeer en dat is gelukkig waar regisseur Mascha Schilinski en cinematograaf Fabian Gamper uitblinken. De film is helemaal opgetrokken uit stoffige zomerwarmte, lange, alcoholovergoten nachten, zoemende vliegen, glibberende palingen in troebele rivieren, modder onder nagels, en opkruipende badkleding.

Oh ja, een beetje raar dat deze Duitse film met een voor Nederlanders perfect begrijpelijke titel hier als Sound of Falling is uitgebracht.

(Gezien in Rialto De Pijp)

Ik ben niet de grootste Hitchcock-fan. Er zijn een aantal films van de man die ik wel leuk vind, zoals Vertigo en Psycho, maar zelfs daar ben ik niet juichend enthousiast over. Misschien dat zijn oude werk me beter bevalt? Het tegendeel blijkt waar voor Rich and Strange.

De film verrast wel qua genre, want het is een romantische komedie. Of gewoon een klucht. Niet wat we gewend zijn van the master of suspense (wiens films ik nooit heb kunnen betrappen op heel spannend zijn.) Het is een geluidsfilm, maar Hitchcock staat duidelijk nog met één been in het stille tijdperk. Er zijn heel veel typische stillefilm beeldgrappen - soms leuk, meestal flauw - en er wordt ook nog frequent gebruik gemaakt van tussentitels.

Fred (Henry Kendall) baalt van zijn saaie burgerleven; hij wil reizen! Een rijke oom is gezwicht voor zijn geklaag en geeft Fred geld om met zijn vrouw Em (Joan Barry) een grote reis te maken. Het begint nog leuk in Parijs, maar zodra ze in Marseille inschepen voor de boottocht naar het Verre Oosten, gaat het helemaal fout.

Fred heeft namelijk erg last van zeeziekte en bivakkeert grotendeels in zijn hut. Dat geeft oudere commander Gordon (Percy Marmont) kans aan te pappen met Em. Gordon is een galante heer en daarmee de tegenpool van chagrijnige burgerlul Fred. Em is zo een typische vrolijke, naïeve vrouw die alles enig en leuk vind die je vaak in oudere films ziet, beetje de ouderwetse manic pixie dream girl. Marilyn Monroe bouwde er haar hele carrière op.

Als Fred dan eindelijk zijn hut uitkomt dankzij zeeziektemedicatie, wordt ook hij verliefd op een ander: de prinses (Betty Amann). De prinses praat met een Oost-Europees accent en eindigt al haar zinnen met 'eh' of 'yes', waardoor ik aan Primož Roglič moest denken. Ze windt Fred totaal om haar vinger. Is het huwelijk van Fred en Em nog te redden?

Kluchterig overspel gedoe dus, met ook nog een enorm stereotype ouwe vrijster als comic relief. Naar het einde toe krijgen we ook nog wat hardcore racisme over Chinezen voorgeschoteld, waaronder: "They're eating the cats!" En dan is er nog totaal verouderde centrale boodschap: Em doet er goed aan bij Fred te blijven, ondanks dat Fred een ontzettende hork is en blijft - dat laatste wordt in het slot nog even benadrukt - terwijl commander Gordon zowel knapper, aardiger als grappiger is.

(Gezien op Netflix)