Opinions

‘I'm not going anywhere until somebody tells me why I should be afraid of a radio. ’

Geen monsters of enge dieren, geen bovennatuurlijke gebeurtenissen, geen mismaakte mensen.. maar ‘gewoon’ een knettergekke psychopaat die het niet kan verkroppen dat er een geintje met hem is uitgehaald. Grote pluspunt is dan ook dat de dader onbekend blijft. Waar is hij? Wat is hij van plan? Hoe ziet hij er uit? Het niet in beeld brengen van de psycho is dan ook direct het spannendste.

De personages zijn prima en boeiend. Korte maar duidelijke introductie. Beetje stereotype broers, maar ach, het is ze vergeven. Zahn is een interessant acteur, en ook Walker doet het niet slecht. Al snel leef je met de twee broers mee en wens je dat ze ontsnappen uit deze situatie. Met de dialogen is ook niets mis. Het ligt er nergens té dik bovenop. Sobieski vind ik persoonlijk iets minder, maar nog steeds niet vervelend om naar te kijken. Psycho Rusty Nail heeft een angstaanjagende en huiveringswekkende stem die je soms kippevel bezorgd.

Geef je ogen, maar vooral je oren goed de kost bij het kijken van deze film. Prima geluidseffecten die soms meer spanning overbrengen dan de beelden zelf. Dit zorgt voor genoeg ‘ puntje-van-je-stoel’ momenten. Eigenlijk is het een schande dat deze film niet in de bios is uitgekomen, zeker als je ziet wat voor een gedrochten er wel gedraaid hebben..

Absoluut beter dan deel 1, zaten veel spanningsmomenten in. Jammer van het einde alleen, dat had ik graag anders gezien.

Ondanks het einde, was het toch een verrassende film. Had er niet veel van verwacht, maar hij stelde niet teleur.

Grootste struikelblok voor deze film zijn het grote aantal fouten, en het feit dat Rusty zo prominent in beeld is. Rusty hoort voor mij onherkenbaar te zijn, mysterieus, een psycho die met zijn stem de dreiging al voelbaar maakt. Niet deze clown, die zich met semi grappige opmerkingen totaal ongeloofwaardig maakt. Zonde man.

De acteurs zijn gelukkig wel perfect slachtvee, wat zijn ze weer lekker dom. De kills zijn leuk bedacht en af en toe lekker ranzig. Maar echte spanning? Nee. Leek soms wel een komedie. Ik vroeg mee soms echt af of een puber de scènes had bedacht. Zo clichématig dat het bijna vermoeiend werd. Gelukkig zat er wel vaart in de film, de tijd vloog voorbij.

Toch wel aardig mee vermaakt, al kon het niet tippen aan voorgaande delen. Het einde was helaas -hoe voorspelbaar- dieptriest. Niet kapot te krijgen die gast. =/

'' Work? No,no! I will work when i'm kaput! ''

De film begon vrij vervelend. Eerst die verschrikkelijke bruidsmeisjes, zo cliché als maar kan (ja, daar begon het al) en daarna 'de courgette'. Dit kon toch niet waar zijn? In mijn hoofd was ik de film al van begin tot einde aan het voorspellen. Dit viel te verwachten, maar toch niet na pakweg 3 minuten al?!

Ik kan me niet voorstellen dat vrouwen zó simpel zijn door telkens in dat soort praatjes te trappen. Na 2 á 3 sterke verhalen moeten er al reusachtige alarmbellen gaan rinkelen, maar 14 geadopteerde kinderen? Seriously? Wel vrij leuke grappen over films, neem een LOTR / Saw / Dr Dolittle / Hannah Montana, Rocky 4, dat dan weer wel..

Vanaf het moment dat Aniston de ex-echtgenote speelt wordt het gelukkig wel steeds beter, en wanneer ze op vakantie gaan is het zelfs vermakelijk om naar te kijken. Het slechte begin ben je dan wel vergeten, thank god.

Het acteerwerk is zoals gewoonlijk, Sandler de goofy vent met een grote bek en klein hartje, Aniston staat weer op de automatische piloot maar ziet er wel érg goed uit, complimenten voor haar! Brooklyn Decker kende ik niet, maar is wel een mooie verschijning. Haar personage is helaas iets minder leuk, maar daar kan zij dan weer weinig aan doen. Evenals de vreselijke neef van Sandler, wat een verschrikking is die vent/dat personage. Nicole Kidman haar rol is niet echt noemenswaardig, maar ook niet echt lachen, gieren, brullen. De clichés waren een beetje té geworden.

Op een gegeven moment hoop je dat Danny met zijn egoistische gedrag hard op zijn bek gaat, zeker wanneer de kids op hun donder krijgen wanneer ze iets verkeerd deden.

Verder heeft Just Go With It verder nog een vrij leuke, vlotte soundtrack vol swingende nummers. Vrij lange speelduur maar gelukkig nooit echt langdradig. Niet echt een verfrissende verrassing in romcom-land, maar wel goed te doen.

Edit: Oh ja, de 'reanimatie' van het schaap vond ik werkelijk hilarisch.

Wat was Lindsay toch een prachtig meisje, vooral als redhead. Vooral in haar tienerfilmpjes viel al goed te zien dat het meisje ambitie had. Helaas heeft ze daarna toch wat missers gemaakt. Just my luck is er één van. Donald Petrie had het ook beter bij zijn 'Miss Congeniality' kunnen houden.

Wat een karakterloze lui krijg je hier voorgespiegeld zeg. Ashley lijkt geen echt meisje met gevoelens, maar gewoon iemand die veel geluk heeft. Alles gaat vanzelf en ze hoeft er geen moeite voor te doen. Jack daarentegen heeft altijd pech, moet hard knokken en blijkt alsnog onsuccesvol te zijn. En dan begint het formule-werk. De twee wisselen van geluk en de rollen zijn omgedraaid. Nu weet Ashley ook eens hoe het is, zou je denken! En dan begint het. Cliché na cliché na cliché. En ik snap dat veel romantische komedies dezelfde weg bewandelen, en dat het lastig is om te blijven vernieuwen en de voorspelbaarheid er uit te halen.. Maar is een ‘voorwaarde’ van een romantische komedie niet juist dat je er een warm en fijn gevoel van krijgt? Ik hoop dat wel te zien bij een romantische film. Dat hele McFly gebeuren had voor mij dus écht geen toevoegde waarde. Eerder irritant, om naar een stelletje lelijke bandleden te kijken.

Lindsay hangt nog echt tussen tiener en bijna volwassen vrouw in, waardoor vooral de jongere generatie dit kan waarderen. Als je genoeg hebt van films waarbij mensen uitglijden over een drol, of een elektrische schok krijgen na het verwisselen van een lampje, kun je deze film het best overslaan. Zoveel voegt het niet toe aan het genre.

Nou, ik heb hem gezien hoor. Nouja, gezien.. Om de kinderen van het werk een plezier te doen toch maar meegekeken. Bieber is een leuk joch om te zien, maar met zijn muziek heb ik weinig. Ik ben dan ook niet de doelgroep, waarschijnlijk. Bij de aftiteling zit je je een beetje af te vragen wat je nou precies gezien hebt, een paar interviews die veelal hetzelfde waren, telkens dezelfde liedjes en wat background info. Leuk dat dat joch zichzelf heeft leren drummen, gitaar spelen en piano spelen, dat stukje was ook leuk in beeld gebracht, maar verder kon het me weinig bekoren. De fragmenten waar andere Hollywoodsterren iets over hem zeiden waren ook nog goed te doen, maar verder was het niets voor mij.

Ik had verwacht dat de tieners waar ik hem mee keek ook laaiend enthousiast zouden zijn, maar ook dit viel tegen. Is de Bieber-fever een beetje over? Of is de film gewoon weinig interessant?

Ik vind het flauw om nu een heel laag cijfer uit te delen, zeker omdat ik de doelgroep niet ben en van tevoren al wist dat ik niet laaiend enthousiast zou zijn, dus daarom geef ik een nette 2.0*, wat toch nog vrij ruim is.