Opinions

Wat oppervlakkige, overgedramatiseerde verfilming van een op zichzelf zeer interessante geschiedenis.

Cumberbatch doet het oké, al legt hij Turings autisme er met name in het begin te dik bovenop. Na één stereotiepe hint was het punt al wel duidelijk, maar hij geeft er een stuk of vier. We get it. De rest van de acteurs brengt er weinig van terecht. Houterige dialogen en weinig of niet overtuigende expressie.

Het is interessant om de totstandkoming van de machine te volgen en het ding zelf ziet er overtuigend genoeg uit. De uiteindelijke toepassingen zien we niet echt en dat is jammer, want daar was best ruimte voor geweest als er wat onnodig dramatisch effectbejag achterwege was gelaten.

Neem de hele scène over de onenigheid rond het delen van informatie met het leger, en het lot van de broer van een van de wiskundigen. Dat het historisch onzin is maakt niet zoveel uit, dat het goedkoop, slecht gebracht sentiment is dat niet in een film als deze past wel.

Sowieso storen de opzichtige filmtrucjes af en toe wat. Je ziet meteen wat erbij verzonnen/geromantiseerd/overdreven is en vaak wordt de film er niet beter door. Met als pijnlijk dieptepunt die 'diepzinnige quote' van Turings schoolvriend die steeds weer terugkomt, tot overmaat van ramp ook aan het einde nog even als goedkope clichématige afsluiting. Een ontzettend sleetse truc die in ook in 2014 echt al een jaar of 40 passé was.

Audiovisueel valt er weinig op. Behalve dat de CGI van de oorlogssituaties je eraan herinnert dat 2014 toch ook alweer 10 jaar geleden is, en dat de scènes op Turings school een hoog Harry Potter-gehalte hebben.

Misschien is het ook niet helemaal eerlijk om deze film pas te kijken na een Oppenheimer. Niet dat dat nu zo'n meesterwerk is, maar qua biopic toch wel een stuk betere uitvoering waar The Imitation Game wel wat bleekjes bij afsteekt.

Effectieve horrorfilm die erin slaagt de spanning er van begin tot eind in te houden. Aardig wat akelige en beklemmende scènes en een sterke algehele sfeer.

Alle elementen voor goede horror zijn wel aanwezig. Tempo is goed, er zijn een paar aardige schrikmomenten, beetje gore. Acteerwerk niet geweldig al overtuigt Sweeney wel. De muziek is af en toe wat te aanwezig, dat stoorde soms wel.

Het einde was goed gedaan, met de ongemakkelijke bevallingsscène. De vergelijking met Rosemary's Baby is snel gemaakt. Al is deze film wel een stuk intenser. Zeker een van de leukere recente horrorfilms.

Had deze al lang op het lijstje en met The Red Door nu in de bioscoop toch maar eens aan begonnen. Had er eigenlijk niet echt zin in want die spookhuisfilms vallen me altijd wat tegen, maar deze had wel een aardige reputatie. Is me nu een raadsel waarom.

De poging om met retro horrormuziek, dito logo en vale kleuren een soort 60's horrorsfeer te creëren mislukt al. De veelgeroemde spanningsopbouw heb ik ook niet kunnen ontdekken: de eerste 30 minuten gebeurt er niks, dan ineens van alles met sprongen tegelijk. Rare regiekeuzes zoals plotseling afgekapte scènes en/of fadeouts en sprongen in de tijd doen het geheel ook geen goed.

Het lijkt alsof de makers tijdens de film zelf niet echt wisten wat ze nou wilden en waar het heen moest. Alsof er iemand riep: er moet wel wat humor in! Waarop twee clowns ten tonele verschijnen die metingen in het huis gaan verrichten met speciale apparatuur, of zoiets. Twee volstrekt misplaatste personages in deze film, met belachelijke, geforceerde dialogen die ook nog niet eens grappig zijn.

Het wordt iets leuker als Wilson zich in The Further waagt. Echt eng is het geen moment, de schrikeffecten zijn slapjes en de monsters kolderiek. Maar in ieder geval zorgt het voor enkele sfeervolle scènes. Dat Shaye als een drol acteert doet dan weer wat afbreuk aan dit gedeelte. Het einde is niet slecht.

Al met al viel het niet echt tegen: de verwachtingen waren laag en die kwamen uit.

Iets leuker dan de eerste. De manier waarop verhaallijnen in elkaar grijpen is best leuk gedaan. Ook het ontbreken van al te knullige monsters maakt deze beter te doen.

Jammer is dat je al vanaf minuut één weet dat Patrick Wilson 'bezeten' is, als je tenminste deel 1 gezien hebt. Met dat gegeven wordt verder weinig spannends gedaan.

Ook dit deel weet maar niet eng te worden. Schrikeffecten werken ook niet. Maar de grootste klacht blijven de personages Specs en Tucker. Onbegrijpelijk wat die twee mislukte comedyfiguren in deze film doen.

Jaaa de backstory van Specs en Tucker, dáár zaten we op te wachten. Ongelooflijk dat die twee clowns steeds maar weer terugkomen.

Toeval of niet, vanaf het moment dat zij ten tonele verschijnen zakt deze film ook wat in. Daarvóór is hij voor Insidious-begrippen best aardig. Er zitten een paar redelijke jumpscares in. Goeie horrorsfeer is er niet echt, wellicht een gevolg van de regisseurswissel.

Paar klunzige scènes doen wat afbreuk aan de film. Met name de 'vechtscènes' in The Further. Wel goed om te weten hoe je een demon verslaat: je geeft ze een duwtje.

Al met al de eerste helft redelijk mee vermaakt. Daarna wordt het wat lastiger om niet in te dommelen. En omdat het ook grotendeels een herhaling van zetten is en het verloop tamelijk voorspelbaar, ontbreekt iedere vorm van spanning. Maar dat was in deel 1 en 2 niet anders.

Pfff.. een hele film gewijd aan wat totaal oninteressante backstory bij de personages uit de vorige delen. Wist nauwelijks te boeien.

Het eerste uur is echt niet door te komen. Het acteerwerk is gedaald tot bedroevend niveau. Met name de dialogen met Christian senior en zijn dochters zijn tenenkrommend.

Met horror heeft het ook allemaal weinig meer te maken. Weinige scares die er waren, waren slapjes. In plaats van spanning en sfeer is blijkbaar een suf verhaaltje over Elise en haar jeugd en hoe ze haar broer na 50 jaar weer in de armen sluit belangrijker. Neigt bijna naar goedkoop romcomsentiment. Om over de krampachtige pogingen tot humor nog maar te zwijgen.

Wat blijft dan nog over? De scènes in The Further in het laatste gedeelte blijven het aanzien waard. Met name de langere rustige shots zijn fraai en sfeervol. Helaas ook weer veel knullige gevechten met geesten die er 1) niet uitzien en 2) voorspelbaar verlopen.

Deze was wel weer oké. Maar ook niet veel meer dan dat.

Begin beloofde weinig goeds. Afgezaagd vader/zoon gejank, studentensetting die eerder bij een goedkope slasher past. Maar uiteindelijk toch voldoende leuke scènes. Beste was met afstand die in het röntgenapparaat. Leuk gefilmd en goede scare.

Nadeel van deze film en eigenlijk de hele Insidious-reeks: er gaat nooit iemand dood en dat weet je van tevoren. Dat haalt de angel er qua spanning wel flink uit. Scares moeten de film overeind houden en dat vond ik hier wat beter lukken dan in eerdere delen.

Acteerwerk was belabberd, maar ach.

Best een vermakelijke kerstslasher. Niet te serieus nemen allemaal en dan kijkt ie prima weg.

Geslaagde humor zit er niet echt in en de kills zijn niet spectaculair. Maar het concept en de uitwerking daarvan zijn best grappig om te volgen. Tempo ligt hoog genoeg om niet te gaan vervelen de speelduur is ook prima.

Grootste minpunt is het einde. Erg voorspelbaar natuurlijk en ook iets te happy end wat mij betreft. Het was sterker geweest als Winnie na de terugkeer naar haar echte leven te laat zou zijn om Bernie van zelfmoord te redden, in plaats van dat ze nog lang en gelukkig leven.