Opinions

Squid Game op z'n Japans, oftewel met meer stijl en klasse dan voorgenoemde, platte meuk. Alleen dat maakt het al een stuk meer het aangluren waard. Karikaturale personages, dat wel, maar de serie is dan ook gebaseerd op een mangaserie.

Af en toe wat overdreven sentimenteel, nog eens extra opgeblazen met pompeuze muziek. Ook soms lelijke CGI, vooral de dieren.

Maar verder weinig te zeuren. Spanning, creativiteit en sfeer zitten goed. Meeslepend gebracht en al met al een leuk spektakel.

Bij vlagen vermakelijk maar regelmatig ook wat saai en langgerekt, ondanks de korte duur van de afleveringen.

Na de eerste aflevering vreesde ik al dat dat gelijk de beste was, en dat bleek eigenlijk ook wel zo te zijn. De verhaallijnen die zich vervolgens ontspinnen zijn soms wel aardig, maar nooit echt pakkend. Heel veel meer dan een luxe soap is het ook weer niet.

Desondanks zijn de personages best leuk neergezet, valt er sporadisch wat te (glim)lachen wordt er op een mooie manier naar het - weliswaar voorspelbare - einde toegewerkt.

Veelal niet meer echt 'Black Mirror'. De eerste aflevering nog wel. Loch Henry is eigenlijk 'gewoon' een thrillerfilmpje, maar zeker geen slechte. Beyond the Sea is weer een wat klassieker BM-verhaaltje. Erg lang maar leuk opgebouwd en een toch wel verrassend einde. De laatste twee afleveringen vallen toch wat tegen, met name Demon79.

Het concept van losstaande verhaaltjes is nog steeds leuk alleen er zit vrijwel geen enkele rode draad meer in. Van een 'serie' is nauwelijks nog sprake. Black Mirror heeft in deze vorm geen enkele signatuur meer - afgezien van aflevering 1 en 3. Alsof de bekende naam alleen nog dient om het spul aan de man te brengen.

Sterke serie. Heel fijn dat gewoon de juiste talen gebruikt worden, in plaats van alles in gebroken Engels zoals zo vaak gedaan wordt. Cast en setting komen overtuigend over. Het verhaal zelf natuurlijk niet echt maar dat maakt de spanning er niet minder op.

Goed maar iets minder bijzonder dan de eerste twee seizoenen. Chemie tussen Saga en Henrik is oké maar Martin was toch een klasse apart. Verder is dit seizoen in vergelijking met de eerste twee iets meer 'standaard' misdaad. Dat de moordenaar het in seizoen 1 specifiek op de rechercheur gemunt had maakte dat bijvoorbeeld wat unieker. Het 'miskend kind'-verhaal in dit seizoen is wat minder origineel. Maar verder zit alles prima in elkaar, met alle kruisende verhaallijnen. Opbouw is misschien iets te traag, met als gevolg een spectaculaire, maar wel overvolle slotaflevering.

Jammer. In dit laatste seizoen vervalt deze aanvankelijk leuke serie in een vermoeiende, zich eindeloos herhalende reeks dialogen en 'onthullingen' die niets spannends of mysterieus meer bevatten. 'Je kunt het wel/niet/wel/niet/wel/niet veranderen! Je moet hem wel/niet/wel/niet vertrouwen'. 'Die en die heeft gelogen!. Etcetera. De afleveringen lijken ook steeds langer te worden, terwijl ze vaak voor nog geen kwartier aan noemenswaardige ontwikkelingen bevatten. Een serie die verstrikt raakt in zijn eigen pogingen om maar zo complex en onnavolgbaar mogelijk te zijn en daarbij de factor kijkplezier uit het oog verliest. Het uitermate zwakke slot maakt de deceptie compleet.

Niet overtuigend. Er hangt op zich een aardig mysterieus sfeertje maar het verhaal is niet goed uitgewerkt en het einde is te vaag voor woorden. Gevoelsmatig gebeurt er in de eerste vijf afleveringen veel te weinig waardoor er in de laatste opeens nog heel veel moet, met als gevolg dat die afgeraffeld aanvoelt en je vol open eindjes achterlaat. De vergelijking met Midsommar ligt inderdaad voor de hand maar daar haalt deze het echt niet bij.

Begint allemaal best veelbelovend maar is uiteindelijk allemaal een beetje 'te'. Te lang, te veel, te geforceerd complex. Wat ook niet meehelpt is dat de leukere personages vrij snel dood zijn. Daardoor is het beste er snel af en is het vanaf pak 'm beet de zesde aflevering echt doorbijten soms.

De verhaallijnen van de verschillende Ushers zijn wisselvallig: sommige zijn best vermakelijk om te volgen, andere boeien voor geen meter. Het hele Goldbug-verhaal had van mij bijvoorbeeld geschrapt mogen worden. Ook de interessantdoenerij met tegeltjeswijsheden en gedichten die ogenschijnlijk vrij willekeurig op je afgevuurd worden, is vermoeiend en maakt afleveringen onnodig lang.

Vooral het afkijken waard omdat er vrij consequent een lekkere kille sfeer wordt neergezet. Met horror heeft het allemaal weinig te maken, al zitten er wel drie à vier zeer effectieve scares in.

Meer van hetzelfde, maar ook van min of meer dezelfde kwaliteit en bovenal blijft het steeds spannend. Hoewel de verhoudingen en sfeer realistisch lijken neergezet, geldt dat niet altijd voor het verloop van de operaties. Het aantal narrow escapes van hoofdpersonen is wel heel hoog, en het optreden van Doron met al zijn fouten en negeren van bevelen zou in realiteit allang tot zijn ontslag (en erger) hebben geleid. Het is ook wel duidelijk zichtbaar dat Lior Raz de serie schijft, met de voor zichzelf voortdurend weggelegde rol als redder in nood en tamelijk ongeloofwaardige kwaliteiten als womanizer.

Ondanks deze kritieken vier seizoenen van genoten. Een vijfde seizoen lijkt gezien het open einde waarschijnlijk. Het zou echter misschien te veel van het goede zijn, want na een aantal verschillende settings en tegenstanders (Westbank/Gaza/Libanon/Hamas/Hezbollah) zal een nieuw vervolg toch steeds meer herhaling van zetten worden.

Had het boek al gelezen een paar jaar terug, herkende veel dingen in de serie, al waren er ook zaken afwijkend. Overeenkomst is dat het allemaal nogal plat en goedkoop is.

Coben staat voor totaal ongeloofwaardige, vergezochte, maar makkelijk verteerbare thrillertjes. De serie is eigenlijk exact dat. De setting is verplaatst van Amerika naar Engeland, maar het voelt allemaal nog steeds erg Amerikaans aan. Zo is de liefde voor vuurwapens klakkeloos naar Engeland gekopieerd en ook qua overacting kan deze cast zich meten met hun Amerikaanse collega's.

Zal hier niet beginnen over plot holes en loose ends, dan zijn we nog wel even bezig. Maar het geheel oogt amateuristisch en rommelig. Oog voor detail is ver te zoeken. Het kijkt lekker weg, je wilt weten hoe het zit, maar dat is dan ook alles wat deze serie te bieden heeft. De cast is zeer matig, meer typetjes dan uitgewerkte personages. Sideplots ook vrij nutteloos en oninteressant.

Met een beetje plat vermaak is op z'n tijd niets mis, maar we moeten niet gaan doen alsof dit iets voorstelt.

Vrolijk voortkabbelend niets-aan-de-hand-serietje. Voelt wel een beetje als een kinderserie. Het verhaaltje, de Jip-en-Janneke dialogen en het slechte, overdreven acteerwerk, het kinderlijke moraaltje, de muziekjes. De karakters zijn platter dan plat. Die algehele simpelheid maakt wel dat het aangenaam wegkijkt en ook met halve aandacht erbij goed te volgen is. Verdeeld over het hele seizoen zo'n vier, vijf momenten dat er wat te lachen viel. Dat is toch wel weinig voor een comedyserie.

Iets leuker dan seizoen 1, kijkt nog steeds heel makkelijk weg. Michael en Eleanor moeten de boel wel heel erg dragen. Het aantal echt geslaagde grappen is nog steeds erg laag, ook omdat de humor zo braaf, veilig, binnen de lijntjes is. Drie à vier keer lachen op 13 afleveringen van een comedyserie, los van nog een glimlachje hier en daar, dat is wel erg minimaal. Het trolleyprobleem was het hoogtepunt.

Zitten ook vervelende stukken tussen. Derek is een extreem irritant personage. Jianyu eigenlijk ook, hij kan gewoon níet acteren. Jammer dat hij zo'n grote rol heeft.

Al met al zie ik het niet echt als een comedyserie, maar meer als een soort hele lange feelgoodmovie. Zet na een lange dag deze serie op en je kunt lekker ontspannen.

Aflevering 11 was een prima afsluiting geweest. De laatste twee werd het over de top. Al met al een vermakelijke, vrij verslavende feelgoodserie. De grappen zijn - een uitzondering daar gelaten - te flauw om écht grappig te zijn. Michael komt nog het vaakst leuk uit de hoek, Jason wordt steeds irritanter en de kracht van Eleanor was vrij snel uitgewerkt.

Typisch Zweedse serie die leunt op sterke sfeerschepping en acteerwerk. Het duurt even om erin te komen, gaat allemaal wat traag en een echte spanningsboog is er de eerste afleveringen ook niet. Maar zit je er eenmaal in, dan kijkt het aangenaam weg. Het switchen tussen de commune en de wereld daarbuiten werkt goed. De afleveringen zijn wel wat aan de lange kant.

Serie die erin slaagt niet alleen mij als kijker gaandeweg volledig kwijt te raken, maar die sterk de indruk wekt ook zelf het spoor op den duur compleet bijster te zijn.

Wat begint als een klassiek haunted house verhaal ontvouwt zich tot een warrig drama waarin wat elementen van Memento, Dark, suffige kostuumdrama's en god mag weten wat nog meer tot een onsamenhangend geheel zijn gesmeed. Steeds vaker vervallen de afleveringen in ellenlange, slaapverwekkende monologen en volstrekt oninteressant gegoochel met de chronologie, flashbacks etc. En dit alles in een tergend traag tempo waardoor de afleveringen uren lijken te duren. Van de spookachtige sfeer van het begin is dan allang niks meer over.

Het oeverloze gewauwel komt pretentieus over, maar is meestal nogal inhoudloos. Daarnaast speelt het bekende probleem van Amerikanen die Engels proberen te doen deze serie verder parten. Flanagan mag weleens een ander blik acteurs opentrekken want deze koppen kennen we nou wel, en overtuigen doen ze nooit. Speciale vermelding voor de schijtirritante kinderen.

De eerste slechte Scandinavische serie moet ik nog tegenkomen, maar dit is toch niet meer dan wel aardig.

Vooral een beetje onevenwichtig. In de eerste aflevering gebeurt in razend tempo ontzettend veel, daarna gaat de vaart er wel erg uit. Ook lijkt op een gegeven moment voor een bepaalde opzet gekozen te worden, waarin je steeds vanuit het perspectief van een van de familieleden ('de vader', 'de dochter' etc.) de gebeurtenissen volgt, maar dat wordt plotseling losgelaten. Komt wat slordig en inconsequent over.

Het verhaal zelf is interessant genoeg om te blijven doorkijken, al is de uiteindelijke ontknoping niet heel verrassend. Verder is het Algemene Scandinavische Humorverbod ook door deze serie weer keurig opgevolgd. Gezien het thema logisch dat het allemaal best serieus is natuurlijk, maar kom op, een klein beetje luchtigheid ergens moet toch kunnen.

Kijkt ook wel weer prima weg al waren sommige ontwikkelingen lastig te volgen. Vooral veel namen van personages die je niet of nauwelijks ziet, dan weet je soms even niet meer wie wie is. Twee subplotjes rond Henna en de man van Karppi boeien niet echt en zeker de ontknoping van die laatste is erg ongeloofwaardig. Visueel oogt het af en toe wat goedkoop; explosies en de scène waar een van de slachtoffers bloed over Karppi heen kotst zagen er erg nep uit. Verder zou iemand die Finnen mogen vertellen dat humor in een misdaadserie niet verboden is.

Niet geweldig. Beetje hoog soapgehalte. Dat zit 'm vooral in het wisselvallige acteerwerk. Met name die opa, oma en die jonge agente (Ines?) zijn tenenkrommend slecht. Büling en die andere vrouwelijke agente en zelfs de kinderen zijn veel beter, maar juist dat grote contrast maakt het een beetje moeilijk om naar te kijken.

Verder een beetje gestoord aan een aantal totaal onrealistische keuzes/gebeurtenissen. Met name het politieoptreden sloeg regelmatig nergens op. Ook gaan er echt geen massa's verslaggevers dagenlang bij het huis van die opa posten in zo'n situatie.

De spanningsboog was in orde en daarmee toch wel het afkijken waard.

Niet de beste natuurdocu die ooit gemaakt is. Het voortdurende gehop voor- en achteruit in de tijd, vaak met enorme sprongen, maakt het geheel soms wat lastig te volgen. Morgan Freeman is ook niet de meest meeslepende verteller. Sommige zaken worden te veel herhaald, andere juist erg oppervlakkig behandeld. De CGI is van wisselend niveau. Soms erg mooi, maar met name enkele zoogdieren zien er vooral in beweging en in contact met hun omgeving nogal nep uit. Veren blijken ook nog steeds lastig. De echte natuurbeelden daarentegen zijn zonder uitzondering adembenemend. Al met al leuk om eens te zien voor een kernachtig overzicht van de geschiedenis van het leven op aarde.

Erg goed. Spanning zit er snel in en blijft erin tot het eind. Weinig tot geen inkakmomenten wat uitnodigt tot doorkijken. Plottwists goed maar misschien wat overdadig. Verder heel behoorlijk acteerwerk. Met name het titelpersonage is fantastisch gecast. Slot ook prima uitgewerkt en toch nog wel verrassend. Lijkt er niet op dat er meer seizoenen komen en dat is maar goed ook, zou waarschijnlijk alleen maar afbreuk doen.

Nooit echt naar gekeken, want doorgaans niet mijn genre. Nu ontdekt via de 'verras me''-knop op Netflix. En een verrassing werd het. Amerikaanse comedy die daadwerkelijk leuk is (en dus ook geen lachband nodig heeft die aangeeft wanneer iets grappig is). Ik wist niet dat dat bestond. Stuk voor stuk fijne personages, weliswaar plat, maar elk met hun eigen charme. Hoewel de serie al oud is zijn de vele grappen over gender, diversiteit, grensoverschrijdend gedrag etc. nu misschien wel actueler dan ooit. Doorkijkgehalte extreem hoog.

Heel even was ik bang dat Deangelo Vickers de nieuwe Michael Scott zou worden, maar die werd gelukkig weer snel afgevoerd. Wat een waardeloos personage.

Verder een lastig seizoen om te beoordelen. Zeker niet alle afleveringen zijn even sterk, maar de film van Michael en de sneeuwballenvete tussen Jim en Dwight behoren wat mij betreft tot de hoogtepunten uit de hele serie. Anderzijds pakken sommige verhaallijnen gewoon niet: Wuphf, Andy/Erin/Gabe en alles rondom de baby van Jim en Pam, al is die gelukkig wel wat naar de achtergrond verdwenen. De afleveringen rondom het vertrek van Michael zijn dan weer erg sterk.

Al met al nog dik voldoende maar wat minder dan gemiddeld.

Met afstand het minste seizoen. De bijtende comedy die de serie typeerde is er hier wel af. Richting het einde wordt het allemaal steeds zoetsappiger en liever. En dus valt er niet zo veel meer te lachen. De nieuwe personages Clark en Pete zijn niet best. De finale is behoorlijk afgeraffeld, razendsnel wordt voor ieder personage een passend slot uit de hoge hoed getoverd. En als je Steve Carell dan zo ver krijgt om nog één keer zijn opwachting te maken, dan had hij toch wel iets meer schermtijd en tekst mogen krijgen. Nu blijft het bij 2 zinnetjes en hij staat niet eens op de groepsfoto bij de muurschildering.

Eigenlijk alleen kijkbaar door de vertrouwdheid met de personages. Desondanks een van de leukste series die ik ken, op grond van de eerste zeven seizoenen.

Aardig conceptje en een paar leuke decors. Helaas te veel grote minpunten die de serie goeddeels om zeep helpen.

Om maar met het eerste en grootste probleem te beginnen: het acteerwerk. Het leek wel alsof de acteurs de opdracht hadden om al hun emoties zo overdreven mogelijk uit te beelden. Blij, boos of verbaasd: alles wordt kracht bij gezet met hysterisch geschreeuw en absurd overdreven gezichtsuitdrukkingen. Bovendien zijn de karakters allemaal zo plat als een dubbeltje. We hebben de onnozele goedzak, de stoere badboy, de irritante hysterica. Allemaal keurig in hun stereotiepe hokje zonder ook maar enige ontwikkeling door te maken. Sympathiseren of meeleven met personages is daardoor onmogelijk. 'Emotionele' momenten worden ook zo door de strot geduwd - met dramatische slowmotion effecten etc. - dat het eerder lachwekkend overkomt. Al met al nogal moeilijk serieus te nemen allemaal. En dat terwijl de serie zelf volledig vrij van humor is.

De scènes tussen de spellen door - het gediscussieer over teamsamenstellingen etc. duren veel te lang en zijn haast niet door te komen. Datzelfde geldt voor sommige spellen zelf, met name de vijfde. Omdat de uitkomst al vanaf het begin te voorspellen was - want goh, wie zou er winnen - was er van spanning bovendien nauwelijks sprake.

Eigenlijk had deze serie in 2 afleveringen gekund. Eén om het idee duidelijk te maken en één om naar een uitkomst toe te werken. Alles daartussenin is nodeloos gerek en een continue herhaling van zetten. De zogenaamde moraal van het verhaal die aan het einde duidelijk wordt is ook nogal onorigineel.

Intrigerend inkijkje in de bizarre levenswijze van de ultraorthodoxe gemeenschap in Jeruzalem. IJzersterke personages die stuk voor stuk overtuigend worden neergezet. Met als absolute favoriet grootmoeder Shtisel. Andere personages, met name vader Shtisel, roepen aanvankelijk afkeer op maar ontwikkelen zich gaandeweg zodanige dat je er steeds meer sympathie voor krijgt. Er hadden van mij wel iets meer sfeerbeelden in gemogen. Bijna alles speelt zich binnen af waardoor we maar vrij weinig van de mooie stad te zien krijgen.

Goed tweede seizoen. De verrassing is er wel af: de personages krijgen met vergelijkbare problemen, dilemma's en afwegingen te maken wat het een beetje een herhaling van zetten maakt. De verhaallijnen zijn echter weer erg goed en er worden een aantal goede nieuwe personages geïntroduceerd, zoals Nuchem, Libbi en Hanina. De dromen, flashbacks en hallucinaties waarbij vader en zoon Shtisel steeds weer de overleden moeder zien werden op een gegeven moment wel wat vervelend en voegden niet zo veel meer toe. Een derde seizoen is onderweg en ik ben erg benieuwd of er nog voldoende nieuwe verhalen te vertellen zijn om het onderhoudend te houden.

Bill Pullman-effect is wat mij betreft wel een beetje uitgewerkt. Plot is wat magertjes voor hoe lang het allemaal duurt.

Desondanks best een oké seizoen. De setting op het eiland brengt een prettige sfeer met zich mee. En je blijft je toch afvragen hoe het zit allemaal, dus het mystery-element zit wel goed. Enorm spannend is het niet, daarvoor zijn de bad guys niet dreigend genoeg.

Verder hier en daar wat onlogische zaken, maar daar staat deze serie wel een beetje om bekend. Het ene moment kan Ambrose zich niet veilig buiten vertonen en moet hij rennen voor zijn leven, het volgende wandelt hij weer probleemloos over het eiland.

Lijkt me nu mooi geweest met deze serie.

Bijzonder slechte, clichématige en voorspelbare serie.

Er is wat geshopt bij Se7en, Scream en Halloween, maar het niveau is helaas niet gekopieerd. Integendeel, dit lijkt wel door een kleuter geschreven zoveel onlogische en niet kloppende gebeurtenissen zitten erin. Het acteerwerk lijkt ook al nergens op en nooit wordt een goede sfeer of enige spanning gecreëerd.

Wie de dader is ligt er nogal dik bovenop de hele tijd. In de laatste aflevering worden er nog wat afgeraffelde onzinnige backstory en een halfslachtige twist in gegooid, het wordt er allemaal niet beter van.

Her hoogtepunt is eigenlijk de eerste scène van de eerste aflevering. Daarna zakt het in en is het alleen nog maar tegen beter weten in hopen dat het nog wat wordt. Veelal saai en bij tijd en wijle tenenkrommend.

Alweer voor de derde keer gezien ofzo, sinds de eerste release via KPN Presenteert. Een van de zeer, zeer weinige Nederlandstalige dingen die ik kan aanzien. En meteen ook tamelijk geweldig.

Personages zijn stuk voor stuk perfect gecast. De herkenbare ongemakkelijkheid van bepaalde situaties uitstekend weergegeven. Het verhaaltje is natuurlijk niet realistisch maar de chemie tussen de personages wel, heel erg zelfs. Of beter gezegd het gebrek eraan. Af en toe bijna fysiek pijnlijk om aan te zien, zo goed worden de ongemakkelijke conversaties neergezet. Absurde tv/showbizwereldje en socialmediagekkigheid worden fijn op de hak genomen.

Zeer verslavend. Voor je 't weet kijk je hem in één ruk uit.

Wel leuk om eens een Poolse serie te zien. Als je de over the top Amerikaanse dramatiek gewend bent is de ingetogen manier van spelen van deze Oost-Europeanen een verademing. Wat dat betreft lijken ze enigszins op hun Scandinavische collega's. De personages worden over het algemeen sterk neergezet, met uitzondering van de volwassen Laura Goldstein, die absoluut niet overtuigt. Voor een thriller heeft de serie wat weinig thrill, het is vooral mystery. Pas tegen het einde wordt het enigszins spannend. Af en toe gebeurt er iets wat je van ongeloofwaardigheid de wenkbrauwen doet fronzen. waar tovert de in een instelling opgeborgen Goldstein senior bijvoorbeeld ineens een geladen pistool vandaan?. Maar ja, wat wil je met een Coben-verfilming. Ook het slot is weinig verrassend als je weet dat het een Coben betreft.

Al met al niet verkeerd, ook geen hoogvlieger.

In ieder geval enkele leuke nieuwe personages toegevoegd. Het acteerwerk houdt weer niet over maar met name Forty is een leuke toevoeging. Love is dan weer een wandelende (acteer)ramp. Verder heeft dit seizoen inhoudelijk weinig om het lijf, alle elementen uit seizoen 1 worden weer van stal gehaald en eindeloos herhaald. Elementen die eerst leuk waren, zoals de kooi, worden daardoor te vertrouwd en dus saai. De meeste verhaallijnen beginnen leuk maar verzanden in een rommelige opeenstapeling van ongeloofwaardigheden. De continue flashbacks naar Joe's kindertijd zijn oervervelend en voegen werkelijk niks toe. Typisch weer zo'n serie met het Netflix-syndroom: koste wat het kost moéten er meerdere seizoenen komen ook al ontbreekt de creativiteit en inspiratie om die de moeite waard te maken.