Opinions

Nooit echt naar gekeken, want doorgaans niet mijn genre. Nu ontdekt via de 'verras me''-knop op Netflix. En een verrassing werd het. Amerikaanse comedy die daadwerkelijk leuk is (en dus ook geen lachband nodig heeft die aangeeft wanneer iets grappig is). Ik wist niet dat dat bestond. Stuk voor stuk fijne personages, weliswaar plat, maar elk met hun eigen charme. Hoewel de serie al oud is zijn de vele grappen over gender, diversiteit, grensoverschrijdend gedrag etc. nu misschien wel actueler dan ooit. Doorkijkgehalte extreem hoog.

Heel even was ik bang dat Deangelo Vickers de nieuwe Michael Scott zou worden, maar die werd gelukkig weer snel afgevoerd. Wat een waardeloos personage.

Verder een lastig seizoen om te beoordelen. Zeker niet alle afleveringen zijn even sterk, maar de film van Michael en de sneeuwballenvete tussen Jim en Dwight behoren wat mij betreft tot de hoogtepunten uit de hele serie. Anderzijds pakken sommige verhaallijnen gewoon niet: Wuphf, Andy/Erin/Gabe en alles rondom de baby van Jim en Pam, al is die gelukkig wel wat naar de achtergrond verdwenen. De afleveringen rondom het vertrek van Michael zijn dan weer erg sterk.

Al met al nog dik voldoende maar wat minder dan gemiddeld.

Met afstand het minste seizoen. De bijtende comedy die de serie typeerde is er hier wel af. Richting het einde wordt het allemaal steeds zoetsappiger en liever. En dus valt er niet zo veel meer te lachen. De nieuwe personages Clark en Pete zijn niet best. De finale is behoorlijk afgeraffeld, razendsnel wordt voor ieder personage een passend slot uit de hoge hoed getoverd. En als je Steve Carell dan zo ver krijgt om nog één keer zijn opwachting te maken, dan had hij toch wel iets meer schermtijd en tekst mogen krijgen. Nu blijft het bij 2 zinnetjes en hij staat niet eens op de groepsfoto bij de muurschildering.

Eigenlijk alleen kijkbaar door de vertrouwdheid met de personages. Desondanks een van de leukste series die ik ken, op grond van de eerste zeven seizoenen.

Aardig conceptje en een paar leuke decors. Helaas te veel grote minpunten die de serie goeddeels om zeep helpen.

Om maar met het eerste en grootste probleem te beginnen: het acteerwerk. Het leek wel alsof de acteurs de opdracht hadden om al hun emoties zo overdreven mogelijk uit te beelden. Blij, boos of verbaasd: alles wordt kracht bij gezet met hysterisch geschreeuw en absurd overdreven gezichtsuitdrukkingen. Bovendien zijn de karakters allemaal zo plat als een dubbeltje. We hebben de onnozele goedzak, de stoere badboy, de irritante hysterica. Allemaal keurig in hun stereotiepe hokje zonder ook maar enige ontwikkeling door te maken. Sympathiseren of meeleven met personages is daardoor onmogelijk. 'Emotionele' momenten worden ook zo door de strot geduwd - met dramatische slowmotion effecten etc. - dat het eerder lachwekkend overkomt. Al met al nogal moeilijk serieus te nemen allemaal. En dat terwijl de serie zelf volledig vrij van humor is.

De scènes tussen de spellen door - het gediscussieer over teamsamenstellingen etc. duren veel te lang en zijn haast niet door te komen. Datzelfde geldt voor sommige spellen zelf, met name de vijfde. Omdat de uitkomst al vanaf het begin te voorspellen was - want goh, wie zou er winnen - was er van spanning bovendien nauwelijks sprake.

Eigenlijk had deze serie in 2 afleveringen gekund. Eén om het idee duidelijk te maken en één om naar een uitkomst toe te werken. Alles daartussenin is nodeloos gerek en een continue herhaling van zetten. De zogenaamde moraal van het verhaal die aan het einde duidelijk wordt is ook nogal onorigineel.