Opinions

Ontroerende verfilming van het historische gebeuren rond de Britse kinderredder Nicholas Winton. Met verve neergezet door Anthony Hopkins.

Hopkins is de laatste jaren een graag geziene vertolker van de rol van breekbare oude man. Ook hier blijkt hij daar weer geknipt voor. Al moet ook gezegd dat Johnny Flynn evenzeer een pluim verdient voor de vertolking van de jonge Winton.

Gedurende de film wordt steeds geschakeld tussen 1939 en de late jaren 80. Een keuze die goed uitpakt, nergens tot rommeligheid leidt en de melancholieke sfeer van de scènes met de oude Winton versterkt.

Richting het einde neemt de sentimentaliteit de overhand, al heb ik niet het idee dat die wordt overdreven. Zit 'm meer in het ontroerende verhaal zelf. Dat je al wist wat de ontknoping zou zijn maakte de impact nauwelijks minder.

Aardige, inhoudelijk interessante en zeer uitgebreide biopic die op zich knap in elkaar steekt. Verre van een meesterwerk.

Twee verhaallijnen lopen door elkaar en grijpen - in eerste instantie via flashbacks/flashforwards - op elkaar in. Voor de opbouw van de ene lijn, de ontwikkeling van de eerste atoombom, wordt ruim de tijd genomen. Voelt niet langdradig omdat het gedetailleerde inkijkje in dat proces boeiend genoeg is. Zowel de inhoudelijke kant als de psychische/morele aspecten worden mooi belicht. Qua technische wetenschappelijke termen valt het reuze mee, de grote lijn is voor een leek prima te volgen.

Als dit gedeelte tot zijn climax komt met de explosie is het gevoelsmatig tijd om af te ronden. Maar dan volgt nog een hele, hele lange nasleep van de lastercampagne tegen Oppenheimer. De eindeloze verhoorscènes gaan net even te lang door wat het laatste uur toch tot een pittige zit maakt.

De film zit overvol gepropt met dialogen die weliswaar vakkundig geschreven zijn, maar zeer onnatuurlijk verlopen. Er zit geen millimetertje lucht in, het is een doorlopend vuurgevecht van perfecte oneliners waar geen einde aan komt. De ene spreker is nog niet klaar of de repliek volgt alweer in de vorm van een volgende, wandtegelwaardige volzin.

De muziek is af en toe storend. Met name richting de ontknoping van de verhoren ontaardt die in onnodig hard, bombastisch getoeter. Vermoedelijk om spanning te creëren die er eigenlijk niet is.

De scène waarin Murphy 'Nederlands' spreekt is natuurlijk een blunder. Van een film waarin zoveel werk een geld is gestoken mag je ook meer oog voor zo'n detail verwachten. Hoe moeilijk is het om één Nederlander erbij te betrekken die even luistert of die twee zinnetjes een beetje klinken? Anders lekker weglaten en niet maar wat aankloten. Verder doet Murphy het leuk, de rest van de cast is degelijk en de scènes in Los Alamos zijn het aanzien zeer waard.

De film heet 'Oppenheimer' en dat is te zien want alleen zijn eigen personage wordt wat uitgediept. De rest loopt er maar een beetje bij. Daardoor komt wel zijn privéleven er wat bekaaid vanaf. Zo schijnt zijn broer erg belangrijk voor hem te zijn, maar die krijgt maar weinig schermtijd en hun band wordt niet echt uitgediept. Ook de twee dames in zijn leven worden wat haastig behandeld. De romances worden nauwelijks opgebouwd. Uiteraard moet je keuzes maken wat je meer en minder uitvoerig behandelt maar die balans had wellicht iets beter gekund. Door de persoonlijke relaties zo oppervlakkig te houden maken de drama's uit zijn privéleven minder indruk.

Nolan weet de aandacht zeker twee uur vast te houden, en dat is best knap voor zo'n op zichzelf pittig onderwerp en met weinig visueel spektakel. Het slotstuk is te langgerekt en als je niet oprecht geïnteresseerd bent in deze geschiedenis en de persoon Oppenheimer kun je deze prima aan je voorbij laten gaan.