Opinions

Wat een film zeg... Hoe langer je kijkt, hoe meer je jezelf afvraagt wat er in godsnaam nu weer gaat gebeuren. En wat ik mezelf daarbij nog meer afvroeg: hoe krijgt Sion Sono het in godsnaam verzonnen.

Van begin tot eind heb ik zitten genieten. Normaal gesproken heb ik het niet zo met extreem lange films, maar bij Love Exposure heb ik me geen minuut verveeld.

Ik heb er nogal een haantje van om impulsief films te huren bij Pathé Thuis of Google Play. Meestal zijn het films waarvan ik mezelf overtuig dat ik ze echt een keer gezien moet hebben. En als stok achter de deur huur ik ze dan bij Pathé Thuis, of Google Play zodat er een soort deadline aan het bekijken van die films vastzit.

Zo huurde ik dus Pig en Apocalypto met de overtuiging dat ik ze dan eindelijk snel eens zou bekijken. Iedere streaming service biedt de gehuurde film voor dertig dagen aan, en zodra ik de film aanzet heb ik 48 uur de tijd om de film af te kijken, voordat 'ie uit het aanbod verdwijnt. Ergens zei mijn hoofd: 'O, ik heb nog dertig dagen. Dan komt dat later wel een keer.' Totdat "later" aan de voordeur stond en ik nog maar twee dagen de tijd had om zowel Pig als Apocalypto te zien, want ik had ondertussen alweer andere dingen aan mijn hoofd (zoals Deadpool 2 bijvoorbeeld) en zocht het niet meer om direct aan die films te beginnen.

Vandaag was Apocalypto aan de beurt, en omdat ik vanmiddag plannen heb in Utrecht, moest ik mijn ochtend er wel voor vrij maken. Twee uur en een kwartier aan beeldmateriaal. Tja, het is niet anders. Here we go… En nog even vooraf: spoiler alert!

De film begint met een groep mannen – die ik voor het gemak maar even Indianen noem – die door de jungle banjeren. Ze maken jacht op een wild zwijn. Het zwijn wordt gevangen en de organen worden uitgedeeld onder de jagers. Er hangt een gemoedelijk, mannelijk sfeertje en de jongens dagen elkaar uit met pratical jokes en stoeipartijen. Al snel wordt duidelijk dat er onheil in de lucht hangt, omdat er plots een andere stam door de jungle struint, opzoek naar een nieuwe plek om te leven, nadat ze zijn verjaagd door weer een andere stam.

We komen terug in het kamp en zien de typische taferelen die de groep vertrouwd maakt. Culturele gebruiken, grappen en danspartijen… het draagt allemaal bij aan dat sfeertje van ‘goh, wat is het leuk hier… En kijk eens hoe gelukkig deze mensen zijn!’ Ik kreeg zelf al bijna het gevoel dat ik ook in zo’n stam moest gaan wonen om een eind te maken aan mijn eigen aangepraatte eenzaamheid. Ugh… die eenzame gevoelens. Als een warm mes dat in mijn maag prikt. Overdag is het meestal wel te handelen, maar ‘s nachts… mijn god… Die gevoelens komen uit het niets, overrompelen me. En om een of andere manier ga ik dan aan mijn ex denken… dat ik haar niet had moeten laten gaan… dat liefde niet voor mij bestemd is… je weet wel… dat soort sentimentele gevoelens… Ik begrijp niet goed waar die gedachtes vandaan komen, aangezien ik al twee jaar vrijgezel ben en zelfs opnieuw verliefd ben geweest… maar goed… Het zal vast iets menselijks zijn.
Terug naar het kamp.

Een van de mannen had moeite met het krijgen van kinderen, dus had hij een of andere plant gekregen van de groepsleider die zei dat hij geheid kinderen zou krijgen als hij die plant over zijn ballen zou smeren. Dus, die man met zijn meid de tent in om datgene te doen waar we allemaal naar snakken. We krijgen geen bloot te zien helaas, dus dat moeten we ons maar inbeelden. Maar in plaats van een goede beurt in bed zien we de man naakt de tent uitrennen, brullend van de pijn. Zijn leuter staat in lichtelaaie. Heel de stam lachen, gieren en brullen natuurlijk. En ik, als kijker, als nieuw lid van de stam, kijk stoïcijns toe met fronsende wenkbrauwen, want al dat melige gedoe... tjonge, jonge… niets voor mij… Maar fijn, Mel Gibson moet ons vertrouwd maken met de stam als de innoncent good guys en dat komt prima uit de verf. Tot slot zien we een kampvuuravondje waardoor ik moet terugdenken aan weekenden festivallen met oude maten van me, dag en nacht drinkend en blowend. Dat we stiekem wiet en sterke drank mee het campingterrein op smokkelde en we genoten van de muziek, de mensen, nacht en de feesten en de late uurtjes in de tent op het campingterrein. Lekker kaarten, jointjes roken en ouwehoeren tot een uur of vijf ‘s nachts. En dan rond een uur of negen de tent weer uit om het allemaal overnieuw te doen… goeie tijden…

Maar dan wordt de stam zonder enig motief plots aangevallen door de Maya’s. Ze zijn de bad guys wat meteen tegen mijn vooroordelen van de Maya's ingaat. Ik dacht – juist omdat de Maya's zo'n mythische plaats innemen in de wereldgeschiedenis – dat ze wel iets van good guys zouden zijn, maar nee. Mel Gibson kiest ervoor ze als brute, oorlogshongerige barbaren te portretteren. Prima, Mel. Dat kan ermee door voor mij. Ik zal niet oordelen.

De Indianen worden gevangengenomen, maar niet voordat de hoofdpersoon – Jaguar Paw – zijn vrouw en kind succesvol weet te verstoppen in een grot. De gevangengenomen Indianen moeten nu een soort commandomars van het KCT lopen naar het gebied van de Maya's. (Als je niet bekend bent met het KCT, dat zijn het Korps Commandotroepen, elite-eenheden van de Nederlandse landmacht. Dankzij David Goggins en Kamp van Koningsbrugge ben ik helemaal obsessed geraakt met dat korps…)

Met handen en nek vastgebonden aan een lange lat, moeten de gevangen Indianen marsen naar een voor hen onbekende bestemming – net als dat de commando’s in opleiding moeten marsen naar onbekende bestemming. Het is – wederom net als bij de commando’s – een barre, lange tocht die door ruig gebied gaat. De gevangenen moeten de jungle en zelfs een rivier trotseren. Er gebeurt niet heel veel verder, behalve dat een van de Indianen - een gewonde nota bene - los wordt gemaakt en naar beneden wordt geflikkerd, waardoor de Maya's nog bruter worden. Ik had hier graag gezien wat er in de koppies van die gevangenen omging terwijl ze daar massaal aan palen gebonden zaten en maar moesten marsen en marsen, maar dit laat onze Mel een beetje aan de oppervlakte. Ja, we krijgen een paar gewonde te zien en er is een spannend stukje bij een klif, maar verder zien we geen paniek of verdriet. We zien alleen maar de stoïcijnse hoofdpersoon die koeltjes de verte in tuurt, zoals ik dat ook altijd meen te doen als ik aan het werk ben in het magazijn.

Uiteindelijk komt de groep aan bij de voordeur van de Maya’s waar we een klein meisje zien die hevig te kampen heeft met een ernstige variant van het coronavirus. Met een flinke boog loopt de hele groep langs het meisje af, want niemand draagt een mondkapje. Het zieke meisje verkondigt een monoloog over de Mensjaguar, die wraak komt nemen op de slechte zielen die de Maya’s volgens dat zieke meisje zijn. Een mooie monoloog, maar niet overtuigend. Het kind is hooguit zeven jaar, en kan op die leeftijd bij lange na niet zo’n angstige en met haat doordrenkte poëzie voordragen aan de Maya’s. En de Maya’s nog angstig toekijken ook… Afijn, het is in ieder geval duidelijk waar het verhaal naar toe gaat.

We zien de gevangenen naar de top van een soort podium gebracht worden waar een of andere pipo een rituele dans uitvoert en een aantal gevangenen het hart uitsteekt en onthoofd, en daarna de koppen via een trap naar beneden laat rollen. Jaguar Paw weet nog net te ontkomen aan de rituele onthoofding doordat er een zonsverduistering plaatsvindt. De gevangenen krijgen een poging te ontsnappen door middel van een opdracht. De opdracht moet worden uitgevoerd in tweetallen. Ze moeten een stuk over open vlakte rennen met aan het uiteinde een maïsveld. Voor de grens tussen de vlakte en het maïs staat een bad guy met een knuppel. Terwijl de gevangenen per tweetal door de open vlakte rennen, worden ze belaagd met pijlen, stenen en speren. Ik moest aan Rickon Stark in Game of Thrones denken, die ook over een open vlakte moest rennen terwijl Ramsy hem probeerde neer te schieten met een pijl en boog. Alleen wisten de Indianen – in tegenstelling tot naïeve Rickon Stark – in een kronkellijn door het zand te rennen. J.P. overleefd, dood de bad guy voor de grens en ontsnapt. Maar omdat hij tot de Maya’s verbazing de bad guy dood, worden deze laaiend en zetten ze de achtervolging in. Wat er met de rest van de Indianenclan gebeurt blijft onduidelijk, maar fijn, het gaat om onze moedige J.P. Hij moet terug naar zijn vrouw en kind, de rest van die Indianen kunnen de moord stikken. Tenminste, dat lijkt me, anders had Mel Gibson daar nog wel iets van terug laten komen, maar nee, dat doet hij niet. Die andere mensen in de clan verdwenen van het toneel en raken voor J.P. en de kijker in vergetelheid. Jammer… maar het zij zo…

Dan komt J.P. terug in de jungle en ziet hij een jaguar. Hij probeert - terwijl hij wordt opgejaagd door de Maya's – te ontsnappen aan dit zwarte beest, en doet dit succesvol. Daarna springt hij van een waterval naar beneden en is 'ie terug in zijn eigen stukje oude vertrouwde jungle. Hier kan hij Rambo, a.ka. de Mensjaguar uithangen waarvoor het zieke meisje de Maya's had gewaarschuwd. J.P. laat zien dat hij commandowaardig is en weet door middel van allerlei survival & evasion technieken de achtervolgers te overvallen met snelle verrassingsaanvallen van gifpijltjes en booby traps. In een allerlaatste achtervolging eindigen J.P. en zijn achtervolgers op het strand en zien we de Spanjaarden aan wal trekken. J.P. besluit niets van die onzin te willen aanschouwen en gaat terug naar de jungle. Hij bevrijdt zijn vrouw en kind uit een grot waar hij ze had achtergelaten en ze besluiten een nieuwe clan te starten. Einde film.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de film vijf sterren gaf toen ik 'm had gekeken, maar nu ik een samenvatting van het verhaal heb geschreven, moet ik mijn sterren aanscherpen naar vier. Ja, de film is spectaculair en zit bomvol met actie en brutaliteit, maar het is allemaal ook een beetje voorspelbaar. Dat alles in Maya-taal is verteld is heel sterk en maakt de film geloofwaardig, maar het verhaal is stiekem een typische vertelling van ieder ander episch verhaal en tja... dat maakt de film al snel de dertiende in het dozijn. Toch moet ik wel zeggen dat het decor, de kostuums, de gore, het camerawerk en de vertelling op en top gedaan zijn en ik kan daarom eigenlijk ook niets anders dan deze film aanraden aan iedereen die houdt van actie en/of benieuwd is naar een inkijkje in het leven van mensen in een jungle die stuk voor stuk commandowaardig zijn.

De eerste tien minuten van de film vond ik erg droog en traag en de manier waarop Jesse Eisenberg zijn personage presenteerde gaf me het idee dat dit nog weleens een hele zit zou kunnen worden.
Gelukkig wist de zeer droge humor juist op mij in te werken en kon ik prima mee in het sullige, extreemdroge personage dat Eisenberg op het scherm wist te toveren. De dialogen waren sterk. Alessandro Nivola wist ook een paar geniale dialogen te presenteren.

'This is your belt. Do not come to class without your belt. It is yours, it is sacred. There will be a 15 dollar charge to replace a lost-and-found.' Heerlijk die humor, maar je moet er van houden natuurlijk.

De film wordt naarmate het verhaal vordert steeds duisterder en grimmiger, en toen kwam ik zelf op het punt dat de film erg goed in elkaar stak. En dan Eisenberg die een Duitse Herder neemt en 'm in het Duits africht, omdat dat mannelijker is... fantastisch. 'Here is my new dog. We've come to an understanding. He knows that I'm the alpha'.

Maar dat brengt me ook direct bij het enige minpuntje in deze film. De 'mannelijkheid'. Het is toch een trieste zaak dat kunst zich tegenwoordig hierop moet beroepen. Mannelijkheid, vrouwelijkheid, de rollen van de maatschappij. De hele reutemeteut dat vrouwen net zo veel kunnen bereiken als mannen, maar toch weer niet helemaal... Tja... een hoop gezeik als je het mij vraagt dat totaal overbodig is. Maar goed, het maakt wel voor een mooi stukje komedie, en misschien is dat ook wel de beste manier om die hele kermis over de normen en waarden van mannen en vrouwen in het daglicht te zetten. We moeten het allemaal niet te serieus nemen.

Productie design is leuk gedaan, mooie kostuums en kleurrijke sets. Het acteerwerk is matig tot slecht, matige oneliners en het verhaal voelt voor mij wat rap en was niet altijd even duidelijk. Gelukkig duurde de film niet al te lang, want na een uur had ik het wel gehad.

*2,5

Baby Driver. Een Edgar Wright film. Ik had er zin in. Shaun of the Dead vond ik fantastisch. Scott Pilgrim vond ik fantastisch. Hot Fuzz keek lekker weg. Het zou niet fout kunnen gaan met Edgar Wright en zijn strakke editing en talloze verwijzingen naar andere films.

En Jezus, wat vond ik deze film kut. Waren mijn verwachtingen misschien te hoog? Was ik niet melig genoeg? Was het de vermoeidheid na twee dagen flink zuipen?

De film zou “cool” en “adrenalinevol” moeten zijn, maar nergens kreeg ik deze indruk. Ansel Elgort had de hoofdrol als “Baby” – wat een irritante schuilnaam ook, waar zat Edgar Wright met zijn hoofd? – en wist zijn rol allesbehalve overtuigend te brengen. Ik vond hem vervelend en irritant, met zijn dansjes en zijn liedjes. Daarnaast vond ik zijn kompanen – clownfiguurtjes die nergens crimineel leken. Opnieuw: waar zat Edgar Wright met zijn hoofd? Jamie Foxx kon ik als crimineel al helemaal niet serieus nemen, met zijn onschuldige blik. Verscholen achter tatoeages en felle kostuums moest hij de indruk wekken een harde crimineel te zijn, maar nee. Hij kwam over als een enorme clown, ontsnapt uit het circus.

Dan de muziek. Leuk gedaan dat er een hoop bewegingen en geluiden op het ritme van de muziek liepen. Dat was knap gedaan. Positief puntje. Maar de nummers vond ik kut, saai, vervelend en/of irritant. (Queen... jak.) Het kon me allemaal niet bekoren en het gaf me nog minder de indruk dat Ansel Elgort een coole gozer zou moeten zijn. Had een nummer van Danzig gepakt en het zou al een stuk cooler zijn geworden.

Het enige positieve punt wat me wist te raken was de opbloeiende liefde tussen Ansel en Lily James, ook al vond ik Lily James overkomen als een dom schaap die alleen maar dromerig naar haar tegenspeler zat te staren. Gelukkig had ze ook geen zinnen die ook maar iets van intellectuele waarde hadden, want ze leek in deze film te dom om te poepen. Hoe dan ook, het werkte wel. Het had iets aangrijpelijks dat ze zo dromerig staarde en totaal niet intelligent overkwam. Het gaf me het idee: Ja! Lily James wil voor deze jongen gaan.

Kortom, Baby Driver gaf me niet wat ik verwacht had. Ik vond het een melige kutfilm die het vooral moest hebben van de editing en de muziek. Jon Bernthal is altijd leuk om te zien. Jon Hamm was oké, maar Jamie Foxx en Ansel Elgort waren in mijn ogen twee complete miscasts. En dan is het natuurlijk altijd heerlijk om Kevin Spacey te zien na zijn hele me-too-schandaal. Op een of andere manier kan ik hem niet anders zien dan een vieze pedofiel die zelfs in zijn rollen een viezerik is. Maar in deze film kon het me niets schelen, de film stelde toch niets voor.

Ik ging naar The Batman. Batman, de enige superheld die ik wél cool vind. Want, het is Batman. Ik maakte al een grap dat mijn nieuwe levensdoel gaat zijn dat ik net als Batman wil worden. En ik ben al goed op weg. Batman en ik trainen allebei iedere dag. Batman confronteert zijn angsten, iets wat ik ook zoveel mogelijk probeer te doen. Batman is eerlijk, iets wat ik probeer te doen. En Batman heeft de Batmobile, een bruut beest van een wagen, net als ik mijn Toyota Starlet heb, een al net zo’n bruut beest van een wagen, en al even onverwoestbaar als de Batmobile. Het zien van de nieuwe Batmanfilm was voor mij dus naast simpel vermaak ook een reflecterende toets in hoever ik mijn levensdoel aan het behalen was, een spiegel die me voorhield in hoeverre ik al op de juiste weg was. En de film wist me die film maar al te goed voor te houden.

De sfeer van deze Batmanvertelling was anders dan anders. Waar Batman normaal gesproken een sterke, grote badass is, was hij in deze film een jongvolwassen man die in zijn My Chemical Romance-fase was blijven hangen, en daarnaast ook niet iedere dag trainde. Tijdens een scène waarin zijn bovenlichaam te zien was (waarbij ik me al direct afvroeg waarom dit het geval was), kwamen mijn filmmaat en ik beide al tot de conclusie dat deze Batman niet de spierbundel was die Batman cool maakte.

Ik vond deze Bruyce Wayne/Batman eerlijk gezegd maar een laf ventje. Een Batman die alleen stoer is omdat hij zich kan verhullen achter masker en pak met een kogelwerend vest dat tevens een wingsuit en harpoen is, maar buiten zijn Batman alter ego is hij een mensschuwende, depressieve kluizenaar die zichzelf lijkt te verwaarlozen. Een beetje net als ik mijzelf een beetje verhul achter mijn korte, snelle zinnetjes en woorden en columns. Oké, ik heb stiekem best wel wat gemeen met deze My Chemical Romance-Batman. Kortom maakte Robert Pattinson niet zo'n sterke indruk als Brucye Wayne/Batman als dat Michael Keaton en Christian Bale dat in voorafgaande Batmanfilms deden. Net als dat ik misschien ook niet zo'n sterke indruk maak als schrijver, waardoor ik nog meer gemeen zou hebben met deze Batman, maar dat oordeel laat ik bij anderen liggen.

Maar ik had nog meer weg met het thema van het verhaal, of misschien wel eerder, het filosofische, ethische moraal van de film. Namelijk: corruptie en hypocrisie.
The Riddler, de bad guy – geportretteerd door Paul Dano, die voor de zoveelste keer weer een verknipt figuur speelt, wat hij natuurlijk als geen ander kan met zijn aardappelhoofd – pakt corrupte politici en politieagenten op en vermoord ze op brute wijze. Vervolgens geeft hij raadsels gericht aan Batman om zijn boodschap duidelijk te maken. Nu ben ik zelf geen fan van raadsels, en was ik eigenlijk het grootste deel van de film afgeleid omdat ik na de eerste tien minuten al gruwelijk nodig moest plassen en tegelijkertijd verbaasd was over Colin Farrell die volledig Jared Leto-stijl was gegaan met make-up en cosmetica om The Penguin te portretteren, en ik dus helemaal geen aandacht meer had voor de raadsels en personages die slachtoffer waren van The Riddlers praktijken. Maar de uiteindelijke boodschap was duidelijk: mensen zijn slecht, hypocriet en corrupt.

Goed, de film had zo’n twee uur en drie kwartier nodig om The Riddlers motieven en boodschap aan het licht te brengen, en het jammere was, dat zijn boodschap allang aan het licht is gebracht in The Dark Knight en The Dark Knight Rises. Dit zorgde ervoor dat ik met momenten overspoeld raakte met mijn eigen gedachtes, die door de film direct werden gericht tot mijn eigen corrupte en hypocriete daden.

Hoe graag ik ook verkondig dat we als mensen elkaar moeten helpen, ernaar moeten streven het goede te doen, en je problemen zoveel mogelijk bij jezelf te laten, en anderen er niet mee op te zadelen – het leven is immers al zwaar genoeg voor velen – moet ik zeggen dat ik zelf ook geen heilig boontje ben.

Ik zoop mezelf maar al te graag lazarus, raakte hierdoor in de problemen. Ik kwetste mensen, kreeg ruzie, beschuldigde mensen van allerlei dingen en gedroeg mezelf dusdanig asociaal en luidruchtig dat het me paniek, stress en zelfs angstaanvallen opleverde die een paar dagen aanhielden. Als ik mezelf echt zielig vond dronk ik al die stress expres weer weg wanneer ik daar de kans toe had, zodat ik niet over mijn problemen hoefde na te denken, waardoor ik nog meer stomme dingen ging doen en van mezelf een nog grotere droeftoeter maakte. En omdat ik nu eenmaal een open boek ben, sleepte ik nogal makkelijk mensen in mijn ellende mee. Sterker nog, ook dát was onderdeel van wie ik was. Als ik mijn problemen, verdriet en ellende bij anderen kwijt kon, dan zou dat wellicht mijn eigen pijn verlichten. Maar ergens wist ik wel beter. Alleen ik kon mijn problemen oplossen, en niets of niemand anders kon en zou dat voor mij doen. En ik zou dus mijn problemen bij mezelf laten? Yeah, right…

Niet alleen drinken, maar ook het roken was een probleem, want ik deed het stiekem. Het altijd eerlijk willen zijn ging dus ook al niet op voor mij. Ik was te bang, te onzeker, te gegeneerd om aan anderen te zeggen dat ik rookte. Als ik het mensen dan toch vertelde dan verantwoorde ik mezelf altijd eindeloos dat het eigenlijk "per ongeluk" gebeurde. Een sigaretje op een feestje in het weekend werd als snel een pakje in het weekend, en daarna werd het doordeweeks ook steeds moeilijker om niet te roken. Ik durfde het mijn moeder nooit te vertellen, bang om haar te kwetsen, bang om mezelf te vernederen (wat alweer genoeg zegt over mijn gedrag toentertijd), en omdat ik dus alleen buitenshuis rookte, en ondertussen verslaafd raakte aan nicotine, zorgde ook dit weer voor problemen. Het was weer een nieuwe reden de wereld om mij heen schuld te geven van mijn stress, frustratie en woede.

Uiteindelijk heb ik voor het uitkomen van mijn rookgedrag nooit het heft in handen genomen, en moest als ultiem dieptepunt mijn moeder me confronteren met het smerige feit dat ik rookte als een ketter. Voor zover dus de badass die ik altijd dacht te zijn met mijn drinken en roken en blowen alsof ik een nieuwe rockster in de maak was. Een nieuwe, geteisterde, niet-begrepen kunstenaar en schrijver die zijn demonen alleen de baas kon zijn door te drinken en te roken en zichzelf simpelweg niet serieus te nemen en te verwaarlozen. Met als dieptepunt dat ik er niet eens voor uit durfde te komen. Nou, nou, wat een bink was ik toch.

Dus, bij deze, mijn confessie, zodat ik zeker weet dat The Riddler het niet om mij gemunt heeft zodra hij ontsnapt uit Arkham. Ik dronk, rookte, vernederde, beschuldigde en kwetste mensen en heb dingen gedaan die niet in lijn waren met de mens die ik wilde zijn en die ik van anderen verwacht te zijn. Ik denk dat ik ook altijd ergens wel mensen blijf kwetsen en pijn doen, maar mocht dat gebeuren dan durf ik ook te zeggen dat het niet zal gebeuren in een bui van egoïstisch zuipgedrag, omdat drinken, blowen, roken en dat soort praktijken voor mij simpelweg gewoon niet werken. Het houdt me niet bij de les. Ik gedraag mezelf asociaal en doe er meer kwaad dan goed mee. Ja, ik blijf pleiten voor het goede doen, voor het helpen van elkaar, en je problemen niet bij anderen op te zadelen, maar dat ik zelf nooit de fout in zal gaan en het tegenovergestelde zal doen van wat ik zeg, dat staat nooit buiten kijf. Leven is moeilijk, chaotisch en onvoorspelbaar. En zeker in tijden als deze wordt dat nog eens extra getoetst. Maar om dan maar toe te geven aan “slechtheid”, aan die corruptie en hypocrisie is simpelweg het gevecht opgeven, en dát is iets wat niet getolereerd zou moeten worden. We zouden altijd moeten streven naar het verwezenlijken van een Batman in ons, met al zijn angsten, onzekerheden en kwalen waar we allemaal op onze eigen manier mee moeten dealen. En dát weet deze film goed weer te geven.

Al in al is deze Batmanfilm anders dan de andere Batmanfilms. Het raakt wat duistere, gothic/emo-achtige paletten die ik niet eerder in Batmanfilms hebben gezien. Hoewel het verhaal lang niet zo sterk uit de verf komt als Christopher Nolans trilogie of Tim Burtons komieke versie uit 1989, wist The Batman me toch te bekoren met een visueel plaatje dat prima wegkeek en de duisterheid van DC tot leven bracht (hoe gek dat ook klinkt voor de depressieve, grauwe sfeer die de film weergeeft). Het bracht me zelfs tot deze confessie over mijn eigen “corruptie” en “hypocrisie”.

Ik ben dus zeker niet heilig en/of perfect en ergens dus net zo hypocriet als al die mensen die de revue passeren in The Batman. Maar, waar The Riddler een stap te ver gaat en maar radicaal besluit al die hypocriete, corrupte smerissen om te leggen, is Batman wat meer vergevensgezind en daarmee raakt hij “de goede kant” van de mens. We zouden van elkaar moeten accepteren dat we nu eenmaal geen perfecte wezens zijn, en ondanks al onze goede bedoelingen toch de fout in kunnen gaan, in plaats van ons verlagen tot het niveau van de hypocrisie. Hoe slecht we allemaal dan ook wel kunnen zijn, het vermoorden van de corrupte agent, de hypocriete burgemeester, of de ex-rokende schrijver zou de moordenaar net zo slecht maken als zijn slachtoffer, en dat moeten we ten allen tijden zien te voorkomen. En dat maakt een film als The Batman in tijden als deze relevant en de moeite waard.

Ik had nooit gedacht Deadpool 2 te kijken. Of nou ja, ik wist ergens diep van binnen dat ik het ooit wél zou doen... maar toch, ik deed alsof ik het nooit gedacht had.

Een week geleden zei ik nog tegen een maat van mij: 'Superhelden films zijn eigenlijk altijd kutfilms. Ze zijn kinderachtig en voorspelbaar. Iedere superheld is vervangbaar door de ander,' waarop hij zei dat alleen de Spider-Manfilms met Tobey Maguire in de hoofdrol 'nog wel oké' waren. Waar ik 'm gelijk in gaf en daarna direct felle kritiek had op de nieuwe Spider-Man. Ik had alleen Spider-Man: Homecoming gezien, maar ik vond dat snotjoch dat de hoofdrol speelde zo godsgruwelijk irritant, dat ik geen enkele interesse had überhaupt nog maar iets van dat kind te zien. (Natuurlijk heb ik wel degelijk films met Tom Holland gezien, en dat zal ik waarschijnlijk ook blijven doen, want dat is nu eenmaal een zwakte van me, het zien van films die ik eigenlijk helemaal niet wil zien... maar fijn, we blijven mensen, right?)

En toen liep ik gisteren de bibliotheek binnen op zoek naar een boek. Ik zag Deadpool 2 bij de dvd's liggen. Hij lag naar me te loeren, als een fles wodka bij de Gall & Gall. Ik negeerde de film en liep door. Ik moest sterk blijven, niet toegeven, zoals ik ook niet toe moest geven aan de wodka, hoe heerlijk die er ook uitzag, hoe flink die ook was afgeprijsd.

Ergens begrijp ik niet waarom ik toch steeds weer naar die superheldenfilms greep. Ik moet namelijk bekennen dat het niet de eerste keer is dat Deadpool 2 naar me lag te loeren in de bibliotheek. Dat deed die film al maanden. Ik wilde niet toegeven, maar uiteindelijk, na veel ijsberen langs de boekenschappen in de bieb, in een poging dat duivelse stemmetje te negeren dat maar bleef aandringen Deadpool 2 uit de schappen te rukken, gaf ik dan toch toe. Met Deadpool 2 in de hand haastte ik mezelf naar de uitleenbalie en stopte zo snel mogelijk die film in mijn tas. Verwoed keek ik om me heen of niemand me gezien had. Achter de balie zag ik een oude vrouw zitten die vriendelijk naar mij lachte en zelfs zwaaide. De duivelse feeks... het was een kwade ziel vermomd als onschuldige bibliothecaresse, natuurlijk... duivels werk... ik kon het weten... Haar glimlach en haar zogenaamde opgestoken hand deden me denken aan de vrouw achter de kassa bij de Gall & Gall die me een fijne avond wenste nadat ik een fles Esbjaerg had gekocht voor 10 euro. 'Fijne avond...' zei ze dan vriendelijk en met een lach, maar ik wist beter... Het lenen van Deadpool 2 en die oude vrouw die zo overduidelijk vriendelijk was... Ik voelde me smerig, vuil, een gladjanus, maar ergens ook duister en stoutmoedig. Ik was out of character gegaan. Ik diende de duistere goden nu. De goden die ik verafschuwde, iedere zondagochtend na een avond zuipen. Iedere dag voor, tijdens en ná een zware training. Maar ik voelde me ook vrij. Vrij als een hond losgehaald van de riem, rennend door een weiland met hoog gras, dat bevredigend kriebelde aan mijn tepels. En ik hoefde nog lang niet terug naar mijn hok.

Het ergste van alles is dat ik de film nog leuk vond ook. Ik betrapte mezelf op een zachte gniffel hier en daar. Hardop lachen doe ik uiterst zelden bij een komediefilm, ik ben meer dat type dat gniffelt, grijns en grinnikt of onopvallend met zijn hoofd knikt en tegelijkertijd een analyse maakt waarom een bepaalde grap geslaagd is. Ja, ik ben zo'n zelfingenomen saaie lul. Ach, zolang ik maar van mezelf houd, toch?

Goed. Deadpool 2 kende leuke momenten van zelfspot, meta-humor en het belachelijk maken van de popcultuur zoals we die al jaren kennen. Normaal gesproken vind ik Ryan Reynolds maar een irritante vent die is blijven hangen in een narcistische puberbui, maar op een of andere manier kan hij me als Deadpool nog wel bekoren. Tijdens de vechtscènes begon ik manisch te twitteren op mijn telefoon - zoals ik altijd zit te pielen op dat ding tijdens vechtscènes in superheldenfilms - dus daar kan ik niets zinnigs over zeggen. Niet dat die vechtscènes ertoe doen, want de uitkomst staat bij voorbaat vast. Het einde was leuk gedaan en omdat het Ryan Reynolds was, was het juist niet irritant. Misschien is Ryan Reynolds als Deadpool juist het tegengif van zijn eigen imago. Een egocentrische superheld die worstelt met superheldenproblemen bestrijden met zijn eigen irritante karakter, waardoor hij juist niet meer irritant is. Ja, hij is perfect voor die rol, zoals iedere creatieveling of narcist uiteindelijk een passend creatief medium vindt om zijn duistere kanten in te uiten.

Het enige positieve aan de film was de hoeveelheid gore. Het verhaal sloeg werkelijk waar helemaal nergens op. In deel 1 was het opletten voor de inbrekers, want deze blinde oude man is een ex-commando en sinds hij blind is heeft hij een uitermate goed gehoor. Niet ademen dus, want hij kan je horen.

In deel 2 willen een stel drugscriminelen een meisje ontvoeren. Toevallig wordt het meisje opgevoed door de blinde oude man. De oude man speelt hier totaal niet meer de enge, gevaarlijke oude man waarvoor de inbrekers in deel 1 zo goed voor moesten opletten. De criminelen vermoorden zonder goede reden allereerst een personage waarvan ik me direct afvroeg - wat heeft dit met het verhaal te maken? - en komen daarna bij de oude man in het huis. We zien een mooie one shot, wat ik altijd kan waarderen, en vervolgens proberen de criminelen het meisje te ontvoeren.

Het verhaal wordt nergens spannend of sensationeel, omdat ik van het eerste moment al wist dat die oude man alle bad guys zou pakken en doden. En dan komt er een plot twist die van mijlenver te zien was, en vult het verhaal zich met een totaal ongeloofwaardig stuk waarin een drugsmoeder haar kind wil opofferen om een nieuw hart te krijgen.
Kom op, kan het allemaal nog verder worden gezocht?
Stephen Lang redt het meisje en vermoord de opper bad guy en het meisje leeft eind goed al goed.

Het enige wat ik me nu nog afvraag is: hoe de fuck staat de titel in relatie tot deze film?

Leuke film. Mooi verhaal dat ergens wel wat voorspelbaar was. Maar dat viel te verwachten bij een film over alcohol, zeker ook omdat alcohol en de gevolgen enerzijds een chaos veroorzaakt, en anderzijds een voorspelbaar einde heeft.

Het einde van de film - toen Mads Mikkelsen begon te dansen - had van mij niet gehoeven, ook al vond ik het dan wel weer leuk dat hij als laatste shot in zee sprong, zijn vriend Tommy achterna.

De film opent al direct sterk. We zien de Fremen door het zand struinen met hun futuristische pakken. Al snel worden we voorgesteld aan Paul Atreides en zijn adellijk huis.

De film kent een ijzingwekkende sfeer. De karakters komen gevoelloos en stoïcijns uit de verf. De muziek van Hans Zimmer doet daar nog eens een schepje bovenop. En hier schuilt voor mij de kracht in het verhaal. De ijzige sfeer, de koelte en de weinige emoties die worden getoond geven de film net dat extra huiveringwekkende sfeertje. En was dat ook niet precies Frank Herberts bedoeling toen hij Dune schreef? Om de ernst van de toekomst van het klimaat in te laten zien? Denis Villeneuve laat zien de regie wederom strak in handen te hebben. Waar hij al vaker op cinematografisch vlak uitblinkt (Blade Runner 2049 en Sicario) laat hij nu opnieuw zien hoe kunst in de vorm van bewegend beeld tot haar recht komt.

Het verhaal zelf is niet heel groots, maar dat is in dit geval niet erg. De mooie beelden brengen het verhaal zo sterk in beeld dat er niets op aan te merken valt. De invasie van de Harkonnen en de Sardaukar - en het ritueel van de Sardaukar - het mocht van mij allemaal gerust nog wel wat meer uitgediept worden. Ik wilde meer en meer zien. Maar misschien is het juist goed dat we niet meer te zien krijgen, omdat de mens de laatste jaar al niets anders dan 'meer, meer, meer' krijgt voorgeschoteld.

Het open einde was van mijlenver aan te zien komen (alleen al door de openingstitel: Dune - Part One) en ik ben dan ook heel benieuwd wat Villeneuve van deel twee gaat maken - áls hij het touw weer in handen gaat nemen. Voor nu kan ik niets anders zeggen dan dat het voor mij een totaal plaatje is dat dicht tegen de lat van perfectie aan hangt.

Mijn vierde David Lynch film. David Lynch, de man die bekend staat om droomachtige films op het doek te laten verschijnen. David Lynch, de man die ik vooral ken van YouTube-video’s waarin hij uitlegt wat transcendentale meditatie is en hoe creativiteit niet meer is dan het vissen in een zee van eindeloze ideeën, het is alleen wachten tot je een keer goed beet hebt. Nou, David, met Eraserhead had je verdomd goed beet in die eindeloze visvijver van je.

David Lynch, waarvan ik dus al drie films gezien had en waarvan ik totaal niet begreep waarom zijn films nou zo droomachtig waren. Ik had The Elephant Man gezien, een prachtige film over sympathie voor zelfs de mismaaktste vorm van de mens, hartverwarmend en hoopvol. Anthony Hopkins in de hoofdrol als jonge vent, wat misschien droomachtiger was dan de film zelf, want Hopkins is voor mij eigenlijk altijd “die oude vent” in een film. Serieus, ik heb best wel wat Anthony Hopkins films gezien, en in bijna alle films is hij een oude vent. Hoe kan dat? Is hij nooit jong geweest?

Ik zag Rabbits, met Naomi Watts en twee acteurs die ik niet kende. Niet dat die acteurs te zien waren, je hoorde ze alleen. Ze waren verkleed als drie konijnen, drie konijnen in een huiskamer die met elkaar praatten. Ik begreep er niets van, want de gesprekken sloegen werkelijk waar nergens op. Af en toe leken die konijnen wat occulte rituelen uit te voeren en was er af en toe een laugh track te horen zoals je die hoort in sitcoms. Was dit tegen sitcoms gericht of zo? Wat was hier de bedoeling van David Lynch? Vertel het me!

Maar hij heeft het nooit verteld. Zelfs na scrollen op een filmnerdforum kon ik niet tot antwoorden komen.

Toen The Straight Story, mijn derde Lynch-film. En wat een plaatje was dat zeg, allejezus. Ik keek de film met een kameraad die zei dat het een van de beste films ever was. Ik wantrouwde die uitspraak al snel, want films zijn niet tijdloos, niets of niemand is tijdloos. Wen er maar alvast aan: je gaat een keer dood. Je wordt oud, je lichaam takelt af. Je wordt misschien wel ziek. Alles verandert, tot het eindigt of verdwijnt. Zelfs je smaak verandert. Ik heb jaren geleden al moeten accepteren dat spaghetti niet langer mijn lievelingseten is, hoe lekker mijn moeder die ook altijd klaarmaakt. Ik kan niet langer zeggen dat het mijn lievelingseten is. Sorry mam. Sorry spaghetti. Hoe moeilijk het ook was, ik moest het accepteren. Maar al is alles misschien wel eindig, al gaan we allemaal een keer dood, Dood gaat gepaard met Leven, en nadat ik mijn spaghettiliefde dood verklaarde, vond ik opnieuw leven in de smaak van de bloemkoolschotel. En nu kan ik met trots zeggen: ik heb mijn nieuwe lievelingsgerecht ontdekt.

Nou, The Straight Story – een film die overigens echt nergens verkrijgbaar is volgens mij, ik heb overal gezocht, nergens verkrijgbaar… Als iemand ‘m op Blu-ray of DVD op de kop weet te tikken, laat het me weten, want deze film mag echt niet verdwijnen, echt niet.

Prachtig verhaal, ontroerende elementen (over dood, over vriendschap, over de struggles of life), maar nergens droomachtig. Nergens het idee dat het allemaal maar een vage droom is. Ik begon ondertussen steeds minder van die droomachtige status van David Lynch te geloven. En hij zou van alles over creativiteit en meditatie weten? Yeah, right…

Maar toen: Eraserhead. En alles veranderde. Mijn vertrouwen was terug. Sterker nog, ik Geloofde opnieuw in de kracht van David Lynch!

Eraserhead, Davids debuut. Hij had de film opgenomen met amper een budget, wat schijnbaar voor noodzakelijke creatieve, grensverleggende oplossingen heeft gezorgd. De film is volledig zwart-wit en kent een erg industrieel sfeertje. Van die ijzeren geluiden en grauwe, smerige locaties. Maar dat niet alleen. Ik merkte voor het eerst die droomachtige sfeer waar David Lynch zo bekend van is. En om het nog erger te maken: het kwam verdraaid dicht in de buurt van de nachtangsten en nachtmerries die mij altijd teisteren op de meest willekeurige momenten.

Een soort “monsters” die iets weg hadden van glibberige wormen die in de hoofdpersoons bed liggen Nachtangst #1.

Een man die met zijn knieën wijd uit elkaar aan het einde van een gangpad staat en akelig staat te praten – Nachtangst #2.

Dezelfde man die aan tafel zit met een bevroren glimlach op zijn smoel en de hoofdpersoon aan kijkt zonder maar een krik te geven – Nachtangst #3.

Een vrouw die op de grond zit aan het voeteinde van het bed, en we zien alleen haar ogen terwijl ze bewegingen maakt met haar lichaam, wat we niet kunnen zien, maar die wel gruwelijk op je huid kruipen omdat ze van die starende ogen heeft – Nachtangst #4.

Oké, Eraserhead kwam verdraaid dicht in de buurt bij mijn nachtmerries, nachtangsten, of hoe je die kwellingen ook wilt noemen waarmee ik het hele huis bij elkaar schreeuw, en waarvoor ik me dan zo’n tien minuten later kapot schaam omdat ik dat dan gedaan had. Het meest ongemakkelijke aan die nachtangsten was dan altijd de dag erna als we met het gezin aan tafel zaten, en het ter sprake kwam. Dan imiteerde mijn broer of zus die schreeuwen van mij – die ze zelf al net zo akelig vonden als de paniek waarin ik mezelf dan bevond – en daarna dan lachten we met z’n allen om dat geschreeuw van mij. Alsof het allemaal een grapje was. Pijnlijk, want de nachtangsten waren soms zo heftig dat ik niet meer in slaap durfde te vallen, maar misschien was het beter dat we er om lachten met z’n allen. Dat verbloemde in ieder geval de ongemakkelijkheid die ik soms nachten op een rij veroorzaakte bij ons in huis.

Hoewel ik totaal niet begreep waar Eraserhead over ging, heb ik met kippenvel en een beklemmend gevoel zitten kijken, omdat David Lynch hier dus echt iets liet zien wat zo verdomd dichtbij een droomwereld kwam, dat het bijna echt leek. Voor even dacht ik: ‘hé, die hoofdpersoon bevindt zich in een droom…’, maar het verhaal was geen droom, de sféér was de droom. Alsof David Lynch letterlijk een van zijn eigen dromen op film wist te zetten.

Nou, wat bleek, het was een film die moest dealen met Lynchs gevoelens over het vader worden, oftewel daadwerkelijk een kijkje in zijn eigen hoofd. Nu heb ik geen flauw idee hoe dat gevoel moet zijn, papa worden, maar ik kan me wel voorstellen dat het geen makkie is die verantwoordelijkheid te dragen. Dat dat voor een man nogal een onzekere fase kan zijn – zeker voor kunstenaars, die eigenlijk altijd krap bij kas zitten en zich totaal niet thuis voelen in de “normale wereld” en dan een kind ook nog eens moeten gaan opvoeden – nee, geen makkie, lijkt me.

Al met al vond ik Eraserhead een steengoede film. Niet omdat David Lynch bijna papa werd, maar omdat de film zo akelig dicht in de buurt kwam van mijn nachtmerries en nachtangsten. De film laat duidelijk zien dat het, als het ware, allemaal een droom van David Lynch zelf was, wat ontzettend knap gedaan is. Probeer zelf maar eens een droom op beeld te krijgen, en het ook nog eens te doen lijken alsof het écht een droom is. Klinkt misschien vreemd, of ver van je bed, maar probeer het maar eens. Probeer überhaupt je droom maar eens te onthouden nadat je bent ontwaakt ’s ochtends vroeg. Dát is al een hele opgave. Om het dan ook nog eens op camera te krijgen… subliem.

Als je een film verwacht met een helder verhaal en leuke dialogen, dan grijp je met Eraserhead mis. Ik denk dat deze film vooral recht doet aan het visuele effect, dus vooral hoe de camera en de sfeer en de muziek een industriële, beklemmende sfeer neerzetten. Om die reden kan ik de film van harte aanraden, maar dan ook alleen om die reden, want zoals ik al zei: aan het verhaal is geen touw vast te knopen. (Zoals aan een droom ook geen touw vast te knopen is.)

Omdat ik geen passende afsluiter kan vinden voor deze filmreview geef ik jullie een quote van David Lynch met betrekking op kunst en het leven. Misschien een wijze les voor de stille creatievelingen onder ons:

"I don’t know why people expect art to make sense. They accept the fact that life doesn’t make sense."

Dit geldt dus ook zeker voor Eraserhead, en eigenlijk zo’n beetje voor iedere creatieve uitlaat. Creatie. Kunst. Het zijn allemaal uitingen van onze gevoelens, verlangens, gebreken, zowel bewust als onbewust. Kunst kan dat uiten, kenbaar maken, zij het door film, zij het door woorden, zij het door muziek, dans, schilderijen. Kunst is Leven, en Leven is niet altijd even tastbaar, voordehandliggend of rationeel. Er is niet altijd iets van te begrijpen. Als een droom. Chaotisch en bevreemdend. Hier en daar beklemmend en akelig, en af en toe sprankelend, hoopvol. Als zon en regen, dag en nacht. Kunst als portaal naar anderen werelden. Werelden waarin niet de materie ons houvast biedt, maar onze gevoelens dat doen. Kunst die ons in contact brengt met de ziel, met dat beetje menselijkheid dat verder strekt dan ons lichaam en de taal en de wereld. Kunst is Leven, Leven waarvan we allemaal onderdeel uitmaken, en waarvan we allemaal onze eigen Kunstenaar zijn, op onze eigen creatieve manier. En van die Kunstenaar, valt niet altijd iets te begrijpen.

That’s Life.

Ik had denk ik te hoge verwachtingen voor deze film. Ik vond het boek Factotum van Bukowski fantastisch, maar in deze film kwam zo'n beetje iedere scène en iedere dialoog over alsof het script nog voor de neus lag. Dat een boek en een film niet hetzelfde zijn, en ook niet hetzelfde kunnen zijn, spreekt voor zich, maar ik had geen enkel moment zoiets van 'Wauw, Matt Dillon tovert Chinaski om tot ware sloeber en antiheld.'

Nee. Allesbehalve.

Hij doet zijn best, vast en zeker (zoals het hoort!) maar het kwam totaal niet over helaas.

Gisteren deze film opnieuw bekeken. Er was me niet veel meer bijgebleven van de vorige kijkbeurt. Uitgaande van mijn herinnering kon deze film mij bij de eerste kijkbeurt enorm bekoren. Hoewel de film de tweede kijkbeurt nog steeds lekker wegkeek, vond ik de humor een stuk minder sterk dan de vorige keer. Uiteraard zijn de talloze verwijzingen naar het politie- en actiegenre sterk aanwezig. De actiescènes zijn dan ook sterk uitgewerkt. Simon Pegg speelt een prima rol, niets hoogstaands, maar gewoon redelijk. Voor Nick Frost geldt hetzelfde. Dan hoeft een acteur naar m.i. niet heel veel van zichzelf te vragen in een film als deze.

Prima film, met vooral strak montagewerk.

*3,5

Ik wist niet veel van deze film af voor ik 'm ging zien in de bioscoop. Historische gebeurtenis... Ridley Scott... Adam Driver en Matt Damon... Ik ben nooit fan geweest van Matt Damon. Zijn irritante bulldoggezicht. Nee, daar heb ik niets mee. Nooit begrepen waarom hij zo'n grote ster is.

'De film duurt lang,' zei mijn filmkompaan. 'Zo'n tweeëneenhalf uur.'
Verdomme, ook dat nog... dacht ik.
'Gelukkig maakt Ridley Scott mooi gedetailleerde weergaves van het verleden.' Dat hij er historisch gezien nog weleens naast zit (Kingdom of Heaven) liet ik achterwege. Ik wilde mijn filmkompaan een goed gevoel geven voor we aan de lange zit begonnen. Misschien was de film van de titel bedoelt voor de kijkers en niet zozeer de aanduiding voor de climax van de film. Een laatste duel tussen de kijker en zijn concentratiespanne.

De film gaf drie perspectieven van de betrokkenen in het verhaal. Eerst vanuit het perspectief van de Franse ridder Jean de Carrouges. Daarna vanuit zijn vriend en latere rivaal Jacques le Gris en als laatste vanuit de 'grote liefde' van de twee mannen: Marguerite de Carrouges.
Toen ik na het eerste hoofdstuk besefte dat het verhaal zich drie keer opnieuw af zou spelen meende ik gelijk te hebben: het zou inderdaad een laatste duel worden tussen mij als kijker, en mijn gevecht tegen de slaap.

En God, wat zat ik er flink naast. Ridley Scott bewees allereerst direct weer zijn finesse voor historische details en epische weergave van de middeleeuwen te bevestigen. De grote decors en de grauwe winterse beelden waren voer voor het oog. Ja, alleen daardoor zat ik er al helemaal in.
Daarnaast vond ik het erg leuk gedaan hoe de film aan de hand van drie perspectieven de kijker met de vraag achterliet: is die knappe blonde vrouw nu echt verkracht, of verbergt ze liefde voor Adam Driver? Wellicht zijn er filmliefhebbers of critici die nadruk op Matt Damons woede-uitbarstingen en Adam Drivers verliefdheid doorzichtig vinden, maar daar wilde ik me niet al teveel mee bezig houden.

De film keek prima weg. Er was een stukje veldslag in verwerkt, wat het altijd goed doet in een historische, middeleeuwse film en de climax - het laatste duel was bruut en sensationeel. Dat Adam Driver uiteindelijk werd vermoord en aan zijn voeten werd opgehangen] gaf een verontrustend beeld, omdat ik toch wel sympathie voor hem voelde op een of andere manier. Geen idee waarom... zijn personage was een klootzak. Zo bleek The Last Duel uiteindelijk toch geen strijd tussen mij en mijn onderbewuste te zijn, maar bleek het toch een spektakel uit de middeleeuwse tijd te zijn, die me naar het puntje van mijn stoel bracht. Heerlijke film. Een van Ridley Scotts betere als je het mij vraagt.

Voor de muziek van David Bowie heb ik nooit echt warm gelopen. Omdat ik iedere keer wanneer ik een film in Lab-1 ging zien steeds opnieuw de trailer van Moonage Daydream zag (en ik samen met mijn filmmaat steeds begon te lachen om de quotes van David Bowie (vraag niet waarom, daar is geen reden voor)), moest het er toch een keer van komen.

Nogmaals, ik geef geen drol om de muziek van David Bowie, maar in deze documentaire staat zijn muziek an sich niet zozeer centraal. De documentaire laat een zeer extravagant en chaotisch beeld van Bowie’s ideeën en creativiteit zien, gepaard met videomateriaal (wat volgens de synopsis nooit eerder vertoond is) en interviews die de beelden invulling geven. Ik wist nauwelijks iets van David Bowie af en ik stond er versteld van hoe doordacht sommige creatieve projecten waren. David Bowie werd in Moonage Daydream gepresenteerd als een belichaming van creativiteit en wat het betekent om daar voor de volle 100% gehoor aan te geven en er naar te handelen. Of het echt allemaal zo was, weet ik niet, maar dat doet er ook niet toe. Wat er toe doet is het creatieve proces, en Bowie blik hierop.

Het was voor mij genoeg voer om bij mijn eigen creativiteit stil te staan en na thuis te zijn gekomen van de trip die deze film was, kon ik niet anders dan mijn overpeinzingen uit te schrijven. Hier is het resultaat.

Dit was toch echt wel even genieten geblazen. Een vervelend mannetje die met pseudo-intellectuele filosofische theorieën het leven van Jan-en-alleman om hem heen zuur maakt. Ieder moment van de film wil je hem het liefst een klap verkopen zodat hij zijn smoel eens dichthoud. Maar ergens weet je als kijker ook dat hij zijn smoel voor niets of niemand dichthoudt.

David Thewlis acteert steengoed. De manier waarop hij de zinnen uitspreekt, hij lijkt wel te zingen af en toe, echt hij haalt het bloed onder je nagels vandaan.

Thewlis rookt zichzelf aan gort en alleen zijn vertoning alleen al geeft me het gevoel alsof ik een kankerpatiënt wordt. Ik heb ontzettend van zijn provocerende, opjagende houding genoten, en dan al dat filosofische gebrabbel... heerlijk! Ja, dit is zo'n film die lang ergens in mijn geheugen beelden achterlaat waar je met een glimlach op terug kijkt.

Ik zat zaterdagavond thuis en verveelde me te pletter, dus ik dacht laat ik een film kijken. Ik had Netflix afgestruind, opzoek naar een horrorfilm, en deze film van Roman Polanski stond in de lijst.

Oké, Roman Polanski, bekende regisseur...

Johnny Depp, bekende acteur, veel over bekend...

The Ninth Gate, waarom ook niet?

En Jezus wat vond ik het toch een saaie kutfilm. Het begon allemaal interessant. Dean Corso die moet onderzoeken of een kopie van een duivelsboek wel authentiek is. Maar naarmate het verhaal zich uitvouwde en er steeds meer op Dean Corso afkwam, begon ik me steeds meer te vervelen. De film was op geen enkel moment spannend en veel van de dialogen en "actie-scènes" kwamen knullig en droog over, waardoor ik nog dieper in de bank weg zonk.

Johnny Depp acteert houterig en ook Emmanuelle Seigner acteert als een dromerige zak aardappels. Ze probeerde naar mijns inziens vooral mooi te lijken in de camera, dan dat ze daadwerkelijk wat te presenteren had als haar rol als "beschermengel" over Dean Corso. De film duurt veel te lang voor een verhaal dat eigenlijk nergens echt interessant werd. Jammer.

Mooie film met veel scènes die ontzettend mooi gemaakt waren. Helaas viel het acteerwerk vies tegen - met name bij de jonge kinderen. Anderzijds maakt het magere acteerwerk ook wel weer voor een glimlach hier en daar. De scène dat die jongen de taart opeet vond ik ontzettend irritant en dat getreuzel mocht van mij snel genoeg stoppen. De muziek voegde hier voor mij extra irritatie aan toe. Ik kreeg het idee dat Sergio Leone te graag wilde laten zien hoe onschuldig een klein jongetje dan toch kan zijn ondanks zijn turbulente en criminele achtergrond.

Doordat het verhaal niet-chronologisch in beeld gebracht werd, in combinatie met de belachelijk lange speelduur kon ik de draad tegen het einde van de film niet helemaal meer volgen, en eerlijk gezegd kon het me ook niet zoveel meer boeien. Al met al een aantal mooie, brute en vermakelijk scènes, maar de film kent ook een hoop gezeik en getreuzel wat gezien de lange speelduur van mij gerust achterwege gelaten mocht worden.

Deel 1 was nog enigszins leuk, maar Uprising vond ik al snel een slap aftreksel. De robots zagen er gaaf uit, maar het verhaal kon me geen reet interesseren. Het verhaal focuste zich meer op tieners wat een hoop ongemakkelijke en cliché grappen en dialogen opleverde, waardoor ik nog meer afhaakte en me nog minder interesseerde voor deze film. Maar goed dat deze film is geflopt, zodat er geen derde deel meer aankomt.

Ik had geen verwachtingen bij deze film. Het zou wel zo'n middenmootfilm zijn. Ryan Gosling, Bradley Cooper en een kleine rol voor Ray Liotta (heeft hij ooit nog grote rollen gehad na GoodFellas?). Grote namen voor een naar mijns inziens onbekende film. The Place beyond the Pines, ik had er nog nooit van gehoord. Toevallig kwam ik op een kleine video uit die Cameron Hanes via zijn Instagram had gedeeld, waarin Ben Mendelsohn en Ryan Gosling tegen elkaar praten.

Mendelsohn: 'If you ride like lightning, you're gonna crash like thunder. [...]'
Gosling: 'Fuck that. Don't be such a fucking pussy.'
Heerlijk. Maar ik had geen context. Ik wilde de film in ieder geval zien, om verdomme te weten waar die twee het in godsnaam over hadden.

Bleek het om een dubbele bankoverval te gaan die Gosling wilde uitvoeren. En die bankovervallen waren allesbehalve spannend. Gosling deed te veel zijn best en brak continu zijn stem. Wilde hij mij te graag bewijzen dat hij eigenlijk helemaal niet zo stoer en sterk was als zijn personage moest doen voorkomen? Gebeurde het per ongeluk? Nee, dat laatste weiger ik te geloven. Zijn acteerwerk voelde onoprecht en overdreven aan. Daarnaast vond ik zijn personage alleen al te bizar voor worden. Een geblondeerde man met tatoeages die niets anders dan nihilisme uitstraalde. Wat voor punt moest hier gemaakt worden? Gosling zag eruit als een meisjesachtige clown. Allesbehalve een stoere bad guy die eens zou gaan zorgen voor zijn meisje.

Dan plots wordt Gosling doodgeschoten na een mislukte bankoverval door Bradley Cooper en krijgt het verhaal een nieuwe wending. We volgen Cooper na het schietincident en maken mee hoe hij zijn politieteam erbij naait en de corruptie aan de kaak stelt. Hier is dan eindelijk die kleine rol voor Ray Liotta waar ik al de hele film lang naar uit keek.
Liotta portretteerde de typische blanke politieagent die heerlijk uit de verf komt - zeker na het hele drama rondom George Floyd. Zitten ze lekker aan tafel, en dan kan Liotta's personage het niet laten een paar racistische opmerkingen te maken.
Opmerking #1, nadat zijn politieteam onaangekondigd (zonder huiszoekingsbevel) een huiszoekingsbevel uitvoert: I have a warrant, so I assume your mother has papers.'
Opmerking #2, nadat Liotta Coopers schot op Gosling bespreekt: He was white, bonus points'
Heerlijk. Een typisch portret van de hard-ass blanke politieagent.

Nadat Liotta en zijn corrupte maatjes zijn opgepakt maken we een tijdsprong en volgen we het verhaal van Dane DeHaan, die Ryan Goslings zoon presenteert. Hij was de typische 'ik-groei-op-zonder-vader-stereotype' tiener en experimenteert met drank en drugs samen met zijn kameraad Emory Cohen (die net zo'n irritant gezicht heeft als in Shot Caller). Het verhaal interesseerde me vanaf dit punt nog maar weinig en naar mijn idee wilde de film te graag laten zien hoe diep Dane DeHaan in de camera kon kijken, of hoe hij maar al te graag de wijde horizon tegemoet wilde gaan met die verlangde blik van hem. Ja, zijn personage had het een en ander meegemaakt, heel treurig, maar het boeide me geen moment. DeHaan ontdekt dat Bradley Cooper zijn vader heeft doodgeschoten en wil nu wraak nemen. Maar hij krijgt het niet over zijn hart Cooper te doden en vergeeft hem. Uiteindelijk zien we hoe DeHaan een motor koopt en in de voetsporen van zijn vader treedt door weg te rijden, en dan eindelijk kan hij die horizon waar hij zo naar verlangde tegemoet gaan.

De film begon veelbelovend, maar na zo'n twintig minuten verloor ik aandacht en daarmee interesse. Mijn telefoon werd interessanter, en aangezien dat ding buiten handbereik lag, zegt het genoeg over hoe Sion Sono mij aan de tv gekluisterd kon houden.

De vechtscène op het einde was leuk gedaan, maar ik denk dat er ondertussen genoeg Aziatische cinema is waarin soortgelijke scènes voorkomen die naast de scène zelf ook een interessant verhaal weten te presenteren. Met andere woorden: het kon de show niet redden.

Korte review deze keer. Ik zou niet weten wat ik nog te melden heb over deze film. Niets eigenlijk, de woorden lijken niet te komen (daar heb ik de laatste tijd wel vaker last van). Ach, het maakt bij zo'n druiper van film als deze toch niet uit.

Vage film dit. Heerlijk dat Russisch, zo eentonig. Van die vieze mannen die er twintig jaar ouder uitzien dan dat ze zijn waarschijnlijk, maar fijn.

Tijdens het eerste deel viel me vooral het camerawerk op. Die eerste shot dat dat gezin in bed ligt te slapen en die camera heen en weer gaat over die gezichten terwijl er een trein voorbij raast. Leuk om te zien. Daarna wordt de hoofdpersoon - Stalker - langzaam wakker en verwachtte ik dat het verhaal van start zou gaan, maar niets bleek minder waar. Wat volgde was een naar mijn beleving uiterst trage voorbereiding van de drie mannen die elkaar in een of ander café ontmoette. Stalker, Schrijver en Professor - wat een namen ook weer, typisch: de schrijver en professor als "intellectuelen" maar vanuit eigen professie juist weer intellectuele tegenpolen - besluiten naar "de Zone" te gaan, waar een of andere kamer is waar hun diepste verlangens worden behartigd, afijn, ik zal niet uitweiden over het plot, dat is hierboven te lezen.

De drie mannen lopen door "de Zone" wat een apocalyptisch, grimmig natuurgebied lijkt te zijn. In de Zone is niets wat het lijkt en worden de mannen op de proef gesteld, zowel door zichtbare en onzichtbare dreigingen. Het is hier ongeveer dat deel twee begint en het verhaal eindelijk wat vaart lijkt te krijgen. Ik raak steeds meer gehypnotiseerd door die monotone Russische taal van die drie mannen en het intimiderende camerawerk, ook al gebeurt er eigenlijk nergens echt iets spannends.

Terwijl de drie door de Zone trekken betwijfelen met name de Professor en de Schrijver de zin van het leven en spreken beide zich uit over filosofische vraagstukken, terwijl Stalker vooral bezig is om die twee pannekoeken naar de kamer te krijgen, waar ze hem zo hard voor nodig hadden.

Uiteindelijk raakte ik zo in mijn eigen gedachtewereld verstrengeld, worstelend met mijn eigen diepe verlangens en begeertes, dat ik niet goed meer begreep waar de film nu naartoe wilde tegen de tijd dat ze bij het laatste stuk van de Zone uitkwamen. Alles wat ik nog kon doen was naar het scherm staren, volledig de weg kwijt. En misschien was dat wel juist Takorvsky's bedoeling, want hoe die drie mannen daar voor die plas water zaten en een van hen stenen in het water gooide, leken zij er wel net zo verloren bij te zitten als ik op de bank zat.

Al met al een zeer sterke, krachtige film met hier en daar wat filosofisch geraas wat niets nieuws onder de zon was - misschien toentertijd wel, misschien zeker in de Sovjet-Unie, maar dat waren andere tijden natuurlijk - maar omdat de film me zo ontwrichte, heb ik het idee dat ik bepaalde momenten niet helemaal fatsoenlijk tot me heb kunnen nemen, en voel ik me haast genoodzaakt om de film nogmaals te zien. Wat natuurlijk geen ramp is, om alleen al die scène opnieuw te kunnen zien dat dat drietal op dat treinkarretje zit en we Schrijver hopeloos het landschap zien gadeslaan. Heerlijk. Geen muziek, alleen dat geratel van dat karretje en die hopeloosheid in zijn ogen. Fantastisch.

Ik werd meegezogen door deze film vanaf het moment dat een van de personages zei: Nothing really ever dies. Opnieuw begon ik een spirituele spiraal over mijn eigen leven en alles om me heen. Ik voelde me één met de planten, met de insecten in het gras, met mijn hond die lag te slapen op haar mat. Ik voelde ineens een intense liefde voor alles en iedereen om me heen. En zelfs toen ik vandaag weer een dag in het magazijn stond te beunen, met collega's om me heen die de Nederlandse taal niet eens spreken, maakte ik ook geen cultureel onderscheid meer. Mensen met een andere achtergrond zijn simpelweg mensen die vast zitten aan andere normen en waarden, zoals ik ook vast zit aan een aantal normen en waarden. Het leven draait niet zo zeer om al deze normen en waarden, maar meer om het Leven zelf. Hoe Leeft een mens? Leeft een mens door zichzelf vast te klampen aan wat er om hem of haar heen gebeurt? Of moeten we een stap terug doen, even diep ademhalen en met een 'neutrale', van-vooroordelen-losgekoppelde bril naar alles om ons heen kijken? Zijn we allemaal niet meer dan een hoop vlees, botten en organen dat draaiende wordt gehouden door ander vlees, water, zuurstof en zonlicht? Of zijn we allemaal onderdeel van een stroom aan energie, die zichzelf in een bepaalde vorm heeft gegoten? Een energie die verandert, maar nooit echt sterft. Zoals onze herinneringen aan dierbaren lang nadat ze zijn overleden, nog steeds gevoelens kunnen opwekken. Of neem historische figuren, er zijn er genoeg overleden mensen die ons een warm of koud hart toedragen.

Ja, het ging allemaal door mijn hoofd dankzij deze film. Ik kon zo'n beetje alles aan deze film waarderen. Het idee dat onze dromen advertenties zijn, zodat we "slaafser" worden in de echte wereld. Het liefdesleven van de twee hoofdpersonages en de visuele effecten. Het stuk dat Preble in de spiegel kijkt en dat zijn gezicht plots uit elkaar valt, heerlijk. Ik wilde deze film graag in de bioscoop zien met een kameraad, maar dat was er toentertijd niet van gekomen. Dus heb ik 'm gisteravond thuis bekeken. In mijn eentje, met een koptelefoon op. Toen ik mijn kameraad vertelde dat ik deze film ging zien zei hij: 'Fuck, ik wil die ook nog heel graag zien.' En nu de film zo goed bevallen is, heb ik een extra reden om vanavond onder het genot van twee flessen wodka te kunnen zeggen hoe fantastisch deze film was. Namelijk omdat hij hem nog niet gezien heeft.

Ik was na de eerste 5 minuten al niet meer geïnteresseerd, en toen die vrouw seks had met een auto en zwanger werd van hem/het(?) was het helemaal over met de pret.

De moordpartijen op het begin waren leuk, maar dat zijn ze in zoveel films. Daarna werd het me allemaal een te grote ver-van-mijn-bed-show en kon heel die film me gestolen worden.