Opinions

Ik vond hem echt fantastisch! Heel sfeervol, smaakvol verteld ook (wat je van de versie met Jim Carrey niet kunt zeggen) en het personage van de Grinch (en zijn achtergrond) zijn echt prachtig uitgewerkt. Halverwege gaat de vaart er een beetje uit maar dat komt al snel weer goed en ik vind het toch echt een sfeervolle, geslaagde kerstfilm.

Moraliserende film met duidelijk haar goede en minder goede momenten. Met het moraliserende karakter komt de film tamelijk goed weg en over het algemeen loopt de film redelijk door. Jammer dat dit echter niet zo mijn genre is dus ik heb niet echt gelachen en ik zal hem niet snel nog een keer opzetten.

Waarom een verhaal verzinnen wanneer je ook gewoon 31 random instellingen kunt draaien waarin eventuele personages vooral niets doen? Voor deze Japanse film leek het een logische vraag. Wat valt hier verder over te zeggen dan dat het moeilijk twee uur is uit te houden? De zaal liep langzaam leeg terwijl we zo’n tien minuten naar een man staarden die aan een rivier zat waarbij het gissen was naar zijn emotie. Hoe deze film in de Tigercompetitie op het Rotterdams Film Festifal is gekomen is me dan ook een raadsel. Er zullen vast mensen zijn met een dusdanig enge innerlijke rust die de tijd en creativiteit vinden om iets uit dit lege stuk film te halen. Voor mij was Sun Shots in ieder geval niet geslaagd.

Niet mijn film. Het drama speelt zich dusdanig veel en lang onder de huid af dat ik er als kijker niets mee kon. Innerlijke conflicten zijn geweldig maar een film mag van mij zo af en toe best wat vuurwerk bevatten en dat bleef bij Guernsey volledig uit.

Vond de film eigenlijk een beetje te droog en qua subject te moeilijk verfilmbaar (conflict tussen mensen die elkaar uberhaupt bijna nooit zien en ook nog eens veel formaliteiten hebben is lastig). Moet bekennen dat de scenes bij het station toch iets interessants dragen maar echt filmisch of meeslepend wordt het nooit.

Zeer degelijke documentaire, niet ieder personage werkt even lekker maar de keus voor de personages is in ieder geval wel erg scherp. Vooral de conclusie dat zowel de man op de boekcover als de schrijver van de boeken totaal niet gelukkig zijn in de liefde (misschien zelfs wel ongelukkiger dan de lezeressen) is erg goed gedaan. De documentaire weet een mooi verhaal te vertellen over het belang van 'fantasie' en zegt eigenlijk dat het als op zich staant feit prima is, dus niet iets wat per definitie na moet worden gestreven. Helaas verder wel veel trage en saaie stukken.

Fikse tegenvaller. Ik had vooral veel moeite met die Kids-achtige vertelwijze waarbij we als kijker eigenlijk geschockeerd moeten zijn bij "wat de jeugd allemaal wel niet doet". Harmony Korine benadert zijn verstoorde jeugd veel te serieus en zonder humor of cynisme waardoor de "tragiek" me nogal geforceerd overkomt. Ik vind dan ook dat Korine met het totaal absurde Trash Humpers zijn verstoorde types veel beter benadert. Met Gummo kon ik helemaal niets, vond het zelfs een vervelende zit.