Opinions

“The man who passes the sentence should swing the sword”

Bezig, met een herziening van ‘Game of Thrones’ in opmars naar de (hoogstwaarschijnlijk) binnenkort verschijnende ‘House of the Dragon’.

Het 1e seizoen van GoT, is meteen een ijzersterke. Het is het enige seizoen met een hoofdpersonage en zodoende ook voornamelijk een wat meer lineair verhaal. Daarom, vind ik het 1e seizoen van GoT zó sterk. Het budget, is hier nog wat lager. Daardoor, voelen sommige settings nog al ‘soap-achtig’ aan. Vooral alles binnen in Westeros lijkt soms op een ‘As The World Turns’ setting. Alleen al die intriges en mysteries, komen voornamelijk in het 1e seizoen aanbod.

Het 1e seizoen, focust verder ook voornamelijk op het ontrafelen van een complot op Jon Arryn. Dit seizoen, heeft meer dialoog dan actie ten opzichte van de latere seizoenen, maar dit seizoen onderscheid zich in stijl wel het meest van de andere. De 1e aflevering, samen met de openingsscène is legendarisch. Daarna, zijn de 4 afleveringen wat traag, maar vanaf ‘The Wolf and the Lion’ gaat het qua spanning alleen maar omhoog t/m de laatste aflevering. Ik weet nog goed, toen ik aflevering 9 ‘Baelor’ voor het eerst zag, en dan doel ik met name op de onthoofding van Ned Stark Dat dit een hele bijzondere rit ging worden.

Ned Stark, is altijd mijn favoriete personage geweest door de serie heen, die overigens sterk is neergezet door Sean Bean. Ook, Mark Addy als Robert Baratheon is erg sterk. Verder, moeten de meeste personages nog een ontwikkeling door maken en worden later een stuk beter en memorabeler, zoals Tyrion en Jon Snow.

Deze serie, wordt ook vaak geprezen voor het acteerwerk. Dat is iets waar ik me niet helemaal in kan vinden. In het 1e seizoen, is het vooral Sean Bean, Mark Addy en Lena Headey, die daarin de toon zetten. De rest is helemaal niet zo ontzettend sterk of misschien beter verwoord: ze vallen niet persé op. Begrijp me niet verkeerd, het is ook verre van ondermaats. Het is in feiten gewoon allemaal goed. Alleen, springen series als Peaky Blinders met het acteerwerk er bovenuit, dat vind ik bij GoT niet het geval. Daar springt het verhaal er enorm boven uit. Dit geldt wel nog voor seizoen 1.

Verder, alle dialogen tussen Littlefinger en Varys, in de Throne Room. Is misschien wel het beste wat GoT te bieden heeft.

“Power is a curious thing. Power resides where men believe it resides. It’s a trick, a shadow on the wall. And, a very small man can cast a very large shadow”

Vandaag seizoen 2, voor de 2e keer afgerond. Ik vind dit seizoen, wel een klein stap terug ten opzicht van seizoen 1. Er worden dit seizoen, een flink aantal nieuwe personages geïntroduceerd wat voor enige verwarring kan zorgen. Het opent ook een aantal nieuwe verhaallijnen, die niet altijd even interessant zijn. Waaronder de gehele “Qarth” verhaallijn, kon mij gestolen worden. Evenals dat met Jon Snow en de wildlingen.

Het seizoen opent met een goede eerste aflevering. Gevolgd door een degelijke 2e aflevering, maar de afleveringen daarna t/m aflevering 9 ‘Blackwater’ zijn traag. Het 2e seizoen houdt dan ook vooral stand door aflevering 9, waarbij we de eerste grote veldslag van GoT meemaken. De veldslag, stak erg goed in elkaar. Je juicht eigenlijk voor Stannis, omdat je niks liever hebt dan dat Joffrey word onthoofd. Alleen, ben je tegelijkertijd ook bang, dat Tyrion iets overkomt. Ook eindigde de slag, met een kippenvel momentje. Stannis was namelijk aan het winnen, maar last moment, duikt Tywin met huis Tyrell ineens op. Waardoor de Lannisters de slag winnen. Stond écht absoluut niet aan hun kant, maar was wel vet.

Het budget is in dit seizoen ook flink gestegen, de settings zien er beter uit en visueel is het ook een vooruitgang. Ook de score van Ramin Djawadi, blijft fenomenaal. Altijd luister ik de aftiteling ook nog even na, vanwege de heerlijke score.

Verder, steelde in dit seizoen Peter Dinklage (Tyrion Lannister), wel écht de show. Als hand of the king is hij op zijn best en de dynamiek tussen hem & Bronn is top! Wat ook briljant was, was de dynamiek tussen Tywin & Arya, écht Geweldig schrijfwerk! Elke scène tussen hen was interessant.

The Lannisters Send Their Regards.




Seizoen 3, is het seizoen waar vele uiteindelijk verkocht werden. Een enorm sterk seizoen, met leuke dynamiek, spanning, intriges en emotie.

Waar seizoen 2 tamelijk traag was, door de vele introducties en niet al te boeiende verhaallijnen. Gaat het tempo in dit seizoen iets omhoog. De eerste drie afleveringen zijn nog matig, maar vanaf “And Now His Watch Is Ended”, blijft het seizoen in een consistente lijn.

Dit is het seizoen, waar het geweldige duo Arya en The Houd samenkomt, Sterk geportretteerd door Maisie Williams en Rory McCann. En, het begin van Jaimie’s redemption arc. Ook Jon Snow, samen met de wildlingen is hier een stuk vermakelijker. Altijd een tof moment wanneer hij die Warg doorboort met zijn zwaard en zegt: “You were always right”. of het moment waar Catelyn Stark, spijt betuigt van het altijd slecht behandelen van Jon Snow.

Maar, de twee hoogtepunten van dit seizoen. Waren toch echt de conversatie tussen Varys en Littlefinger in the Throne Room ” Chaos isnt a pit, chaos is a ladder”. Blijft altijd een kippenvel moment en natuurlijk The Red Wedding. Want dit seizoen, gaat natuurlijk maar om één reden de geschiedenis in. En dat is door aflevering 9 ‘The Rains of Castamere’. Man, man, man. Wat een moment blijft dat hè.. The Red Wedding, waar het huis Stark, (voor zover Tywin wetende) wordt uitgeroeid. Een moment waar alles, voor een keer goed leek. Arya leek herenigd te worden met haar broer en moeder, Robb leek toch een idee op poten te hebben gesteld om Tywin te verslaan en de hele sfeer voelde warm en fijn aan. Tot, het moment dat ineens de Lannister song afgespeeld werd. En de rest, is geschiedenis. De eerste keer dat k het zag, moest ik een paar uur bijkomen, nu kreeg ik enorme kippenvel. Overigens geweldige performance van Michelle Fairley en Richard Madden.

Verder, blijf ik Dany’s verhaallijn pure opvulling vinden. Emilia Clarke vind ik een matige actrice, maar haar gehele verhaallijn voelt zo uitgerekt en onnodig. Het enige positieve en haar verhaallijn in dit seizoen was de ‘Second Sons’. De rest, kon me echt weer voor geen meter interesseren en duurde veel te lang. Ed Skrein, blijf ik overigens wel veel beter vinden als Daario. Jammer dat hij volgend seizoen niet terugkeert.

Verder, gebeurt er enorme veel dit seizoen. Wat ook nog wel waard is om te benoemen is het, klein begin van Theon’s redemption arc. Ik heb Theon, altijd een sterk en gecompliceerd personage gevonden die geweldig is gespeeld door Alfie Allen. Altijd medelijden gehad met Theon, vanaf het moment dat hij gemarteld werd door Ramsay. Ook dat personage, maakt overigens zijn intro in dit seizoen.Voortreffelijk gespeeld door Iwan Rheon.

”A man with no motive is a man no one suspects. Always keep your foes confused, if they don’t know who you are, what you want – they can’t know what you plan to do next”

Voor vele is seizoen 4 het hoogtepunt van de serie. Het is het best beoordeelde boek van de reeks. Voor mij blijft het altijd een strijd tussen seizoen 4 & 6. Maar, dit voelt wel als een soort van ontknoping waar de afgelopen seizoenen naar toe hebben gewerkt.

Het seizoen, begint namelijk met een sterke 1e aflevering, waar bij we voor het eerst worden geïntroduceerd met Dorne en met misschien wel een van de betere personages van de gehele reeks, Oberyn Martell. Fantastisch neergezet door Pedro Pascal, die hier doorbrak. Zijn haat naar de Lannisters, is op dit moment enorm relatable waardoor je het personage direct mag. Vervolgens, krijgen we een aflevering waar we vanaf seizoen 1 al naar smachten. Joffrey’s dood aka The Purple Wedding. Dan heb je natuurlijk ook nog, de geweldige rechtszaak tegen Tyrion, waar Peter Dinklage, terecht zijn Emmy kreeg. Fenomenale speech, waarbij je voelt dat het ook recht uit zijn hart kwam. Héérlijk om te zien, hoe hij niet toegeeft aan zijn vader en een ‘trial by combat’ eist en dan de fenomenale score van Djawadi in kickt, blijft een kippenvel moment. Vervolgens krijgen we dan de aflevering waar we weer een hoogtepunt krijgen. Namelijk, de monoloog van Oberyn naar Tyrion. Heerlijk, hoe hij dan de fakkel pakt en zegt dat hij voor hem gaat vechten. Tegelijk vrij dubbel, omdat je weet dat Oberyn de volgende aflevering dood gaat. Dat is eigenlijk het enige moment, waar ik het liever anders had willen zien. Het is zo’n geliefd personage en vol van leven, waar het ergens misschien zelfs een beetje voor het eerst als een geforceerd shock moment voelde.

Vervolgens, krijgen we de aflevering ‘The Watchers on The Wall’, waar de aflevering filmische proporties aanneemt. 100.000 man vs. 102 watchers, en tòch voor één nacht stand weten te houden.. Het respect voor de watchers neemt hierdoor enorm toe, evenals het respect voor Alliser Thorne. Je mag hem echt niet de gehele serie door, maar hoe hij hier toch sterk de leiding neemt en dapper vecht, zorgt zeker voor enig respect naar het personage. Het is verder echt vergelijkbaar met een veldslag uit LOTR, met enorme spanning, toffe choreografie en score.

Normaal gesproken, sluit GoT vaak af met een rustige noot, maar nu is ook de laatste aflevering in dit seizoen zwaar. We krijgen een ontknoping, van Bran zijn verhaallijn, waar Jojen sneuvelt, Tyrion vermoord Tywin en ontsnapt. Stannis vermorzelt het Wildlingen leger van Mance Rayder, en we krijgen het gevecht tussen The Hound en Brienne. Een gevecht dat qua choreografie, niet hoogstaand was, maar wel enorm dubbel aanvoelde. Omdat je geen kant kunt kiezen. Al met al, een seizoen waar eigenlijk elke aflevering wel iets memorabels heeft en daarom, voor vele, ook terecht. Het beste seizoen is.

“Lannister, Targaryen, Baratheon, Stark, Tyrell – they’re all just spokes on a wheel. This one’s on top, then that one’s on top, and on and on it spins, crushing those on the ground. I’m not going to stop the wheel. I’m going to break the wheel”

Het 5e seizoen doet een stap terug, ten opzichte van het vorige seizoen. Het is het laatste seizoen waar D&D, met het bronmateriaal konden werken, waardoor zij dus uiteindelijk zelf een conclusie aan de show moeten geven. Daarmee, worden er dit seizoen dus een aantal keuzes gemaakt, die bijvoorbeeld niet in het boek voorkomen en worden er dus ook nieuwe verhaallijnen geopend, die pas weer in de volgende seizoenen tot een conclusie komen. Daardoor, kan dit seizoen bij wijlen traag aanvoelen of, beter gezegd: Het is na, seizoen 2 het traagste seizoen van de reeks.

Bijvoorbeeld, de gehele verhaallijn en karakterontwikkeling van Tyrion. De karakterontwikkeling is begrijpelijk, maar opent een enorm saai verhaallijn, voor een van de beste personages van de show. Alhoewel, in dit seizoen is dus officieel afscheid genomen van het duo, Tyrion & Bronn. Maar, daar komt in de plaats het duo, Tyrion & Varys. Wat ook weer voor een leuke dynamiek zorgt.

Dan heb je de gehele Dorne verhaallijn. Een verhaallijn, dat niet goed uit de verf komt. Dorne is saai, en dat komt mede door het feit dat Dorne, een van de plekken is die in de eerdere seizoenen achterwegen is gelaten. Dat hele ‘Sand Snakes’ gebeuren, is bij vlagen nog al tenenkrommend. Het enige positieve is eigenlijk, dat het duo Jaime & Bronn word geboren. Zij zorgen nog voor enig vermaak in Dorne.

De ‘Sons of the Harpy’ verhaallijn. Is ook een verhaallijn die vele niet vinden boeien. Persoonlijk, vind ik dit tot nu toe Dany’s beste verhaallijn. Het is actie reactie, op het feit dat zij niet wilt luisteren naar de adviezen van andere en een eeuwenoud systeem, van de een op andere dag omgooit. Zo werkt het gewoon niet en daar gaat ze nu de spreekwoord: ‘wie niet wilt luisteren, moet maar voelen’ ondervinden. Ja, de uitwerking is niet altijd even optimaal. Zoalsde dood van Barristan Selmy, die daarmee gepaard gaat. Een personage, waar we legendarische dingen over hoorde sinds seizoen 1, en nu voor het eerst ( en voor het laatst meteen) in actie zien komen.. Dit zijn een van de keuzes die D&D maakten, op basis voor het volgende seizoen. Want in het boek leeft Selmy, namelijk nog. De logica dat de beste krijgen van héél Westeros, dood gaat door een groep rijke mensen zonder krijgers ervaring, is niet de manier hoe Selmy, had dood moeten gaan.

Het gehele ‘High Sparrow’ gedoe in Kingslanding, weet ook voor geen meter te interesseren. Een groep religieuze fanatiekelingen, die met behulp van Cersei, in eens de gehele stad in zijn greep heeft. Nee, dat weet ook écht niet aan te slaan en het enige positieve wat daar uit is gekomen, Is: de ‘punishment’ van Cersei. Verder, voelt de verhaallijn nog al als een opvulling om te laten zien, dat je ook met een type als Tommen. Het niet ver schopt in een monarchie.

D&D maken ook de keuze omStannis uit de show te schrijven, op een bijzondere manier. Namelijk, de beste veldheer van héél Westeros, die maar nipt verloor bij de slag om Kingslanding. Kiest ervoor, om met veel te weinig man alsnog naar Winterfell af te reizen. Ik vond het personage Stannis, best interessant. natuurlijk, zal hij nooit op de Iron Throne komen, ook al leeft hij in het boek nog wel. Maar de irritatie is meer, de manier waarop hij dood gaat. De Stannis, die we door de gehele show zien, zou nooit deze domme keuze maken om met veel te weinig man naar Winterfell af te reizen, terwijl hij weet dat de Boltons, daarmee in het voordeel zijn.

Uiteindelijk word seizoen 5 voornamelijk in stand gehouden door de laatste 3 afleveringen. ‘Hardhome’ misschien wel top 3, beste afleveringen van GoT. Wat een spanning had die aflevering zeg.. Visueel ook een prachtige aflevering, waar je de claustrofobie van de wildlingen door de ogen van Jon Snow voelt. Ze zitten als een rat in de val, tegen het veel te grote leger van de Nightking en er lijkt ook geen ontsnappen aan. De helft word gewoon afgeslacht.. Vervolgens aan het eind ook nog de stare-down van Jon Snow en de Nightking, gaf een zekere kippenvel. Het leek een voorbode voor later..

Daarna, gebeuren in de afleveringen ‘The Dance of Dragons’ en ‘Mother’s Mercy’ ook een heleboel. Zoals, de geweldige comeback van Drogon in het gevecht arena van Mereen. Theon, die eindelijk Sansa red van de gruweldaden van Ramsay. Of Cersei, die eindelijk een verdiende straf krijgt. Of Jon Snow, die door zijn broeders word neergestoken. Persoonlijk, heeft dat laatste nooit écht een effect op mij gehad. Aan alles leek dat Jon Snow, niet op deze manier zou sterven.

Het zijn écht de laatste 3 afleveringen, die dit seizoen uiteindelijk tot een hoog niveau tillen. Anders had ik dit seizoen, zelfs minder gevonden dan seizoen 2 en daarmee dus ook meteen de minste tot dan toe.

“You’re in the great game now, and the great game is terrifying”

Inmiddels aangebroken bij tòch wel mijn favoriete seizoen van de serie. Het is altijd een gevecht tussen 4 & 6 voor mij en ondanks, dat vanaf dit seizoen langzaam de charme verdwijnt, omdat D&D het zonder het bron materiaal hebben moeten doen. Vind ik dit qua spanning en vermaak, toch wel écht een geweldig seizoen.

Eigenlijk komen bijna alle verhaallijnen van de voorgaande seizoenen, hier tot een conclusie. Daardoor is het tempo vrij hoog in dit seizoen en is er naar mijn mening, eigenlijk geen matige aflevering.

Een van de beste verhaallijnen dit seizoen, vind ik die van Bran. Hij is er één seizoen niet geweest en gek genoeg, valt me dat ook bij de tweede keer niet op. Maar, dit is bij uitstek wel zijn beste seizoen. Zijn bezoekjes in het verleden van Westeros, hebben een heleboel vragen beantwoord en met als hoogtepunt aflevering 5 ‘The Door’. Prachtige aflevering!

Maar, hoogtepunten van dit seizoen waren toch echt, aflevering 9 ‘Battle of the Bastards’ en 10 ‘The Winds of Winter’. Battle of the Bastards, was écht puntje van je stoel werk, met sterke cinematografie, heerlijke score van Djawadi en flamboyante choreografie. Ramsay, is dit seizoen uitgegroeid tot de hoofd bad-guy en dit heeft zich zeker uitbetaald. Voor mij, absoluut top 3 bad Guys van de serie en sterke performance van Iwan Rheon.

Aflevering 10 daarentegen, is misschien nog wel beter. De openingsscène, is misschien wel net zo iconisch als die van S1 ep1 ‘Winter Is Coming’. Fenomenale score van Djawadi en de enige keer, dat ik Cersei Lannister een echt bad-ass vind. Hoe ze daar met haar wijn glas staat toe te kijken, hoe ze in één klap een van de meest vervelende verhaallijn rechtstreeks naar de hell blaast, is héérlijk. Maar, ook. De onthulling van Jon Snow, zijn ware identiteit is een kippenvel momentje. Écht prachtig!

Al met al, is seizoen 6 na mijn mening: het hoogtepunt van de serie.

Vanaf dit seizoen daalt de intelligentie van de show en wordt het voorspelbaar. De charme van de vorige seizoenen verdwijnt langzaam en maakt plaats voor een block-bustier achtig plot. Alle prominente personages hebben plot armor, waardoor de spanning wat meer zakt. Weinig plotwendingen die we gewend zijn van GoT en zelfs minder afleveringen dan voorheen. Ja, je kunt vanaf dit seizoen wel merken dat D&D er een beetje klaar mee waren.

Dat wilt nog niet zeggen, dat dit seizoen geen hoogtepunten bevat. Zeker de eerste 3 afleveringen zijn nog van een hoog niveau. Met als hoogtepunt afl.3 ‘The Spoils of War’. Ook de afleveringen daarna zijn sterk, maar afl 6 ‘Beyond The Wall’ viel me erg tegen. Daar viel zoveel meer uit te halen en had ook echt het hoogtepunt moeten zijn van het seizoen.. Helaas was hij erg teleurstellend.

Het seizoen eindigt nog wel op een sterke noot, wat de perceptie wekt dat je nog best veel kunt verwachten van het aankomende seizoen. Helaas, weten we allemaal hoe dat is gegaan..

Inmiddels aangebroken bij het meest controversiële seizoen in TV-Show historie. Er is al zoveel gezegd over dit seizoen, dat mijn mening hier verder niet heel veel meerwaarde geeft.

Het is gewoon een teleurstellend einde. Ik heb werkelijk héél internet afgestruind, om ook maar één redenatie van iemand te vinden, waarom dit seizoen wel goed zou zijn. Puur om te kijken of ik bepaalde dingen niet beter vanuit dat perspectief kan bekijken, zodat dit seizoen ergens nog volwaardig aanvoelt. Maar zoals ik al deed vermoeden, heb ik niks kunnen vinden..